Der Weg Einer Freiheit to zespół okrzyknięty jednogłośnie przez fanów i krytyków muzycznych odkrycieM nowoczesnej sceny black-metalowej! W 2014 podpisali kontrakt z francuską wytwórnią Season of Mist i ich kariera nabrała tempa. W rok udało im się nagrać ich ostatni album „Stellar”, który swoją premierę miał w marcu 2015. Płytę tę promowali w Europie podczas trasy z Downfall of Gaia, a także na festiwalach takich jak Resurrection Fest, Roadburn Festival, Hellfest czy Graspop Metal. Teraz wyruszają w pierwszą trasę po Europie jako headliner!

Wraz z Der Weg Einer Freiheit, na polskiej odsłonie trasy, wystąpią Austriacy z Harakiri For the Sky i Francuzi z The Great Old Ones.

SZCZEGÓŁY KONCERTÓW

DER WEG EINER FREIHEIT
+ Harakiri for the sky
+ The Great Old Ones

29.03, godz. 19:00
Liverpool, Wrocław
Bilety:
35 – PW Events
40 – Eventim, Ticketpro, Biletomat.pl, eBilet, Kubpilet.pl, Rocky Shop, klub Liverpool
45 – w dniu koncertu
Wydarzenie na Facebooku

30.03, godz.19:00

Hydrozagadka, Warszawa
Bilety:
35 – PW Events
40 – Eventim, Ticketpro, Biletomat.pl, eBilet, Kupbilet.pl, klub Hydrozagadka
45 – w dniu koncertu
Wydarzenie na Facebooku

Organizatorem koncertów są agencje PW Events oraz Go Ahead

Źródło: informacja prasowa PW Events

Destructive Daisy – Ophelia’s Dreams (2015)

Zainspirowane garażowo-grunge’ową stylistyką Riot Grrrl i kapelami w rodzaju L7 czy Babies In Toyland dziewczyny z Trójmiasta proponują w 8. zróżnicowanych utworach ciekawe zestawienie ciężkich, garażowych riffów ze słodko – jadowitą melodyką linii wokalnych.

Jeśli spotkam się z opinią, że w Polsce nie ma ciekawego, hałasującego girlsbandu, to gromko ją wyśmieję. I natychmiastowo polecę DD. Gdyż dziewczyny mogą wiele dobrego jeszcze zdziałać. – wearefrompoland.blogspot.com

==

Power Of Trinity – Legorock (2014)

Trzeci album Power Of Trinity, tym razem wydany dzięki wsparciu społeczności MegaTotal.pl. Utwierdza w przekonaniu, że ten zespół nie lubi stać w miejscu. Reggaeowe wibracje jeszcze troszkę są na tej płycie wyczuwalne, ale rządzi przede wszystkim mocne gitarowe granie gdzieś na styku indie i klasyki rocka. Nietuzinkowym riffom doskonale pomaga melodyjność i siła wokalu Kuby Koźby. Wszystko to powoduje, że mamy do czynienia z płytą, na której co kilka minut pojawia się potencjalny hit.

Świetnie wyprodukowany przez Agima Dżeljiljię (Oszibarack) materiał trwa 32 minuty. Świadczy to o dojrzałości zespołu, który doskonale wie co ma do powiedzenia przekazując to po prostu mocno, krótko i na temat. W tym czasie dostajemy zresztą dość szeroki kalejdoskop muzycznych skojarzeń (przy czym PoT nieprzewanie pozostają sobą).

==

Little White Lies – Days Of Chaos (2014)

Łódzka Płyta Roku 2014 wg czytelników Gazety Wyborczej Co Jest Grane. Album jest optymalnym zestawieniem wszystkich talentów jakimi zespół dysponuje. Kasia Katee Krenc fascynuje barwą głosu i umiejętnością wydobywania z siebie na przemian ognia i aksamitu. Zbyszek Krenc wyrafinowaną prostotą wydobywanych z gitary dźwięków, które zawsze trafiają w samo sedno kompozycji. Oboje mają niesamowitą łatwość pisania dobrych rockowych piosenek. Jest jeszcze też ten trzeci – Piotr Gwadera (rozchwytywany i grający w niezliczonej ilości składów), bez którego perkusyjnego talentu album wiele by stracił. Paweł Cieślak z Hasselhoff Studio nadał zaś tej różnorodnej muzyce wspólny mianownik brzmienia, a przecież słychać tu na przemian punk, bluesa, cold wave, rockabilly i jeszcze coś nieokreślonego…

Dni chaosu minęły. Little White Lies brzmią dojrzale i zadziornie, a wraz z przyjściem perkusisty Piotra Gwadery (ukłony) zespół zyskał dużo energii i swobody w kompozycjach. Proste, zawadiackie utwory zgłębiające krainy bluesa folku i alt rocka, zresztą po co te etykiety…… po prostu bardzo dobrze się tego słucha! – Agnieszka Obszańska (Polskie Radio Trójka).

