Przede wszystkim miejsce. Ta strona OFF Piotrkowskiej, gdzie znajdują się DOM, Spaleni słońcem i Ferment, chociaż pozornie bardziej plebejska (sorry hipsters) i brudniejsza od ulegającej powolnej gentryfikacji strony przeciwnej – niezmiennie przyciąga swoim autentyzmem. To miejsce gdzie ludzie z pasją, co więcej, ludzie z godnym szacunku dorobkiem muzycznym, bez żadnego zadęcia dla gości tworzą świat przyjazny dla kultury alternatywnej i jej odbiorców. Jednocześnie zawsze można poczuć się tam jak w lokalnym pubie, w gronie sąsiadów. Ok, bez włażenia w zad ekipie, działającej w urokliwym trybie DIY, co było widać w pracowite dni poprzedzające ten festiwalowy weekend – w końcu postindustrialny charakter miejscówki czyni tutaj przecież także mnóstwo magii. Rozparcelowane swobodnie po całym placu leżaki, ubarwiony hipsterką a czasem i odrobiną menelstwa przekrój alternatywnej społeczności tego miasta oraz łódzkie niebo czynią resztę. Dorzucenie sporej, plenerowej sceny wcale nie spowodowało, że miejsce utraciło ten charakter. Każdy, nawet spoza Łodzi mógł to z pewnością odczuć.

To był jeden z tych nielicznych festiwali, na którym warto było się znaleźć bez względu na ilość i obecność ulubionych wykonawców. Było to widać zwłaszcza na koncertach sceny plenerowej, podczas których spore ilości ludzi inwestujących przecież w festiwalowy karnet relaksowały się w ten pogodny weekend na leżakach ustawionych nierzadko bokiem lub tyłem do sceny. Można to uznać za porażkę organizatorów, ja to jednak uznam za sukces – przyciągnęli ich przecież bogactwem oferty oraz także pewnie czymś więcej niż muzyką. A Festiwalowy line up zrobił spore wrażenie! Już po raz drugi doskonale scalał niemal wszystko co najciekawsze na obrzeżach i peryferiach ziejącego nudą popowego mainstreamu. Brawa dla Distorted Animal Booking. Było wszystko. I tak jak rok temu, poprzez bogactwo poszukiwań cechujące większość wykonawców – było zdumiewająco spójnie. Punk, electro, techno, industrial, IDM, indie, world, hip hop, synth pop, soul – można jeszcze wyciągać długo ze stylistycznej szuflady.

Zagościła w LDZ muzyczna historia w postaci Wire, wschodzące zjawiska z dalekiego świata (U.S. Girls), współcześni artyści o kultowym już statusie (Zola Jesus) a także nowe, interesujące propozycje sceny alternatywnej (Kopyta Zła, We Will Fail). Dostaliśmy spektakularny muzyczny powrót klasyków lokalnego undergroundu (TRYP) a jednocześnie egzotykę bezpretensjonalnej, weselnej muzyki bliskiego wschodu, porywającej publikę bez względu na wiek i przynależność kulturową (Omar Souleyman). To wszystko za naprawdę umiarkowane pieniądze, za które jednakowoż trzeba docenić miasto, wspierające ten festiwal także przez kolejne dwa lata. Teraz już o muzyce. Nie widziałem wszystkich koncertów, przede wszystkim tych popołudniowych. Opowiem zatem o muzyce dość wybiórczo i w komentarzu do świetnych zdjęć z jakich mogę tu skorzystać. ZDJĘCIA: Fotografie Anita Andrzejczak.

WIRE

Colin Newman i ekipa, co prawda nie powalili jak zeszłego roku The Fall, ale zagrali po prostu dobrze i przekrojowo. Usłyszeliśmy przyjemnie drażniące błędnik niskimi sprzężeniami klasyczne numery z epoki (w tym z Pink Flag) jak również lżejsze i bardziej piosenkowe utwory z ostatnich albumów. Podczas pochodzącego z płyty “Wire”, wpadającego w ucho jak kula w skroń “In Manchester” popatrzyłem po raz kolejny na czyste niebo i otaczające OFF zabudowania wszystkich dekad dwóch ostatnich stuleci. Pomyślałem, że to jeszcze jeden świetny wieczór w tym polskim Manchester.

OMAR SOULEYMAN

Co sprawia, że statyczna i osczędna w gestykulację postać w tradycyjnym bliskowschodnim jelabie oraz towarzyszące jej przaśne, weselne techno rodem z Syrii wprawia publiczność scen na całym świecie w ruch obrotowy? Tego nie wie nikt, na czele z Nim samym. Souleyman wciąż w wywiadach podkreśla jak bardzo zdumiewa go fascynacja kultury zachodniej jego własną muzyką. Gra tak samo jak grywał przed laty na syryjskich weselach, z zapisem których wydał ponad… 500 płyt. Być może narastająca fala konfliktu cywilizacyjnego między wschodem a zachodem, podsycanego przez radykalnych polityków i ich fanatyczne elektoraty wyzwala w ludziach naturalny sprzeciw? Myślę, że tak trzeba tłumaczyć pozytywną energię uwalnianą na koncertach tego artysty.

Krocząca z dostojeństwem i poklaskująca sobie do rytmu postać z dalekiego świata porwała do tańca także i łódzką publiczność. Nie przeszkodziło nawet rozbrajające spojrzenie Souleymana na zegarek podczas kolejnego z zaśpiewów w trakcie koncertu.

JOANNA SZUMACHER I PAWEŁ CIEŚLAK. KOPYTA ZŁA

Pierwszy z trzech aktów piątkowego spektaklu łódzkiej sceny alternatywnej. Oparty na noweli Edgara Allana Poe, słowno – muzyczny projekt łódzkiego producenta i multiinstrumentalisty Pawła Cieślaka oraz łączacej muzykę z działaniami performatywnymi artystki Joanny Szumacher. To słuchowisko którego bohaterem jest koń, symbolizujący jak podkreśla Szumacher, nieuchronność przeznaczenia naznaczonego piętnem zła. Na scenie ten projekt zyskał kolejny wymiar poprzez sugestywne wykorzystanie dynamiki tancerza oraz kontrastujące z nim kammienne i posępne oblicze postaci stojącej za plecami Szumacher. W tej roli pojawił się co ciekawe najbardziej rozchwytywany łódzki perkusista Piotr Gwadera.

Bogactwo brzmień wydobywanych przez Cieślaka z całej palety analogowych i nierzadko pochowanych do lamusa instrumentów (jak np Moog) oraz korespondujące z przekazem animacje dopełniły wyjątkowego wrażenia jakie sprawił ten właściwie spektakl, nie koncert. Szkoda tylko, że było ono dostępne jedynie publiczności w kilku pierwszych rzędach klubu DOM. To zdecydowanie projekt na inny typ sceny i z pewnością bardziej doceniony będzie jako samoistny, poza-festiwalowy byt. Album “Kopyta zła” został wydany przez Requiem Records.

DEMOLKA

Łódź, akt 2. Nuklearna Dziewczyna Rakieta i Procesor Plus (Grzegorz Fajngold, m.in. 19 Wiosen). Kosmiczny duet, który powala bezpretensjonalnym i transowym elektro, serwowanym z szybkością Warp 2, w sztafażu rodem z meksykańskiego kina sci-fi lat 60′. I tym razem porwali publiczność do tego stopnia, że jedna z fanek na stałe zagościła na scenie w formie zbliżonej do baletu nowoczesnego. W odróżnieniu do tancerza z Kopyt Zła nie było to jednak zaplanowane. Po prostu Demolka.

Swoją drogą mocny głos Dziewczyny Rakiety sprawdziłby się zapewne na wielu innych muzycznych planetach. Kwestia przyszłości i rozwoju technologii kosmicznych. Na razie mamy świeżo wydany przez Antenę Krzyku album “Ha ha Chaos”.

TRYP

Finałowa odsłona TRYPtyku łódzkiego undergroundu zaserwowanego tego wieczoru w klubie DOM. Anty-supergrupa, w której skład wchodzą muzycy znani z takich formacji jak CKOD, NOT, 19 Wiosen czy Psychocukier. Brutalnie szorstka, a jednocześnie powalająca wrażliwością dawka kontestującej poezji wyrzeźbionej z siekierą w dłoniach, a raczej słowach Marcina Pryta. Utwory tak brzydkie a zarazem piękne jak sama Łódź. Utwory o zagubieniu w rzeczywistości napiętnowanej alienacją i skumulowaną w ludziach agresją. Piosenki o samotności i o szaleństwie.

W muzycznym tle tego najszczerszego z możliwych przekazu brzmiał miks jazgoczących gitar, powtarzalnych jak mantra motywów elektronicznych oraz szamańskiej rytmiki serwowanej przez Kubę Wandachowicza. Świetny powrót po latach. Materiał z wcześniejszego albumu “Kochanówka” zabrzmiał spójnie z nowymi utworami pochodzącymi z wydanej w dniu tego koncertu EPki “Nagie serce”. Dobry koncert. W sumie trzy dobre koncerty doskonale ujmujące niepowtarzalny i niepodrabialny charakter alternatywnej muzyki tego miasta. Szczerość, prostota, zero sztuczek i póz. Zastrzyk artystycznej adrenaliny wstrzykiwanej ze sceny wprost w rdzeń, do szpiku kości.

U.S. GIRLS

Chyba najszczerszy obok TRYPu komunikat festiwalu. Dzień wcześniej łódzka ekipa w głośny i szorstki sposób opowiadała o ingerencji świata na otwartym sercu, a z potężnej postaci Pryta emanowały żywe emocje. W przypadku kanadyjskiej artystki Megham Remy sygnującej projekt U.S. Girls dostaliśmy równie mocny przekaz, podany jednak w kontrastującym z jego ciężarem formacie girls bandów lat 60′, przyprawionym estetyką alt country, R&B i kołyszącego trip hopowego pulsu. Remy nie boi się opowiadać o najmroczniejszych sekretach swojego życia, ale także porusza w szerszy sposób problemy współczesnych kobiet. Toksyczna i pełna psychicznego piekła relacja z mężczyzną, samobójcze myśli wywołane skazą rodzinnego koszmaru, czy fatum kobiety przyporządkowanej do roli ofiary – to szczera wypowiedź, jaką przekazuje delikatnym głosem rodem ze słodkich piosenek o miłości. Na scenie Remy otworzyła się dokumentnie, pokazując między innymi autentyczne łzy. Czy wywołane wspomnieniem z życia, które od początku jej drogi przecina się ze sztuką?

Remy pokazała różne oblicza kobiet, zmieniała kostiumy. Pojawiła się jako orientalna piękność z haremu, jako zakonnica, by później wejść w skąpy kostium współczesnej fighterki o nieokreślonej orientacji seksualnej. Na scenie towarzyszył jej mąż, kanadyjski muzyk i aktor Max Turnbull (aka Slim Twig), a wokalnie wspomagała Amanda Crist z kanadyjskiej grupy Ice Cream. Poddając się obezwładniającemu rytmowi muzyki U.S. Girls tańczyliśmy pod sceną, a Remy śpiewała o rodzinnym drzewie jakie bohaterka tekstu wybiera na szubienicę. Gdzieś niedaleko przechadzali się David Lynch w towarzystwie posępniejszego wcielenia Lany Del Rey.

