Destructive Daisy – Ophelia’s Dreams (2015)

Zainspirowane garażowo-grunge’ową stylistyką Riot Grrrl i kapelami w rodzaju L7 czy Babies In Toyland dziewczyny z Trójmiasta proponują w 8. zróżnicowanych utworach ciekawe zestawienie ciężkich, garażowych riffów ze słodko – jadowitą melodyką linii wokalnych.

Jeśli spotkam się z opinią, że w Polsce nie ma ciekawego, hałasującego girlsbandu, to gromko ją wyśmieję. I natychmiastowo polecę DD. Gdyż dziewczyny mogą wiele dobrego jeszcze zdziałać. – wearefrompoland.blogspot.com

==

Power Of Trinity – Legorock (2014)

Trzeci album Power Of Trinity, tym razem wydany dzięki wsparciu społeczności MegaTotal.pl. Utwierdza w przekonaniu, że ten zespół nie lubi stać w miejscu. Reggaeowe wibracje jeszcze troszkę są na tej płycie wyczuwalne, ale rządzi przede wszystkim mocne gitarowe granie gdzieś na styku indie i klasyki rocka. Nietuzinkowym riffom doskonale pomaga melodyjność i siła wokalu Kuby Koźby. Wszystko to powoduje, że mamy do czynienia z płytą, na której co kilka minut pojawia się potencjalny hit.

Świetnie wyprodukowany przez Agima Dżeljiljię (Oszibarack) materiał trwa 32 minuty. Świadczy to o dojrzałości zespołu, który doskonale wie co ma do powiedzenia przekazując to po prostu mocno, krótko i na temat. W tym czasie dostajemy zresztą dość szeroki kalejdoskop muzycznych skojarzeń (przy czym PoT nieprzewanie pozostają sobą).

==

Little White Lies – Days Of Chaos (2014)

Łódzka Płyta Roku 2014 wg czytelników Gazety Wyborczej Co Jest Grane. Album jest optymalnym zestawieniem wszystkich talentów jakimi zespół dysponuje. Kasia Katee Krenc fascynuje barwą głosu i umiejętnością wydobywania z siebie na przemian ognia i aksamitu. Zbyszek Krenc wyrafinowaną prostotą wydobywanych z gitary dźwięków, które zawsze trafiają w samo sedno kompozycji. Oboje mają niesamowitą łatwość pisania dobrych rockowych piosenek. Jest jeszcze też ten trzeci – Piotr Gwadera (rozchwytywany i grający w niezliczonej ilości składów), bez którego perkusyjnego talentu album wiele by stracił. Paweł Cieślak z Hasselhoff Studio nadał zaś tej różnorodnej muzyce wspólny mianownik brzmienia, a przecież słychać tu na przemian punk, bluesa, cold wave, rockabilly i jeszcze coś nieokreślonego…

Dni chaosu minęły. Little White Lies brzmią dojrzale i zadziornie, a wraz z przyjściem perkusisty Piotra Gwadery (ukłony) zespół zyskał dużo energii i swobody w kompozycjach. Proste, zawadiackie utwory zgłębiające krainy bluesa folku i alt rocka, zresztą po co te etykiety…… po prostu bardzo dobrze się tego słucha! – Agnieszka Obszańska (Polskie Radio Trójka).

==

Nell – Dogs And Horses (2011)

Najlepszy album nieistniejącego już chorzowskiego zespołu NeLL, jednej z najbardziej niedocenionych indie rockowych grup w Polsce. Dogs and Horses to rzeczywistość widziana na zwolnionych obrotach. Płytę otwiera utwór Frisco Lights, który definiuje to, co czeka słuchacza przez najbliższe 35 minut – świetne melodie snujące się w gęstym, dźwiękowym sosie, wyśpiewane nienaganną angielszczyzną. Na tej płycie nie ma jednak chwytliwych przebojów, które koncertowa publiczność mogłaby śpiewać razem z zespołem. Brak na niej hymnów i porywających refrenów. Pomimo wielu mocnych i elektryzujących momentów, Dogs and Horses to zestaw raczej stonowany i niemal minimalistyczny. Ale za to niezwykle spójny i oddziałujący na wyobraźnię.

O ile pełnometrażowy debiut NeLL – White Noise Zone, stanowił podsumowanie działalności zespołu i zawierał utwory, które powstawały na przestrzeni lat, o tyle Dogs and Horses można traktować jak jednorodne dzieło. Utwory stworzone zostały z myślą o funkcjonowaniu w kontekście pozostałych, co sprawia, że album jest niezwykle spójny i trudno wskazać w nim lepsze lub gorsze momenty.

Zawartość pudełka czekoladek – jak można interpretować okładkę płyty – oferuje swojemu odbiorcy nadzienie od wanilii i marcepanu, przez miazgę kakaową i miętę, po chili i rum. Żeby zaznać pełni wrażeń należy spożyć całość.

Zespół opowiada: Zrobiliśmy wszystko, aby zachować spójność płyty. Nie było to łatwe, ponieważ materiał jest bardzo zróżnicowany. Jak nasi odbiorcy mogą usłyszeć, klimat na płycie zmienia się z każdym utworem, od dynamicznej, ostrej i postpunkowej „Entropii”, czy ciężkiego „Kakofonicznego Szeptu” wykorzystującego moc siedmiu strun gitary, po delikatne dźwięki kojarzące się z zespołem Morcheeba: „Za Szybą” czy „Zima”. Są też takie perełki jak dubstepowy „No idź!”, czy „Pustostan”, w którym można odczuć klimat Apollo 440. Jest to zresztą chyba najbardziej transowo płynący utwór na płycie.