==

Nell – Dogs And Horses (2011)

Najlepszy album nieistniejącego już chorzowskiego zespołu NeLL, jednej z najbardziej niedocenionych indie rockowych grup w Polsce. Dogs and Horses to rzeczywistość widziana na zwolnionych obrotach. Płytę otwiera utwór Frisco Lights, który definiuje to, co czeka słuchacza przez najbliższe 35 minut – świetne melodie snujące się w gęstym, dźwiękowym sosie, wyśpiewane nienaganną angielszczyzną. Na tej płycie nie ma jednak chwytliwych przebojów, które koncertowa publiczność mogłaby śpiewać razem z zespołem. Brak na niej hymnów i porywających refrenów. Pomimo wielu mocnych i elektryzujących momentów, Dogs and Horses to zestaw raczej stonowany i niemal minimalistyczny. Ale za to niezwykle spójny i oddziałujący na wyobraźnię.

O ile pełnometrażowy debiut NeLL – White Noise Zone, stanowił podsumowanie działalności zespołu i zawierał utwory, które powstawały na przestrzeni lat, o tyle Dogs and Horses można traktować jak jednorodne dzieło. Utwory stworzone zostały z myślą o funkcjonowaniu w kontekście pozostałych, co sprawia, że album jest niezwykle spójny i trudno wskazać w nim lepsze lub gorsze momenty.

Zaczynamy od nowości. Nowy album formacji Szepty i Krzyki zatytułowany „Trzynaście Stanów Świadomości” (Requiem Records, 2015) został sfinansowany przez użytkowników portalu crowdfundingowego MegaTotal.pl. Płyty nie da się zaszufladkować – to połączenie wielu odmiennych gatunków. Znajdziemy w nim utwory post punkowe, spokojne ballady, czy dubstepowe dźwięki. Całość, która pozornie jest zbiorem skrajnie różnej muzyki, została scalona elektronicznym brzmieniem. „Trzynaście Stanów Świadomości” to nie tylko muzyka, ale przede wszystkim teksty. Jest to poezja autorstwa Artura Szuby pt. „Konfesłował”. Intrygująca, często kontrowersyjna i mroczna tematyka, której towarzyszą wyjątkowe fotografie.

Zespół powstał za sprawą płyty pod tym samym tytułem, którą w 2013 roku wydały wspólnie zaprzyjaźnione zespoły iNNi (Choszczno) oraz Projekt LR (Warszawa). O założeniu odrębnej formacji zdecydowano po koncercie z okazji premiery wspomnianego krążka, pod tytułem “Szepty i Krzyki”, notabene – również sfinansowanego przez MegaTotalnych fanów! Na płycie znajdują się również dwa covery klasyków polskiej nowej fali. Oto interpretacja “Białej chorągiewki”, jednego z najbardziej znanych utworów rzeszowskiej formacji 1984, która obchodzi właśnie trzydziestolecie swego istnienia.

Strona grupy na Facebooku

==

Kinsky – Copula Mundi (reedycja)

Album “Copula Mundi” został nagrany w listopadzie 1991 roku w studiu Gold Rock należącym do Roberta Brylewskiego. Skład, który zarejestrował album to: Paulus von Kinsky – wokal, Tony von Kinsky – gitara, wokal, Artur von Kinsky – gitara basowa, Czubek – perkusja. Kompaktowa reedycja albumu ukazała się jesienią tego roku nakładem Requiem Records. W skład wydawnictwa wchodzi między innymi książeczka z niepublikowanymi dotąd zdjęciami zespołu i archiwalnymi materiałami prasowymi. 25 listopada do sklepów trafi winylowa wersja albumu, którą wyda Antena Krzyku.

Kinsky rozwijając figury post rockowego modelu wykorzystuje nadal stylistykę gatunków ekstremalnych takich jak HC czy death metal. Jednocześnie nasyca kompozycje atmosferą przypominającą raczej muzykę współczesną niż rockową. Odważne sięganie po rozwiązania strukturalne i z drugiej strony free jazzowe rysuje bardzo szerokie spektrum form i rozwiązań.

Energia i subtelność przenikają się w unikatowy sposób tworząc niepowtarzalny konglomerat muzycznych emocji – od monumentalnych rozwiązań sonorycznych po subtelne gry ciszą i szmerami. Twórczość kwartetu jest trudna do jednoznacznego zdefiniowania, sam zespół stosuje określenie “muzyka spekulatywna”.

