Gdzie i kiedy

Gdzie: DZIKA Strona WISŁY, Plac Hallera 5, 03-464 Warszawa

Kiedy: 31 marca i 1 kwietnia.

Do posłuchania

Polecamy uwadze odcinek audiobloga SKY OFF, który w całości poświęcony jest Warsaw Impro Festowi

31.3.2017 (piątek)

18.30: Łukasz Strzelczyk & Antoni Michnik

Wolność dźwięku, czyli różne tradycje polskiej muzyki improwizowanej – wykład performatywny albo performance z wykładem o historii polskiej improwizacji, zainspirowany partyturą Corneliusa Cardewa. Antek Michnik – krytyk, performer, członek grupy ETC. Zasiada w redakcji pisma „Glissando”. Łukasz Strzelczyk wydaje archiwalne płyty, organizuje koncerty.

19.00: Sebastian Madejski

Pośpiewy fragmentaryczne – projekt muzyczny, w którym usłyszeć można wpływy muzyki cerkiewnej, operowej, afrykańskiej czy beatbox. Madejski to multiinstrumentalista i wokalista o niespotykanej skali głosu, lider progresywnej formacji Beltaine Improved. Współtworzy projekty Loopus Duo, Tańce Snu, Kabuko i Dama Kruk. Grywał z Władysławem Komendarkiem, Wojciechem Konikowiczem czy Maciejem Cierlińskim.

20.00: The Magic Carpathians Project (Karpaty Magiczne)

Muzyka improwizowana o źródłach w muzycznych tradycjach łuku Karpat i Azji Centralnej, łącząca wokalne eksperymenty i brzmienia instrumentów z całego świata – słowackiej fujary pasterskiej, chińskich organków lu-sheng czy indyjskich cymbałów santoor. Inicjatorzy projektu – Anna Nacher i Marek Styczyński – w swoich pobocznych projektach poruszają się w obrębie real-time music, ambientu, soundscapes.

21.00: nowy+eren & przyjaciele

Grupa twórców znanych wcześniej jako kolektyw terenNowy. Od 2007 roku konsekwentnie gra muzykę improwizowaną, określaną mianem miejskiego etnoszamanizmu. O unikalnym charakterze projektu stanowi interakcja z publicznością, która jest dla muzyków bodźcem do spontanicznej kreacji, do której wykorzystują najstarsze instrumenty i najnowsze technologie. Nowy+eren reprezentuje improwizację totalną. Nie gra prób, nie rozpisuje nut, nie ustala wcześniej co będzie grał – tworzy tu i teraz.

1.04.2017 (sobota)

12:00: Dźwiękowy Plac Zabaw

Projekt muzyczny dla dzieci w wieku 5-9 lat i rodziców w formie koncertu muzyki improwizowanej o charakterze happeningu, który realizują Pan i Pani Drums oraz Nowy+eren. Artyści używają etnicznego instrumentarium z różnych zakątków świata, naturalistycznych odgłosów i nowoczesnej elektroniki, aby w intrygujący sposób zaprezentować dzieciom ideę improwizacji i zapoznać je z muzyką etniczną, eksperymentalną i ambientem. Równolegle zapraszają do bezpośredniego udziału w tworzeniu muzyki i widowiska, twórczej ingerencji w zastaną scenografię i wspólnego malowania obrazu z Krzysztoffem Skainem Mayem.

Patronat medialny: CzasDzieci.pl

UWAGA! Wstęp wolny. Obowiązuje rezerwacja miejsc. Pierwszeństwo mają osoby, które zakupiły karnet na festiwal. Rezerwacje przyjmowane są od 25 marca 2017.

18.30: Travelling Didjeridoo

Rafał „Ruff” Libner to muzyk, podróżnik i dźwiękowiec. Na didgeridoo gra od 1998 roku. Nagrywa i występuje z Radio Samsara, Nell’ Ambientes, Balanda Didjeridoo Duo, współpracuje z krakowskim „Teatrem Starym”, Storia Theurgica Dynamic Multimedia Project, Gadającą Tykwą, grupą opowiadaczy „Studnia O”. Podczas licznych pobytów w Nepalu koncertował i nagrywał z Shyam Nepali Group. Jest współorganizatorem cyklicznego Festiwalu Didgeridoo „Dźwięki z Korzenia”. Solowo pojawia się jako Travelling Didjeridoo.

19.00: Jerzy Mazzoll

Najbardziej oryginalny klarnecista w Polsce. Wyróżnia go doskonałe opanowanie oddechu cyrkulacyjnego oraz wprowadzenie wielu autorskich technik gry na klarnecie basowym. Związany jest z ideą arytmii i dyfuzji w sztukach improwizowanych. Od lat współpracuje z klubem Mózg. Wydał ponad 20 autorskich płyt.

19.30: Milo Kurtis & Witold Popiel InSideDuo

Duet stworzony przez członków legendy polskiej muzyki awangardowej – Grupy w Składzie, którzy na początku lat 70. jako pierwsi w Polsce zaczęli grać muzykę improwizowaną. Milo Kurtis grał m.in. z zespołami 12ra3l, Osjan, Maanam czy Voo Voo. Witold Popiel z wykształcenia jest malarzem.

20.00: Accomplice Affair

Muzyczny projekt powstały w 2005 roku z inicjatywy Przemysława Rychlika. Łączy takie gatunki jak ambient, dark wave czy psychodeliczny rock. Ma na koncie sześć albumów studyjnych i występy na wielu festiwalach.

21.00: Grupa Ludzi

Grupa Ludzi, którzy spotykają się, bo po prostu lubią czasem razem zagrać. Wspólnie penetrują różne style, nie narzucając sobie żadnych ram. Często śpiewają poezję już napisaną – Leopolda Staffa, Wisławy Szymborskiej czy Kabira w tłumaczeniu Piotra Madeja. Artyści wcześniej tworzyli kolektyw terenNowy, występowali między innymi z Tres Hombres, Rh+, Das Moon, Smolikiem, Kayah, Anną Jurksztowicz, Kasią Kowalską, Żywiołakiem czy KSU.

Bilety

Bilety dostępne są na stronie https://www.bilety24.pl/koncert/1-warsaw-impro-fest-29695?id=146907

Bilet jednodniowy do 30 marca kosztuje 30 PLN, a w dniu koncertu 35 PLN.

