Tymczasem niedawno artysta odwiedził konferencję Sonar +D 2016 w Barcelonie. Poniższy tekst jest przekładem oryginalnego artykułu autorstwa Judy Cantor-Navas z Billboard.com – relacji z tego spotkania, podczas którego Eno dzieli się swoją inspirującą teorią na temat roli sztuki w życiu i funkcjonowaniu społeczeństw.

Podczas spotkania wybitny muzyk i producent jednoznacznie wywyższył sztukę nad forsowaną we wspóczesnym świecie filozofię czystej ekonomii: Zawsze uważałem, że moją misją jako artysty jest kreacja obiektów należących do świata, w którym chciałbym żyć. Do tego również zachęcał publiczność podczas prelekcji w stolicy Katalonii. Wyobrażam sobie, że tworząc muzykę, którą odbieram jako należącą do przyszłości w jakiś sposób tą przyszłość wyznaczam.

Myślę, że taki oto proces charakteryzuje sztukę. Wyrzucasz to Coś daleko przed siebie, po czym przeciągasz teraźniejszość w Tym kierunku. I od początku – rzucasz i przeciągasz dalej, rzucasz i od początku. Sądzę, że w ten sposób funkcjonują całe społeczeństwa, grupy twórcze a nie tylko jednostki. Tworzymy to, do czego aspirujemy

Eno przemówił w ten sposób do gości i delegatów otwierając Sonar +D 2016, wydarzenie, które organizatorzy określają jako międzynarodową konferencję kontestującą rolę cyfrowych technologii w transformacji przemysłów kreatywnych. Konferencja towarzyszyła 23 edycji Sonar – festiwalu muzyki elektronicznej, który (podobnie jak nadchodzący łódzki Soundedit) stał się miejscem prezentacji nowych technologii, interesujących warszatów oraz forum dyskusyjnym dla nowych idei cyfrowej ery.

Brian Eno, prekursor muzyki ambient a zarazem producent artystów takich U2, David Bowie czy Coldplay przyciągnął na spotkanie w Barcelonie międzynarodową i wielopokoleniową, ale jednorodnie pełną szacunku i uwielbienia dlań publiczność. 68-letni artysta przełamał szybko lody i rozładował tę nieco sztywną atmosferę przy okazji wpadki technicznej z mikrofonem, żartując iż ten po prostu… wpadł mu do spodni.

Na początku Eno zakwestionował podstawowe ekonomiczne założenia naszych czasów, idee zorientowane na czysto finansowe rezultaty i gloryfikujące ekonomiczną wolność jako uosobienie wolności jednostki w ogóle: Cała ta koncepcja opiera się na mylnym przekonaniu, że to jednostki, a nie wspólnoty i kolektywy są motorem napędowym społeczeństw.

Wskazał na dziwaczne perwersje rozumowania rozpowszechnione w czasach gdy coraz więcej zjawisk i wartości niż kiedykolwiek zamyka się w kategoriach ekonomicznych, dając jako przykłady prywatyzację zakładów penitencjarnych czy dominujący we współczesnej edukacji system testów kompetencyjnych.

Można ukończyć szkołę czy nawet uniwersytet z fantastycznymi wynikami i wiedzieć gówno o czymkolwiek – spuentował Eno wywołując wrzawę.

Artysta zatytułował swój wykład Why we play (gra słów – to play to przecież grać, także w znaczeniu muzycznym, ale zarazem bawić się) i pod sam koniec przywołał ideę sztuki jako kreatywnej zabawy.

Sztuka pozwala nam zrozumieć sens tego, co wspólnie akceptujemy. Wszyscy, jakkolwiek byśmy nie różnili się od siebie jako jednostki. Jak to możliwe że jesteśmy w stanie współpracować i tworzyć te wszystkie skomplikowane systemy i kody, które powstają dzięki nam? Kodeksy drogowe, prawne, systemy edukacji – to wszystko wymaga osiągnięcia pewnego consensusu.

Tu Eno przywołał zjawiska rock and rolla i generalnie muzyki pop drugiej połowy XX wieku jako najbardziej dobitne dowody na wielką moc sztuki, przejawiającą się w formowaniu światopoglądów i cementowaniu ruchów społecznych. Muzykę pop stworzyli w większości ludzie ze spychanych na margines grup społecznych – czarni, Żydzi, Irlandczycy i jak dodał żartobliwie Liverpoolczycy. Ci, którzy nie byli częścią dzierżącego władzę establishmentu.

Eno wspomniał o swej sympatii do muzyki metalowej, agresywnej i brudnej. Przywołał jako wielką artystyczną inspirację The Velvet Underground, grupę która nie przetrwałaby żadnego klasycznie rozumianego przesłuchania. Skontrastował anarchiczny charakter rock and rolla z hierarchiczną strukturą muzyki klasycznej.

http://youtu.be/hugY9CwhfzE

Ta muzyka nie pochodzi z góry, ona pojawiła się z głębi, wypełzła jak spod ziemi. To nie przypadek, że cała rewolucja pojmowania zagadnień gender i seksualności wydarzyła się w ciągu ostatniego półwiecza. Przyczyniła się do tego sztuka, cała rzesza artystów podejmujących te istotne tematy, z takim choćby Davidem Bowie na czele. Nieustanna artystyczna dyskusja o tym kim mogą być ludzie i jakie są granice wolności. Tu Eno wskazał sylwetkę Anohni, headlinera tegorocznego festiwalu Sonar, jako doskonały przykład kogoś, kto tę dyskusję prowadzi.