CHICKS ON SPEED

Nie mam zbyt wiele do powiedzenia na temat tego koncertu. Na początku totalnie zaskoczyła mnie osamotniona sylwetka Melissy Logan obecna na pustej scenie głównej. Wyglądało to dość absurdalnie wobec oczekiwań jakie wobec jednej z głównych atrakcji festiwalu miało zapewne wiele osób. Nie mnie dociekać czemu nie pojawiły się pozostałe dwie z obecnych podobno w Łodzi artystek i performerek. Trzeba przyznać, że jednoosobowy występ Melissy był z jej strony sporym wzywaniem i jednocześnie gestem szacunku wobec przybyłej publiczności.

Nie wiem jak wygląda koncert Chicks On Speed. Oglądałem solowy popis Melissy Logan, która dała z siebie pewnie wszystko co mogła w repertuarze Chicks On Speed. Z tyłu patronował jej m.in. wyświetlany na ekranie dobry duch Nico, patronki wszystkich niepokornych indywidualistek. Tym razem Melissa zasłużyła zapewne na miano Chick On Triple Speed.

ZOLA JESUS

Nika Roza Daniłowa jest ognistą osobowością. W swoich utworach porusza się między zakamarkami ludzkiej duszy a silnie inspirującym ją światem natury. Na ostatnim albumie “Taiga” jej mroczne, gotyckie brzmienie podążyło nieco w kierunku popowej, bardziej tanecznej estetyki, ale na koncertach artystka nadal odczynia magiczne rytuały połączenia z żywiołami. W Łodzi było podobnie z pewnym jednak wyjątkiem. Na scenę wybiegła na bosaka, w równie ognistej jak jej temperament, półprzezroczystej tunice. Niczym czarnowłosy demon z pogańskiej mitologii od samego początku znajdowała się gdzieś w innej alternatywnej rzeczywistości. W opętańczym pląsie, wirując kruczoczarnymi włosami, wspinając się i skacząc z nagłośnienia osiągnęła trans przypominający trochę pogo, a trochę indiański taniec wojny. Mimo dystansu jaki utrzymywała wobec publiczności przez swą nieobecność wśród “żywych” ten rodzaj milczącej ekspresji zbliżył ją do niej bardziej, niż mógłby to zrobić tabun gadatliwych frontmanów.

Kiedy pod koniec koncertu odszedłem na chwilę od sceny dobiegł mnie okrzyk zdumienia. Po chwili z tłumu wyłoniła się Zola Jesus, która najwyraźniej postanowiła oznaczyć swoim zaklęciem festiwalowy teren i przemierzyć na bosaka cały plac Off Piotrkowska, między zdumionymi twarzami okupującymi podDOMowe leżaki, aż do końca, do drzwi Spalonych Słońcem. A potem z powrotem – w stronę osieroconego przez siebie zespołu, na który nikt nie zwracał w tym momencie uwagi. To był dość spektakularny moment festiwalu i pewnego rodzaju symboliczny akt niezależności jaką daje ludziom z obu stron sceny to koncertowe miejsce w środku Polski.

Drugiego dnia festiwalu w Klubie DOM oraz na Scenie Galerii OFF wystąpiło jeszcze kilku interesujących artystów z różnych kręgów muzyki niezależnej. Oto kadry z występów BETTER PERSON oraz WE WILL FAIL w zasnutym mgłą nowym wnętrzu klubu DOM. Tego wieczoru panowała tam zupełnie inna, bardziej kojąca i kontemplacyjna atmosfera niż dzień wcześniej, kiedy to publiczność przetargały pazury łódzkiego udergroundu oraz Formacja Cmentarz.

Oferta tej edycji DOMOFFONu zaspokoiła oczekiwania osób o bardzo różnej muzycznej estetyce i wrażliwości. Ostatni weekend sierpnia na festiwalowej mapie Polski powinien stać się dla wszystkim terminem zarezerwowanym na wizytę w Łodzi.

Tu można kupić bilety i karnety.
Uwaga! Bilety i karnety do nabycia także w Klubie DOM. Łódź, ul. Piotrkowska 138 / 140.
Wydarzenie na Facebooku.

W niedzielę 30 sierpnia ubiegłego roku, każdy kto w nocy lub nad ranem opuszczał teren Off Piotrkowska miał poczucie, że uczestniczył w czymś naprawdę wyjątkowym. Koncerty i towarzyszące im wystawy oraz wydarzenia trwały od sobotniego popołudnia aż do świtu. Festiwal zachwycił muzyczną różnorodnością twórców, których w niedefiniowalny słowami i gatunkami sposób połączyły industrialny klimat Łodzi oraz wspólna wszystkim pasja do nieskrępowanych poszukiwań bez oglądania się na fochy machiny mainstreamowych mediów. Tu można zapoznać się z relacją z ubiegłorocznej edycji, której ozdobą był koncert legendarnej brytyjskiej formacji The Fall.

W tym roku organizatorzy, ekipa klubu Dom z Łodzi oraz agencja Distorted Animals booking, mimo ograniczonego budżetu zgromadzili zdumiewająco bogaty i ciekawy line up. Zapowiada się to fantastycznie od piątku do niedzielnego poranka, na wszystkich trzech scenach! Warto już teraz rezerwować noclegi w Łodzi w ostatni weekend sierpnia. Oto prezentacja artystów DOMOFFON 2016. Post punk, indie rock, industrial, Berlin techno, minimal, experimental, międzygatunkowe hybrydy… Kultowe gwiazdy sceny niezależnej, muzyczni autsajderzy, debiutanci – wszystko tam zabrzmi, wszyscy się tam pojawią. Lećmy alfabetycznie. I od razu info – kiedy grają…

===

ANJA KRAFT (Sobota, 27.08, godz. 22.00, Scena Galeria Off)

„Královna temného techna” – zapowiadał jej występ jeden z klubów w czeskim Brnie. Ona sama mówi: – Zawsze ciągnęło mnie w stronę mroku i głębi. Wychowana na brzmieniach progressive i trance Anja Kraft jest jedną z czołowych postaci warszawskiej sceny klubowej – imprezy organizowane pod szyldem Electrified regularnie goszczą w takich klubach jak Nowa Jerozolima, 1500m2 do wynajęcia czy Luzztro. Jeśli macie ochotę na chwileczkę głębokiego zapomnienia, nie przegapcie jej wizyty na Domoffonie. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

BETTER PERSON (Sobota, 27.08, godz. 22.00, Scena Klub DOM)

Pamiętacie jeszcze zespół Kyst, zawiązaną w Norwegii rodzimą nadzieję indie-folku sprzed kilku lat? Jeden z frontmanów Tomasz Biliński wypłynął na międzynarodowe wody jako Coldair. Drugi – Adam Byczkowski – po okresie przygód m.in. z luminarzem kanadyjskiej sceny indie Seanem Nicholasem Savage’em także zaczyna pokazywać się na świecie na własnej łodzi, za port macierzysty mając Berlin, za banderę – tamtejszą wytwórnię Mansions and Millions, a za imię na burcie – Better Person.

Rozkaz: „cała wstecz!”, w sam środek lat 80. Ku rozczulająco oldskulowym syntezatorom, prostym automatom perkusyjnym, niepozwalającej się podnieść z łóżka melancholii w duchu Sade i obnażonym emocjom rodem z nurtu new romantic. Ten smutas jest w swej dziedzinie tak dobry, że wcale nie będziecie mieli ochoty go pocieszać. Usiądziecie po prostu o świcie przy stoliku i zasłuchani, zapatrzeni, wydmuchniecie dym ku bladnącym kolorofonom i zanucicie cicho z Adamem: „all that I have is a sentiment…”. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Projekt Byczkowskiego jest często porównywany do twórczości kultowego avant popowego artysty Arthura Russela, trochę niezasłużenie. W podobny sposób scala on delikatność wczesnego R&B lat 80′ z chłodniejszym powiewem gotyckiej mistyki, aczkolwiek robi na swój indywidualny sposób. “Sentiment” to ekspresja duszy, łagodnej być może jak dźwięki Russela, ale od delikatności jednak dalekiej. Byczkowski spokojnie spogląda tu na źródła swej muzycznej melancholii a jednocześnie pewnie przebija schematy gatunkowe łącząc w niezauważalny sposób odległe dźwiękowe przestrzenie. [źródło: www.undertheradarmag.com]

===

BLUSH RESPONSE (Sobota, 27.08, godz. 23.00, Scena Galeria Off)

Który to już Amerykanin próbuje swych sił w Berlinie i któremu to już muzyczna stolica Europy (sorry, Londyn!) otwiera głowę na nowe idee i prądy? Joey Blush zaczynał kilka lat temu od dość szablonowego EBM, by na płycie „Tension Strategies” (2013) odejść od electro-industrialnej ortodoksji i pogrzebać a to w dubstepie, a to w postpunku, a to w klimatach bliskich Nine Inch Nails. – Uwielbiam industrial, ta muzyka ma w sobie mrok, który niezmiennie mnie fascynuje, ale nie chcę powtarzać tego, co już zostało zrobione – tłumaczył wtedy.

http://youtu.be/2wAqUDdn3rU

W Berlinie Blush klubowo się rozbisurmanił, zaprzyjaźnił się i koncertował z innymi stacjonującymi tam rodakami – z postpunkowej rewelacji The Soft Moon (przygotował też dla nich remiks), aż w kwietniu wydał instrumentalny album „Reshaper” – z muzyką wciąż raczej utrzymaną w barwach nocnych, ale znacznie bardziej eksperymentalną i wielowymiarową. Amis go home? Amis go Dom. Domoffon. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Joey Blush: Komputery są obecnie niezbędnym elementem nagrania i produkcji muzycznej i już zawsze pozostaną. Wygoda i elastyczność jaką daje DAW (Digital Audio Workstation) po prostu deklasuje inne techniki rejestracji dźwięku. Sztuka polega jednak na tym żeby nie przegiąć i pozostać w tym wszystkim szczerym twórcą, człowiekiem. Są zawsze złe i dobre drogi. Kiedy komputer staje się remedium na brak kreatywności zaczyna się problem. A jednocześnie nie trzeba grać na instrumencie by tworzyć wartościową muzykę. Tym instrumentem może być komputer. Jestem zatem fanem wszelkiego rodzaju oprogramowania muzycznego, głównie za nieskończoność opcji jakie oferuje. Uwielbiam jednak ten rodzaj fizycznej więzi z żywym instrumentem, którego żaden software wciąż nie jest w stanie zapewnić. Kiedyś pewnie tak się stanie i wtedy na pewno z tego skorzystam, łącząc analogowe z cyfrowym.
[źródło: www.idieyoudie.com]

===

CHICKS ON SPEED (Sobota, 27.08, godz. 19.30, Scena Główna plenerowa)

Mistrzynie kiczowatego alternatywnego popu? Eksperymentatorki parodiujące różne nurty muzyki i sztuki? Żeński kolektyw artystyczno-feministyczny? Chicks On Speed w przyszłym roku świętować będą 20. urodziny, a dziennikarzom ten fenomen wciąż wymyka się. Od początku zresztą nie mieli z nimi łatwo, bo Chicks On Speed powstał w głowach dwóch studentek monachijskiej ASP (Australijki i Amerykanki) jako grupa fikcyjna – były już koszulki, okładki kaset i płyt, ale żadnej muzyki, a założycielki w dodatku udawały w klubach didżejki, odtwarzając przygotowane wcześniej nagrania.