Karnet dwudniowy do 30 marca kosztuje 45 PLN, a 31 marca 50 PLN.

Patronat medialny: Radio Kampus, folk24.pl, Requiem Records

„Za szybą” to poetycka refleksja na temat poczucia wyobcowania, osamotnienia w ogarniętym znieczulicą świecie. To  smutne spojrzenie przez spływające deszczem okno, zniekształcające rzeczywistość, powodujące odrętwienie.

Za montaż obrazu odpowiedzialna jest jego pomysłodawczyni Dominika Suchecka, autorka zdjęć Paulina Hryć, koordynator planu Brunon Hawryluk, których na owym planie wspierali: Patrycja Daszczuk, Marta Węgielnik-Bystrowska oraz Tomasz Herbrich.

To drugie i ostatnie wideo, które promuje płytę „Trzynaście stanów świadomości”. Czas na nowe kompozycje. Nawiązując do „Za szybą”, pomysły już się skropliły i mamy je w komputerze w bardzo zaawansowanej formie ;-) Nagraliśmy większość instrumentarium. Teksty napisane i wystarczy je teraz zaśpiewać. Więcej szczegółów nie zdradzę, ale warto poczekać na skończoną formę, która w postaci już wydanego albumu trafi w Państwa ręce – opowiada Artur Szuba.

Przede wszystkim miejsce. Ta strona OFF Piotrkowskiej, gdzie znajdują się DOM, Spaleni słońcem i Ferment, chociaż pozornie bardziej plebejska (sorry hipsters) i brudniejsza od ulegającej powolnej gentryfikacji strony przeciwnej – niezmiennie przyciąga swoim autentyzmem. To miejsce gdzie ludzie z pasją, co więcej, ludzie z godnym szacunku dorobkiem muzycznym, bez żadnego zadęcia dla gości tworzą świat przyjazny dla kultury alternatywnej i jej odbiorców. Jednocześnie zawsze można poczuć się tam jak w lokalnym pubie, w gronie sąsiadów. Ok, bez włażenia w zad ekipie, działającej w urokliwym trybie DIY, co było widać w pracowite dni poprzedzające ten festiwalowy weekend – w końcu postindustrialny charakter miejscówki czyni tutaj przecież także mnóstwo magii. Rozparcelowane swobodnie po całym placu leżaki, ubarwiony hipsterką a czasem i odrobiną menelstwa przekrój alternatywnej społeczności tego miasta oraz łódzkie niebo czynią resztę. Dorzucenie sporej, plenerowej sceny wcale nie spowodowało, że miejsce utraciło ten charakter. Każdy, nawet spoza Łodzi mógł to z pewnością odczuć.

To był jeden z tych nielicznych festiwali, na którym warto było się znaleźć bez względu na ilość i obecność ulubionych wykonawców. Było to widać zwłaszcza na koncertach sceny plenerowej, podczas których spore ilości ludzi inwestujących przecież w festiwalowy karnet relaksowały się w ten pogodny weekend na leżakach ustawionych nierzadko bokiem lub tyłem do sceny. Można to uznać za porażkę organizatorów, ja to jednak uznam za sukces – przyciągnęli ich przecież bogactwem oferty oraz także pewnie czymś więcej niż muzyką. A Festiwalowy line up zrobił spore wrażenie! Już po raz drugi doskonale scalał niemal wszystko co najciekawsze na obrzeżach i peryferiach ziejącego nudą popowego mainstreamu. Brawa dla Distorted Animal Booking. Było wszystko. I tak jak rok temu, poprzez bogactwo poszukiwań cechujące większość wykonawców – było zdumiewająco spójnie. Punk, electro, techno, industrial, IDM, indie, world, hip hop, synth pop, soul – można jeszcze wyciągać długo ze stylistycznej szuflady.

Zagościła w LDZ muzyczna historia w postaci Wire, wschodzące zjawiska z dalekiego świata (U.S. Girls), współcześni artyści o kultowym już statusie (Zola Jesus) a także nowe, interesujące propozycje sceny alternatywnej (Kopyta Zła, We Will Fail). Dostaliśmy spektakularny muzyczny powrót klasyków lokalnego undergroundu (TRYP) a jednocześnie egzotykę bezpretensjonalnej, weselnej muzyki bliskiego wschodu, porywającej publikę bez względu na wiek i przynależność kulturową (Omar Souleyman). To wszystko za naprawdę umiarkowane pieniądze, za które jednakowoż trzeba docenić miasto, wspierające ten festiwal także przez kolejne dwa lata. Teraz już o muzyce. Nie widziałem wszystkich koncertów, przede wszystkim tych popołudniowych. Opowiem zatem o muzyce dość wybiórczo i w komentarzu do świetnych zdjęć z jakich mogę tu skorzystać. ZDJĘCIA: Fotografie Anita Andrzejczak.

WIRE

Colin Newman i ekipa, co prawda nie powalili jak zeszłego roku The Fall, ale zagrali po prostu dobrze i przekrojowo. Usłyszeliśmy przyjemnie drażniące błędnik niskimi sprzężeniami klasyczne numery z epoki (w tym z Pink Flag) jak również lżejsze i bardziej piosenkowe utwory z ostatnich albumów. Podczas pochodzącego z płyty “Wire”, wpadającego w ucho jak kula w skroń “In Manchester” popatrzyłem po raz kolejny na czyste niebo i otaczające OFF zabudowania wszystkich dekad dwóch ostatnich stuleci. Pomyślałem, że to jeszcze jeden świetny wieczór w tym polskim Manchester.

OMAR SOULEYMAN

Co sprawia, że statyczna i osczędna w gestykulację postać w tradycyjnym bliskowschodnim jelabie oraz towarzyszące jej przaśne, weselne techno rodem z Syrii wprawia publiczność scen na całym świecie w ruch obrotowy? Tego nie wie nikt, na czele z Nim samym. Souleyman wciąż w wywiadach podkreśla jak bardzo zdumiewa go fascynacja kultury zachodniej jego własną muzyką. Gra tak samo jak grywał przed laty na syryjskich weselach, z zapisem których wydał ponad… 500 płyt. Być może narastająca fala konfliktu cywilizacyjnego między wschodem a zachodem, podsycanego przez radykalnych polityków i ich fanatyczne elektoraty wyzwala w ludziach naturalny sprzeciw? Myślę, że tak trzeba tłumaczyć pozytywną energię uwalnianą na koncertach tego artysty.