Jak jeszcze możemy o tych problemach rozmawiać? – zapytał publiczność skupioną w zgoła przed-internetowej ciszy, z pochowanymi głęboko gadżetami mobilnymi. Naprawdę, nasze refleksje na te tematy są kształtowane głównie przez doświadczanie sztuki.

Eno nie wspominał o swoim ostatnim, wydanym w kwietniu albumie The Ship (KT: będzie za to o nim opowiadał w Łodzi), nie odwoływał się także do żadnej innej części swej przebogatej muzycznej historii. Wśród dobiegającej zewsząd kakofonii innych instalacji dźwiękowych i multimedialnych prezentacji najnowszych technologii po prostu mówił, bez żadnych muzycznych czy wizualnych dodatków.

Spójrzcie na dzieci – wciąż bawią się, ale co jednocześnie robią bawiąc się? Imaginują. Wyczuwają sens rzeczy i zjawisk. Starają się zrozumieć jak odczuwają je inni ludzie. Tak więc dzieci uczą się przez zabawę, a dorośli bawią się poprzez sztukę

Eno podkreślił rolę kultury jako katalizatora ewolucji społeczeństw. Ostrzegł tym samym, że obecnie w Angli ale i w innych krajach jej rola jest coraz bardziej marginalizowana. Nikt tak naprawdę nie zdaje sobie sprawy po co istnieje sztuka powiedział. Sztuka aktualnie jest traktowana jako luksusowy dodatek. Kiedy już poradzisz sobie z problemami typu pieniądze na życie, samolot lub pociąg na czas by nie spóźnić się gdzieś tam, dopiero wtedy pozwalasz sobie na deser – spotkanie ze sztuką.

A ja chciałbym przekonać Was, że to w ogóle nie tak. Jedynym sposobem na to żeby współistnieć i współdziałać razem jako społeczność istot ludzkich jest więcej, więcej i jeszcze więcej kultury i sztuki.

Chcę Was przekonać, że sztuka jest najważniejszą z rzeczy, za które możecie się zabrać.

Oryginalny artykuł z Billboard.com
Podziękowania dla Judy Cantor-Navas.

Zanim dwaj znani ze swej industrialnej, jazgotliwej i niepokornej przeszłości artyści weszli na scenę teatru pojawił się na niej sekstet muzyków klasycznych uzbrojony w skrzypce, altówkę, wiolonczele i klarnet basowy. Czwórka z nich to specjalnie zaproszeni na tę okazję muzycy z Krakowa. Nie bez przyczyny – to ich dźwięki przesądziły bowiem w dużej mierze o niepowtarzalnym nastroju jaki zapanował tej nocy pod nowohuckim niebem i stworzyły perfekcyjny pejzaż dla najczarniejszego z głosów. Głosu ascetycznego, zimnego i fascynującego jednocześnie, niczym miasto Berlin z którego pochodzi.

I właśnie od opowieści o tym głosie się zaczęło. Tytułowy utwór z najnowszego albumu Nerissimo w wersji włoskiej to idealny wstęp do spektaklu Teardo i Bargelda. Autoironiczna, ale poetycka refleksja Blixy na temat własnego głosu, a właściwie tożsamości twórczej w języku mogącym kojarzyć się polskiej publiczności z festiwalami San Remo. Tyle że ten język w tym wcieleniu nabiera zupełnie innego znaczenia.

Yes I sing, what I sing best: Black, THE BLACKEST
Until it gets to the other side and there’s no more, no more darkness left”

“Tak, najlepiej śpiewam w czarnym, najczarniejszym
Tak czarnym, że aż przebija się na drugą stronę
Gdzie nie ma już więcej ciemności

To zastanawiające jak doskonale i kompletnie brzmią na przemian w muzyce z Nerissimo trzy różne języki – niemiecki, włoski i angielski. Nie znam na tyle włoskiego by się przekonać, czy w tym przypadku sprawdzają się słowa Nicka Cave’a, który w jednym z wywiadów powiedział, że angielszczyzna Blixy Bargelda jest piękna i ekspresyjna. Nie wątpie jednak, że to samo dotyczy języka kraju, w którym dzięki współpracy z Teardo, Bargeld spędził ostatnio wiele czasu – Włoch. Przynajmniej tak to brzmi. Muzyka i sam album tworzą muzyczny pomost między miastami obydwu twórców. Pomiędzy pięknym słońcem wiecznego Rzymu, a monumentalnym chłodem i księżycem Berlina.

Wróćmy do koncertu. Parle italiano ? Grazie… ;). Po tych słowach jakby dla kontrastu zabrzmiał utwór Beast, najmroczniejszy chyba z całego Nerissimo. Rozpoczyna go rozpoznawczy znak Blixy – niepowtarzalny i przerażający ptasi skrzek, a raczej bliski ultradźwiękom pisk. To jeden z najpiękniejszych tekstów opowiadających o walce człowieka ze swoim mrocznym alter ego.