Strona grupy na Facebooku

==

Pancerne Rowery – Wolność

Legenda trójmiejskiej sceny alternatywnej przypomniała się boxem z archiwalnymi nagraniami zatytułowanym “Wolność”. Pancerne Rowery to grupa przyjaciół, która wymyślała i wykonywała utwory słowno–muzyczne w dwóch różnych konwencjach: punkowo–awangardowej, opartej na swobodnej improwizacji z wykorzystaniem klasycznych instrumentów muzycznych (fortepian, ksylofon, wiolonczela, waltornia, flet, trąbka itd.) oraz grungowej, łączącej hipisiarskie marzenia z wojowniczą agresją punka. Obie te konwencje posiadały wspólny mianownik – psychodelię.

Pancerne Rowery powstały wiosną 1981 roku w Gdyni. Ostatni koncert zespół zagrał na festiwalu w Jarocinie latem 1989 roku. Osiem lat istnienia „Pancernych Rowerów” można podzielić na dwa zasadnicze okresy stylistyczne: Okres I – 1981–1986 – punk–awangarda; Okres II – 1986–1989 – grunge (hippie–punk). Na dwupłytowym wydawnictwie “Wolność” znalazło się 25 utworów Pancernych Rowerów z lat 1981-1986. Lider grupy Roman Sebastyański: “Wszystkie nagrania pochodzą z mojego archiwum kilkunastu kaset magnetofonowych – niestety nie zawsze „matek”, ale raczej tych kilkukrotnie przegrywanych”.

Strona grupy na Facebooku

Źródło: materiały prasowe Cantaramusic.pl

Druga edycja konkursu, którego formułę wypracowaną przez Stowarzyszenie „Łódź Filmowa” zainaugurowano rok temu podczas Forum Kina Europejskiego Cinergia tym razem miała już charakter samodzielnego wydarzenia. Co ciekawe, w tym roku wybór publiczności był zgodny z werdyktem jury, w którego skład weszli aktorka Edyta Jungowska, pisarz i eseista Janusz Rudnicki oraz producent muzyczny Leszek Biolik. Oto nagrodzona piosenka:

Oprócz laureata w konkursie uczestniczyły następujące utwory:
„Low” w wykonaniu Julii Marcel do filmu „Jak całkowicie zniknąć” Przemysława Wojcieszka
„Skaczemy jak pacynki” w wykonaniu Tymon&The Transistors do filmu „Polskie gówno” Grzegorza Jankowskiego
„Piąte. Nie odchodź!” w wykonaniu Patrycji Markowskiej do filmu „Piąte. Nie odchodź!” Katarzyny Jungowskiej
„Król życia” w wykonaniu Karimski Club i Łukasza Lacha do filmu „Król życia” Jerzego Zielińskiego

Werdykt uroczyście odczytała wierszem przewodnicząca Jury – Edyta Jungowska:

Podczas Gali wszystkie nominowane piosenki zostały przedstawione w formie autorskiego performansu muzycznego, autorstwa Marcina Zabrockiego. Także i on sam, na co dzień współpracownik grupy Hey i przyjaciel Kasi Nosowskiej odebrał w jej imieniu główną nagrodę. Artystka podziękowała zaś publiczności z ekranu.

Stowarzyszenie Filmowa Łódź wręczyło także KamerTon Wszech Czasów dla Danuty Szaflarskiej. W imieniu aktorki odebrała go reżyser Dorota Kędzierzawska. Nagroda jest nawiązaniem do roli Szaflarskiej w filmie Leonarda Buczkowskiego “Zakazane piosenki”, symbolizującego początek “filmowej” Łodzi. Był to pierwszy po II wojnie światowej obraz zrealizowany w łódzkiej wytwórni filmowej. Galę uwiecznił występ Stanisławy Celińskiej która zaprezentowała piosenki ze swojej ostatniego albumu “Atramentowa”.

Zdjęcia: Radosław Stępień / KamerTon

IDEA KONKURSU

Organizatorzy i pomysłodawcy konkursu, Stowarzyszenie Łódź Filmowa niezwykle trafnie uzasadniają potrzebę jego powstania:
Celem i przyczynkiem do powstania Konkursu Polskiej Piosenki Filmowej KamerTon jest popieranie niezwykle cennego zjawiska, jakim jest coraz bardziej popularna wśród producentów swego rodzaju moda na łączenie nowych produkcji filmowych z tzw. oficjalną piosenką promocyjną. Dostrzegamy, że poziom artystyczny wielu tych utworów jest wręcz wybitny. Natomiast ich funkcjonowanie w obszarze kultury masowej bywa krótkotrwałe, podobnie jak krótki bywa żywot filmów w kinach. Dedykowana piosenka filmowa wykorzystywana w filmie, obok zwiastuna filmowego, plakatu, to zabieg artystyczny, który jest wykorzystywany dla podkreślenia wyjątkowości dzieła filmowego. Dlatego chcielibyśmy, aby poprzez naszą imprezę oraz towarzyszące jej zainteresowanie mediów poświęcono tej małej formie często wielkiej sztuki, jaką są oryginalne piosenki filmowe, nieco więcej uwagi. Zdarza się, że piosenki pochodzą z filmów o charakterze niszowym, rozpowszechnianych jedynie na pokazach w kinach studyjnych i nominacja w konkursie KamerTon to niejednokrotnie pierwszy kontakt takiego utworu z szerszą widownią.