Krocząca z dostojeństwem i poklaskująca sobie do rytmu postać z dalekiego świata porwała do tańca także i łódzką publiczność. Nie przeszkodziło nawet rozbrajające spojrzenie Souleymana na zegarek podczas kolejnego z zaśpiewów w trakcie koncertu.

JOANNA SZUMACHER I PAWEŁ CIEŚLAK. KOPYTA ZŁA

Pierwszy z trzech aktów piątkowego spektaklu łódzkiej sceny alternatywnej. Oparty na noweli Edgara Allana Poe, słowno – muzyczny projekt łódzkiego producenta i multiinstrumentalisty Pawła Cieślaka oraz łączacej muzykę z działaniami performatywnymi artystki Joanny Szumacher. To słuchowisko którego bohaterem jest koń, symbolizujący jak podkreśla Szumacher, nieuchronność przeznaczenia naznaczonego piętnem zła. Na scenie ten projekt zyskał kolejny wymiar poprzez sugestywne wykorzystanie dynamiki tancerza oraz kontrastujące z nim kammienne i posępne oblicze postaci stojącej za plecami Szumacher. W tej roli pojawił się co ciekawe najbardziej rozchwytywany łódzki perkusista Piotr Gwadera.

Bogactwo brzmień wydobywanych przez Cieślaka z całej palety analogowych i nierzadko pochowanych do lamusa instrumentów (jak np Moog) oraz korespondujące z przekazem animacje dopełniły wyjątkowego wrażenia jakie sprawił ten właściwie spektakl, nie koncert. Szkoda tylko, że było ono dostępne jedynie publiczności w kilku pierwszych rzędach klubu DOM. To zdecydowanie projekt na inny typ sceny i z pewnością bardziej doceniony będzie jako samoistny, poza-festiwalowy byt. Album “Kopyta zła” został wydany przez Requiem Records.

DEMOLKA

Łódź, akt 2. Nuklearna Dziewczyna Rakieta i Procesor Plus (Grzegorz Fajngold, m.in. 19 Wiosen). Kosmiczny duet, który powala bezpretensjonalnym i transowym elektro, serwowanym z szybkością Warp 2, w sztafażu rodem z meksykańskiego kina sci-fi lat 60′. I tym razem porwali publiczność do tego stopnia, że jedna z fanek na stałe zagościła na scenie w formie zbliżonej do baletu nowoczesnego. W odróżnieniu do tancerza z Kopyt Zła nie było to jednak zaplanowane. Po prostu Demolka.

Swoją drogą mocny głos Dziewczyny Rakiety sprawdziłby się zapewne na wielu innych muzycznych planetach. Kwestia przyszłości i rozwoju technologii kosmicznych. Na razie mamy świeżo wydany przez Antenę Krzyku album “Ha ha Chaos”.

TRYP

Finałowa odsłona TRYPtyku łódzkiego undergroundu zaserwowanego tego wieczoru w klubie DOM. Anty-supergrupa, w której skład wchodzą muzycy znani z takich formacji jak CKOD, NOT, 19 Wiosen czy Psychocukier. Brutalnie szorstka, a jednocześnie powalająca wrażliwością dawka kontestującej poezji wyrzeźbionej z siekierą w dłoniach, a raczej słowach Marcina Pryta. Utwory tak brzydkie a zarazem piękne jak sama Łódź. Utwory o zagubieniu w rzeczywistości napiętnowanej alienacją i skumulowaną w ludziach agresją. Piosenki o samotności i o szaleństwie.

W muzycznym tle tego najszczerszego z możliwych przekazu brzmiał miks jazgoczących gitar, powtarzalnych jak mantra motywów elektronicznych oraz szamańskiej rytmiki serwowanej przez Kubę Wandachowicza. Świetny powrót po latach. Materiał z wcześniejszego albumu “Kochanówka” zabrzmiał spójnie z nowymi utworami pochodzącymi z wydanej w dniu tego koncertu EPki “Nagie serce”. Dobry koncert. W sumie trzy dobre koncerty doskonale ujmujące niepowtarzalny i niepodrabialny charakter alternatywnej muzyki tego miasta. Szczerość, prostota, zero sztuczek i póz. Zastrzyk artystycznej adrenaliny wstrzykiwanej ze sceny wprost w rdzeń, do szpiku kości.

U.S. GIRLS

Chyba najszczerszy obok TRYPu komunikat festiwalu. Dzień wcześniej łódzka ekipa w głośny i szorstki sposób opowiadała o ingerencji świata na otwartym sercu, a z potężnej postaci Pryta emanowały żywe emocje. W przypadku kanadyjskiej artystki Megham Remy sygnującej projekt U.S. Girls dostaliśmy równie mocny przekaz, podany jednak w kontrastującym z jego ciężarem formacie girls bandów lat 60′, przyprawionym estetyką alt country, R&B i kołyszącego trip hopowego pulsu. Remy nie boi się opowiadać o najmroczniejszych sekretach swojego życia, ale także porusza w szerszy sposób problemy współczesnych kobiet. Toksyczna i pełna psychicznego piekła relacja z mężczyzną, samobójcze myśli wywołane skazą rodzinnego koszmaru, czy fatum kobiety przyporządkowanej do roli ofiary – to szczera wypowiedź, jaką przekazuje delikatnym głosem rodem ze słodkich piosenek o miłości. Na scenie Remy otworzyła się dokumentnie, pokazując między innymi autentyczne łzy. Czy wywołane wspomnieniem z życia, które od początku jej drogi przecina się ze sztuką?