Nie do przecenienia jest żywy bas, który reguluje tętno płyty od spokojnych „Aniele mój” i „Tu i Teraz” po pulsujące „Nieprzyzwoicie kolorowe”, czy wspomniany „Pustostan”. Można też znaleźć dwa utwory autorstwa zespołów 1984 oraz Made in Poland.

Utwór „Przejście” stanowi klamrę spinającą całość występując w dwóch odsłonach. Pierwsza, elektroniczna, otwiera płytę, a zamyka ją bardziej klimatyczna wersja, kojarząca się momentami z The Cure. Zresztą nasze korzenie są mocno osadzone w zimnej fali. Nie jest to aż tak widoczne jak na pierwszej płycie „Szepty i Krzyki”, ale słyszalne.

Album zawiera wkładkę poetycką Artura Szuby pt. Konfesłował i został sfinansowany przez użytkowników portalu MegaTotal.pl, a wydany przez obchodzące w tym roku swe XX-lecie Requiem Records.

Źródło: materiały prasowe zespołu.

KONKURS!

Wygraj album Trzynaście Stanów Świadomości z podpisami zespołu! Aby to zrobić – wymień jak najszybciej i jak najwięcej innych projektów sfinansowanych przez społeczność MegaTotal.pl w których brali udział jego członkowie! Odpowiedź wyślij pod adres: konkurs@megatotal.pl

Kup płytę w Sklepie MegaTunes.pl

INFORMACJE O ALBUMIE

Tracklista:
1. Przejście (wejście) *
2. Entropia
3. Kakofoniczny Szept
4. Nieprzyzwoicie Kolorowe
5. Pustostan
6. Aniele Mój
7. Za Szybą
8. No Idź!
9. Zima
10. Tu i Teraz
Cisza
11. Biała Chorągiewka **
12. Ja Myślę ***
13. Przejście (wyjście) *

* „Przejście” – utwór inspirowany piosenką Marka „Konserwy” Stempnia pt. „Tata” i im obu jest dedykowany…
** z repertuaru 1984; muzyka i tekst: Piotr Liszcz
*** z repertuaru Made in Poland; muzyka i tekst: Made in Poland

Skład zespołu
Tomasz Herbrich: syntezatory, programowanie, śpiew
Rafał Kaczewski: gitara basowa, śpiew
Marcin Mentel: gitary
Artur Szuba: śpiew, teksty
Barbara „Babsi” Mikulska: śpiew, wokalizy

W nagraniach zespół wsparli:
– Ireneusz Knyziak – gitara
– Monika Kubacka – śpiew
– Kuba May – perkusja
– Marek Radzymiński – perkusja
– Marek „Konserwa” Stempień – gitara
– Maksym Szuba – chórek
– Katarzyna Andrzejewska-Szuba – chórek
– Zbigniew Bieniek – głos

Miks: Tomasz Herbrich
Mastering: Małgorzata Florczak i Jacek Sokołowski – Hagal Studio
Produkcja: Szepty i Krzyki
Fotografia: Krzysztof Mariański
Projekt okładki i skład: Łukasz Pawlak

Do wydania płyty przyczyniła się społeczność MegaTotal.pl:
Ewa Jabłońska,
Katarzyna Andrzejewska-Szuba,
Wojciech Leśniak,
Rafał Kaczewski,
Artur Szuba,
Gaduła,
Marek Stempień,
Sławomir Wałęga,
Północny,
Jerzy Jabłoński,
Anna Komarnicka
oraz 50 innych osób.

Video powstaje do singlowego Dangerous Man, opowieści gotycko-westernowej, z elementami gore i porn. A obraz? Jeśli ktoś lubi Roberta Rodrigueza, to się nie zawiedzie. – tak lider K-essence, Bartek Księżyk zapowiada historię przedstawioną w teledysku w niedawnym wywiadzie . Jego producentem, podobnie jak i poprzednich obrazów do muzyki zespołu (Prince Of Pawns, Suicide) jest agencja Przedmarańcza.

Bartek Księżyk: Wspomniany już Aleksander Kozłowski, to siła twórcza Przedmarańczy. Rysiek Czop – technik od rzeczy niemożliwych, w poprzednich teledyskach autor kadzidła bojowego na łańcuchu nabijanego kolcami i kowadła ze styropianu, by wymienić kilka jego dzieł. Lena Zięba – niezwykle utalentowana charakteryzatorka, przemiła osoba, która z podejrzaną ochotą i zaskakującą znajomością tematu przystępuje do charakteryzacji na wisielca lub topielca, że o ranach wlotowych, wylotowych, ciętych, szarpanych i tłuczonych już nie wspomnę. Agnieszka Kot – druga twarz K-essence, piękna, bardzo utalentowana i wszechstronna aktorka. Adam Żylak i Michał Kosmacki – bardzo mądrzy i kreatywni, współtworzą scenariusze, grają, służą radą i konstruktywną krytyką. Do tego niezwykła ekipa aktorska.