W tym roku “Złote Glany” , festiwalową nagrodę przyznawaną za twórczą niezależność i przeciwstawianie się trendom otrzymają Alan Starski oraz Marek Koterski. W przeszłości otrzymali je m.in. Agnieszka Holland, Lech Majewski, Peter Greenaway, Andriej Konczałowski, John Malkovich, czy Istvan Sabo. Ważnymi pozycjami festiwalu będą konkursy na Najlepszy Polski Debiut Filmowy, Najlepszy Debiut Europejski oraz Najlepszą Polską Piosenkę Filmową.

Wśród filmów jakie zobaczymy nie zabraknie m.in. najnowszego filmu Petera Greenawaya “Eisenstein w Meksyku”, czy doskonałej “Victorii” w reżyserii Sebastiana Schippera, porywającej historii uchwyconej jednym, nieprzerwanym ujęciem.

W ramach Debiutów Polskich zobaczymy między innymi wielokrotnie nagradzane filmy „Intruz” Magnusa Von Horna oraz „Noc Walpurgi” Marcina Bortkiewicza.

Na widzów jak co roku czekają niezwykle interesujące bloki tematyczne, odwołujące się do przypadających na ten rok filmowych rocznic – 120-lecia istnienia kina, 20-lecia powstania Dogmy, 40. rocznicy śmierci Piera Paola Pasoliniego,czy 70. rocznicy urodzin Wima Wendersa. Istotnie obecne będzie również w tym roku kino fińskie. Zobaczymy ponadto przegląd filmów Nastassji Kinski.

Sekcje programowe festiwalu ORLEN Cinergia

Konkurs Na Najlepszy Debiut Europejski
Konkurs Na Najlepszy Debiut Polski
Pokazy Specjalne
Filmowe Odkrycia Europy
Przegląd Filmów Piera Paola Pasoliniego
Dokumenty Wima Wendersa
Kino Fińskie
Kino Dogmy
Slow Cinema
Przegląd Filmów Nastassji Kinski

Po raz pierwszy Centrum Festiwalowe mieścić się będzie w nowym łódzkim kinie Helios, przy alei Politechniki 1. Pokazy festiwalowe odbywać się będą również jak co roku w kinie Charlie, ul. Piotrkowska 203/205.

Pełny program Festiwalu
Pełny program spotkań festiwalowych
Bilety i Karnety

Oficjalna strona Wrocław Industrial Festival

Zawartość pudełka czekoladek – jak można interpretować okładkę płyty – oferuje swojemu odbiorcy nadzienie od wanilii i marcepanu, przez miazgę kakaową i miętę, po chili i rum. Żeby zaznać pełni wrażeń należy spożyć całość.

Zespół opowiada: Zrobiliśmy wszystko, aby zachować spójność płyty. Nie było to łatwe, ponieważ materiał jest bardzo zróżnicowany. Jak nasi odbiorcy mogą usłyszeć, klimat na płycie zmienia się z każdym utworem, od dynamicznej, ostrej i postpunkowej „Entropii”, czy ciężkiego „Kakofonicznego Szeptu” wykorzystującego moc siedmiu strun gitary, po delikatne dźwięki kojarzące się z zespołem Morcheeba: „Za Szybą” czy „Zima”. Są też takie perełki jak dubstepowy „No idź!”, czy „Pustostan”, w którym można odczuć klimat Apollo 440. Jest to zresztą chyba najbardziej transowo płynący utwór na płycie.

Nie do przecenienia jest żywy bas, który reguluje tętno płyty od spokojnych „Aniele mój” i „Tu i Teraz” po pulsujące „Nieprzyzwoicie kolorowe”, czy wspomniany „Pustostan”. Można też znaleźć dwa utwory autorstwa zespołów 1984 oraz Made in Poland.