This is the Beast, If I close my eyes The Beast will close its eyes
If I’ll stop swimming, the Beast will dive.
We sank a lot of ships together. Now the ocean is empty, but I’ll get through
I’ll make it for you. I’ll make it through against the numbers, against all odds
I will get through”

Oto bestia. Jeśli zamknę oczy, bestia zamknie oczy
Jeśli przestanę pływać, Bestia zacznie nurkować
Zatopiliśmy razem wiele okrętów. Teraz ocean opustoszał, ale przepłynę go dla ciebie.
Wbrew statystyce i wszelkim szansom do końca, na drugą stronę

Wróćmy do koncertu… Ponownie… Tym razem na dobre, obiecuję! Na scenie w samym centrum dominowała statyczna, ale pełna dramaturgii postać w swoim nieodłącznym, czarnym surducie. Po lewej za to dostojnie w pół-rockowym stylu “szalał” ze swoim sześciostrunowym Jaguarem Signor Teho Teardo. W tle piękne dźwięki instrumentów smyczkowych. W Mi Scusi powrócili do albumu “Still Smiling“, następnie zagrali piękny My Boat Is Empty, interpretację utworu brazylijskiego barda Caetano Veloso. I wtedy właśnie…

W bardziej industrialnym Animelle i później w What If wyraźnie coś zgrzytnęło – konkretnie akustyka. Bas przydudnił do przesady. Częsta to przypadłość na polskich scenach. Sam Bargeld zwrócił uwagę, że niekoniecznie idealnie się słyszy. No cóż, każda róża ma kolce. Na szczęście sytuacja została szybko opanowana. Usłyszeliśmy kolejne utwory z Nerissimo, w tym niesamowity, oparty na metalicznie
transowym motywie DHX 2, w którym niemieckie strofy kończy powtarzana anglojęzyczna sentencja “Hope should be a controlled substance“. Istotnie, nadzieja powinna podlegać restrykcjom, choć na pewno nie ta na kolejne polskie koncerty Herr Blixy w różnych jego konstelacjach…

Szczególnie pięknie zabrzmiał utwór Ich Bin Dabei, dedykowany przez Blixę żonie, Erin Zhu. Kto z Was nie zna jej historii – niech sobie “wygugluje”. Poruszająca sprawa. Z jaśniejszej strony warto przypomnieć, że to dzięki jej talentowi w dziedzinie mediów społecznościowych wydano album Neubauten Alles Wieder Offen, sfinansowany przez internautów.

Na końcu oficjalnego zestawu artyści zaprezentowali angielską wersję Nerissimo i zniknęli. Po nieuniknionej owacji i powrocie na scenę Blixa od razu podzielił się refleksją na temat uroku wielojęzycznych wersji szlagierów z lat 70′. Potwierdzając ową inspirację zespół wykonał na bis pochodzący z EP Spring cover utworu Patricka Samsona 1969 – Soli Si Muore (Crimson and Clover). Blixa dodał nawet żartem, że niegdyś z powodzeniem udało mu się wykonać japońską wersję tego utworu…

Jeszcze raz opuścili scenę, ale widownia instyktyktownie czuła że na tym się skończy. Wrócili i usłyszeliśmy pierwszy utwór jaki kiedykolwiek powstał w tej niesamowitej muzycznej konstelacji jaką tworzą Teardo i Bargeld – A Quiet Life. To piosenka ze ścieżki dźwiękowej filmu pod tym samym tytułem. “Najczarniejszy” zażartował oczywiście podając zwięzłe streszczenie tego obrazu – to film o mafijnym mordercy, który próbuje uciec od przeszłości zakładając pizzerię… Utwór niemniej to piękny i tak zabrzmiał na nowohuckiej scenie, podobnie jak zamykający nieodwołalnie ten koncert Defenestrazioni.

To nie był jednak koniec spotkania z tymi wspaniałymi artystami. Po koncercie długo podpisywali płyty i pozowali wspólnie do zdjęć. Z pewnością nikt z obecnych tego wieczoru w Łaźni Nowej szybko go nie zapomni…

Jak najkrócej podsumować ten występ oraz cały artystyczny komunikat jaki otrzymujemy od Blixy Bargelda, także we wspaniałym towarzystwie Teho Teardo? Chyba najlepiej jego słowami zasłyszanymi w jednym z wywiadów: Jako artysta osiągasz więcej tracąc kontrolę. Jeśli szedłbym w kierunku tego co łatwo mogę osiągnąć i nad czym mogę zapanować, nie stworzyłbym nic interesującego. Powtarzałbym tylko to czego już dokonałem. Muszę zatem ograniczyć dane mi jako artyście możliwości i wyłączyć się z procesu świadomego podejmowania decyzji twórczych, tak bardzo jak to jest możliwe.

Herr Blixa, nie powtarza się pan. Życzę dalszej owocnej utraty kontroli nad procesem twórczym i kolejnych spotkań z osobowościami takimi jak Teho Teardo.

Zdjęcia: Jarosław Ciastowski.
Pomoc w edycji zdjęć: Fotografie Anita Andrzejczak

Teho Teardo & Blixa Bargeld

Kraków, 3.06.2016, Teatr Łaźnia Nowa

Setlista:
Nerissimo (Italian)
Beast
Mi Scusi
My Boat is empty – Caetano Veloso cover
Animelle
What If
Nirgendheim
Still Smiling
DHX 2
Axolotl
Ich Bin Dabei
Come Up and See Me
Give Me
Nerissimo (English)

Bis nr 1:
Soli Si Muore (Crimson and Clover) – Patrick Samson cover

Bisy nr 2:
A Quiet Life
Defenestrazioni

Maszyny i Motyle

Dwie gitary, automat perkusyjny, odrobina coraz bardziej popularnych ostatnio dronów oraz ciekawe wizualizacje sytuują ten duet w trudnej do określenia przestrzeni gatunkowej. Math-rockowe harmonie do spółki z postindustrialną motoryką, przerywane były co jakiś czas ciekawymi eksperymentami, niepokojącymi ucho i mózg. MiM pozostawili u nielicznej jeszcze publiczności (było po tuż 18.00) apetyt na dalsze, a tak różniące się od tej, muzyczne inkarnacje tego wieczoru.