Kilka lat później Chicks On Speed płynęły już na samym szczycie wznoszącej fali electroclashu, gatunku zrodzonego z połączenia electro, popu i punk rocka. Ale jeśli Chicks On Speed są dziś ikoną, to wcale nie dlatego, że miały przemożny wpływ na to, jak brzmiała muzyka w pierwszych latach tego stulecia, ale dlatego, że od początku muzyka była równie ważnym składnikiem ich działań co wideo, projektowanie ubrań, działania happenerskie czy wideo. Ich nieprzewidywalne koncerty-performance’y oglądali zarówno bywalcy MoMA czy Tate Modern, fani Red Hot Chili Peppers (którzy zresztą dziewczyny chóralnie wybuczeli) czy, jak ostatnio, publiczność słynnego berlińskiego teatru Volksbühne.

Co pierwsze ekscentryczki electroclashu zaprezentują w Łodzi? Urządzą mały pokaz mody? Będą, jak kilka lat temu w Warszawie, grać na maszynach do szycia? A może namalują piersiami obrazy? Nie wiemy. I pewnie do końca nie wiedzą też tego same artystki. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Warto dodać, że kreują również wiele pobocznych projektów, w których uczestniczą również inni, zaproszeni artyści. Jednym z tych projektów jest Voodoo Chanel, grupa performatywna okreśająca swoje działania jako “Elektronikę Nowych Światów”, “Odmienne Stany Świadomości”, “Tranceformance” czy “Antyczny Futuryzm”. Melissa Logan: Voodoo Chanel jest niezależną formacją która może egzystować w ramach Chicks On Speed, ale także żyć własnym życiem. Przykładem jest organizwany przez nas festiwal voodoo. Voodoo Chanel założono w Abidjanie, stolicy Wybrzeża Kości Słoniowej.

http://vimeo.com/137476728

Logan: W 2010 roku zaangażowali się w ten projekt Nadine Jessen z Kampnagel Theater w Hamburgu, Shaggy Sharoof – gwiazda muzyki pop z W.K.S. Całość wyewoluowała jako część większej akcji zainicjowanej przez reżyserów teatralnych Gintersdorfera i Klaßena, którzy zaprosili wielu artystów do afrykańskiej stolicy. Wielu utalentowanych ludzi z którymi wtedy pracowałyśmy sprawiło, że o projekcie wkrótce zrobiło się głośno w całym mieście. Symbol Voodoo Channel odkryłygdzieś śmy na miejscowym rynku. To nie było graffitti, było po prostu namalowane. “Ukradliśmy” je na swój własny użytek.

Voodoo jest religią, formą wiary. Wiara jest częścią ludzkiego życia, bez względu na to w jakie bóstwa wierzysz, czy też jesteś ateistą. Moda jest czymś podobnym w naszym życiu – może kompletnie ją ignorować, ale i tak zawsze będzie obecna.
[źródło: www.schirn.de]

===

DAX J (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 2.00, Scena Galeria Off)

Jedna z jego epek nosi tytuł “Sephora”, ale nie liczcie na atmosferyczne pachnidełko. Wsłuchując się w bit pulsujący dwa-trzy razy sekundę, zanurzając się w zimnych przestrzeniach dalszych planów, zachwycając się, jak teutońska wręcz mocarność przenika się z parkietową lekkostrawnością, zgadujemy, że Dax J nie może tworzyć nigdzie indziej niż w Berlinie. I tak jest w istocie, choć ten producent, didżej i właściciel wytwórni Monnom Black pochodzi z Londynu – co zresztą słychać w jego dawniejszych nagraniach, zdradzających pacholęce uwielbienie dla drum’n’bassu i rave’u.

Wydany w zeszłym roku, już po zwrocie ku techno, album „Shades of Black”, który wszedł nawet na szczyt listy najlepiej sprzedających się płyt w Juno, najważniejszym internetowym sklepie z muzyką elektroniczną, katapultował go o kilka klas rozgrywkowych i rozrywkowych wzwyż. Przed rokiem Dax J grał na Glastonbury, w tym dyrygował wielotysięcznym tłumem na holenderskim festiwalu Awakenings. Załóżcie na nogi wygodne buty, do serca weźcie maksymę z tytułu kawałka Dax J – „Wir Leben Für Die Nacht” – i wbijajcie pod didżejkę! [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Dax J: Myślę, że kluczem do tego co dotychczas udało mi się osiągnąć nie są jakieś specyficzne, zwrotne momenty ale niezmienne podejście i szacunek do ciężkiej pracy, długie godziny w studiu i wiara że mogę przełożyć na dźwięki wszystko co urodzi się w mojej głowie, bez względu jak nieosiągalnym się wydaje. Nic nie zastąpi ciężkiej pracy i dlatego tak często znikam w studiu, szlifując swoje umiejętności często nawet wbrew własnemu poczuciu komfortu. Nawet kiedy czuję, że już nie pracuję efektywnie wciąż próbuje iść do przodu. Mogę sobie na to pozwolić bo muzyka jest moją pasją. Czasem gdy nie ma mnie w studiu dłużej niż dwa dni zaczynam czuć się winny i muszę znaleźć od razu nowy pretekst by tam wrócić.
[źródło: www.okkana.com]

===

DEMOLKA (Piątek, 26.08, godz. 23.15, Scena Klub DOM)

W kategorii zespołów o nazwach znaczących – dziesięć punktów na dziesięć. Ten duet to kolejne cudowne dziecko łódzkiej sceny, choć założone przez muzyków całkiem już dorosłych (przynajmniej metrykalnie). Dziewczyna Rakieta – choć na scenie zachowuje się raczej niczym Pająk Karateka – to obdarzona ostrym głosem z wyrazistą, nowofalową manierą wokalistka, którą niektórzy mogą pamiętać z Protoplazmy czy Mikrowafli. Procesor Plus to klawiszowiec 19 Wiosen, jeden z najbardziej zapracowanych didżejów Grupy Wyszehradzkiej oraz, co w tym wypadku najważniejsze, filar polskiej sceny electropunkowej.

Na debiucie sprzed czterech lat Dziewczyna Rakieta, przy mocnym, tanecznym i uwodząco melodyjnym syntezatorowym akompaniamencie Procesora, snuła ubraną w szaty science-fiction opowieść o walce o człowieczeństwo, miłości i seksie, dążeniu do wolności i lęku przed śmiercią. Gdzie Rakieta wystrzeli na nowej płycie? Odpowiedź już na Domoffonie. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

DENA (Piątek, 26.08, godz. 18.00, Scena Główna plenerowa)

W czasach gdy krytycy i dorastająca generacja europejskiej recesji zachłysnęli się anty-materialistycznym przekazem “Royals” Lorde, niejaka Denitza Todorova, znana jako DENA, zgłębiła znacznie wcześniej ten wątek… W odróżnieniu od piosenki z Antypodów singiel bułgarki Cash, Diamond Rings, Swimming Pools porusza temat z bardziej intensywną pulsacją i jednocześnie bez wątpliwości, że bieda może być “cool”. Raczej nie może. Osobowość wokalistki i doskonała, berlińska produkcja debiutanckiego albumu Deny Flash każą jednak wierzyć, że na scenie Domoffonu zaprezentuje się w całej pełni zaprezentowanego na krążku bogactwa brzmień.

===

FORMACJA CMENTARZ (Piątek / sobota, 26.08, godz. 1.45, Scena Klub DOM)

Gdyby black metal był hip-hopem i miał wyczucie autoironii, brzmiałby jak Formacja Cmentarz. W przebojach składu z warszawskiego Grochowa krew tryska wszystkimi otworami, mordercy są od razu nosicielami wszelkich zboczeń, a Bóg nie ma białej brody św. Mikołaja. Ale teksty to nie wszystko – Formacja Cmentarz nie cieszyłaby się dziś statusem legendy undergroundu, gdyby nie hipnotyzująca, psychodeliczna muzyka oraz melodeklamowany, kaznodziejski rap Reprezentanta Śmierci, jednego z najoryginalniejszych głosów w całym polskim hip-hopie. Oprócz klasyków z albumu „W obliczu śmierci” na Domoffonie nie zabraknie mrożących krew w żyłach kawałków z szykowanej bodaj już od dekady płyty „Nekropolia w porze nocnej”. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Powstająca aktualnie płyta – “Nekropolia W Porze Nocnej”; wzbudzała kontrowersje już na wiele miesięcy przed wciąż oczekiwaną premierą, głównie za sprawą utworu “Ojcze Nasz”, którego fragment tekstu opublikowany został na grogra.com w Święta Bożego Narodzenia. Reprezentant Śmierci: Zapewniam wszystkich, że nie będzie to jedyny utwór wzbudzający kontrowersje. Wracając do Ojcze Nasz, to naprawdę wielu ludzi przyznało nam racje, po zapoznaniu się z naszymi argumentami. Premiera utworu odbędzie się w Święta Zmartwychwstania Pańskiego w roku bieżącym. Jak tu wielbić imię boga, gdy jest nim skurwiały tyran…
[źródło: www.hip-hop.pl]

===

HOSZPITAL (Piątek, 26.08, godz. 14.00, Scena Główna plenerowa)

Muzyka: gitarowa. Język: polski. Teksty: bezpośrednio roztrząsające emocjonalne galimatiasy autora. Nie, na Domoffonie nie zagra zespół na literę C. Nie zagra też zespół na literę H. To znaczy – zagra, ale nie ten od pluszowego misia. Jeśli już porównywać poznański Hoszpital do innego polskiego składu, to raczej byłaby to łódzka grupa Bruno Schulz sprzed kilku lat.