Utwór „Przejście” stanowi klamrę spinającą całość występując w dwóch odsłonach. Pierwsza, elektroniczna, otwiera płytę, a zamyka ją bardziej klimatyczna wersja, kojarząca się momentami z The Cure. Zresztą nasze korzenie są mocno osadzone w zimnej fali. Nie jest to aż tak widoczne jak na pierwszej płycie „Szepty i Krzyki”, ale słyszalne.

Album zawiera wkładkę poetycką Artura Szuby pt. Konfesłował i został sfinansowany przez użytkowników portalu MegaTotal.pl, a wydany przez obchodzące w tym roku swe XX-lecie Requiem Records.

Źródło: materiały prasowe zespołu.

KONKURS!

Wygraj album Trzynaście Stanów Świadomości z podpisami zespołu! Aby to zrobić – wymień jak najszybciej i jak najwięcej innych projektów sfinansowanych przez społeczność MegaTotal.pl w których brali udział jego członkowie! Odpowiedź wyślij pod adres: konkurs@megatotal.pl

Kup płytę w Sklepie MegaTunes.pl

INFORMACJE O ALBUMIE

Tracklista:
1. Przejście (wejście) *
2. Entropia
3. Kakofoniczny Szept
4. Nieprzyzwoicie Kolorowe
5. Pustostan
6. Aniele Mój
7. Za Szybą
8. No Idź!
9. Zima
10. Tu i Teraz
Cisza
11. Biała Chorągiewka **
12. Ja Myślę ***
13. Przejście (wyjście) *

* „Przejście” – utwór inspirowany piosenką Marka „Konserwy” Stempnia pt. „Tata” i im obu jest dedykowany…
** z repertuaru 1984; muzyka i tekst: Piotr Liszcz
*** z repertuaru Made in Poland; muzyka i tekst: Made in Poland

Skład zespołu
Tomasz Herbrich: syntezatory, programowanie, śpiew
Rafał Kaczewski: gitara basowa, śpiew
Marcin Mentel: gitary
Artur Szuba: śpiew, teksty
Barbara „Babsi” Mikulska: śpiew, wokalizy

W nagraniach zespół wsparli:
– Ireneusz Knyziak – gitara
– Monika Kubacka – śpiew
– Kuba May – perkusja
– Marek Radzymiński – perkusja
– Marek „Konserwa” Stempień – gitara
– Maksym Szuba – chórek
– Katarzyna Andrzejewska-Szuba – chórek
– Zbigniew Bieniek – głos

Miks: Tomasz Herbrich
Mastering: Małgorzata Florczak i Jacek Sokołowski – Hagal Studio
Produkcja: Szepty i Krzyki
Fotografia: Krzysztof Mariański
Projekt okładki i skład: Łukasz Pawlak

Do wydania płyty przyczyniła się społeczność MegaTotal.pl:
Ewa Jabłońska,
Katarzyna Andrzejewska-Szuba,
Wojciech Leśniak,
Rafał Kaczewski,
Artur Szuba,
Gaduła,
Marek Stempień,
Sławomir Wałęga,
Północny,
Jerzy Jabłoński,
Anna Komarnicka
oraz 50 innych osób.

Wśród wielu kategorii Twoja.TV jedną z popularniejszych jest Muzyka. Oto jak działa projekt: po umieszczeniu clipu muzycznego w portalu www.twoja.tv i zebraniu przez niego pozytywnych głosów, film video zaczyna być w miarę systematycznie emitowany na antenie głównego kanału TV. Co najważniejsze, program emitowany jest w sieciach kablowych w Polsce. Na obecną chwilę zasięg programu to ponad 250 sieci i ok. 80 tys. mieszkań. Do końca br. twórcy projektu zapowiadają zbliżenie się do ok. 100 tys. odbiorników telewizyjnych + oczywiście cała Polska w Internecie i na urządzeniach mobilnych. Aktualny zasięg dostępny jest na stronie.

Ale to nie koniec korzyści dla twórców. Każda emisja w telewizji nalicza żetony, które to mogą być wymienione na dodatkowe profity dla artystów. W katalogu korzyści, który jest w trakcie rozbudowy, znajdują się między innymi takie nagrody, jak wynajęcie salki prób, studia nagrań czy finansowanie montażu teledysku. Więcej o projekcie na stronie www.twoja.tv .

Niedawno podjęliśmy współpracę z twórcami Twoja.TV w ramach której między innymi emisja spotów wideo do piosenek z naszych wydawnictw w ich kanale głównym oraz paczki MegaTotalnych płyt dostępne w katalogu korzyści użytkowników tego projektu. Niewykluczone, że w przyszłości jeszcze więcej opcji. Ponieważ Twoja.TV to bardzo młody i pionierski na naszym rybku projekt więc trzymamy kciuki za jego sukces. Wierzymy, że stanie się on platformą promocji i rozwoju niezależnych twórców i artystów.