Fotoreportaż z planu autorstwa Ryszarda Czopa:

To już 5 lat. Pamiętasz dokładnie ten moment kiedy po raz pierwszy padła nazwa Little White Lies?

No właśnie dopiero całkiem niedawno dotarło do nas, że za nami już prawie 5 lat. To były wyjątkowo pracowite lata, pełne emocji, wrażeń, niekończących się misji, wielu problemów, ale także wielu chwil autentycznej radości.. Kiedy człowiek jest w nieustającym pędzie czas umyka szybko i może dlatego jesteśmy lekko zszokowani, że to już tyle czasu trwa. Czuję, jakby wszystko wydarzyło się przed chwilą, dlatego też doskonale pamiętam każdy moment naszej wspólnej przygody. Ostatnio dużo myślę o tym, co było, co jest, jak będzie a jak powinno być. Niezwykle interesujące jest to, ile czynników musi się na siebie nałożyć, ile sytuacji wydarzyć i dróg zbiec żeby coś mogło zaistnieć. Nam zajęło jedną próbę i dwie butelki wina, żeby się w sobie zakochać i stworzyć zespół. Nazwa padła chwilę potem i podobnie jak wszystko inne dołączyła do fali decyzji podjętych bez najmniejszego zawahania.

Pierwszą płytę (Devils In Disquise) zrealizowaliście w duecie ze Zbyszkiem przy użyciu automatu perkusyjnego. Cechuje ją minimalistyczne, ale pełne transowej energii, wręcz punkowe brzmienie. Do pracy nad drugą Days Of Chaos, uznawanej w wielu recenzjach za Wasze najdojrzalsze dzieło dołączyła znakomita sekcja – Piotr Gwadera oraz Paweł Cieślak. Pozostając dalej rockową alternatywą wkroczyliście śmielej na nowe tereny – pierwotnego rock’n'rolla, bluesa, czy nawet soul. Mimo to niektórzy fani, bardziej identyfikują się z tamtym, drapieżnym debiutem. Jak patrzysz z perspektywy czasu na obydwa albumy?

To są dwa kompletnie różne albumy ale brzmi w nich ta sama nuta, nuta, która charakteryzuje nasze granie – dużo melodii, proste piosenki, czasem drapieżne czasem spokojne. Naszą muzykę kształtują emocje, które nami targają w danym momencie. Dlatego też pierwszy album był bardzo surowy, pełen energii wynikającej z naszego szaleństwa i totalnego entuzjazmu, który nami wówczas zawładnął. Drugi jest po prostu bardziej stonowany, ułożony, dojrzalszy, czyli mający te cechy, które my wtedy nosiliśmy w sobie. Mówimy tu jednak o materiale studyjnym, bo na koncertach takiego rozróżnienia zupełnie nie ma i nie wiem czy kiedykolwiek było zauważalne.

Czy wiesz, że mimo rosnącej popularności crowdfundingu (finansowania społecznościowego) wielu polskich twórców nadal ma opory przed zbieraniem funduszy na swoje projekty przez internet? Wy swój drugi album Days Of Chaos wydaliście dzięki takiemu właśnie wsparciu. Teraz zbieracie na klip. Co mogłabyś poradzić tym, co jeszcze wciąż mają wątpliwości?

Absolutnie nie ma się czego bać. Rozumiem wszelkie wątpliwości ponieważ nam także zajęło mnóstwo czasu podjęcie decyzji natomiast to co wydarzyło się potem przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Przy pierwszym projekcie założony budżet zebraliśmy w niespełna dwa tygodnie.. ta świadomość, że wokół nas są ludzie, którzy chcą wspierać nasze działania i są gotowi nam pomóc na wszelkie możliwe sposoby dała nam potężny zastrzyk energii. Dzięki nim mamy drugi album i to na serio jest fantastyczna rzecz! Teraz zbieramy fundusze na dwa teledyski i promując to postanowiłam napisać zupełnie szczerze jak jest – rynek muzyczny w Polsce nas nie rozpieszcza i jeśli nie masz grubej kasy na koncie albo super dochodowego biznesu to nagle okazuje się, że nie starczy ci na wszystko. Wytwórnie płytowe nie rozdają pieniędzy, koncerty za stawkę to rzadkość, płyty sprzedają się tak jak się sprzedają, a niestety wejście do studia liczone jest w tysiącach. Dobry teledysk tani nie jest, a jak doliczysz jeszcze swój sprzęt to właściwie nie masz na śniadanie. Oczywiście proszę nie zrozumieć mnie źle – to nie jest wylew żalu czy złości, a jedynie próba poradzenia sobie z rzeczywistością. Mówię o niej otwarcie, bo wiem, że wokół nas są ludzie, którzy ten problem rozumieją i razem wspólnie możemy się z nim zmierzyć.

Trudne pytanie. Gdy po raz drugi Wasz album (Days Of Chaos) został wybrany przez fanów Łódzką Płytą Roku poszły niestety po łódzkim środowisku muzycznym szepty, że coś zostało ustawione, ktoś maniakalnie wysyłał smsy, etc… Frekwencja na Waszych łódzkich koncertach przeczy tym zarzutom. Przeczy też stara maksyma, że w branży sukces niekoniecznie przyciąga kompanię… Możesz jakoś się do tego odnieść?