Lider i wokalista Michał Bielawski nie boi się ani szeptu, ani vibrata, ani teatralnej niemal ekspresji, a zespół, choć operuje w formacie klasycznego rockowego tria i dobrze czuje się w formacie zwrotka/refren, to ma głowę otwartą na brzmieniowe i rytmiczne eksperymenty. „Hoszpital nie jest już nieśmiałym kochankiem szturmującym serca dziewczyn melancholią i wierszami Bursy, ale rozgorączkowanym tancerzem na smutnym disco” – napisali sami o sobie przy okazji wydania wiosną drugiej płyty „Horor”. Zatańczymy? [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

KASECIARZ (Sobota, 27.08, godz. 14.00, Scena Główna plenerowa)

Głodny/a? Weź kawał melodyjnego kalifornijskiego surf rocka, dodaj dużo – koniecznie nieumytych! – grunge’owych przesterów i rozstrojeń, mieszaj w średnio skoordynowany sposób, dorzucając psychodeliczne jagody z jaskiń w Appalachach (wiemy, że jagody nie rosną w jaskiniach, ale to naprawdę nie ma żadnego znaczenia). Na koniec dopraw do smaku naturalnym aromatem o smaku nowosądecko-krakowskiego dziadostwa i spożywaj na gorąco. Ale zamiast się męczyć, wybierz się na koncert Kaseciarza, jednego z większych rock’n’rollowych odkryć na polskiej scenie. Wyrosło ono z jednoosobowego projektu Macieja Nowackiego, który po nagraniu debiutu „Surfin Małopolska” poszerzył skład do tercetu.

Furorę wśród garażowców starszych i młodszych zrobiła płyta inspirowana serialem „Renegat” płyta “Motörcycle Rock And Roll”. Tzw. fanbejs poszerzył jeszcze ubiegłoroczny album „Gay Acid”, koncept album opowiadający o rzekomych losach muzyka amerykańskiego zespołu DuVraine Connection z lat 70. Morał z historii snutej na płycie brzmi: „nie należy ufać szamanom z telegazety”. Dlaczego? Sprawdźcie organoleptycznie. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Maciej Nowacki: Łukasz i ja jesteśmy wielkimi wielbicielami Manowara, więc możliwe, że kiedyś to zrobimy. Ale do tego dodałbym taki przypisek, że nie jestem fanem całej twórczości Manowara – tylko do ostatniej płyty, na której występował Ross the Boss – pierwszy gitarzysta Manowar, który był zajebistym ziomkiem, a wcześniej występował w The Dictators. Miał poczucie humoru, więc cały Manowar też je miał. A kiedy odszedł Ross oni chyba zaczęli wierzyć, że to co oni robią – że tak jest naprawdę. I potem były już utwory w stylu modlitwa wojownika…
[źródło: www.noisey.vice.com]

===

KOBOSIL (Piątek / sobota, 26.08, godz. 3.00, Scena Galeria Off)

Nigdy nie byliście w berlińskim klubie Berghain? Ta najsłynniejsza imprezowa rosiczka Europy zwykła połykać ofiary w czwartek i wypluwać ich zmiędlone ciała w niedzielę. A może po odstaniu swojego w kolejce odbiliście się od kapryśnych selekcjonerów? Otrzyjcie łzy i zróbcie sobie Berghain w Łodzi za sprawą Maxa Kobosila, genialnego dziecka tego klubu (od ledwo pełnoletniego bywalca do rezydenta) i jednej z nowych gwiazd działającej przy Berghain wytwórni Ostgut Ton.

Jak inni berlińscy goście Domoffonu, 25-latek penetruje brzmieniowo ciemną stronę Księżyca, ale jego kompozytorska wszechstronność imponuje: obok hipnotycznego techno o zabójczej mocy nagrywa też utwory utrzymane w eksperymentalnym duchu starego industrialu, chętnie zapuszcza się w pełne tajemniczych dźwięków krainy ambientu i noise’u czy syntezatorowych brzmień rodem z elektroniki nietanecznej sprzed ćwierćwiecza. Najlepiej przekonać się o tym, słuchając wydanego w styczniu debiutanckiego longplaya „We Grow, You Decline”. My nie upadamy, ale jeśli chodzi o Kobosila, analitycy faktycznie mówią o ostrej tendencji wzrostowej. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Kobosil: Gdybym produkował jedynie przyjazne parkietom techno nie czułbym się się spełniony artystycznie. Ludzie innych pokoleń i scen mogą upraszczać, że to bardzo prosta muzyka – parkiet, trans i prochy. Zawsze chciałem wyjść ponad te wyobrażenia. Inspiracja? Jako przykład podam niezwykłą twórczość Alva Noto – tak jak ten włoski artysta zmierzam do tego by wnieść element artyzmu w ten hedonistyczny świat. Alva Noto jest prawdziwym artystą – jego muzyka jest czystą kreacją. Jest także bardzo wybredny jeśli chodzi o występy – Noto często gra dla siedzącej widowni. (…) Chcę tworzyć więcej jeszcze lepszej muzyki. To mój największy cel. Również muszę ostrożnie wybierać miejsca, w których występuje poza Berghain. Mam to szczęście, że moja publiczność to ludzie inteligentni, doceniający to co staram się robić i jeśli zacznę rozdrabniać się dla przypadkowego tłumu na wielkich festiwalach to bardzo szybko może się zmienić na gorsze. [źródło: www.xlr8r.com]

===

KOPYTA ZŁA (Piątek, 26.08, godz. 22.45, Scena Klub DOM)

Ich debiutancki album Kopyta zła jest formalnym eksperymentem, żonglującym konwencjami i gatunkami słuchowiskiem opartym na noweli „Metzengekrstein” Edgara Allana Poe. Kopyta zła to duet. Joanna Szumacher wydaje kasety, organizuje koncerty, tworzy dzieła wizualne. Paweł Cieślak jest multiinstrumentalistą (m.in. Fonovel, TRYP, Little White Lies) specjalistą od analogowego instrumentarium elektronicznego oraz producentem odpowiedzialnym za wiele doskonałych albumów łódzkiej i nie tylko sceny alternatywnej. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Paweł Cieślak, mieszając muzyczne gatunki, stworzył kolaż melodii różnorodnych i absorbujących – pop przeplata się z techno, elektroniczne dźwięki syntezatora midi współgrają z rozstrojonym brzmieniem pianina. W przypadku samej treści „Kopyt zła” istotną rolę odgrywa warstwa tekstowa. Joanna Szumacher, tworząc słuchowisko i przedstawiając historię Ferdynanda i jego konia, oparła treść na noweli Edgara Allana Poego „Metzengerstein”. Styl narracji, jednostajny, spokojny, trzymający się z dystansem do wydarzeń w opowieści, oddaje również głos koniowi, by ten przedstawił swoje uczucia, emocje i własny punkt widzenia. [źródło: Requiem Records]

===

KRÓL (Piątek, 26.08, godz. 16.30, Scena Główna plenerowa)

Do 2015 roku podpora duetu UL/KR z którym wydał dwa albumy oraz trzy solowe płyty dla trójmiejskiej wytwórni Thin Man Records. Jego wyrazisty styl zainteresował wytwórnię Kayax, z którą już jako Król dwa solowe albumy, w tym tegoroczny Przez sen. Posiada własny, rozpoznawalny od pierwszych sekund styl, świadomie balansujący na granicy kiczu, zjednujący mu jednych i odstraszający innych, ale zawsze zwracający uwagę.

Brzmienie solowych płyt Króla zakotwiczone jest w, niedawno jeszcze wstydliwych, latach osiemdziesiątych: znajdziemy tutaj brzmienia syntezatorów, przetworzone sample przeróżnych instrumentów (na przykład saksofonu, który przez wiele lat był tabu w muzyce alternatywnej). Nie usłyszelibyśmy tego, gdyby nie charakterystyczna przestrzenna produkcja, która kojarzy się trochę z najnowszymi przebojami muzyki alternatywnej, trochę z brzmieniem starych kaset. [źródło: Filip Lech, culture.pl]

Król jest na tej scenie postacią osobną. Wbrew modom miesza rozmaite tradycje i estetyki. W przeciwieństwie do Kamp! czy Rebeki nie boi się otrzeć o obciach. W kontrze do młodzieży z Xxanaxxu czy The Dumplings śmiało i świadomie nurza się w staromodnych brzmieniach. No i w odróżnieniu od większości z nich śpiewa po polsku. [źródło: Robert Sankowski, Gazeta Wyborcza]

===

KURWS (Piątek, 26.08, godz. 15.15, Scena Główna plenerowa)

Chluba i chwała wrocławskiej sceny alternatywnej. Zresztą nie tylko wrocławskiej, bo w ciągu siedmiu lat intensywnej działalności The Kurws zjeździli całą Europę i wyrośli na – nie bójmy się tego słowa – polski towar eksportowy. Z miejscami do koncertowania kłopotów nie mają, bo równie dobrze gra im się na skłotach, co festiwalach jazzowych. Ekscytujące zabiegi na perkusję, gitarę, bas i saksofon w ich wykonaniu mają w sobie coś z pokazów iluzjonistycznych. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Ich nonkomformistyczne i prowokujące oblicze obrazuje muzyka brzmiąca jak John Zorn odgrywający najbardziej klasyczne numery Minutemen. Zdając się na dość szorstką współgrę perkusji, gitar i saksofonu Kurws wydobywają z tego pozornie ograniczonego instrumentarium zdumiewające dźwięki. Poprzycinane i hałaśliwe riffy oraz motywy, pełne zakrętów i zmiennego metrum oraz nieustanna zabawa rytmem prowokują pytanie: czy to łatwiej przyswajalna muzyczna awangarda czy też po prostu szalony punk? [źródło: www.prefixmag.com]

===

LAKKER (Piątek / sobota, 26.08, godz. 01.00, Scena Galeria OFF)

- Uwielbiamy brać elementy z rozmaitych gatunków muzycznych, by sprawdzić, jak zabrzmią w kontekście tanecznej elektroniki – deklaruje irlandzki duet. I z tej deklaracji wywiązują się kapitalnie. Ot, choćby na ostatnim albumie „Tundra”, na której techno, zakorzenione gdzieś w szlachetnej tradycji „inteligentnej muzyki tanecznej” spod znaku Aphex Twina, miesza się z inspiracjami natchnioną muzyką chóralną mistrza „nowej duchowości” Arvo Pärta, mrocznym drum’n’bassem rodem z nagrań legendarnej wytwórni No U-Turn czy nieszablonowymi pomysłami giganta noise’u Merzbowa.

Zresztą członkowie Lakker też mają nieszablonowe pomysły – wydana w tym roku EP-ka Struggle and Emerge bazuje na archiwach niderlandzkiego Instytutu Audiowizualnego i współczesnych nagraniach terenowych, a opowiada o stosunkach Holendrów z ich najważniejszym sąsiadem – wodą. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Temat “Holendrzy i ich woda” został zaprezentowany duetowi jako część narodzonej w Holandii inicjatywy RE:VIVE, w której współcześni artyści bazując na udostępnionych im przez archiwum państwowe kronikach tworząc zupełnie nową jakość, nadając świeży oddech zatrzymanej w kadrach przeszłości. Dzięki tej współpracy poznajemy nieodkryte wcześniej archiwa a jednocześnie zmienia się nasze postrzeganie historii. [źródło: www.beeldengeluid.atavist.com]

===

ŁONA, WEBBER & THE PIMPS (Sobota, 27.08, godz. 16.30, Scena Główna plenerowa)

Ten hałas, co bezsprzecznie jeszcze umie przyk…ć/ choć już mniej orbi, już bardziej urbi – rymuje na nowej płycie Nawiasem mówiąc Łona. Rzeczywiście, u ulubionego rapera wszystkich wykształciuchów hałas wciąż jest i łapy same wznoszą się do machania nad głową (zwłaszcza przy takich podkładach Webbera). Ale są tu też opowieści mężczyzny, który posadził drzewo i spłodził syna, utyskiwania na masową rozrodczość wśród znajomych i na niemożność spokojnego oddania się lekturze prasy i książki.

