To nic, że nagłosnienie było fatalne (przez co najmniej połowę koncertu). To nic też, że był niesamowity ścisk (bo koncert przeniesiono ze Stodoły do Proximy) i niewiele mozna było zobaczyć. Energia, spontaniczność, swoboda i luz zespołu zrekmpensowały mi wszystko. A zapowiadało się źle. Zacznijmy jednak od początku.
Do Proximy wszedłem kwadrans po 20-stej a zespół juz stał na scenie i grał. Z trudem znalazłem sobie miejsce na samym końcu sali. Na szczęście zostały wolne krzesła na które się wdrapałem. Mogłem przez to zobaczyć muzyków na scenie i reakcję publiczności. Gorzej było z selektywnym słyszeniem instrumentów. Nie wiem – czy to wina akustyka, czy też tego, że stałem daleko. Wszystko jednak wskazuje na winę tego pierwszego czynnika – bo słyszałem z dwu innych źródeł negatywne na jego temat wypowiedzi. Jazgot gitary i łomot perkusji zagłuszały całkowicie bas i wokale gitarzystów. W hałasie z trudem można było rozpoznać jaki kawałek muzycy grają. Dźwięk poprawił się dopiero w trakcie popisów solowych muzyków. Living Colour zagrało swoje stare i ograne kawałki, ale też i nowe – zabrzmiały przyzwoicie. Były mniej zakręcone i bardziej przewidywalne od tych do których nas muzycy przyzwyczaili. Wychodząc na bis powiedzieli, że zagrają jedna piosenkę i wracają do domu. Ale do innego już domu. Nawiązali w ten sposób do wyboru Obamy na prezydenta Stanów Zjednoczonych. I zagrali… piosenkę “Talking’ bout a revolution” Tracy Chapman! Akustycznie – sama tylko gitarka, wokal i delikatna harmonijka ustna zza piecy. Śpiewała cała sala. Niesamowite wrażenie i uczucie. Pożegnali także muzyków, którzy odeszli w minionym tygodniu – Mitcha Mitchell’a – perkusistę Jimmiego Hendrixa i Miriam Makebę – czyli Mamę Africa – pieśniarkę z RPA walczącą z apartheidem. Zagrali żywiołowe “Crosstown traffic”! Na koniec zabrzmiało “Love Rears Its Ugly Head”. I na tym koncert się zakończył. Grali prawie 3 godziny. Whats your favorite colour? Ja nie mam żadnych wątpliwości…

Stary człowiek i może. Może mieć dready, może wytrzymać bite dwie godziny koncertu śpiewając, tańcząc, żartując z muzyków, przybijać piątki z publiką i w końcu mieć najwęższe od przejarania oczy na świecie. To Horace Andy – reggaeowo rootsowy wokalista wprost z Jamajki. Ma bardzo charakterystyczny głos – jakby nałykał się helu. Wysoki, mocny i bujający. Z niebytu wywołali go czarodzieje z Massive Attack z którymi w latach 90-tych nagrywał swoje odmienione piosenki. I te nadal pojawiają się na jego koncertach – bo przecież to klasyka i “hit” (że się tak brzydko wyrażę). Zaraz na początku warszawskiego koncertu Horace zaśpiewał Spying glass, Man next door – dalej były nieśmiertelne Money, money (chyba nie było człowieka w Proximie, który przy tym się nie bujał). Oczywiście – Skylarking, Rasta no style i You are my angel. One love brothers and sisters! – zawołał po długim bisie i zszedł ze sceny. To już kolejna jego wizyta w Polsce. Widziałem go 4 lata temu w Krakowie. Za heblami usiadł wtedy Mad Profesor, który podkręcił atmosferę na maxa. Odpałowo wyglądał wówczas na scenie jego zespół a szczególnie sekcja dęta – wysoki koleś w wielgachnym kokiem z dreadów na głowie. Był już bardzo zniszczony i zabrakło go na koncercie warszawskim. Gdyby przygrywał już Jah w niebie wcale bym się nie zdziwił. Horace – a ty trzymaj się od Jah z daleka! Potrzebny jesteś na Ziemi a nie w niebiańskim chórze. One love, brother…

Koncert w HRC 14 października zorganizowany był z okazji 25-lecia zespołu. Dlatego też tego dnia zawieszono wszystkie wojny, każdy słuchacz był spokojny. Aptekę widziałem już wielokrotnie. Posłuchać lubię, ale ich koncerty nie są dla mnie czymś ekscytującym. Surowe granie, od lat te same kawałki, ale często inny skład zespołu – i tyle. Nie jest super i nie jest bosko, lecz nie zalatuje wiochą krakowską. W mojej pamięci wyrył się koncert sprzed ponad 15 chyba lat w łódzkim klubie Szafa – albo wtedy już Partes? Koncert był akustyczny i chyba tylko na dwie gitary – Kodym i Olaf Deriglasoff. Nie pamiętam, czy był perkusista. Dostałem się do środka przez przypadek i byłem nim zauroczony. Apteka straciła swą drapieżność, ale mimo to Kodym zaczął poruszać kamienie. Ten ostatni koncert, który widziałem – też był nietypowy. Z zespołem zagrała trąbka i saksofon, ale tylko w kilku numerach, fajnie je urozmaicając. Poza tym na wokalu była babka. Niczego sobie – tyle, że nie znała dobrze wszystkich tekstów. Czyżby lansowanie damy z kraju? Nie sądzę – nieźle kumała czaczę i ładnie się prezentowała jako aptekara. Z muzyką i historią Apteki kojarzy mi się jeszcze jedna niesamowita historia. 12 lat temu wyjeżdżałem autostopem z Avignionu. Zatrzymał się młody Niemiec, który zabrał mnie i moją ówczesną kobietę do swoich kolegów – wysoko w góry. Koledzy też byli Niemcami i mieszkali w małej kamiennej chatce pośród uprawy winorośli. Z okazji przyjazdu gości opróżnili nieco swoje winne zasoby i poczęstowali ziołem. W pewnym momencie usłyszałem “Syntezę”. Rany boskie! Daleko i wysoko we Francji. Czy ja dobrze słyszę? Apteka??? Ja, ja – Apteka – sehr gut musik! Kodym poruszył kamienie po raz drugi. Chodziła cała ich górska chatka. Cudy są tak dziwaczne… wiesz, rozumiesz…

Odbyt mam cały. Wyruchali mnie najwyżej w uszy. Ale bez przesady. Było miło i tyle, bez specjalnych uniesień. Oszczędnie, ładnie, półakustycznie – półelektronicznie. I kurwa za krótko! No bo co to jest??? Koncert gwiazdy, który trwa godzinę i 15 minut??? Kpiny??? Sytuacje porównałbym do wizyty w ekskluzywnej restauracji – dobrze zjesz i mało – ale za to dużo zapłacisz. I tak też było na występie Air. Na scenie fortepian, korgi, moogi, garki, gitarki i trzej panowie w białych koszulach – dwóch z Air + perkusista. I dobrze, że były żywe gary. Nieco przytłumione, delikatne ale o niebo lepsze niż sztuczne. I wizualnie to lepiej wyglądało. Początek koncertu – akustyczny. Potem coraz więcej elektroniki i przede wszystkim – utwory muzyczne. Piosenek było mniej. A co było? Napalm Love,  Cherry Blossom Girl, Venus, Hell of the party, People in the city, Sexy Boy, Kelly Watch the Stars. No, może w nieco innej kolejności niż wymieniłem. Ludzi od zajebania. I było na prawdę nieźle. Ale z tej restauracji wyszedłem głodny…niestety…