Remy pokazała różne oblicza kobiet, zmieniała kostiumy. Pojawiła się jako orientalna piękność z haremu, jako zakonnica, by później wejść w skąpy kostium współczesnej fighterki o nieokreślonej orientacji seksualnej. Na scenie towarzyszył jej mąż, kanadyjski muzyk i aktor Max Turnbull (aka Slim Twig), a wokalnie wspomagała Amanda Crist z kanadyjskiej grupy Ice Cream. Poddając się obezwładniającemu rytmowi muzyki U.S. Girls tańczyliśmy pod sceną, a Remy śpiewała o rodzinnym drzewie jakie bohaterka tekstu wybiera na szubienicę. Gdzieś niedaleko przechadzali się David Lynch w towarzystwie posępniejszego wcielenia Lany Del Rey.

CHICKS ON SPEED

Nie mam zbyt wiele do powiedzenia na temat tego koncertu. Na początku totalnie zaskoczyła mnie osamotniona sylwetka Melissy Logan obecna na pustej scenie głównej. Wyglądało to dość absurdalnie wobec oczekiwań jakie wobec jednej z głównych atrakcji festiwalu miało zapewne wiele osób. Nie mnie dociekać czemu nie pojawiły się pozostałe dwie z obecnych podobno w Łodzi artystek i performerek. Trzeba przyznać, że jednoosobowy występ Melissy był z jej strony sporym wzywaniem i jednocześnie gestem szacunku wobec przybyłej publiczności.

Nie wiem jak wygląda koncert Chicks On Speed. Oglądałem solowy popis Melissy Logan, która dała z siebie pewnie wszystko co mogła w repertuarze Chicks On Speed. Z tyłu patronował jej m.in. wyświetlany na ekranie dobry duch Nico, patronki wszystkich niepokornych indywidualistek. Tym razem Melissa zasłużyła zapewne na miano Chick On Triple Speed.

ZOLA JESUS

Nika Roza Daniłowa jest ognistą osobowością. W swoich utworach porusza się między zakamarkami ludzkiej duszy a silnie inspirującym ją światem natury. Na ostatnim albumie “Taiga” jej mroczne, gotyckie brzmienie podążyło nieco w kierunku popowej, bardziej tanecznej estetyki, ale na koncertach artystka nadal odczynia magiczne rytuały połączenia z żywiołami. W Łodzi było podobnie z pewnym jednak wyjątkiem. Na scenę wybiegła na bosaka, w równie ognistej jak jej temperament, półprzezroczystej tunice. Niczym czarnowłosy demon z pogańskiej mitologii od samego początku znajdowała się gdzieś w innej alternatywnej rzeczywistości. W opętańczym pląsie, wirując kruczoczarnymi włosami, wspinając się i skacząc z nagłośnienia osiągnęła trans przypominający trochę pogo, a trochę indiański taniec wojny. Mimo dystansu jaki utrzymywała wobec publiczności przez swą nieobecność wśród “żywych” ten rodzaj milczącej ekspresji zbliżył ją do niej bardziej, niż mógłby to zrobić tabun gadatliwych frontmanów.

Kiedy pod koniec koncertu odszedłem na chwilę od sceny dobiegł mnie okrzyk zdumienia. Po chwili z tłumu wyłoniła się Zola Jesus, która najwyraźniej postanowiła oznaczyć swoim zaklęciem festiwalowy teren i przemierzyć na bosaka cały plac Off Piotrkowska, między zdumionymi twarzami okupującymi podDOMowe leżaki, aż do końca, do drzwi Spalonych Słońcem. A potem z powrotem – w stronę osieroconego przez siebie zespołu, na który nikt nie zwracał w tym momencie uwagi. To był dość spektakularny moment festiwalu i pewnego rodzaju symboliczny akt niezależności jaką daje ludziom z obu stron sceny to koncertowe miejsce w środku Polski.

Drugiego dnia festiwalu w Klubie DOM oraz na Scenie Galerii OFF wystąpiło jeszcze kilku interesujących artystów z różnych kręgów muzyki niezależnej. Oto kadry z występów BETTER PERSON oraz WE WILL FAIL w zasnutym mgłą nowym wnętrzu klubu DOM. Tego wieczoru panowała tam zupełnie inna, bardziej kojąca i kontemplacyjna atmosfera niż dzień wcześniej, kiedy to publiczność przetargały pazury łódzkiego udergroundu oraz Formacja Cmentarz.

Oferta tej edycji DOMOFFONu zaspokoiła oczekiwania osób o bardzo różnej muzycznej estetyce i wrażliwości. Ostatni weekend sierpnia na festiwalowej mapie Polski powinien stać się dla wszystkim terminem zarezerwowanym na wizytę w Łodzi.

Hey to jak zawsze osobowość i nieporównywalne do innych słowa Katarzyny Nosowskiej oraz świetne, za każdym razem brzmiące świeżo kompozycje. Sądząc po komunikatach na oficjalnej stronie zespołu i po wrażeniach z odsłuchu pierwszego singla “Prędzej, prędzej” muzyka z nowej płyty (premiera 22 kwietnia nakładem Kayax) ponownie przyniesie fanom dużą dawkę emocji.

Warto chyba nadmienić, że tym razem pierwszy dzień rejestracji warstwy wokalnej albumu zbiegł się z dość znaczącym dla większości fanów muzyki wydarzeniem. Oto jak krótko zrelacjonowała je Katarzyna Nosowska…

Jedno jest pewne. Na najbliższych występach Hey z pewnością nie zabraknie niekoniecznie związanych z tą datą, ale podobnie wzruszających momentów.

Istotne! Na niespełna dwa tygodnie przed rozpoczęciem trasy koncertowej przedBŁYSK połowa występów jest już wyprzedana. Do Łodzi, gdzie jeszcze bilety są, zewsząd blisko – warto zatem w drugi piątek kwietnia przyjechać do Wytwórni. Tu jak zawsze (tym razem w Sali Kameralnej) można spodziewać się świetnej koncertowej produkcji.

SZCZEGÓŁY KONCERTU:

Hey, przedBŁYSK
8 kwietnia 2016, godz. 21:00
Klub Wytwórnia
Łąkowa 29, 90-554 Łódź

Bilety: 52 zł – ulgowe, 57 zł – normalne. Kup Teraz
w dniu koncertu: 57 zł – ulgowe, 62 zł – normalne

Wydarzenie na Facebooku

Wszystkie koncerty trasy PrzedBŁYSK (status na dzień 19.03) :

31.03 Katowice – Kinoteatr Rialto (WYPRZEDANY!)
01.04 Poznań – Eskulap
02.04 Wrocław – Stary Klasztor (WYPRZEDANY!)
08.04 Łódź – Wytwórnia (sala kameralna)
09.04 Kraków – Kwadrat
12.04 Gdynia – Ucho
13.04 Warszawa – Stodoła Open Stage (WYPRZEDANY!)