Mogę jedynie powiedzieć, że maniakalnie to namawialiśmy przyjaciół, rodzinę, znajomych, fanów do tego, aby nam pomogli po raz drugi otrzymać tą nagrodę, która jest dla nas bardzo ważna. Udało się po raz drugi, a szepty nas nie interesują, wolimy hałas.

Zagracie 22. października, pierwszego dnia tegorocznej edycji prestiżowego łódzkiego Soundedit Festival. Zaprezentujecie tam premierowe utwory. Czy możesz coś o nich powiedzieć?

Na początku roku postanowiliśmy zrobić sobie małą przerwę bo jednak rok 2014 był dla nas wyjątkowo intensywny – ślub, wydanie płyty, trasa, remont mieszkania… Pomysły snuły się po kątach cały czas, ale dopiero niedawno zaczęły się materializować. Jestem dumna, bo wiele z nich zapoczątkowałam i rozwinęłam osobiście, a było to dla mnie ogromnym wyzwaniem, ponieważ gitary w ręku nie miałam od lat! Zbyszek szybko podłapał temat i tak powstały pierwsze zarysy nowego materiału. Uważam, że Soundedit jest cudowną okazją do skonfrontowania z publicznością naszych nowych pomysłów. Poza tym pojawią się piosenki z pierwszego albumu, które nie gościły ostatnio w naszej koncertowej setliście, a ciekawie będzie je zagrać z pełnym instrumentarium.

Wydarzenie na Facebooku.

Jaki moment z Waszych koncertów najbardziej utkwił Ci w pamięci? Wyobraź sobie, że jesteś wampirzycą i żyjesz wiecznie w świecie, w którym nie ma już niestety muzyki. I ten właśnie moment to jest ta ostatnia rzecz związana z graniem, o której zapomnisz….

Zagraliśmy mnóstwo koncertów i wierzcie mi – w głowie mam całe archiwum zdarzeń. Jest dużo pięknych, emocjonujących chwil, sporo śmiechu, trochę irytacji, absurd też ma swoją półkę. Cudnie się wspomina wszystko i chyba niemożliwością jest wybranie jednej sytuacji. W głowie mam mix – pierwszy koncert w historii zespołu w Bagdad Cafe, Open’er, pierwsza Offsesja w Trójce, koncert na Soundrive Festival w Gdańsku dzień po tym jak Zbyszek mi się oświadczył, koncert na naszym weselu, koncert w Kaliskiej z okazji wydania drugiej płyty.

Tu i ówdzie słychać, że rock’n'roll umiera, a za za jakiś czas, że odradza się – w nowej, ale niepozbawionej pierwotnej energii formie… Gdybyś miała krótko wytłumaczyć współczesnemu siedmiolatkowi czym jest rock’n'roll, tak żeby w niego uwierzył, jakich słów użyłabyś?

Nie sądzę, aby to była kwestia wiary. Tu nie ma czego tłumaczyć, tu trzeba słuchać.

Tak po prostu… Twój głos sprawdza się w bardzo wielu różnych stylistykach – od rockandrollowego pazura, poprzez soul aż do przeróżnych odcieni chill-outowej elektroniki. To z czegoś wynika. Wrażliwość muzyczną kształtują przeżycia z okresu dzieciństwa, dorastania. Pamiętasz te decydujące albumy i utwory?

Jako dziecko uwielbiałam słuchać Queen. Mój tata miał takie fajne pudełko z kasetami i grzebanie w nim to było jedno z moich ulubionych zajęć. Ubóstwiałam oglądać musicale – ‘Hair’, ‘The Sound of Music’, ‘Grease’, ‘Dirty Dancing’ – na zmianę moim ukochanym był John Travolta albo Patrick Swayze. Zaliczyłam korbę na Roxette, było też trochę polskiej muzyki, trochę hip hopu a potem odkryłam Massive Attack, Portishead i Lamb. No i było po mnie.. Chyba od tego momentu tak naprawdę rozpoczęła się moja edukacja muzyczna. Pochłaniałam wszystko, szukałam, sprawdzałam, namiętnie słuchałam, aż wreszcie dorwałam gitarę w swoje ręce. W tym momencie weszłam na zupełnie inny, nowy level. Zaczęłam robić swoje.

Jesteś teraz zaangażowana w kilka projektów – oprócz Little White Lies, współpracujesz m.in. z Hatti Vatti oraz Marcinem Zabrockim. Dajesz sobie radę z tzw. logistyką doskonale, a czy te projekty także wzajemnie przenikają się jeśli chodzi o Twoje twórcze inspiracje? Czy na siebie wzajemnie wpływają?

W muzyce próbowałam już chyba wszystkiego i nie wynika to z mojego zagubienia stylistycznego lecz z czystej ciekawości i potrzeby próbowania nowych rzeczy. Nic tak nie odświeża głowy jak nagła zmiana klimatu! Każdy z tych projektów nastraja mnie inaczej, każdy buduje mój charakter. Jestem kobietą i z natury jestem skazana na skomplikowaną osobowość, dlatego staram się dostarczać sobie całego spektrum wrażeń. Muzyką elektroniczną zajmuję się najdłużej, no i co.. nie ma nic lepszego niż dobre techno :) Z Piotrem HV poznaliśmy się dosłownie 3, 4 miesiące po tym jak powstało LWL i pamiętam jak dziś moją szczękę leżącą z wrażenia na podłodze przed djką jak grał seta. Trafił w mój czuły punkt i tak właściwie zaczęła się nasza współpraca. Dogadujemy się świetnie, jesteśmy przyjaciółmi, uwielbiamy razem grać. Marcina Zabrockiego poznałam osobiście dopiero niedawno. Zadzwonił z propozycją współpracy, zapytał, czy chciałabym go wesprzeć wokalnie na koncertach. Podesłał album do odsłuchu i właściwie po pierwszych kilku kawałkach wiedziałam, że tak, że chcę. Jestem ultra wybredna, jeśli chodzi o piosenki z polskim tekstem, a tu nagle okazało się, że cały jego solowy album jest po prostu prześwietny. Spodobał mi się pomysł śpiewania po polsku.. poczułam wyzwanie, bo przecież nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiłam.