Facebook fanpage Twoja.TV

Kolektyw terenNowy powraca na MegaTotal.pl tym razem pod nazwą terenNowy.REC. Skład, w stosunku do dwu poprzednich materiałów wydanych przy pomocy społeczności jest mocno zmieniony. To zupełnie nowa odsłona zespołu, czy kontynuacja i efekt naturalnej ewolucji składu?

Jak to w życiu bywa, zdecydowanie naturalna kontynuacja ewolucji. Rzeczywistość jest dynamiczna, często zmienia się perspektywa. Ważne, aby cel nie zniknął za horyzontem zdarzeń. Po ośmiu latach odczułem, że kolektyw zaczyna się zmieniać w zespół. A nie oto w nim chodziło od samego początku. TerenNowy do tej pory świetnie się sprawdzał w nowych terenach percepcji, w nowych ideach kreacji – zawsze poszukiwaliśmy czegoś jeszcze nie odkrytego. I przyszedł taki czas, że zacząłem czuć, że jako grupa zaczynamy zadowalać się bardziej króliczkiem, niż gonitwą za nim.

Uznałem, że czas na wstrząs. I z perspektywy czasu uważam, że było to rozwiązanie dobre, choć bolesne. Rozstałem się z przyjaciółmi, z którymi od kilku lata wspólnie tworzyliśmy grupę. Każdy z nas musiał na nowo zdefiniować, po co jest lub nie jest w kolektywie. I jak się okazuje improwizacja jest jak narkotyk. Jak raz spróbujesz to nie chcesz przestać. Osoby, które już nie są w kolektywie stworzyły Grupę Ludzi, z tego co zaobserwowałem kontynuującą koncepcję terenNowego, którą przecież wspólnie tworzyliśmy. Do Grupy Ludzi należą również osoby, które grają w terenNowym.

Foto: Robert Wilczyński

Jednym słowem wymieszało się. I to bardzo cieszy, bo idea intuicyjnej improwizacji rozszerza się. I oto chodzi. A co do terenNowego – skład nie jest zmieniony doszła tylko jedna osoba. Jak to powiedział Plebą – terenNowy to nie coś, tylko żywy organizm, który nigdy nie zachowuje się tak samo.

Każdy z członków kolektywu kojarzy się z konkretnym instrumentem, dźwiękiem, brzmieniem. Jak zmiany składu wpłynęły na Wasze brzmienie?

Od 2007 roku przewinęło się przez terenNowy około 50 osób, każdy z nich zostawił cząstkę siebie i o te pierwiastki brzmienie terenNowego jest bogatsze. Ale jak zawsze podróżujemy po krainie ambient-etno-trans. Ktoś kiedyś opisał nas w recenzji że gramy miejski szamanizm. I to się nie zmienia bo jak zawsze gramy uczuciami.

Ambientność, 101% Improwizacji, ImproWizjaAkcja, Ale Kwas… co teraz?

4UFO.. Taki tytuł będzie miała nasza trzecia płyta. Tak obserwując co się dzieje dookoła – efekt cieplarniany, niesprawiedliwa dystrybucja dóbr, wojny, nieustający głód w Afryce, przeludnienie… Nieodwracalnie niszczymy Matkę Ziemię, co już jest faktem, a nie “majaczeniem” radykalnych ekologów. Zbiorowo popełniamy samobójstwo i jako cywilizacja nie robimy nic, aby zapobiec katastrofie. Choć jest już chyba za późno. Świat, przyroda jaką znamy nieodwracalnie przemija.

Foto: Robert Wilczyński

Jak w filmie “Nienawiść”. Na początku jest przypowieść: wyskoczył facet z 10 piętra i mówi jak na razie nie jest źle… Ostatnio bez smutku patrzę tylko na gwiazdy. I jako cywilizacja w kosmosie robimy rzeczy fascynujące. Jakiś czas temu Układ Słoneczny opuścił pierwszy obiekt stworzony przez ludzi – sonda Voyager 1. Być może, wieczny podróżnik pokonujący wszechświat ku spotkaniu innych form życia. W sondzie są umieszczone pozłacane dyski – Voyager Golden Record. Oprócz danych, zawierają muzykę (żałuję, że nie zamieszczono tam muzyki Chopina), dźwięki z Ziemi oraz pozdrowienia w 56 językach. I nagrania z tej płyty oraz inne dźwięki z kosmosu zarejestrowane przez człowieka chcemy połączyć z naszymi nagraniami. Jednym słowem podróż w kosmosie, na ziemi oraz w sobie…

Jak teraz wyglądają Wasze koncerty?