Rykarda Parasol zdążyła poznać już cały świat i jak każdy podróżujący bard ma do przekazania wiele. Jej przykuwający uwagę, niski głos opowiada historie o poszukiwaniu tożsamości poprzez trudne nierzadko doświadczenia. W pełni niezależna pod względem producenckim, kompozytorskim oraz literackim ma na koncie 4 autorskie albumy. Ta autonomia definiuje Jej twórczość będąca unikalną wypadkową inspiracji literaturą, popkulturą, psychologią i po prostu międzyludzkich relacji. To ten sam typ przesyconej głęboką i nierzadko mroczną ale szczerą emocjonalnością wypowiedzi co u Nicka Cave’a, Lou Reeda, PJ Harvey, Edith Piaf, Johnny Casha, czy Cat Power.

Łódzki klub Wytwórnia to miejsce znane ze świetnie wyprodukowanych pod względem audiowizualnym koncertów. W sobotę, 7 maja Rykarda zaprezentuje w nim m.in. utwory ze swego ostatniego albumu “The Color of Destruction”, wydanego jesienią 2015 roku nakładem Chaos Management Group. To najbardziej rozbudowane dzieło w całym jej dorobku. Poza standardowymi instrumentami (bas, gitara akustyczna, perkusja, fortepian) usłyszymy bogatą mozaikę brzmień wiolonczeli, skrzypiec, trąbki i fletu – a także zaproszonych do gościnnego udziału dwóch amerykańskich wokalistów z Zachodniego Wybrzeża – Dante Aliano White’a i Barta Davenporta. Pod względem lirycznym jest to najbardziej dojrzały zbiór tekstów, jaki wyszedł spod pióra autorki, porównywanej nie raz do L. Ferlinghettiego, W. Faulknera czy Christiny Rossetti.

Związki Rykardy z Polską pogłębiły się, odkąd Artystka nawiązała stałą współpracę z supergrupą „Heart and Soul”. Zespół, stworzony przez muzyków znanych formacji (L.Stadt, Agressiva 69, Made In Poland, Cool Kids of Death), zaprosił Rykardę do nagrania EP „Heart and Soul” (2011). Ich wspólne dzieło zebrało doskonałe recenzje, nic więc dziwnego, że zachęcony ciepłym przyjęciem zespół nagrał pełnowymiarowy album „Heart and Sould Presents Songs of Joy Division”, na którym Rykarda zaśpiewała w utworze „Decades” (2015). Trzecia płyta, „Against the Sun”, ukazała się w Polsce w 2013 r. nakładem Warner Music Poland.

Warto dodać że Rykarda wystąpi wystąpi w towarzystwie dwóch polskich muzyków, znanych z współpracy z m.in. Melą Koteluk i Gabą Kulką – Miłoszem Wośko (instr. klawiszowe, akordeon) i Robertem Raszem (perkusja, instr. perkusyjne). W roli supportu wystąpi warszawski zespół NASH, który swój debiutancki album wyda właśnie w maju.

http://youtu.be/Atw4FntlQ6o

SZCZEGÓŁY KONCERTU

Rykarda Parasol, support: NASH
7 maja 2016, godz 20:00
Klub Wytwórnia, Łąkowa 29
90-554 Łódź

Bilety w cenie 30 zł. Kup teraz.
Bilety w dniu koncertu: 35 zł

Wydarzenie na Facebooku

Organizacja koncertu: Chaos Management Group

Źródło: Materiały prasowe organizatora
Zdjęcia: Oficjalna strona Rykardy Parasol

KONKURS!

Aby zdobyć jednooosobowe zaproszenie na koncert Rykardy Parasol napisz o swoim ulubionym utworze artystki a odpowiedź wyślij pod adresem konkurs@megatotal.pl do końca marca 2016 r.

Album “Salute Solitude” to muzyka nie śpiesząca się, za każdym razem skonstruowana z transowych motywów kilku intrygująco zestawionych ze sobą dźwięków. Każda z opowieści rozwija powoli skrzydła i unosi do pięknego lotu nad pełnymi mrocznej melancholii krajobrazami, szkicowanymi za pomocą klasycznych dla rockowego składu instrumentów: gitar, perkusji i wypełniających głębię syntezatorów.

Precyzyjnie utkana dramaturgia tych kompozycji potrafi wciągnąć słuchacza do hipnotycznej podróży, a to jest cechą najlepszych albumów z szeroko rozumianego spektrum post czy space rocka. To dźwięki o świetnych walorach ilustracyjnych, a wyrażone żywą tkanką lampowej mocy zyskują dodatkowo podczas koncertu.

Skład zespołu:
Paweł Bereszczyński – bas, syntezator.
Piotr Gierzyński – gitara.
Simona Jambor – syntezator.
Krzysztof Sarnek – perkusja.
Krzysztof Zaczyński – bas, syntezator.

W połowie maja Spoiwo zagra w Bratysławie na whoneedslyrics?! festival 2016 .

Wydarzenie na Facebooku

W artykule wykorzystano zdjęcia z koncertu, który odbył się 13. marca w łódzkim klubie Żarty Żartami. Fotografie Anita Andrzejczak

Kolektyw terenNowy to niezwykle interesujące zjawisko z bardzo wielu powodów. Co Ciebie skłoniło do zrealizowania filmu o nim?

Na początku Paweł Sky zaprosił mnie do zrobienia krótkiego filmiku z ich nagrań w studio. Opisał mi o co chodzi w terenNowym i kto w nim gra i zainteresowało mnie to na tyle, że postanowiłem nakręcić o nich krótki dokument. Muzyka improwizowana była dla mnie czymś dosyć nowym i nieznanym, a okazała się fascynująca. Myślę, że mogę wszystkim polecić, żeby chociaż raz w życiu przyszli na koncert takiej grupy jak terenNowy, bo jest to coś zupełnie innego.