Wszystko to oczywiście we właściwym Łonie wysoko-niskim, błyskotliwym i zegarmistrzowsko precyzyjnym stylu. I w tym stylu rapujący prawnik ze Szczecina stawia Polsce diagnozy trafniejsze niż opasłe raporty think tanków: Gdyby nie, k…a, klęska po klęsce/ gdyby oni na górze mieli przeżyć za moją pensję/ gdyby nie te Ruski, gdyby nie te Żydy/ cały mój kraj zamknięty w gdyby. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Łona: Oczywiście, taka specyfika naszego narodu, społeczeństwa, genów. Gdy Amerykanie słyszą pytanie: „co słychać?”, odruchowo odpowiadają: „jest świetnie”. Z kolei my z miejsca zaczynamy narzekać na pogodę czy na zdrowie. W gruncie rzeczy nie ma w tym nic złego, taka konwencja. [źródło: www.entertheroom.pl]

===

NIEMOC (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 00.30, Scena Klub DOM)

Eksperymentalny skład z Zielonej Góry łączący atmosferę post rocka z wyraźnymi wpływami new wave, gdzie mrok lat 80′ spotyka krautrock i ambient. Na Domoffonie zagrają już po koncertach na słynnym węgierskim Szigecie (to efekt wygrania konkursu wśród polskich dziennikarzy muzycznych na festiwalu Spring Break) i katowickim OFF-ie. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

R.R.: Wydaje mi się, że wpływ na to, że nasza muzyka jest trudna do określenia, eklektyczna, ma to, że choć siedzimy w tej samej galaktyce muzycznej, to każdy z nas trochę innych rzeczy słucha, więc też każdy wprowadza do zespołu nieco inne elementy. Ja lubię z jednej strony różne eksperymentalne brzmienia, elektronikę i noise, a z drugiej też indie czy nawet hip-hop, a to dość szerokie spektrum. A jeśli chodzi o grę na gitarze, to największy wpływ miał na mnie shoegaze.

M.D.: Co do moich riffów, co druga osoba, która ich słucha, mówi „to brzmi trochę jak Foals” (śmiech). Myślę, że z zespołów którymi mogę się inspirować, to właśnie Foals jest tym, który najbardziej wpływa na to, jak gram. Bardzo trafia do mnie ich muzyka.

F.A.: Ja wyszedłem w zasadzie z jazzowego backgroundu, w gimnazjum zainteresowałem się oldschoolowym hip-hopem, który swoje korzenie ma w Nowym Jorku lat osiemdziesiątych i stamtąd już blisko do nowojorskiej sceny post-punkowej, New- i no-wave’u… strasznie dużo tego, z różnych zresztą stron.
[źródło: www.stronaokulturze.pl]

===

OMAR SOULEYMAN (Piątek, 26.08, godz. 21.00, Scena Główna plenerowa)

Omar Souleyman nie ustaje w wysiłkach, aby jego nieokiełznane dźwięki imprezy spod znaku dance były znane w każdym zakątku świata, jednocześnie będąc bardzo dumnym z faktu, iż niedawno wystąpił na koncercie z okazji rozdania Nagrody Nobla. Pochodzący z regionu Hasake w Syrii, Omar wyrobił sobie markę śpiewając przez lata na imprezach weselnych, urodzinach, chrztach, eventach firmowych, i innych tego typu uroczystościach, przyjmując zaproszenia od wszystkich mieszkańców regionu: Muzułmanów, Chrześcijan, Kurdów, Irakijczyków, Syryjczyków, Asyryjczyków.

Swoim głosem i stylem stał ponad podziałami, dopasowując utwory i teksty w taki sposób, aby wszyscy czuli się tak samo szczęśliwi. Owocem tamtych imprez były setki kaset magnetofonowych najpierw rozdawanych jako pamiątki, następnie dystrybuowanych wzdłuż regionu oraz w innych krajach arabskich. Pomimo, tego, że świat uparcie kojarzy Omara z niekończącą się w jego ojczyźnie wojną, jedyna rzeczą, którą on nieustannie daje w zamian jest Miłość. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Gdy zaczynałem jako muzyk weselny, nigdy nie sądziłem że będę w stanie śpiewać gdziekolwiek poza Syrią. Zwłaszcza dla publiczności która nie rozumie moch słów. W 2007 roku amerykański label Sublime Frequencies wydał jego wcześniejsze nagrania co wsparte trasą po Europie, Kanadzie i Australii (udało się mu otrzymać wizy) nadało tej muzyce kultowy status w kręgach niezależnej world music.

Souleyman nie mieści się w żadnej ze stylistycznych szuflad kultury zachodniej. Jego arabskie piosenki nie mają wiele wspólnego z tą odmianą world music jaką usłyszeć można na grillach czy piknikach ani też w rave’owych playlistach radiowych. Jego wyjące i świdrujące brzmienia keyboardu, pulsujące syntetyczne beaty i gardłowy wokal oddają hołd stylistyce dabke, bliskowschodniej odmiany grupowego tańca popularnej zwłaszcza na weselach i podobnych uroczystościach. Potrafią odczuwać moją muzykę i rytm – tak Omar mówi o swej nowej, zachodniej publiczności. Jestem z tego dumny i szczęśliwy że moge im to dać. Niewielu arabskich czy syryjskich muzyków ma możliwość grania poza granicami regionu.

Jeśli kiedyś sytuacja w Syrii uspokoi się i powróci do normalności powrócę tam by grać znów na weselach. Przypominają mi stare czasy i są bardzo ważną częścią mojego życia. Zbliżały ludzi do siebie. Wszyscy moi przyjaciele rozjechali się po świecie – są w Turcji, Syrii, Iraku i w Europie. [źródło: www.theguardian.com]

===

PARYSS (Piątek, 26.08, godz. 23.00, Scena Galeria OFF)

Jeśli trójmiejska scena klubowa z nikim i z niczym wam się nie kojarzy, zapamiętajcie ten jeden pseudonim. Bo Paryss to tejże sceny prekursor, ikona i animatorski hiperrobociarz. Od 2005 roku organizował w słynnym sopockim klubie Sfinks imprezy z cyklu „Bułka Paryss’ka” z brzmieniami electro, tech- i deep-house, minimal. W zeszłym roku przeniósł je do znacznie większego klubu B90 w dawnej Stoczni Gdańskiej. Pewien dziennikarz napisał, że „gdyby ‘Bułka Paryss’ka’ zniknęła z trójmiejskiego rozkładu jazdy, oznaczałoby, że koniec świata faktycznie jest blisko”. Pamiętajcie więc, by po festiwalu wypuścić go jednak do domu. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

SAMOGĘSTE (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 04.00, Scena Galeria OFF)

Rebus, G-Sound, Vyti Tauta, Onesomeone – czterech muszkieterów odznaczonych przez Najwyższego Prezesa Łódzkiego Clubbingu licznymi orderami za zasługi. Podziękujcie im i wy – na dancefloorze. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

SHXCXCHCXSH (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 00.00, Scena Galeria OFF)

Powstawanie prężnych scen elektronicznych w podupadłych fabrycznych imperiach to oczywiście fenomen szerszy, czego przykładem jest nie tylko Detroit, ale także szwedzkie Norrköping i pochodzący stamtąd duet Shxcxchcxsh. Już debiut Strghts (2013) przykuł uwagę środowiska zamiłowaniem zakapturzonych muzyków do brudnych brzmień oraz niecodziennych pomysłów rytmicznych. Na wydanym rok później albumie Linear S Decoded Szwedzi zaskoczyli – zamiast rzucić się w środek modnego nurtu mrocznego, twardego techno zdecydowanie swój przekaz zniuansowali. Włączyli do repertuaru nietaneczne tempa i rytmy rodem z nurtu IDM. Sięgnęli po kosmiczne brzmienia syntezatorowe. Ponakładali i pogmatwali plany dźwiękowe.

Czy zagrają mocniej, czy też bardziej eksperymentalnie, delegacja Manchesteru Szwecji powinna poczuć się w dawnej fabryce Ramischa w sercu Manchesteru Polski jak w domu. W czerwcu wychodzi ich nowa płyta, z którą przyjadą na DOMOFFON Festiwal! [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Kult anonimowości jest fundamentalną cechą techno od momentu narodzin. Niektórzy z artystów tego gatunku trakują to jak marketingowy trick, ale w przypadku Szwedów z SHXCXCHCXSH trudno o takie osądy. Nie chodzi bowiem o utajnioną tożsamość duetu, brak wywiadów, czy o ukrywające ich oblicza kamizelki z kapurami. Chodzi bardziej o niemożliwą do wymówienia nazwę, czy tytuły utworów, które skutecznie zamieniają dyskusję o ich kawałkach w gronie znajomych w skomplikowane manewry językowe. Jest za to wyraźnie dostrzegalny uśmiech wyzierający z ich zakapturzonych, niewidocznych twarzy. Sposób w jaki ich muzyka, gęsta i grzeszna igra z ogranymi schematami techno daje temu wyraźny sygnał. [źródło: http://www.luxfragil.com]

===

SIX (Piątek, 26.08, godz. 22.00, Scena Galeria OFF)

Znany także w kręgach jako Sixmillian reprezentować będzie na klubowym odcinku Domoffonu barwy gospodarzy. Przez lata jeden z filarów prężnej drużyny Skylark Records powstałej wokół słynnego w Polsce sklepu płytowego dla didżejów, rezydent popularnego swego czasu klubu Soda Bar. Jeśli usłyszycie didżeja z pomysłem miksującego breakbeat z minimalem, funk z latino i hip-hop z house’em, to znaczy, że jesteście świadkami sztukmistrzowskich popisów Sixa. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

SOUVENIR DE TANGER (Piątek / sobota, 26.08, godz. 00.00, Scena Galeria OFF)

Spośród całej nowej fali europejskich producentów zafascynowanych Bliskim Wschodem i Afryką Północną, Souvernir de Tanger jest bez dwóch zdań jednym z najciekawszych. W swoich utworach fascynująco wypełnia żelbetonowe struktury rytmiczne (techno, electro, industrial) wschodnimi melodiami wygrywanymi na oldskulowej włoskiej string maszynie, uzupełniając to znaleziskami z arabskiego targowiska medialnego. To wycinki programów z tamtejszej telewizji, uliczne hałasy, ale także kazania imamów, odgłosy zamieszek czy przemówienie matki Mohameda Bouaziziego, którego samospalenie rozpoczęło Arabską Wiosnę.