Pierre Bastien

Fantastyczny show francuskiego artysty, który przypomniał, że muzyka to zjawisko szersze niż dźwięki wydobywane z klasycznie pojmowanych instrumentów.

Jego instalacje zbudowane z rusztowań jakby wziętych żywcem z kultowych zabawek Młodego Konstruktora wykorzystują w roli elementów tradycyjne instrumenty ludowe wielu kultur świata.

Zobaczyliśmy instrumentarium napędzane przez robotyczne mechanizmy zaprojektowane przez szalonego magika dźwięku. Cienie tych niepowtarzalnych instalacji rzucane na telebimie stworzyły w Sali Gotyckiej niepowtarzalny spektakl. Chyba tylko on jest w stanie grać tak pięknie na gwoździach.

19 Wiosen

Kolejny transfer do innej muzycznie galaktyki. Łódzki unikat, który czerpiąc z punkowego ducha wzbogaconego charakterystycznymi organowymi pasażami Grzegorza Fajngolda wyzwolił w publiczności prawdziwe emocje.

Na pierwszy plan wybijała się bez wątpienia ekspresja i autentyzm przekazu Marcina Pryta. Sugestywnie wyartykułowane teksty, surrealistycznie ujmujące codzienność w rozległym, ale klaustrofobicznie tłamszącym świecie.

Świetny finał koncertu stanowił tytułowy utwór z ostatniej płyty zespołu – Cinema Natura.

Same Suki

To chyba najlepiej przyjęty przez widzów koncert wieczoru. Nazwa zespołu to pochodna obecności samych kobiet w składzie oraz staropolskiego instrumentu smyczkowego – suki biłgorajskiej.

Do tego zespół dołączył wiolonczelę, tradycyjną fidel płocką oraz ekspresję wokalistki Magdaleny Wieczorek-Duchewicz, która ciętym dowcipem nawiązała z publicznością bezpośredni kontakt.

Same Suki to folk Mazowsza i Kujaw wzięty na rogi bezpruderyjnych tekstów, które czerpiąc z tradycji opowiadają z przymrużeniem oka o doznaniach i potrzebach współczesnych kobiet.

RSS B0YS

Jeszcze jeden fantastyczny dziwoląg, który zastrzelił porcją dźwięków spod znaku muzycznego WTF. Tajemniczy duet, który kryje się w przebraniach będących unikalną hybrydą plemiennych afrykańskich strojów i przysłaniających twarze koronkowych chust.

Zaserwowali przenikliwie transowe basy, na bazie których wibrowały pobrane z zakątków całego świata etniczne oraz współcześnie cybernetyczne sample. Trudno było się temu oprzeć i Sala Gotycka w końcu zaczęła tańczyć.

Warto wspomnieć, że najnowszy album zespołu znalazł się właśnie w setce najlepszych płyt 2015 roku na świecie prestiżowego brytyjskiego magazynu The Quietus.

Barbara Morgenstern

Gwiazdą i ukoronowaniem festiwalu był występ niemieckiej artystki zaliczanej do najwybitniejszych postaci współczesnego elektro i synth popu.

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Adam Tracz

Najlepiej panowie opowiedzieli o wyprawie sami na Facebookowym fanpage SJÓN NA KOŃCU ŚWIATA. W międzyczasie zapraszamy do posłuchania muzyki z winylowej EP-ki zespołu NOJS (w zestawie także CD), która do nabycia w MegaTunes, a także w łódzkich Klubokawiarniach DOM, Owoce i Warzywa oraz w sklepie Ale Jazz.

U nas prezentujemy wyprawę w wielkim skrócie! Wszystkie zdjęcia autorstwa Marcina i Kacpra!

Już kilkaset km w nogach ale jeszcze swojskie klimaty - na Ziemi Kłodzkiej :)

Praga to absolutnie nie koniec świata, ale kierunek właściwy ;)

Na opuszczonych czeskich drogach bywa różnie...

Nashledanou Češi und Herzlich Wilkommen...

Niemcy pokonane ale to wcale nie Francja... a Szwajcaria.

Wygląda na to szwajcarscy rowerzyści nie mają problemów ze znalezieniem ścieżek...

Kolejna granica pokonana. Tym razem to już Francja. Trudno się nie zgodzić: thumb up!

Po przejechaniu 2000 km z powodów zdrowotnych od Avignon Kacper musiał odpuścić... Pełen szacun!

...a Marcin przez 1400 km podążał samemu... Hiszpania

Samotność długodystansowca łatwiej znosi się w takich okolicznościach...

Zamiast na Gibraltar gdzie skała (przynajmniej ta znana) jest tylko jedna, ostatecznie Marcin postawił na wyprawę w wysokie góry. 3400 km od domu i 3478 metrów nad poziomem morza... Wierzchołek Mulhacén.