Wyobraź sobie, że znalazłaś walizkę z milionem dolarów. Wiesz, że gdy ją podniesiesz, ktoś na Antypodach wywróci się podczas jazdy na rowerze i potłucze się albo niech tam, może nawet zakończy żywot! Co zrobisz…?

A czy na przykład opcja ‘bez podnoszenia walizki – otwieram ją i wyjmuję zawartość’ wchodzi w grę?

Perfekcyjnie wymijająca odpowiedź ;-) Jesteś na koncertach bardzo energetyczna. Jak to jest, kiedy stoisz na scenie? Patrzysz ludziom w oczy, obserwujesz ich, czy bardziej skupiasz na sobie i zamieniasz się w muzykę?

Raczej nie patrzę ludziom w oczy. Trochę się wstydzę.. Nie wiem czego, ale na przykład często śpiewam z zamkniętymi oczami, łatwiej się wtedy skupiam i czuję się jakoś bezpieczniej chociaż jest to bardzo dziwne, bo przecież nie noszę w sobie obawy przed sceną, a wręcz przeciwnie – dopiero na scenie czuję się kompletna. Nie potrafię chyba tego do końca wyjaśnić. Na pewno lubię, chcę i muszę dawać z siebie energię. To chyba tak naturalnie jest ze sobą powiązane. W trakcie koncertu wytwarzam coś i nie sposób tego utrzymać w środku. Poza tym zawsze przeżywam każdy dźwięk czy słowo. Do tego mam obsesję na punkcie odpowiedniego wyglądu scenicznego, co oczywiście powoli doprowadza do bankructwa mojego męża! Na szczęście udało mi się nawiązać współpracę z ludźmi, którzy projektują ciuchy (NUUN, Bucle) i od czasu do czasu ktoś mi coś pożyczy lub podaruje w prezencie. Wtedy radość moja nie ma końca!

Gdyby zamieniono Cię w instrument muzyczny, a Ty byś mogła go wybrać to w jaki?

Perkusja forever love. To dla mnie jak bicie serca.

Z Kasią Katee Krenc rozmawiał Krzysztof Teodorowicz

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Kasia Katee Krenc

Bartek Grzanek to niezwykle utalentowany gitarzysta, obdarzony również wyjątkowym głosem. Muzyk doskonale łączy partie gitary oparte na feelingu i ekspresji z pełnym emocji śpiewem. Kiedy dodamy do tego, że jest kompozytorem i autorem tekstów, otrzymamy obraz wszechstronnego i kompletnego artysty, co dziś jest rzadkością na polskim rynku fonograficznym. Bartek Grzanek wcześniej dał się zapamiętać jako lider rockowej grupy Tosteer oraz uczestnik programów The Voice of Poland i Mam Talent. Teraz prezentuje się nam w autorskim solowym projekcie, który dla wielu osób śledzących jego poczynania może być niemałym zaskoczeniem.

Debiutancki album „Duch” to bardzo osobista podróż muzyczna artysty do świata subtelnych dźwięków i wyważonych brzmień. Znajdziemy w nim wpływy muzyki amerykańskiej lat 70-tych, m.in. takiej jak blues i country. Elementem spajającym całość jest gitara akustyczna i intymny klimat utworów. Płyta, jak mówi sam artysta, jest próbą ucieczki od codziennego jazgotu i hałasu, choć popowa, to daleka od mainstreamu. Na płycie usłyszymy wyłącznie kompozycje Bartka Grzanka, nagrane z udziałem wielu przyjaciół muzyków. Teksty do utworów, które znajdziemy na krążku również w dużej mierze zostały napisane przez artystę. Ciekawostką na płycie jest duet z Moniką Kuszyńską.

Dlaczego K-essence, a nie NeLL? Wyczerpałeś formułę artystyczną?

K-essence powstało jako przedłużenie NeLL. Formy, które nie do końca licowały z rockowym outfitem mojej macierzystej formacji znalazły swoje miejsce w bardziej kameralnej i osobistej odsłonie Bartosza Księżyka czyli K-essence. K-essence jest jeszcze surowsze niż było NeLL. Pytasz o koniec formuły artystycznej NeLL? Cóż, dość powiedzieć: różnica w podejściu i ambicjach….

Debiutancki album K-essence “Prince of Pawns” , wydany przez Requiem Records, a sfinansowany na MegaTotal.pl jest bardzo udaną płytą. Jakie są wyniki sprzedaży?

Proporcjonalne do nakładu wydawnictwa, dobrze odzwierciedlające scenę i większe niż wkład promocyjno-reklamowy.

Dlaczego płyta jest słabo obecna w mediach?