Utwory kolejnych tytułów mieszkającego w Warszawie Wiktora Milczarka – „Kobane”, „Homs”, „Aleppo” – raczej nie pozwalają oddać się beztroskiemu baunsowaniu. Muzyka Souvenir de Tanger uwodzi więc i przygnębia, hipnotyzuje, ale przypomina o najbardziej palących problemach świata, przestawia ciało w taneczny tryb, a zarazem wbija w podłogę. Oto paradoks, z którym warto się zmierzyć. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

SUPER GIRL & ROMANTIC BOYS (Sobota, 27.08, godz. 15.15, Scena Główna plenerowa)

W latach 90. jako pierwsi w środowiskach alternatywnych zdjęli klątwę z disco i new romantic, wywołując zdumienie jednych kolegów (poj***ło się już wszystko, dzisiaj punki tańczą disco!) i euforię innych (czasem fajnie zatańczyć jednak coś bardziej rytmicznego niż pogo). W pierwszej dekadzie XXI w. byli autorami najsłynniejszej niewydanej polskiej płyty, która w króliczym tempie mnożyła się nielegalnie w sieciach p2p (pamiętacie coś takiego?) i kanałach IRC (ich nawet my już nie pamiętamy). A w dekadzie obecnej stali się autorami jednego z najbardziej wyczekiwanych powrotów na polskiej scenie. Nie był to powrót wyłącznie koncertowy i „remanentowy” (debiutancki album z żelaznymi punktami każdej porządnej balangi – „Spokojem”, „Na pętli znów” czy „Szkłem” – ukazał się wreszcie w 2013 r.).

W marcu Super Girl & Romantic Boys wydali znakomity album Osobno z premierowym materiałem. To już nie tylko piosenki ku pokrzepieniu członków i członkiń „Klubu Samotnych Serc” czy zakrapiane łezką sentymentu wspomnienia o imprezach, na których „tańczyły zderzenia czołowe”, ale także próba egzystencjalnych rozliczeń: Mieliśmy inni być – inni niż wszyscy wy/ Może zmienił nas zimny blask sztucznych miast/ Teraz jesteśmy jednymi z was. Ale spokojnie – na koncercie żadnego samobiczowania się nie będzie. I uważajcie, by wracając z dzikich tańców, nie obudzić się „na pętli znów o czwartej rano”. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Zespół śpiewa o miłości ale także ironicznie o fetyszyzacji wojny i nostalgii za rodzinną Warszawą. Silnie zainspirowany klasyką w stylu New Order czy Floiecock of Seagulls, jak również mainstreamowym polskim synth popem lat 80′, który jak twierdzą miał bardzo współcześnie brzmiący, polityczny przekaz. Mimo że we wczesnej młodości jako punkowcy odrzucali popowy wizerunek, zrozumieli jego istotę nieco później. “Nie ma sprzeczności między tymi gatunkami. Mnóstwo popowej muzyki tak naprawdę jest punk rockiem”, twierdzi wokalistka Ewa Malinowska. [źródło: pitchfork.com]

===

TRYP (Piątek / sobota, 26.08, godz. 00.30, Scena Klub DOM)

Singiel promujący ich pierwszy album z 2011 roku, nosił tytuł „Czołg”. Przypadek? Nie sądzimy! Łódzka supergrupa założona przez liderów 19 Wiosen, Cool Kids of Death i NOT zmiażdżyła drzwi alternatywnych klubów niczym słynna już haubica wrota dyskoteki pod Bydgoszczą. Niektórym na wspomnienie tych klaustrofobiczno-hipnotycznych i ekstatyczno-depresyjnych koncertów oczy same zaczynają pulsować jak stroboskopy.

Na Domoffonie TRYP narodzi się na nowo po ponad czterech latach przerwy – w miejscu, w którym zagrał ostatni koncert. Debiutancka „Kochanówka” była poświęcona chorym psychicznie, zwłaszcza tym wymordowanym przez hitlerowców w ramach akcji T4. Na Domoffonie premiera tytułowego utworu z nadchodzącej płyty „Nagie serce”. Czego się po niej spodziewać? – Styl to wciąż TECHNO RAP YPSCHO PUNK, ale z całym bagażem kolejnych coraz bardziej spektakularnych w naszych życiach mikrokolapsów – zapowiada wokalista Marcin Pryt. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

U.S. GIRLS (Sobota, 27.08, godz. 18.00, Scena Główna plenerowa)

Solowy projekt wokalistki i kompozytorki Megham Remy. Jej muzyka to alternatywny pop zmieszany z glam rockiem, łączący disco – z nową falą, elegancję lat 60. – z psychodelią lat 70., punk rock z trip-hopem. A wszystko to spaja mocny, głęboki i ostry zarazem głos. Wydana przez słynną wytwórnię 4AD płyta Half Free, na której Meg przygląda się znojowi kobiet pracujących Ameryki, znalazła się w wielu zestawieniach najlepszych płyt roku 2015.

W tym roku Iggy Pop zabrał Megham na własną trasę. Artystka jest niewątpliwie objawieniem ostatniego czasu, porównywanym jednocześnie do Grace Jones, Portishead, PJ Harvey, Amy Winehouse, Florence Welch, Austry, Debbie Harry i Ariela Pinka. To będzie pierwsza okazja do usłyszenia U.S. Girls w Polsce. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Ostatni album Remy kontrastuje jej charakterystyczne linie wokalne wzięte jakby ze złotych hitów lat 50′ z tekstami o ponurej, czasem samobójczej tematyce i osadza je na tle szorstkiego, oszczędnego instrumentarium z bajki lo-fi. Wspólnie, te skrajnie różne elementy tworzą porywającą i zniewalającą jakość, którą doskonale uosabia video do Sororal Feelings. W czarno-białym klipie siedzącej Remy ścina włosy starsza kobieta, a scenie towarzyszy tekst opowiadający o wisielczych zamiarach związanych z rodzinnym drzewem.

Remy: Tekst traktuje o i rodzinnej niegodziwości. W mojej głowie kojarzy to się z tymi okropnymi fryzurami jakie rodzice serwowali nam w dzieciństwie. Nakręciłam ten klip z moją siostrą i teściową. Ustawiłam kamerę Super 8, chciałam żeby wyglądało to trochę jak z jednego z tych filmów przedstawiających prawdziwe sceny okrucieństwa, moją egzekucję.

A gdy już można by pomyśleć, że Remy szczególnie lubi śpiewać o nadszarpniętych więzach rodzinnych nagle przypomina o matce, dzięki której rozpoczęła się jej kariera. Kiedy miałam 13 lat poprosiłam mamę żeby kupiła mi mikrofon i mały wzmacniacz. Zabrałam ten sprzęt do garażu i śpiewałam do muzyki z płyt CD. Właściwie było to karaoke, ale działało na mnie bardzo uwalniająco. Mama zawsze marzyła bym zajęła się czymś bardziej bezpiecznym w sensie przyszłości niż śpiewanie, ale tak naprawdę nigdy nie próbowała tłumić mojej pasji i bardzo jej dziękuje.
[źródło: www.undertheradarmag.com]

===

UWAŻAJ JAK TAŃCZYSZ (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 03.45, Scena Klub DOM)

Kolejny szybko rozwijający się fenomen w stołecznym światku imprezowym. To mutująca inicjatywa dyskotekowa prowadzona przez Łukasza i Pawła. Podczas gdy pierwszy kilkanaście lat temu kładł podwaliny pod polski klabing, drugi szkolił się w sztuce muzycznego menedżerstwa i promotorstwa. Razem grają dla przyjaciół i zupełnych nieznajomych raczej do tańca niż do różańca. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

WE WILL FAIL (Sobota 27.08, godz. 23.15, Scena Klub DOM)

Zdążyliśmy przyzwyczaić się do myśli, że polska scena elektroniczna nie tylko nie orbituje hen, na europejskich obrzeżach, ale wręcz robi się na Zachodzie modna. A przecież ukrywająca się pod pseudonimem We Will Fail Aleksandra Grünholz – jedna z tych artystek, które kazały recenzentom ze świata nastawić radary na Polskę – debiutowała ledwie w 2014 roku. Mroczny, wciągający debiut Verstörung pokazał skalę jej talentu: oto twórczyni techno, która paradoksalnie myśli nie rytmem, ale brzmieniem, dźwiękowym szczegółem, a przy tym trzyma się z dala od tanich zabaw tzw. klimatem.

Tegoroczny, podwójny album Hand That Heals / Hand That Bites (jak można się domyślić – pierwsza płyta jest przyjemniejsza, druga – agresywniejsza), na którym Grünholz jeszcze bardziej frapująco buduje i rozmontowuje struktury utworów, powstawał m.in. z inspiracji Johnem Cage’em i ruchem Fluxus. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Grünholz o muzyce z Hand That Bites: Ta część jest ostrzejsza, bardziej brutalna, wręcz wulgarna, a jednocześnie bardziej bazowa. Puls, ostrość i niepokój były tu najważniejsze. Być może niektóre dźwięki w swej surowości są aż nudne. Chciałam pokazać moc która jednocześnie uwodzi i hipnotyzuje. W przeciwieństwie do tego część Hand That Heals jest delikatniejsza i lżejsza w dotyku. Skupiłam się by stworzyć kompozycje bardziej oczyszczające, pełne detali. Celowo wybrałam zarejestrowane fragmenty codziennych zdarzeń – zasłyszane rozmowy, dźwięki z podróży. Są częścią moich wspomnień. [źródło: www.thewire.co.uk]

===

WIRE (Piątek, 26.08, godz. 19.30, Scena Główna plenerowa)

Pionierzy nowej fali i postpunka – obok ubiegłorocznej gwiazdy Domoffonu The Fall. Miejsce w historii muzyki zapewnił im już debiutancki album “Pink Flag” z 1977 roku. Potem przyszły kolejne, które wyprowadziły punk rocka z zaklętego kręgu trzech akordów. Wire na laurach nie osiada, a o tym, że wciąż ma coś do powiedzenia świadczą dwie nagrane za jednym zamachem, ciepło przyjęte płyty – ubiegłoroczna Wire i tegoroczna Nocturnal Koreans.