Wyprawa Sjón zakończyła się w Maladze. Trwała 42 dni a znacznie więcej ciekawostek na stronie Facebookowej

SJÓN ZAPRASZA NA KONIEC ŚWIATA

III edycja odbyła się po rocznej przerwie, kiedy wielu już zwątpiło, ze w ogóle kiedykolwiek się odbędzie. Zapracowali na nią ludzie przy udziale małych, doraźnych dotacji finansowych wkładając w to wiele pracy, serca i chęci. Głównodowodzącym był Jacek Żędzian, na co dzień pracujący w Urzędzie Miejskim w mieście Mońki (woj. podlaskie), któremu punk w duszy gra od zawsze.

Dołączyła do niego Ania Porębska, która jest Prezesem Fundacji na rzecz Rozwoju Powiatu Monieckiego. Pani Ania miała zaledwie kilka godzin, żeby pokochać punka – udało jej się to wyjątkowo szybko. – „Wszystko w porządku, ale strasznie głośno grają” – krzyczała biegnąc przez plac, by sprawdzić czy przyjechał kolejny transport z gośćmi lub czy przypadkiem generator nie daje za mało prądu.

Na festiwalu było jak za dawnych lat w Jarocinie. Festiwalowiczów dowoziły pociągi spóźnione o 80-90 minut do Osowca, a dalej specjalnie zamówione busy. Pole namiotowe uzbrojone w sanitariaty i łazienki było bezpłatne – wliczone w cenę karnetu. Karnety kosztowały od 25 zł w przedsprzedaży do 45 w dniu koncertu. 45 złotych za 30 godzin dobrego rockowego grania to w Polsce niezwykła rzadkość. A te trzydzieści godzin to młode kapele, ale również stara gwardia rock’n’rollowców – Acapulco, Moskwa, Deuter, Redakcja, One Milion Bulgarians, WC, TZN XENNA, 1984 czy Armia!

Ogromnym zaskoczeniem był koncert „4 kopniętych i Freda”, którzy specjalnie na tą okazję zeszli się po wieloletniej nieobecności na scenie i wystąpili z … wokalistką! Drobna, mała dziewczyna z pięknym, kilkumiesięcznym brzuszkiem wydawała z siebie niesamowicie mocne dźwięki!

Chłopaki z 1984 też jak za starych dobrych czasów popłynęli. Nie obyło się bez kontrowersji. Gdy Robert Tuta uwijał się by podłączyć wszystkie sprzęty Mizerny skrytykował ekipę, która nie radziła sobie z faktem, że on sam zgubił kabel, po czym odczytał piękny wierszyk napisany na cześć festiwalu. Z tego powodu obsuwa była tak duża, że panowie zostali zdjęci ze sceny nie kończąc swojego występu.

Grzechem by było nie wspomnieć o występie Redakcji. Energia, wielka moc i prawdziwy rock’n’roll. Darek Dusza „zalicza kolanka” i to niejednokrotnie. Na scenę wchodzi Ojciec Dyrektor – Jacek Żędzian i przyjaciele – śpiewają razem. Takiej kondycji, energii i gitarowego kopa można pożyczyć nie jednej młodej kapeli. Tak Mili Państwo wygląda prawdziwy rock’n’roll!

Niezwykłe show dała Armia, która zagrała niemalże cały koncert bez jednej przerwy (organizatorzy musieli mocno pilnować czasu). Tomek Budzyński znalazł jednak chwilę, żeby uścisnąć 12-letnią Olę Hubert, która przyjechała ze swoją mamą Agatą, specjalnie na Armię aż z Przyborowa. Ola przez cały koncert stała z chłopakami na scenie, a nawet zaśpiewała jeden kawałek.

Dziewczyna nie była wyjątkiem. Na festiwal przyjechało wielu młodych, a nawet bardzo młodych słuchaczy. Spokojnie można powiedzieć, że Rock na Bagnie to festiwal międzypokoleniowy. Pod sceną bawili się 50-latkowie oraz ci, którzy ledwo ukończyli 18 lat. Natomiast dalej od sceny widać było całe rodziny z małymi dziećmi.

Oprócz samej muzyki organizatorzy zadbali o dodatkowe atrakcje. Jedną z nich była projekcja filmów „Punk rock według Złodziei Rowerów” i “Variété – muzyka bez końca”.

W sobotę w sali kominkowej w budynku na plaży odbyła się premiera książki Grzegorza K. Witkowskiego “Grunt to bunt – rozmowy o Jarocinie III”. Spotkanie prowadziła Katarzyna Andrzejewska-Szuba, autorka książki „Gdzie oni są?” a oprócz samego autora gośćmi byli: Darek Dusza (Redakcja) oraz Adam Martuzalski (Acapulco). Trochę wspomnień, a potem burzliwa dyskusja z udziałem widowni w temacie polskiej sceny muzycznej i zasad jakimi się kieruje. Niezwykle ciekawe doświadczenie.

O tym festiwalu można opowiadać by bardzo dużo, o każdym występie po kolei, o jego twórcach i przyjaciołach, ale podsumowując: festiwal z duszą, z dobrą muzyką, na którym nie ma kilometrowych kolejek przy bramkach, piwie czy toaletach – a ludzie są!

Kolejna, czwarta już edycja Rocku na Bagnie odbędzie się w Goniądzu w dniach 4-5 lipca 2014. Wpisujcie w kalendarze! Naprawdę warto.