Dokładnie tak samo jak 9 lat temu, czyli wtedy kiedy powstał projekt. Nie gramy prób, nie gramy z nut, nie umawiamy się co zagramy na koncercie. Wychodzimy na scenę i kolektywnie tworzymy muzykę w 101% IMPROWIZOWANĄ. Gramy tu i teraz. Dla siebie i dla publiczności. Kto był na terenNowych koncertach o tym wie – każdy występ kolektywu jest inny i niepowtarzalny. Każdy – a było ich już około stu, powoduje, że jesteśmy coraz bardziej dojrzali w tym co robimy, czyli w muzyce intuicyjnej. Kto grał kiedyś w zespole wie, że nie jest łatwo tworzyć muzykę wspólnie z innymi. Nam to się udaje w składzie dziewięcioosobowym – czasem jeszcze większym i to na żywo. Bez ustalania zasad. W związku z tym materiał na trzecią płytę – co naturalne, jest najbardziej spójny. Osobiście odnoszę wrażenie, że nagraliśmy płytę koncepcyjną – która ma początek, rozwinięcie i zakończenie.

Kto teraz zasila szeregi kolektywu?

Michał Rycerz – klawisze, Adam Słupczyński – tabla i perkusjonalia, Marcin Wasążnik – djembe, Łukasz Ciepłowski – instrumenty perkusyjne, Piotr Plebańczyk – klawisze, Krzysztof Lewandowski – flet i instrumenty akustyczne, Piotr Sochaj – gitara basowa, Bartosz Miecznikowski – perkusja oraz Paweł Sky – djembe i działania performatywne…

Formuła działania pozostała ta sama, czy może z biegiem lat coś się zmieniło?

Właśnie staram się aby była niezmienna, choć rzeczywistość, w której egzystujemy zmienia się, więc i my się zmieniamy… Dla mnie terenNowy to jedna wielka przygoda i dalej tak ma być…

Foto: Robert Wilczyński

Pierwsza płyta była rejestracją koncertu, druga zbiorem archiwaliów. Jaki charakter będzie mieć trzeci krążek?

Mam nadzieję, że jak dwie poprzednie będzie miała charakter społecznościowy i że tym razem znów na jej wydanie zbierzemy poprzez megatotal.pl. A premiera odbędzie się 17 maja 2016 roku :) [premiery dwu poprzednich płyt odbyły się 17 maja 2010 i 2014 roku - przyp. red.]. To byłby już kosmos… Trzecia płyta to rejestracja sesji, którą nagraliśmy w KingsTone Studio. Jest transowo i rytmicznie oraz jak zawsze przestrzennie. Jednym zdaniem: terenNowy.REC “4UFO”.

Co z pozostałymi projektami terenNowego, takimi jak terenNowy.kids, etc.?

Uważam, że pewnych ludzi nie da się zastąpić. Na razie więc terenNowy.kids – projekt świetny, ale z braku odpowiedniego pontencjału osobowego nie ma sensu. Może kiedyś do tego powrócimy, ale na pewno nie teraz. Obecnie skupiamy się na tym co lubimy robić wspólnie najbardziej – grać. Grać koncerty dla publiczności jako terenNowy.ATP (Awangardowa Trupa Pogrzebowa) czy grać dla siebie jako terenNowy.REC. Bo każdy koncert dla każdego z nas to święto…

Foto: archiwum

Premiera projektu na megatotal.pl już w środę około 18:00

A niebawem premiera filmu dokumentalnego o terenNowym. Na razie jego zwiastun.

Więcej informacji na stronie terenNowego

Ale zanim o gwiazdach zacznijmy od początku… W czwartkowy wieczór, w sali warsztatowej zagrali artyści, którzy mają już bardzo wiele do powiedzenia, ale wciąż zasługują na większe rozpoznanie na naszym rynku muzycznym. Festiwalowy koncert z pewnością się do tego przyczyni. Rozpoczęła The Pau, młoda wokalistka i gitarzystka, której jedynym współpracownikiem jest… telefon emitujący dzikie beaty. Garażowe brzmienie gitary i specyfika tekstów solistki w połączeniu z transowymi podkładami to sytuacja niepowtarzalna i wróżąca Paulinie dużą muzyczną przyszłość.

Potem na scenę wkroczyło czterech facetów ze Śląska – Bartek Czarno Księżyk (niegdyś NeLL) i jego K-essence. Udowodnili jeszcze raz, że są świetnym koncertowym zespołem i pokazali nowy klip ufundowany przez fanów z MegaTotal.pl do numeru Dangerous Man. Muzyka K-essence sięga do najlepszej rockowej tradycji umiejętnie łącząc psychodelię, gotyk, poetycką balladę, odrobinę glamu i wodewilu.