Muzyka jest materią ulotną, a tym bardziej improwizowana. Jaki jest Twój koncept na zaprezentowanie działań i twórczości terenNowego?

W moim dokumencie ukazuję terenNowy w dwóch rzeczywistościach – scenicznej i tej “od zaplecza”. Pokazuję ich koncerty i nagrania w studiu, ale też przeplatam je wypowiedziami członków zespołu. Krótki metraż, jaki wybrałem, nie pozwala mi na przedstawienie całej historii zespołu i opowieści jego muzyków, chcę więc bardziej uchwycić ideę i charakter kolektywu. Oprócz tego w dokumencie wizualnie nawiązuję do ich najnowszej płyty “4UFO”, gdzie zamierzają użyć nagrań wysłanych wraz z sondą Voyager 1 w kosmos. Czyli trochę kosmosu nie tylko w ich najnowszej płycie, ale też w dokumencie.

Ideą i duchem terenNowego jest improwizacja, film zaś to twór ściśle zaplanowany i poukładany. Jak udało Ci się pogodzić te dwie przeciwności?

Powiedziałbym, że w tworzeniu filmu, a szczególnie filmu dokumentalnego jest sporo improwizacji. Po prostu przychodzę na koncert lub nagrania terenNowego i włączam kamerę. Nigdy nie wiem co za chwilę się stanie i co nagram. Szczególnie jest to niespodzianka w przypadku takiej grupy, gdy nagle na początku koncertu jeden z jej członków wychodzi do publiczności z garnkiem i zaczyna w niego uderzać.

“4UFO” terenNowego to koncept wiążący muzykę kolektywu i z filmem, który o nim kręcisz. Na ile i w jaki sposób w tym przypadku te dwa media się łączą i uzupełniają, a na ile będzie można odbierać je oddzielnie?

Myślę, że film będzie w stanie choć trochę wyjaśnić o co chodzi w terenNowym i ułatwi odbiór jego muzyki. Gdy się to zrozumie, nagle ich muzyka staje się bliższa i przyjemniejsza.

Gdy usłyszałem ich po raz pierwszy, na długo przed rozpoczęciem nagrywania, wydawało mi się, że to co grają to po prostu zbiór dźwięków, czasami do siebie pasujących, czasami nie. Zmieniło się to po pierwszych nagraniach, rozmowach. Nagrałem potem ich dwa koncerty i słuchanie tej muzyki to była już dla mnie przyjemność.

Oprócz tego wydaje mi się, że kolektyw jest najlepszy na koncertach, bo oprócz muzyki chodzi jeszcze o atmosferę. Taką atmosferę staram się zbudować w swoim filmie. Muzyka i film na tej płycie wydają mi się w takim wypadku pewnym dopełnieniem.

Muzyka to dla filmowca bardzo wdzięczny temat. Co Ciebie w nim pociąga?

Muzykę uwielbiam już od małego, próbowałem grać na kilku instrumentach, tańczyć, jednak okazuje się, że najlepiej mi wychodzi ubieranie tej muzyki w obraz. Uwielbiam robić teledyski, które są dla mnie jedną z najciekawszych form filmowych. Mogę się nimi “bawić” o wiele bardziej niż np. filmami fabularnymi.

Jakie środki według Ciebie najlepiej potrafią oddać ducha muzyki w clipie video?

Jeśli mówimy o teledyskach to myślę, że aby dopasować video do muzyki trzeba brać pod uwagę każdy aspekt filmu – trzeba dopasować scenariusz, zdjęcia, kadrowanie, lokacje, montaż, kolory do muzyki, tak aby się to dopełniało. Osobiście mam pewną słabość do zwolnionego tempa, choć wiem, że nie każdemu to odpowiada. Staram się eksperymentować, próbować tworzyć clipy do utworów różnymi sposobami i technikami. W ostatnim teledysku nad którym cały czas pracuję zrezygnowaliśmy praktycznie całkowicie ze scenografii i umieściliśmy bohaterów po prostu na tle w studiu. To wystarcza, liczą się emocje, które odgrywają aktorzy.

Dla którego wykonawcy najbardziej chciałbyś zrealizować clip?

Chciałbym zrealizować kiedyś clip do muzyki Pablopavo. Uwielbiam jego muzykę, więc byłaby to dla mnie przyjemność Z drugiej strony jednak byłoby to spore wyzwanie ze względu na charakter jego muzyki i teksty.

……………………………………..

Mateusz Wyszogrodzki jest autorem świetnego videoclipu do piosenki Ferajny z Hoovera “Warszawo ma”, a także reportażu “Brukowana filharmonia” o ulicznych muzykantach. Podczas Warszawskich Targów Książki zdobył główną nagrodę w konkursie inspirowanym książką Ryszarda Kapuścińskiego “Mój busz po polsku”.

Film “Muzyczny sparing” będzie prezentowany podczas 9 urodzin terenNowego 18 marca w PraCoVni Art-Club.

Projekt terenNowego można wspierać tutaj.

Carter Tutti Void – f(x)

Ekipa złożona z muzyków Throbbing Gristle oraz Factory Floor oferuje sześć narracji, które narastają z wolna i intensywnie by nagle rozpłynąć się, a następnie powrócić ze zdwojoną mocą pulsu robotycznych serc. Pozostawia innych elektro szamanów w zapętleniu.

Courtney Barnett – Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit

Prosta, brudna i szczera muzyka zawsze się sprawdza. W przypadku Courtney Barnett wręcz idealnie. Mieszkanka Melbourne układa ładne, rockowe piosenki bez udziwnień, które świetnie wpadaja w ucho. Jak Velveci. Co jeszcze? Robi to po mistrzowsku.

GNOD – Infinity Machines

Kolos. Jest tu wszystko: noise, techno, jazz, eksperyment i lodowaty minimalizm. Z emocji – gniew, cynizm, frustracja, cierpki humor oraz gorzki hedonizm. Fascynujący brudem, a zarazem wprowadzający w halucynogenny trans fragment uporządkowanego chaosu.