Na całe szczęście spora część urlopu była deszczowa, zamiast więc zażywać rakotwórczych kąpieli słonecznych, zwiedzaliśmy okoliczne atrakcje dojeżdżając do nich samochodem (między innymi miejsca, gdzie kręcili Janosika i Wakacje z duchami ;). I to właśnie samochód był dla mnie zbawieniem – przynajmniej, jeśli chodzi o muzykę ;)

Przed wyjazdem jak zwykle mnóstwo czasu zajęło ustalenie muzycznego zestawu, który powinienem zabrać na rodzinny wyjazd. A wbrew pozorom to nie jest takie hej siup. Najpierw trzeba ustalić koncepcję, a potem pod nią dobrać nagrania. Rzecz jasna poza Snopowiązałką VooVoo, która od kilku lat jest stałym punktem wakacyjnych wojaży.

Zastanawiając się więc nad tegoroczną podróżną kolekcją doszedłem do wniosku, że skoro od kilkudziesięciu tygodni polecamy różne fajne kawałki megatotalnych kapel, to czemu z nich nie wybrać wakacyjnego zestawu. Jak pomyślałem, tak zrobiłem.

Zadanie było trudne, bo przez trzydzieści tygodni poleciliśmy trzysta sześćdziesiąt albumów. Same utwory wybrane do składanek to niemal 24 godziny grania non stop. Po długich rozterkach wybrałem w końcu 140 kawałków, które weszły na 7 płyt (po 20 na sztukę). I powiem wam jedno. Ta koncepcja była strzałem w dziesiątkę. Wakacje rozpoczęliśmy z grubej rury – od 75c (Mikirurka).

Dzieci najbardziej pokochały Piosenkę dla wilka szarego (Je2bne).  Tuż zaraz uplasowały się Spacer (Lemon Grass), Ne Pozitiva Situazione (Loenoff), Nowa Świeżość (Okinekopeszte), Widziałem (Chemical Garage) i Remedy (Muerte).

Rekordy popularności biły: Hiszpańska Terakota (Samplastik), Maczo Pedał Babe (Kalosz Laszlo), Arnold (Kozuna Nohanda), A może by tak (Mango Collective), Rozmiar B (Betty Be), Mroczne skutki uboczne (Ausdruck) i oczywiście Naszło mnie (Pokora).

Po górskich drogach genialnie jeździ się przy utworach 75c (Mikirurka), Jogi (Nastroje), Va Banque (Pataconez) i Grom (Duży Ptak).

Obfitość muzyki oraz rozpiętość nastrojów i klimatów wśród tych 140 utworów spowodowała, że ani razu nie byliśmy zmuszeni do włączenia radia i słuchania mielonej plastikowej miazgi. A to przecież tylko część skarbów, jakie można znaleźć na MT.

Ten tekst nie będzie miał pointy. Bo nie o pointę tu chodzi. Chciałem tylko podzielić się tym, co udało mi się wyszukać i polecić całe mnóstwo znakomitej muzy tym, którzy być może jeszcze na nią nie trafili :)

Jako że kocham katalogować i nazywać, każdej z siedmiu płyt nadałem tytuł pochodzący od utworów wchodzących w jej skład. I tak podczas wakacji towarzyszyły nam następujące zestawy:

Przy tobie naszło mnie na rozmiar 75c

Świeże skutki uboczne brzydkiej dziewczyny na końcu światła

Turecko bułgarskie przyciski o zapachu lateksu

Kawa z czystą na autostradzie dla wilka szarego

Maczo pedał babe is singing the blues with all my love

Widziałem jak dziewczyny dają zapalniczki

A może by tak armagedon i arnold down

Niestety z wybranego przeze mnie zestawu od tamtego czasu ubyły trzy znakomite utwory: Ciemna strona Marsa (Futuristen), Disco Relax (zespół zaburzeń świadomości) i Robo Band (Pitt-R), stąd trzy zbiory są dziurawe :(

Wakacje co prawda już się kończą, ale jestem pewien, że te składanki będą dobre na każdą inną okazję, a za rok wcale nie stracą aktualności. Serdecznie polecam :)

Biznes muzyczny się kręci. A my cieszymy się, że gwiazdy wielkiego formatu chcą do nas przyjeżdżać, bo jesteśmy najlepszą na świecie publicznością. Naprawdę jesteśmy coraz lepsi w robieniu imprez masowych…

Pytanie mam tylko jedno – czy ci, którzy naprawdę kochają muzykę jeżdżą na takie „masówki” ? Jeżdżą! A i owszem. Na jednej z nich miałam przyjemność (spełniło się marzenie mego życia!) zobaczyć Sex Pistols. Zbulwersowana byłam, dlaczego występowali na małej scenie. Przecież to TAKA gwiazda!!!! Powinni na main stage’u, jak nic, występować. A potem to do mnie dotarło. No jak na głównej? Przecież kolega Rotten nie jest produktem! Kolega Rotten nie jest „masówką”. Kolega Rotten jest punkowcem!!!

Niedługo zaczyna się festiwalowe lato. Polecam poszperać w necie i wyszukać imprezy inne, niż te robione przez producentów napojów. One bronią się same i mają mocną promocję. O nich wiedzą wszyscy! Ale na naszym rynku jest wiele perełek, które nie mają wielkich koncernów za plecami… ale mają duszę!

Serdecznie zapraszam do Strękowej Góry na II edycję festiwalu „Rock na Bagnie” (1-3 lipca).

MegaTotal.pl objął nad nim patronat.

Festiwal jest za free!!! I zobaczę w końcu TZN Xennę!!!! Obiecuję relację!

Do zobaczenia!