Łódzki rockandrollowy dynamit, czyli Little White Lies, oprócz żelaznego materiału z Days of Chaos, zaprezentowali dwa nowe i bardzo dobrze wróżące utwory oraz kilka kompozycji z pierwszego albumu “Devils In Disquise” w pełnych rockowych aranżacjach. Jeszcze raz zaczarowała wokalistka, Kasia Krenc wyjątkowo wybijająca się tym razem na pierwszy plan.

Ostatnim zespołem wieczoru była warszawska formacja Das Moon. Ich mroczny i hipnotyzujący spektakl, wypełniony synchronicznymi projekcjami video oraz przemyślaną grą świateł wywarł spore wrażenie, szczególnie na wszystkich, którym bliska jest klasyka elektro, industrial i awangardowego popu lat 80′. Mocne transowe rytmy, energia bijąca z syntezatorów oraz niepowtarzalna obecność wokalistki Daisy Kowalskiej godnie zakończyły ten czwartkowy wieczór.

Piątek na Soundedit był dniem poświęconym muzyce elektronicznej. Po wartościowych warsztatach i spotkaniach prowadzonych przez wybitnych twórców specjalizujących się w tej dziedzinie publiczność była świadkiem niepowtarzalnego koncertu “Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej“. Czterej wybitni twórcy – Władysław “Gudonis” Komendarek, Józef Skrzek, Kapitan Nemo i Konrad Kucz zagrali najpierw osobne recitale, by zakończyć niezwykłą wspólną improwizacją.

Drugim koncertem wieczoru był występ legendy new romantic Orchestral Manouvres In The Dark. Andy McCluskey i Paul Humphreys porwali publiczność bardzo żywiołowym zachowaniem i świetnymi wykonaniami klasycznych hitów, takich jak “Maid Of Orleans” czy “Enola Gay”. Sala dosłownie pękała w szwach, a pod sceną panowało istne szaleństwo.

W sobotni wieczór festiwalową sceną rządził Wojciech Waglewski i jego znakomici goście – Fish, Emade, Leszek Możdżer, Maria Peszek oraz oczywiście zespół Voo Voo. Ten unikalny koncert, którego podobnie jak “Antologię Polskiej Muzyki Elektronicznej” doświadczyć mogła jedynie publiczność Soundedit dostarczył pełnię muzycznych emocji – od kameralnych, jazzujących perełek, poprzez bluesowe nastroje, aż po klasyczne utwory Voo Voo wykonane przez zespół z charakterystycznym dla nich żywiołem.

Zaraz potem najważniejsze nagrody w świecie produkcji muzycznej, “Ludzi ze Złotym Uchem”, odebrali za swoje wybitne osiągnięcia w tej dziedzinie Wojciech Waglewski, Józef Skrzek, Leszek Biolik, Roger Glover (Deep Purple) oraz sir Bob Geldof. Chwilę później ze swoim zespołem na scenie pojawił się ten ostatni, siła sprawcza niezapomnianego projektu Live Aid i autor takich piosenek jak “I Don’t Like Mondays” czy “Rat Trap”. Sir Bob nie ograniczył się jednak tylko do piosenek The Boomtown Rats prezentując utwory ze swoich solowych płyt oraz kilka rockowych klasyków. W trakcie koncertu Geldof opowiadał publiczności o niektórych utworach i ich społeczno – politycznych inspiracjach oraz swojej bogatej aktywności pozamuzycznej na rzecz międzynarodowej sprawiedliwości społecznej i pokoju.

Ostatnim festiwalowym koncertem był projekt Metropolis, projekcja klasycznego niemego filmu Fritza Langa ze specjalną ścieżką dźwiękową autorstwa legendy polskiej muzyki elektronicznej – Władysława “Gudonisa” Komendarka. Towarzyszyli mu na scenie młody wirtuoz gitary elektrycznej Igor Gwadera oraz sopranistka Teatru Wielkiego w Łodzi Agnieszka Makówka. Trzy indywidualności z pozornie odległych od siebie światów udowodniły tym spektaklem, że muzyka nie zna granic.

Tegoroczny Soundedit Festival to absolutny sukces organizatorów – obecność wielu znakomitych gości, przebogata oferta warsztatów i spotkań, ale też frekwencyjny. Pękający w szwach Klub Wytwónia gościł publiczność zachęconą przede wszystkim bardzo różnorodną ofertą muzyczną i wyjątkowym charakterem niespotykanych nigdzie indziej koncertów (Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej, Wojciech Waglewski i goście, czy Metropolis). Tak wartościowych imprez jest na koncertowej mapie kraju niewiele i dlatego polecamy koniecznie odwiedzić Łódź za rok – w ostatni weekend października.

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Małgorzata Wojna