Hey Colossus – Hop The Railings

Znów fantastyczne nie wiadomo co. Wierna hardcorowej anarchii, ale zupełnie nie hardcorowa erupcja post punkowej energii, rozpędzonej na krautrockowej autostradzie, w pogoni za neopsychodeliczną przygodą i w poszukiwaniu połamanych, nowych rytmów.

Jarboe & Helen Money

Wspólny projekt dwóch odmiennych, ale mistycznie zespolonych w tajemnicy dźwięku osobowości. Podróż do mrocznej krainy, w której porywające dekadencją brzmienia wiolonczeli płyną po oceanie surowych, oszczędnych aranżacji i eterycznego głosu Jarboe.

Jeff Bridges – Sleeping Tapes

Płyta dziwna ze wszystkich powodów. Tak. Nagrał ją Ten Jeff Bridges. Dude Lebowski. Wydała ją firma hostingowa w ramach kampanii reklamowej a kasa ze sprzedaży idzie na cel charytatywny. Muzyka? Też dziwna. Głównie Jeff mówi. Ale zachwyca!

Joanna Newsom – Divers

Po pięciu latach przerwy Joanna Newsom powraca z płytą pełną metafizyki, zadumy nad kondycją współczesnego świata i przede wszystkim pięknych dźwięków, do których swoje dłonie i ucho przyłożył nieoceniony Steve Albini.

John Grant – Grey Tickles, Black Pressure

Sugestywne ballady, chwytliwe piosenki, oryginalnie wykorzystana elektronika, intrygujące wstawki, wtręty i cytaty i oczywiście przekonujący głos, a wszystko w idealnych proporcjach, to recepta, którą na trzecej płycie zastosował John Grant.

Kamasi Washington – The Epic

Porywający wizją i skalą przedsięwzięcia debiutancki album cenionego saksofonisty, wspomaganego przez cały pluton wybitnych muzyków plus orkiestrę i chór. Nieskończone inspiracje klasyką jazzu, muzyką etno, kulturą DJską i awangardą. Bitches Brew na dziś?

Killing Joke – Pylon

Mało kto potrafi zapewnić tak zaangażowaną i szczerą rozpierduchę jak Jaz Coleman z ekipą. Od lat robią swoje, zawsze z powalającym skutkiem. A to, że nowa płyta jest mniej drapieżna, a bardziej elektroniczna i melodyjna, nie umniejsza jej siły.

Liturgy – The Ark Work

Apokalipsa jest blisko. Koniec świata nadchodzi. Zagłada czai się za rogiem. Wątpisz? Lepiej uwierz! Dołącz do nowej religii, pomóż budować nową arkę i bądź ocalony. Nowa płyta Liturgy nie pozostawia żadnych złudzeń. Posłuszni będą zbawieni.

Low – Ones And Sixes

Chłodny i zamknięty krajobraz zdominowany elektronicznym pulsem, oblewanym przez fale stonowanego hałasu. Utwory, które mają pozaziemski wymiar. Humanizm głosów duetu Sparhawk i Parker zaszczepiają w tej odległej przestrzeni życie.

My Disco – Severe

Czwarty krążek posępnych postpunkowców z Melbourne przynosi prawie czterdzieści minut dusznego i klaustrofobicznego transu. Minimalistyczna gra basu i perkusji tworzy mroczną konstrukcję, wewnątrz której słychać głosy i posępnie wyje gitara.

Napalm Death – Apex Predator – Easy Meat

Jeśli zespół dobrze się rozpędzi i nabierze odopowiedniej energii już na samym początku, to później nie tak łatwo da się go zatrzymać. Załodze Napalm Death mało kto potrafi dotrzymac kroku. Ubiegłoroczny album potwierdza to w całej rozciągłości.

Nick Cave Warren Ellis – Loin Des Hommes (soundtrack)

Najbliższy pierwotnej sile improwizacji projekt duetu. Ścieżka dźwiękowa organicznie zespolona z obrazem opartym na prozie Camus. Północna Afryka, pustkowie, dwa różne charaktery. Oddany tej tajemnicy minimalizm elektroniki, gitar, sampli i dronów.

Nicole Dollanganger – Natural Born Losers

Zastrzeliłam anioła ze strzelby ojca. Powinnam była go puścić go wolno, ale pozwoliłam mu się wykrwawić. Nicolle Dollanganger słodkim głosikeim serwuje niesamowity zestaw niepokojących melodii traktujących o okrutnych stronach życia.

Self Defense Family – Heaven Is Earth

Eklektyczne granie gdzieś pomiędzy post punkiem, post hardcorem a eksperymentem. Emocjonalność tekstów wykrzyczanych na tle ściany dźwięków stanowi bardzo ważny element aranżacji. Porusza mocą kompozycji i szczerością przekazu.

The Fall – Sub-Lingual Tablet

Niewątpliwie najlepsze od lat dzieło Marka E. Smitha i ekipy. Ale nie dlatego znalazło się w tym zestawieniu. To po prostu znakomity album wymuszający od słuchacza nabrania dystansu od rzeczywistości. A Auto Chip 2014-2016 to majstersztyk.

The Pop Group – Citizen Zombie

Nieoczekiwany powrót post punkowych klasyków i to po 35 latach przerwy! Mimo że pierwotna moc dawnego brzmienia nie do końca jest obecna, to jesteśmy bardzo blisko tamtej łączacej punk , dub, free jazz i awangardowe eksperymenty energii. Jak dawniej -wbrew nazwie zespołu.

Viet Cong – Viet Cong

Debiut zespołu definującego pojęcie rockowego eklektyzmu. Rewelacyjna eksploracja najlepszych alternatywnych wspomnień lat 80′, w której jest miejsce na lo-fi, noise, elektronikę, sfuzzowane gitary, transowe bębny, drony i głęboki, nieco zimnofalowy wokal.

AFX / Aphex Twin – Orphaned Deejay Selek: 2006-2008

Alabama Shakes – Sound & Color

Algiers – Algiers

Arca – Mutant

Autobahn – Dissemble

Balázs Pándi, Mats Gustafsson, Merzbow and Thurston Moore – Cuts of Guilt. Cuts Deeper

Bassekou Kouyate & Ngoni Ba – Ba Power

Battles – La Di Da Di

Bjork – Vulnicultura

Bop English – Constant Bop

Calexico – Edge of the Sun

Charlemagne Palestine – Ssingggg Sschlllingg Sshpppingg

Conduct – Fear And Desire

Darlene Love – Introducing Darlene Love

Destroyer – Poison Season

Eagles of Death Metal – Zipper Down

Eugeniusz Rudnik Miniatury (1975 – 1995)

Faith No More – Sol Invictus

Jill Scott – Woman

Joe Jackson

Keith Richards – Crosseyed Heart

KEN Mode – Success

King Gizzard and the Lizard Wizard – Quarters!