Ta druga nawet jeszcze ciekawsza, bo zespół zwalnia tu tempo i eksploruje mroczniejsze, bardziej psychodeliczne rejony. Jedno jest pewne: lepszej okazji do świętowania okrągłych narodzin punk rocka w tym roku mieć nie będziecie. Różowa flaga na maszt! [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Colin Newman (lider zespołu): Nocturnal Koreans to album wyprodukowany z mniejszym respektem dla zespołu, albo raczej sam zespół podchodzi tu do siebie z mniejszym szacunkiem, w tym sensie, że muzyka jest bardziej efektem pracy w studio niż grania na instrumentach, co było udziałem Wire. Generalną zasadą przy Nocturnal Koreans było: wszystkie sztuczki dozwolone jeśli tylko zabrzmi lepiej. [źródło: www.stereogum.com]

===

WIXAPOL S.A. (Piątek / sobota 26.08, godz. 03.00, Scena Klub DOM)

Mieszają klasyków tanecznej elektroniki z Manieczkami, wynalazki z polskiego internetu z oszałamiającymi kawałkami w stylu gabber, ekstremalnej odmiany techno. W 2014 r. szturmem wzięli warszawskie parkiety. W zeszłym roku ich sława sięgnęła najdalszych zakątków naszego kraju (m.in. dzięki występowi na pierwszej edycji Domoffonie). Wziąwszy pod uwagę zmienno-płynno-migotliwą kondycję naszych czasów, Wixapol S.A. to już klasycy polskiego clubbingu. Wixapol wskrzesza ducha dawnych rave’ów, kiedy ludzie przychodzili na imprezy nie tylko dla muzyki, ale przede wszystkim dla wspólnego, ekstatycznego przeżywania. Wixa, wixa, wio! [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

ZOLA JESUS (Sobota, 27.08, godz. 21.00, Scena Główna plenerowa)

Nika Roza Danilowa – Amerykanka z rosyjskiej rodziny szlachetne fascynacje miała już we wczesnej podstawówce – całkowicie oczarowana operą, kupowała nuty i kształciła głos. Lekcje, na których nauczyła się wykorzystywać imponujące warunki wokalne, przydały się, gdy w 2008 r. zadebiutowała już jako Zola Jesus. Mocny, niski głos o ciemnej barwie idealnie pasował do jej muzyki, w której przeglądał się smutny pop spod znaku 4AD, melancholia Kate Bush, trans zimnej fali, eksperymenty awangardzistek w rodzaju Lydii Lunch czy Diamandy Galas.

Na piątym i ostatnim jak na razie albumie Taiga (2014), współprodukowanym przez Deana Hurleya, najbliższego muzycznego współpracownika Davida Lyncha, Zola niespodziewanie zorientowała się na mainstreamowy pop i klubową „muzykę środka”. Niezmiennie jednak na koncertach wciąż wprowadza słuchaczy w stan hipnozy i odprawia nad nimi swe tajemne, mroczne rytuały. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Zola Jesus: Sztuki wizualne są dla mnie największą inspiracją. Głównie architektura. Uwielbiam patrzeć na budowlę i jednocześnie tworzyć muzykę, która mogłaby istnieć gdzieś w jej strukturze. Moje inspiracje to: Frank Lloyd Wright, Tom Kundig, George Suyama, Tadao Ando, Louis Khan. Uwielbiam też rzeźbę. Kiedy patrzę na dzieła Richarda Serry i Donalda Judda zastanawiam jaki dźwięk by zagrały. Jednak za najbardziej zaawansowaną formę sztuki uważam kino, które łączy wszystkie postrzegalne aspekty sztuki – literacki, wizualny i dźwiękowy – w jedną całość. To najbardziej cenię u takich twórców, jak Andrei Tarkovsky, Hiroshi Teshigahara, czy Peter Greenaway. Oni wykorzystują każdy z tych aspektów w taki sposób by przekazać myśl niemożliwą do wyrażenia za pomocą pojedynczych bodźców. [źródło: thequietus.com]

PEŁEN PROGRAM FESTIWALU

SCENA GŁÓWNA (PLENEROWA)

Piątek 26.08

14:00 – 14:45 Hoszpital
15:15 – 16:00 Kurws
16:30 – 17:30 Król
18:00 – 19:00 DENA
19:30 – 20:30 Wire
21:00 – 22:00 Omar Souleyman

Sobota 27.08

14:00 – 14:45 Kaseciarz
15:15 – 16:00 Super Girl & Romantic Boys
16:30 – 17:30 Łona, Webber & The Pimps
18:00 – 19:00 U.S. Girls
19:30 – 20:30 Chicks On Speed
21:00 – 22:00 Zola Jesus

SCENA KLUB DOM

Piątek 26.08

22:00 – 22:45 Kopyta Zła
23:15 – 0:00 Demolka
0:30 – 1:15 TRYP
1:45 – 2:45 Formacja Cmentarz
3:00 – 7:00 WIXAPOL S. A.

Sobota 27.08

22:00 – 22:45 Better Person
23:15 – 0:00 Niemoc
00:30 – 1:30 We Will Fail
1:45 – 3:45 No Joy (DJ Set)
3:45 – 7:00 Uważaj Jak Tańczysz

SCENA GALERIA OFF

Piątek 26.08

22:00 – 23:00 Six
23:00 – 0:00 Paryss
00:00 – 1:00 Souvenir de Tanger
1:00 – 3:00 Lakker
3:00 – 5:00 Kobosil
5:00 – 7:00 Samogęste

Sobota 27.08

22:00 – 23:00 Anja Kraft
23:00 – 0:00 Blush Response
0:00 – 2:00 SHXCXCHCXSH
2:00 – 4:00 Dax J
4:00 – 7:00 Samogęste

Program kina plenerowego VICE (start codziennie o 22):

PIĄTEK 26.08

Cash For Kim
Rave Renaissance
Serbian Cannabis
The Real ‘X-Files’?

SOBOTA 27.08

Rise of the Right
On Patrol with South Korea’s Suicide Rescue Team
Sailor Moon
The Annual Drunken, Deadly Horse Races of Guatemala
My Life In Monsters: Meet the Animator Behind Star Wars and Jurassic Park
Backstreet Abortions in the Philippines: Year of Mercy

Wydarzenie na Facebooku: Dzień pierwszy. Dzień drugi. Dzień trzeci. Dzień czwarty.

Tym razem organizatorzy zapraszają nie tylko do Klubu Wytwórnia, który nadal będzie centrum festiwalowych wydarzeń. Międzynarodowy Festiwal Producentów Muzycznych Soundedit ’16 będzie aktywnie wzbogacał tkankę miejską. Łódź będzie brzmiała wyborną muzyką. W Wytwórni tradycyjnie odbędą się prelekcje, warsztaty, koncerty oraz punkt kulminacyjny każdej edycji Festiwalu, czyli uroczysta Gala wręczenia Nagrody „Człowieka ze Złotym Uchem”.

Czwartek, 27 października, to dzień branżowy. Wypełnią go szkolenia z systemów nagłośnieniowych firmy JBL.

Piątek, 28 października, to przede wszystkim kontynuacja ubiegłorocznego projektu „Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej” współorganizowanego razem z Narodowym Centrum Kultury. To dzień pełen spotkań z twórcami i koncertami spod znaku el-muzyki, wśród których znajdzie się m.in. występ innowacyjnego, wręcz rewolucyjnego, berlińskiego zespołu Atari Teenage Riot, którego lider Alec Empire przygotowuje też specjalny set DJ-ski złożony z utworów polskich twórców muzyki elektronicznej.

Po ośmiu latach starań twórcy Soundedit, Maciejowi Werkowi udało się zaprosić na Soundedit artystę, o którym pisano, że: „jest Bogiem”. Absolutna legenda – Brian Eno – wybitny muzyk, kompozytor, producent, współtwórca grupy Roxy Music, pionier muzyki ambient i laureat nagrody Grammy. Muzyczna ekstraklasa, artysta wyrafinowany i subtelny. Odwiedzi Łódź i opowie o swojej najnowszej płycie „The Ship”, dokonaniach artystycznych oraz muzykach i zespołach, z jakimi współpracował. W Fabryce Sztuki (ul. Tymienieckiego 3) będzie można zapoznać się z najnowszą, autorską instalacją Briana Eno. Wernisaż instalacji z udziałem artysty odbędzie się w niedzielę 30 października o godzinie 17:00.

Podczas uroczystej Gali, która odbędzie się w sobotę, 29 października w Klubie Wytwórnia – Brian Eno otrzyma statuetkę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za całokształt swojej pracy producenckiej. Tuż przed Galą spotka się z festiwalową publicznością.

Zaraz po spotkaniu z Eno na scenę wejdzie jego ogromny miłośnik, legenda gotyckiego rocka, wokalista kultowej grupy Bauhaus, twórca wspaniałych solowych albumów – Peter Murphy. Przed publicznością zagra specjalny akustyczny koncert, na który złożą się utwory zarówno Bauhaus jak i jego solowego repertuaru.

Tegoroczną Galę uświetni też specjalny, dwugodzinny występ zespołu Raz Dwa Trzy z udziałem orkiestry ICON oraz Kwartetu Henryka Miśkiewicza. Do muzyków dołączą wokaliści, których nazwiska organizatorzy będą sukcesywnie ujawniać. W niedzielę 30 października w ramach trasy promującej album „Clashes” w Filharmonii Łódzkiej wystąpi Brodka.

Tradycyjnie już Soundedit to nie tylko koncerty, ale przede wszystkim spotkania, warsztaty i prelekcje wybitnych gości. Jak co roku przyjadą producenci, kompozytorzy i artyści odpowiedzialni za brzmienie wielu legendarnych płyt, singli i nagrań. Nie zabraknie więc oficjalnych oraz zakulisowych opowieści, które stanowią o charakterze i są podstawową wartością Festiwalu.

Festiwal od lat wspierają przyjaciele, partnerzy, patroni: Łódzkie Centrum Wydarzeń, Urząd Marszałkowski woj. Łódzkiego, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Narodowe Centrum Kultury, TVP, Polskie Radio, Manufaktura, sieć salonów Empik, wytwórnie płytowe, kina, gazety, portale, czasopisma i wiele, wiele innych instytucji, firm i redakcji. Wśród nich także MegaTotal.pl. O dźwięk zadba firma ESS Audio, która specjalnie na Soundedit przywiezie najnowsze systemy nagłośnieniowe firmy JBL.

Warto wspomnieć, że dzięki podpisanej umowie z Łódzkim Centrum Wydarzeń Festiwal Soundedit ma zapewniony stabilny rozwój przez trzy najbliższe edycje.

Karnety na wydarzenia Soundedit ’16 w klubie Wytwórnia będą kosztować 140 zł. Bilety na poszczególne dni będą kosztować 80 zł. Bilety w sprzedaży: bilety24.pl, ticketpro.pl, oraz w kasie Klubu Wytwórnia (Łąkowa 29, tel.: +42 639 55 55, bilety@wytwornia.pl). Bilety na koncert Brodki – w cenie od 99 zł – można nabyć wyłącznie na portalu bilety24.pl.

Hasło Soundedit ‘16 pozostaje bez zmian: I Am The Sound. Tak będzie mógł powiedzieć o sobie każdy, kto zechce w Łodzi w ostatni weekend października poznawać tajniki pracy producentów muzycznych, wysłuchać prelekcji, uczestniczyć w warsztatach i dyskusjach panelowych. Niebawem poznamy kolejne, zaskakujące punkty programu tegorocznej edycji Festiwalu.

Źródło: informacja prasowa Soundedit 2016.

Po pierwsze dlatego, że jadąc od strony Warszawy można dotrzeć tam otoczoną lasem i pustą szosą, a po drodze spotkać łosia. I tak przez 40 km, aż do samego celu. Łosiostrada, bo tak ją zwą, to chyba jedna z najbardziej klimatycznych dróg w Polsce.