Nie wiem, nie znam się na mediach.

Pracujecie teraz nad nową płytą w nowym składzie. Przedstaw proszę nowych członków zespołu.

Członkowie nie są już tacy nowi, a mam szczęście pracować z naprawdę doborowymi muzykami. Zatem najnowszy w składzie to basista Iwo Nowak. Dalej, Bartosz Pokrywka – instrumenty klawiszowe i gitara, Krzysztof Kot – perkusja.

Czy ta płyta będzie kontynuacją „jedynki”?

Będzie nawiązanie do Prince of Pawns. Podobnie jak na debiucie znajdzie się tam utwór knajpiano-wodewilowy, oraz jeden elektroniczny pochodzący jeszcze z demo. Różnicą jest na pewno instrumentarium. Nagrywaliśmy to „na setkę” w klubie oraz studiu Katofonia w Katowicach. Jeśli ktoś nie był w Katofonii, to jest to spora kamienica na ul. Mariackiej w Katowicach i wygląda to mniej więcej tak: na parterze i pierwszym piętrze jest klub, na drugim mieszkanie i instytut psychologii, a na trzecim studio nagraniowe i mini hostel. Za realizację odpowiedzialny był Dred Pietrzak, który siedział w studio, a my graliśmy w klubie dwa piętra niżej. Tak zwana „pyta” zwisająca między barierkami schodów i wijące się przy niej kable monitorowe – to wszystko wyglądało iście czarująco. Wykorzystaliśmy spore przestrzenie i długie korytarze klubu by uzyskać trzy różne ujęcia ambientu. Brzmienie jest bardzo naturalne, nie do podrobienia efektami, a przy tym niezwykle dynamiczne. Jestem zadowolony z efektu, który udało nam się osiągnąć.

Od wielu lat jesteś znany z perfekcyjnego podejścia do teledysków, dlaczego?

Za teledyski w największej mierze odpowiada Aleksander Kozłowski z Przedmarańczy, z którym mam przyjemność i zaszczyt pracować już kilka lat. Moje podejście jest dalekie od perfekcyjnego. Ale dziękuję, odbieram to jako komplement, który przekażę panu Kozłowskiemu. Niezwykły jest proces, podczas którego powstają te obrazy, scenariusze, pojedyncze sceny, pomysły na wykorzystanie danych elementów. Ale dzięki tej wspaniałej ekipie to wszystko staje możliwe. Gadam jak z Hollywoodu. (śmiech) Wywracamy rzeczy na drugą stronę i odwracamy znaczenia. Smutne staje się śmieszne, śmieszne staje się straszne…

Przedstaw proszę team, z którym regularnie pracujesz nad video.

Wspomniany już Aleksander Kozłowski, to siła twórcza Przedmarańczy. Rysiek Czop – technik od rzeczy niemożliwych, w poprzednich teledyskach autor kadzidła bojowego na łańcuchu nabijanego kolcami i kowadła ze styropianu, by wymienić kilka jego dzieł. Lena Zięba – niezwykle utalentowana charakteryzatorka, przemiła osoba, która z podejrzaną ochotą i zaskakującą znajomością tematu przystępuje do charakteryzacji na wisielca lub topielca, że o ranach wlotowych, wylotowych, ciętych, szarpanych i tłuczonych już nie wspomnę. Agnieszka Kot – druga twarz K-essence, piękna, bardzo utalentowana i wszechstronna aktorka. Adam Żylak i Michał Kosmacki – bardzo mądrzy i kreatywni, współtworzą scenariusze, grają, służą radą i konstruktywną krytyką. Do tego niezwykła ekipa aktorska.

Jako że na festiwalu Soundedit w Łodzi odbędzie się premiera nowego teledysku, uchyl jeśli możesz rąbka tajemnicy – co to będzie za numer i jaki obrazek do niego szykujecie?

Video powstaje do singlowego Dangerous Man, opowieści gotycko-westernowej, z elementami gore i porn. A obraz? Jeśli ktoś lubi Roberta Rodrigueza, to się nie zawiedzie.

Co Tobą kieruje, że dalej grasz, wbrew przeciwnościom rynku, który schlebia z reguły najniższym gustom ?

Z reguły Nadzieja. Czasem alkohol.

Z Bartkiem Księżykiem rozmawiał Tomasz Jerzy Tumidajewicz

Zdjęcia: Ryszard Czop i Julia Promnik

Producentem wideoklipu jest agencja Cine.pl. W skład singla, który jest już dostępny w wersji cyfrowej m.in. na Google Play, Spotify, oraz Amazon.com wchodzą dwie wersje utworu Ikar (radiowa oraz albumowa) oraz anglojęzyczna piosenka Favorite Son.

Bartek Grzanek jest artystą doskonale znanym fanom z MegaTotal.pl. Od 2000 roku był liderem zespołu Tosteer, który dzięki nim wydał w 2009 roku jedną z pierwszych polskich płyt sfinansowanych w modelu crowdfundingowym – singla Silver Tears. Zespół ten był nominowany w dwóch kategoriach do nagrody Fryderyki 2003, za pytę „Testosterone” (2003 Universal Music Polska). Ma na swoim koncie supporty m.in. dla Placebo (2003), Dave’a Gahan’a (2003) i Budgie (2008). Grzanek grał także na gitarze w zespole Rezerwat a od 2011 roku jest gitarzystą w zespole Rafała Brzozowskiego. W 2011 r. artysta uczestniczył w konkursie wokalnym TVP „The Voice of Poland”, w drużynie Andrzeja Piasecznego, natomiast w 2012 r. został finalistą V edycji „Mam Talent” (TVN).