Mbongwana Star

METZ – II

Moon Duo – Shadow of the Sun

Motörhead – Bad Magic

Nervous Curtains – Con

Paul Weller – Saturn’s Pattern

Protomartyr – The Agent Intellect

Public Enemy – Man Plans God Laughs

Public Image Ltd. – What The World Needs Now…

Rimbaud (Trzaska, Jacaszek, Budzyński) – Rimbaud

Slaves – Are You Satisfied?

Slayer – Repentless

Stara Rzeka – Zamknęły się oczy ziemi

Sun Kill Moon – Universal Themes

Sunn O))) – Kannon

Teeth Of The Sea – Highly Deadly Black Tarantula

The Dead Weather – Dodge and Burn

The Jon Spencer Blues Explosion – Freedom Tower – No Wave Dance Party 2015

The Necks – Vertigo

The Soft Moon – Deeper

Thee Oh Sees – Mutilator Defeated at Last

Thighpaulsandra – The Golden Communion

Wilco – Star Wars

William Basinski – Cascade

Wire – Wire

Young Fathers – White Men Are Black Men Too

Zun Zun Egui – Shackles Gift

Destructive Daisy – Ophelia’s Dreams (2015)

Zainspirowane garażowo-grunge’ową stylistyką Riot Grrrl i kapelami w rodzaju L7 czy Babies In Toyland dziewczyny z Trójmiasta proponują w 8. zróżnicowanych utworach ciekawe zestawienie ciężkich, garażowych riffów ze słodko – jadowitą melodyką linii wokalnych.

Jeśli spotkam się z opinią, że w Polsce nie ma ciekawego, hałasującego girlsbandu, to gromko ją wyśmieję. I natychmiastowo polecę DD. Gdyż dziewczyny mogą wiele dobrego jeszcze zdziałać. – wearefrompoland.blogspot.com

==

Power Of Trinity – Legorock (2014)

Trzeci album Power Of Trinity, tym razem wydany dzięki wsparciu społeczności MegaTotal.pl. Utwierdza w przekonaniu, że ten zespół nie lubi stać w miejscu. Reggaeowe wibracje jeszcze troszkę są na tej płycie wyczuwalne, ale rządzi przede wszystkim mocne gitarowe granie gdzieś na styku indie i klasyki rocka. Nietuzinkowym riffom doskonale pomaga melodyjność i siła wokalu Kuby Koźby. Wszystko to powoduje, że mamy do czynienia z płytą, na której co kilka minut pojawia się potencjalny hit.

Świetnie wyprodukowany przez Agima Dżeljiljię (Oszibarack) materiał trwa 32 minuty. Świadczy to o dojrzałości zespołu, który doskonale wie co ma do powiedzenia przekazując to po prostu mocno, krótko i na temat. W tym czasie dostajemy zresztą dość szeroki kalejdoskop muzycznych skojarzeń (przy czym PoT nieprzewanie pozostają sobą).

==

Little White Lies – Days Of Chaos (2014)

Łódzka Płyta Roku 2014 wg czytelników Gazety Wyborczej Co Jest Grane. Album jest optymalnym zestawieniem wszystkich talentów jakimi zespół dysponuje. Kasia Katee Krenc fascynuje barwą głosu i umiejętnością wydobywania z siebie na przemian ognia i aksamitu. Zbyszek Krenc wyrafinowaną prostotą wydobywanych z gitary dźwięków, które zawsze trafiają w samo sedno kompozycji. Oboje mają niesamowitą łatwość pisania dobrych rockowych piosenek. Jest jeszcze też ten trzeci – Piotr Gwadera (rozchwytywany i grający w niezliczonej ilości składów), bez którego perkusyjnego talentu album wiele by stracił. Paweł Cieślak z Hasselhoff Studio nadał zaś tej różnorodnej muzyce wspólny mianownik brzmienia, a przecież słychać tu na przemian punk, bluesa, cold wave, rockabilly i jeszcze coś nieokreślonego…

Dni chaosu minęły. Little White Lies brzmią dojrzale i zadziornie, a wraz z przyjściem perkusisty Piotra Gwadery (ukłony) zespół zyskał dużo energii i swobody w kompozycjach. Proste, zawadiackie utwory zgłębiające krainy bluesa folku i alt rocka, zresztą po co te etykiety…… po prostu bardzo dobrze się tego słucha! – Agnieszka Obszańska (Polskie Radio Trójka).

==

Nell – Dogs And Horses (2011)

Najlepszy album nieistniejącego już chorzowskiego zespołu NeLL, jednej z najbardziej niedocenionych indie rockowych grup w Polsce. Dogs and Horses to rzeczywistość widziana na zwolnionych obrotach. Płytę otwiera utwór Frisco Lights, który definiuje to, co czeka słuchacza przez najbliższe 35 minut – świetne melodie snujące się w gęstym, dźwiękowym sosie, wyśpiewane nienaganną angielszczyzną. Na tej płycie nie ma jednak chwytliwych przebojów, które koncertowa publiczność mogłaby śpiewać razem z zespołem. Brak na niej hymnów i porywających refrenów. Pomimo wielu mocnych i elektryzujących momentów, Dogs and Horses to zestaw raczej stonowany i niemal minimalistyczny. Ale za to niezwykle spójny i oddziałujący na wyobraźnię.

O ile pełnometrażowy debiut NeLL – White Noise Zone, stanowił podsumowanie działalności zespołu i zawierał utwory, które powstawały na przestrzeni lat, o tyle Dogs and Horses można traktować jak jednorodne dzieło. Utwory stworzone zostały z myślą o funkcjonowaniu w kontekście pozostałych, co sprawia, że album jest niezwykle spójny i trudno wskazać w nim lepsze lub gorsze momenty.