Z punkowym pozdrowieniem

Nie-masowa Kasia;)

Wywiad zamieszczony poniżej to demo właściwego tekstu, który po redakcji i aktualizacji znajdzie się w książce “Gdzie oni są?”, której wydanie sfinansowane zostanie przez Fanów MegaTotal.pl. Jeśli chcesz być jednym z nich, kliknij tutaj.

Tomasz „Skaya” Skuza. Lat – ? Lider zespołu Quo Vadis. Na co dzień kierownik kadr w szczecińskim Rejonowym Urzędzie Pocztowym. W latach 80 był “metalowcem”.

Pierwszy zespół, który odcisnął na mnie swoje piętno, to Black Sabbath. Zawdzięczam to mojej kuzynce, która mi ich po raz pierwszy puściła. Oczywiście słuchałem wtedy polskich zespołów. Pamiętam np. taką niedocenioną trochę grupę Cytrus. Jest nawet taki ich utwór, z którego od zawsze chciałbym zrobić cover. Nosi tytuł „Bycza krew”. Przypomnę, że muzycy Cytrusa przewijają się gdzieś w polskiej muzyce. Zbyszek Kraszewski np. grał na bębnach w O.N.A., a wokalista i gitarzysta byli trzonem grupy Korba, która kiedyś na krótko zaistniała. Może nie brzmi to dzisiaj zbyt nowocześnie, ale wtedy Cytrus naprawdę mniej ujął – mocne riffy, gitara unisono z fletem, ciekawe to było.

Pierwszy koncert, na który byłem, to jakaś impreza w szczecińskim „Teatrze Letnim”, występowała Budka Suflera. Oczywiście zrobiło to na mnie piorunujące wrażenie, ale może nie od strony artystycznej, tylko raczej z powodu tego, że było głośno, dużo ludzi, itd. Nie ma się co dziwić, bo byłem jeszcze „małym szczypiorkiem”. Później bywałem już na innych koncertach – Oddziału Zamkniętego, Maanamu – za każdym razem przeżywałem je bardzo mocno. Fakt, że Quo Vadis od początku swego istnienia gra „Kocham cię kochanie moje” Maanamu właśnie, świadczy o tym dobitnie. Związana jest z tym zresztą pewna historia. Swego czasu w „Rozgłośni Harcerskiej”, puszczano naszą wersję tej piosenki o szóstej rano na, powiedzmy, pobudzenie do życia [śmiech]. Było nam niezwykle miło, kiedy się o tym dowiedzieliśmy.

Spośród radiowych prezenterów ceniłem wtedy Marka Gaszyńskiego za jego metalowe audycje. „Muzyka Młodych” emitowana była w takich niefortunnej godzinie – bodajże około 15:10, tak że trzeba było ze szkoły uciekać by jej wysłuchać. W czasie, kiedy popularny był Helloween i zaprezentowano w radiu płytę „Walls Of Jericho”, całe miasto żyło potem przez kolejny tydzień właśnie tą płytą, którą M. Gaszyński zaprezentował. No ale nie ma się co dziwić, radio było właściwie jedynym źródłem muzyki.

Robiły też wrażenie wielogodzinne audycje Tomasz Beksińskiego, gdzie można było usłyszeć całe spektrum wykonawców, od Metallicy po Sisters of Mercy. Czuwało się wtedy nocami przy radioodbiorniku, co teraz bardzo mile wspominam.

To, że obecnie obserwujemy mocne skomercjalizowanie sceny muzycznej, nie jest czymś wyjątkowym, tak się dzieje na całym świecie. Obrazuje to choćby przykład najbliższego mi nurtu, jakim jest british heavy metal. Kiedyś każda z reprezentujących go grup była oryginalna. Motorhead, Judast Priest, Iron Maiden czy Saxon, to były zespoły, których nie można było pomylić. Później, kiedy pojawiła się możliwość pewnych uproszczeń, mam tu na myśli głównie śpiewanie, czyli death metal i „darcie twarzy”, które w zasadzie może zrobić każdy, była powiedzmy grupa, która wytyczała szlak, a w ślad za nią cała rzesza ślepych naśladowców. Tak, w wyniku tego swoistego pączkowania, zatraciła się gdzieś ta muzyka i co tu dużo mówić, spadła na jakości.

Takimi prekursorami był na pewno Death w swoim gatunku i np. Pantera, bo przecież Anzelmo też wytyczył pewien sposób śpiewania. Jak już jednak wszyscy go zaczęli naśladować, to naprawdę aż do obrzydzenia. To samo spotkało potem Nirvanę, Pearl Jam, itp. Podobną sytuację mamy również w polskiej scenie rockowej, bo powiedzmy, takich zespołów jak Lady Pank, nawet Kombi czy Budka Suflera oraz Oddział Zamknięty i Republika, nie dało się pomylić. Pomijam oczywiście wpływy i ich korzenie, po prostu w tym co robili byli rewelacyjni. Dzisiejsze grupy są takie, że jak włączysz radio nie wiesz czy to jest np. Ewelina Flinta czy inna jej koleżanka. Jest tak dużo tych papkowych zespołów, że można się szybko zgubić.

Każdy młody człowiek, ma gdzieś w genach zapisany bunt w pewnej fazie swego rozwoju, często wiąże się to z głośnym manifestowaniem swoich ideałów. Dlatego pewnie w tym okresie sięga się po raczej agresywniejszą muzykę – punk, metal… Dlatego nie mogło kiedyś dziwić, że najpopularniejszą swego czasu grupą była punkowa Armia. Dziesięć lat później, ludzie, którym od dziecka wkładano łopatą do głowy poprzez telewizję, radio czy gazetki typu „Bravo”, że np. Just 5 jest szczery i dobry, to siłą rzeczy wierzą, że tak jest. Człowiek, który dorasta w takich realiach i tak będzie miał sentyment do takiej muzyki, stając się podatny na nowe Britney Spears czy kolejne boys bandy.