Strona artysty na Facebooku.

Wydarzenie na Facebooku.

Teraz w MegaTunes.pl kupisz je za jedyne 9,99 zł! Z oferty skorzystać możesz TUTAJ. A teraz po kolei – o każdej z nich i zespołach który je nagrał:

GRA POZORÓW – GRA POZORÓW EP

Maxi singiel wydany 18. grudnia 2009 dzięki wsparciu 356 fanów. Debiutancki singiel Gry Pozorów to kawał znakomitej, nowofalowej muzyki z popowymi inklinacjami. Bez kompleksów, martyrologii, zadęcia i bólu świata. Czysta, świetna zabawa. 1000 Jumbo Jetów to największy z niespełnionych hitów jakie znamy! Pozoranci mieli dar komponowania dynamicznych, wpadających w ucho gitarowych kawałków niczym New Order, czy współcześnie The National lub Interpol.

Utwory:
1. Last Journey
2. Myself
3. 1000 Jumbo jetów
4. Last Journey remix

NINE SIX PROJECT – MIND CONTROL TV

Album wydany 27 stycznia 2011 dzięki wsparciu 142 fanów. Złote rockowe brzmienia lat 90′ powracają tutaj w nowym wcieleniu. Słuchając płyty nachodzi refleksja, czy to nie wtedy właśnie osiągnięto doskonałość w uwalnianiu ekspresji wieku nieskończonego dojrzewania przy pomocy przesterowanych gitar? Całkiem prawdopodobne, że jest na tej płycie kilka kompozycji, które dwadzieścia lat temu wydane i wypromowane przez znaczącą wytwórnię za oceanem wprowadziłyby Nine Six Project do klasyki rocka. Obecnie mogą zwrócić uwagę bardzo wielu fanów, w bardzo różnym wieku.

Utwory:
01. Hypertension
02. His Story
03. Ladyjail
04. Just A Man
05. Broken Down
06. Your Choice
07. Na znieczuleniu
08. I Take On Trust
09. Unnoticeable
10. Lifephobia
11. Supersong
12. Safe
13. My Cause For Life
14. 120
15. Here

CROWNE – MONUMENTS

Album wydany 15 czerwca 2012 roku dzięki wsparciu 131 fanów. Muzyka Crowne to dynamiczna i oryginalna mikstura melodyjnego, gitarowego grania z lekkimi progresywnymi odcieniami. Monuments to płyta kompletna, ukazująca oblicze zespołu, który miał uzasadnione powody aby wierzyć, że ich muzyka dotrze do fanów na całym świecie. Czuć tu świeżą bryzę morskiego wiatru i przestrzeń oceanu. Nic dziwnego. Zespół Crowne powstał w 2008 roku na malowniczej wyspie Jersey położonej niedaleko wybrzeży Normandii. Od początku w ich twórczości słychać było nieograniczone inspiracje stylistyczne od indie, poprzez soul aż po prog, a nawet hard rocka.

Utwory:
01. Holy Ground
02. Satellites
03. Realise
04. Modern Captured Souls
05. Hold On
06. I’ll Follow
07. Nothing Can Stop Us Now
08. Stronger Than Nature
09. Enter The Unknown
10. The Walls Are Coming Down
11. Politician
12. Almeria
13. Together United
14. Monuments (european bonus track)

FRIDAY – JUGGLER

Album wydany 29 czerwca 2012 roku dzięki wsparciu 131 fanów. Czad i wdzięk. Melodia i energia. Osiem fajnych piosenek namalowanych na wielobarwnym płótnie lekko sfuzzowanych gitar. Ta muzyka czerpie z wszystkiego, co najlepsze w historii wyspiarskiego rocka…Juggler to jednocześnie czad i wdzięk. Subtelna melodyka i pierwotna energia. Ta płyta mimo jednorodności stylistycznej przede wszystkim nie nudzi. Bardzo sprytnie jest niezbyt długa i rozbudowana, choć obfituje w utwory o różnym natężeniu mocy. Od bezkompromisowej energii Middlefingera do kołyszącej melancholii Looking From Above.

Utwory:
01. Dirty Daughter
02. Looking From Above
03. Me, Myself & I
04. Joker’s Friend
05. Middlefinger
06. The Rain Is Gone
07. Strawberry Life
08. Circus Lullaby

W tym głosowaniu liczyły się internetowe zgłoszenia oraz smsy fanów zespołu, ale zanim do niego doszło Days Of Chaos został zakwalifikowany do finałowej dziesiątki przez pięcioosobowe jury. W jego skład weszli: Bartek Chaciński z “Polityki”, Małgorzata Halber z “M/I”, Filip Kalinowski z “Aktivista”, Agnieszka Obszańska z Programu III Polskiego Radia i Robert Sankowski z “Gazety Wyborczej”. Dziennikarze ci wybrali także laureata nagrody Jury – jest nim łódzki producent K. i jego ambientowy album “No Longer Trust These Eyes Of Mine”. Płyta ta została wydana przez niezależną, promującą niszowych artystów wytwórnię BDTA.

Oprócz albumu Little White Lies i K. jurorzy zakwalifikowali do finałowej dziesiątki dokonania następujących artystów: 19 Wiosen z płytą “Cinema Natura”, Alles – “Post”, Bogowie – “Chi-Chi”, Dreadsquad – “Dig It All”, Iza Lach – “Painkiller”, O.S.T.R. & Marco Polo – “Kartagina”, Skinny Girls – “Because You’re Worthless” oraz Daniel Spaleniak – “Dreamers”. Należy przyznać, że cała dziesiątka tworzy bardzo różnorodny i interesujący wizerunek muzycznej Łodzi – miasta słynącego zawsze z bardzo prężnej sceny niezależnej. Fakt, że wydany dzięki MegaTotalnej społeczności Days Of Chaos wygrał w takiej stawce świadczy o jakości tej płyty. Wygrana to zresztą w trudnej walce. O końcowej kolejności decydowało bowiem kilkanaście głosów oddzielających Little White Lies od Alles!

Finałowa Gala plebiscytu organizowanego jak co roku przez Gazetę Wyborczą Co Jest Grane odbyła się 6 marca w pięknych i zabytkowych wnętrzach łódzkiego Domu Towarzystwa Kredytowego przy ulicy Pomorskiej. Little White Lies oprócz statuetki w formie płyty chodnikowej, którą w tym roku zaprojektowała Natalia Hołub, absolwentka łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych otrzymali w nagrodę kampanię reklamową w formie 100 citylightów, które wkrótce będzie można ujrzeć na ulicach Łodzi.

Warto dodać, że uroczystość uświetniły koncerty grup Bruno Schulz (ubiegłorocznego laureata plebiscytu) oraz świetnie zapowiadającego się łódzko-londyńskiego zespołu Young Stadium Club.  DJ’e z Diskollektive poprowadzili zaś afterparty. Całe wydarzenie pięknie uwieczniła na pokazanych tu zdjęciach Anita Andrzejczak.

KONKURS!

W album Days Of Chaos wydany w pięknym digipaku można zaopatrzyć się na oficjalnej stronie wydawnictwa oraz w innych sklepach sieciowych. Ponieważ jednak chcemy podzielić się dobrem, jakim jest muza na nim zawarta z jak największą ilością osób mamy kolejne trzy kopie do przekazania w konkursie! Aby zdobyć jedną z nich trzeba jak najciekawiej odpowiedzieć na pytanie – dlaczego płyta ma tytuł Days Of Chaos? Może w nim pomóc lektura artykułów MegaZinu, np TEGO. Odpowiedzi prosimy przesyłać pod adresem konkurs@megatotal.pl do końca marca!

W porównaniu ze składem Krafców z debiutanckiego albumu nastąpiła istotna zmiana. Nowym wokalistą jest Łukasz Szczepanik, znany m.in. z udziału w telewizyjnym konkursie The Voice Of Poland. Ma to rzecz jasna istotny wpływ na oblicze zespołu, choćby w tekstach, których Łukasz jest autorem. Wydaje się też, że dynamiczny lecz aksamitny głos obecnego wokalisty bardziej trafia w zapotrzebowania słuchaczy bardziej mainstreamowych rozgłośni. Może to jedynie zaowocować w radiowych hitach, czego zespołowi szczerze życzymy. Tak brzmi tytułowy utwór:

Muzycznie, to co decydowało o sile Krafców wcześniej, także i teraz jest odczuwalne. Dynamika kompozycji, funkowy puls i naprawdę świetna, energetyczna produkcja jest w stanie wywindować ten niedoceniany zespół na top list przebojów w Polsce. Sczególnie Psycho – utwór, który w dodatku w prosty i ujmujący sposób opowiada o straconej miłości. Drugi z natywnych utworów to o wiele mniej emocjonalna, a bardziej beletrystyczna i przy okazji celna obserwacja dotycząca realiów polskiego showbiznesu. To także potencjalny przebój.

Remiksy to druga część tej ciekawej EP-ki. Swoją stylistyką sa jakby dostosowane do warstwy tekstowej utworów. Pierwszy z nich udanie wydobywa z oryginału liryczny potencjał, kierując go w jeszcze bardziej kontemplacyjnym i chilloutowym kierunku. Remix Castingu autorstwa Petera Cranka to natomiast udany dance w stylu najlepszych produkcji spod znaku choćby Giorgio Morodera. Maxi-singiel Psycho jest zapowiedzią drugiego albumu zespołu i co istotne, jest wydawnictwem promocyjnym nie przeznaczonym na sprzedaż!

Łukasz Szczepanik – wokal
Robert Laska – gitara
Grzegorz Gruca – bas
Sławomir Puka – perkusja
Konrad Ignacyk – instrumenty klawiszowe

Realizacja dźwięku:

Instrumenty – Impress Music, Krzysztof Mucha
Wokale – Kwart Studio, Piotr Lekki

Mix i mastering: Holosonix Music Production Group, Waldemar Dańczak

Utwory na płycie:
01. Psycho
02. Casting
03. Psycho (Cube Behavior remix)
04. Casting (Pete Crank extended remix)

Płytę sfinansowali Fani z serwisu MegaTotal.pl:
muchaphu
mabas
gillan
TrusKasia
laskar
gaduła
huda18
stiven
wspione
greg0r
i 117 innych fanów.