Na rozwój sceny rockowej w Szczecinie, nie mały wpływ miało Akademickie Radio „Pomorze”, które umożliwiało realizacje własnych nagrań, debiutowało tu wiele zespołów. Nie sposób nie wspomnieć przy tej okazji związanych z tą rozgłośnia realizatorów – Artura Bursakowskiego czy Marka Szukało. Spod ich ręki wyszło wiele „demówek”, które w owym czasie odegrały istotną rolę. Pierwsze dokonania Egzekutora, powstały właśnie tu, a odbiły się one szerokim echem w Polsce. Podobnie Trasher Death czyli późniejszy Psychotron i Merciles Dead – ich „demówki” niejako wyprzedziły czas. Wokół tego studia skupiło się wiele zespołów, bo przez to, że tam wszyscy nagrywaliśmy, spotykaliśmy się, pomagaliśmy sobie, pożyczaliśmy nawzajem sprzęt. Działo się wiele dobrego, trudno nam to odbudować.

Jak wtedy wyglądałem? Oczywiście miałem długie włosy, skórę i spodnie z łatkami, jakieś katany i pieszczochy. Przechodziłem przez to wszystko, ale nie wiem czy mogę powiedzieć, że należałem do jakieś subkultury, choć na pewno byłem „metalowcem”. Ile tego we mnie zostało? Nadal radość sprawia mi granie, bez względu na ilość publiczności, nadal mam w sobie energię i radość z muzykowania. Na pewno jednak już nie ideologizuję w swojej twórczości. Minione 15 lat pozbawiło mnie złudzeń, że są ONI, ci źli i inni, dobrzy. Nie, bo wszyscy są źli. Każda opcja przy władzy, jest tą złą. Dlatego polityka jest mi obca i nie opowiadam się już po żadnej ze stron.

Wysłuchał i fotografował Artur SZUBA

Don Van Vliet, bo tak naprawdę się nazywał, nigdy nie szedł na skróty, nie uznawał kompromisów i z uporem właściwym geniuszom realizował własną wizję.

Frank Zappa, który był producentem epokowej, jak się później okazało, płyty Trout Mask Replica, zaproponował podobno Kapitanowi, że nagrają ją u niego w domu. Ten jednak stwierdził, że nie będzie uprawiał żadnej taniochy i całość ma zostać zarejestrowana w studio.

Matt Groening (ten od Simpsonów), gdy po raz pierwszy usłyszał Trout Mask Replica stwierdził, że to najgorsza rzecz, jaką udało mu się usłyszeć. Zespół grał bardzo źle. Ale najbardziej uderzył go fakt, że muzycy nawet nie starali się, by grać lepiej. Coś w tej muzyce jednak go pociągało i przesłuchał nagrania jeszcze kilka razy. I doszedł do wniosku, że oni wręcz starają się brzmieć i grać źle. W końcu zakochał się w tej płycie.

Captain Beefheart był przede wszystkim malarzem i rzeźbiarzem. Nie potrafił grać na fortepianie. To jednak tego instrumentu użył do stworzenia swego największego dzieła. W ciągu ośmiu godzin skomponował ponad dwadzieścia utworów, które później zespół w studio zarejestrował w… 4 i pół godziny. Wokale dograne zostały kilka dni później.

Wpływu Captaina Beefhearta na to, jak wygląda dziś muzyka rockowa nie da się przecenić. Lista tych, którzy powołują się Nań, przyznają do inspiracji, czy wykonują Jego covery jest bardzo długa.

The White Stripes, Laurie Anderson, The Residents, Kurt Cobain, Television, Z’EV, Franz Ferdinand, Tom Waits, Pere Ubu, Blondie, PJ Harvey, The B-52s, XTC, The Black Keys, John Frusciante, The Clash, The Kills, The Membranes, John Lydon, Sonic Youth, David Byrne, Mark E. Smith, John Cale, Beck, Genesis P-Orridge… jeszcze?

Sam Tom Waits przyznaje, że artystyczna wolta, jakiej dokonał na początku lat osiemdziesiątych (jej pierwszym objawem była płyta Swordfishtrombones), inspirowana była twórczością Beefhearta, z którą zapoznała go żona Kathleen Brennan.

Captain Beefheart dość wcześnie odszedł na muzyczną emeryturę i poświęcił się malarstwu. Jego ostatnia płyta, Ice Cream For Crow, ukazała się w 1982 roku. Do tytułowego utworu został nakręcony clip, ale MTV odrzuciła go twierdząc, że jest zbyt dziwaczny.

Captain Beefheart pozostawił po sobie 12 płyt. Nie jest to muzyka lekka, łatwa i przyjemna w odbiorze… do czasu :) Z każdym kolejnym przesłuchaniem wciąga i nie odpuszcza. Niestety więcej już jej nie będzie. Choć od dawna niczego nie nagrywał, to póki żył była nadzieja, że jednak jeszcze coś nowego stworzy. Teraz już wiemy. 12 płyt i koniec.

A na deser polecam świetny film o Kapitanie. Niech Mu się dobrze żegluje.