Po wtóre – będąc już na miejscu, odnajdujemy się “w tak pięknych okolicznościach przyrody i tego, niepowtarzalnej”, iż nie sposób nie nazwać tej przygody dokładnym przeciwieństwem lata w mieście. Goniądz to małe, ciche (na co dzień) miasteczko, z bocianimi gniazdami przy strzechach, z rynkiem i siatką kameralnych uliczek wokół niego, położone rzut beretem od Biebrzańskiego Parku Narodowego. Na tą krainę roztacza się z punktu widokowego taki oto widok.

Festiwalowa scena znajduje się kilkaset metrów od plaży nad Biebrzą, w której podobno kąpąć się nie można, a przynajmniej nie należy, tyle że trudno tego wymagać od publiczności punkowego festu…

Po raz wtóry i po wtóre – atmosfera Rocka Na Bagnie przypomina jako żywo stare Jarocińskie spędy. Nie ma tu przypadkowej publiczności rodem z korpo, która przyjeżdża odreagować w sztucznym błocie bardzo dużych i drogich w konsumpcji festiwali, w bezpiecznych granicach metropolii. Nie ma tu także atmosfery wielkomiejskich ośrodków hipsterki, rozpostartych gdzieś pomiędzy kulturą alternatywną, a estetyką galerii handlowych, powoli gentryfikujących swój charakter. Są za to ludzie żyjący na co dzień swoją muzyką, w większości nie festiwalowi przebierańcy, są przyjaciele z różnych stron świata spotykający się co roku w Goniądzu, a fani i muzycy rozmawiają ze sobą bez barier na terenie festiwalowego miasteczka. Jest w końcu wata cukrowa…

Po czwarte – muzyka to tylko część tej niezwykłej imprezy. Są jeszcze spotkania z ludźmi żyjącymi muzyką alternatywną – pisarzami, fotografami, wydawcami fanzinów. Jest festiwalowe kino, a od tego roku towarzyszące festiwalowi wydarzenia sportowe – bieg, turniej piłki plażowej i mecz piłki nożnej. Dokładne informacje znajdziecie w szczegółowej rozpisce umieszczonej pod prezentacją muzyki, która zabrzmi ze sceny Rocka Na Bagnie 2016. A tu tu tu tu można kupić bilety. Na miejscu również – i naprawdę warto!

OFICJALNA STRONA FESTIWALU
WYDARZENIE NA FACEBOOKU

A teraz – bez zagłębiania się w szczegóły. Niech przemówi muzyka. Oto kawałki niektórych kapel, które pojawią się na festiwalowej scenie:

Peter And The Test Tube Babies

Inkwizycja

TZN Xenna

Karcer

Martim Monitz

Redakcja

Ivo Partizan

Closterkeller

Proletaryat

Maleo Reaggae Rockers

SZCZEGÓŁOWY PROGRAM FESTIWALU

1 lipca 2016

13.30-13.55 CYGAŃSKI WIATR
13.55- 14.30 DRAH
14.30-15.10 OSTROV
15.10-15.50 BLITZED
15.50-16.30 ON2B
16.30-17.10 ZDROWIE NA BUDOWIE BAND
17.10-17.50 WERWOLF 77
17.50-18.30 PRZECIW
18.30-19.15 THE CUFFS
19.15-20.05 LENIWIEC
20.05-21.10 MALEO REGGAE ROCKERS
21.10-22.25 REDAKCJA gra ŚMIERĆ KLINICZNĄ i ABSURD
22.25-23.35 PROLETARYAT
23.35-00.30 INKWIZYCJA
00.30–01.40 PETER AND THE TEST TUBE BABIES

02 lipca 2016

13.00-13.30 FAT FINGERS
13.30-14.10 THE BASTARD
14.10-14.50 RATRACE
14.50-15.30 TROTY
15.30-16.10 MARTIM MONITZ
16.10-16.50 ZBEER
16.50-17.40 ACAPULCO
17.40-18.30 LAZY CLASS
18.30-19.20 ON THE JOB
19.20.20.10 KARCER
20.10-21.20 KONIEC ŚWIATA
21.20-22.30 CLOSTERKELLER
22.30-23.30 TZN-XENNA
23-30-00.20 IVO PARTIZAN
00.20-01.20 GAGA/ZIELONE ŻABKI

SPOTKANIA:
( spotkanie będą odbywały się w gospodzie BARTLA ( BARTLOWIZNA), ul. Nadbiebrzańska 32, 500m od placu festiwalu)

1 lipca 2016r.

16.00 – Andrzej „Kaczor” Kaczkowski – promocja książki „Ja, hipis-narkoman”
20.00 – Piotr „Pietia” Wierzbicki – QQRYQ fanzine 1985 – 1993

2 lipca 2016r.

12.00 – Michał Wasążnik – artysta/fotografik, dokumentalista polskiej sceny punk lat 80, promocja książki „Generacja”
14.00 – Darek Dusza – promocja książki „Jestem ziarnkiem piasku”

WYSTAWA FOTOGRAFII:
„NASZ ŚWIAT” – lata 80′ obiektywem Andrzeja Talewicza

IMPREZY SPORTOWE:
(teren miasta Goniądz)

01.07.2016 r godz. 12:00 – I Ogólnopolski Bieg Przyjaciół Rocka na Bagnie – Goniądz 2016.
Start: Szafranki – Bednarka – Meta: Ośrodek Wypoczynkowy nad Biebrzą.
02.07.2016 r godz. 10:00 – I Turniej Piłki Plażowej o Puchar Burmistrza Goniądza.
Boisko do piłki plażowej w Ośrodku Wypoczynkowym nad Biebrzą, lub przy Zespole Szkolno – Przedszkolnym w Goniądzu.
02.07.2016 r godz. 12:00 – Mecz Piłki Nożnej Rockowa Polska – Biebrza Goniądz i Przyjaciele.
Stadion Miejski w Goniądzu przy Zespole Szkolno – Przedszkolnym.

( organizatorzy zastrzegają prawo do zmiany listy wykonawców i programu festiwalu)

KINO BAGIENNE:
( sala kinowa Goniądzkiego Ośrodka Kultury w centrum Goniądza )

1 lipca 2016r.

15.00 – „DEZERTER – Nie Ma Zagrożenia” (1994r.) reż. Paweł Konnak
17.00 – „TOTART czyli 30 lat Metafizyki” (2015r.) reż. Paweł Konnak + spotkanie z Pawłem „Konjo” Konnakiem w ramach promocji książki „Explozja Zlewu”

2 lipca 2016r.

16.00 -„EXODUS – Robert Brylewski” (1996r.) reż. Paweł Konnak

GIEŁDA STAROCI

Zabierz ze sobą stare płyty, fanziny, kasety i to co Ci zbywa lub zajmuje miejsce w domu a może się jeszcze komuś przydać.

ZDJĘCIA: materiały własne MegaTotal.pl

Zanim dwaj znani ze swej industrialnej, jazgotliwej i niepokornej przeszłości artyści weszli na scenę teatru pojawił się na niej sekstet muzyków klasycznych uzbrojony w skrzypce, altówkę, wiolonczele i klarnet basowy. Czwórka z nich to specjalnie zaproszeni na tę okazję muzycy z Krakowa. Nie bez przyczyny – to ich dźwięki przesądziły bowiem w dużej mierze o niepowtarzalnym nastroju jaki zapanował tej nocy pod nowohuckim niebem i stworzyły perfekcyjny pejzaż dla najczarniejszego z głosów. Głosu ascetycznego, zimnego i fascynującego jednocześnie, niczym miasto Berlin z którego pochodzi.

I właśnie od opowieści o tym głosie się zaczęło. Tytułowy utwór z najnowszego albumu Nerissimo w wersji włoskiej to idealny wstęp do spektaklu Teardo i Bargelda. Autoironiczna, ale poetycka refleksja Blixy na temat własnego głosu, a właściwie tożsamości twórczej w języku mogącym kojarzyć się polskiej publiczności z festiwalami San Remo. Tyle że ten język w tym wcieleniu nabiera zupełnie innego znaczenia.

Yes I sing, what I sing best: Black, THE BLACKEST
Until it gets to the other side and there’s no more, no more darkness left”

“Tak, najlepiej śpiewam w czarnym, najczarniejszym
Tak czarnym, że aż przebija się na drugą stronę
Gdzie nie ma już więcej ciemności

To zastanawiające jak doskonale i kompletnie brzmią na przemian w muzyce z Nerissimo trzy różne języki – niemiecki, włoski i angielski. Nie znam na tyle włoskiego by się przekonać, czy w tym przypadku sprawdzają się słowa Nicka Cave’a, który w jednym z wywiadów powiedział, że angielszczyzna Blixy Bargelda jest piękna i ekspresyjna. Nie wątpie jednak, że to samo dotyczy języka kraju, w którym dzięki współpracy z Teardo, Bargeld spędził ostatnio wiele czasu – Włoch. Przynajmniej tak to brzmi. Muzyka i sam album tworzą muzyczny pomost między miastami obydwu twórców. Pomiędzy pięknym słońcem wiecznego Rzymu, a monumentalnym chłodem i księżycem Berlina.

Wróćmy do koncertu. Parle italiano ? Grazie… ;). Po tych słowach jakby dla kontrastu zabrzmiał utwór Beast, najmroczniejszy chyba z całego Nerissimo. Rozpoczyna go rozpoznawczy znak Blixy – niepowtarzalny i przerażający ptasi skrzek, a raczej bliski ultradźwiękom pisk. To jeden z najpiękniejszych tekstów opowiadających o walce człowieka ze swoim mrocznym alter ego.

This is the Beast, If I close my eyes The Beast will close its eyes
If I’ll stop swimming, the Beast will dive.
We sank a lot of ships together. Now the ocean is empty, but I’ll get through
I’ll make it for you. I’ll make it through against the numbers, against all odds
I will get through”

Oto bestia. Jeśli zamknę oczy, bestia zamknie oczy
Jeśli przestanę pływać, Bestia zacznie nurkować
Zatopiliśmy razem wiele okrętów. Teraz ocean opustoszał, ale przepłynę go dla ciebie.
Wbrew statystyce i wszelkim szansom do końca, na drugą stronę

Wróćmy do koncertu… Ponownie… Tym razem na dobre, obiecuję! Na scenie w samym centrum dominowała statyczna, ale pełna dramaturgii postać w swoim nieodłącznym, czarnym surducie. Po lewej za to dostojnie w pół-rockowym stylu “szalał” ze swoim sześciostrunowym Jaguarem Signor Teho Teardo. W tle piękne dźwięki instrumentów smyczkowych. W Mi Scusi powrócili do albumu “Still Smiling“, następnie zagrali piękny My Boat Is Empty, interpretację utworu brazylijskiego barda Caetano Veloso. I wtedy właśnie…

W bardziej industrialnym Animelle i później w What If wyraźnie coś zgrzytnęło – konkretnie akustyka. Bas przydudnił do przesady. Częsta to przypadłość na polskich scenach. Sam Bargeld zwrócił uwagę, że niekoniecznie idealnie się słyszy. No cóż, każda róża ma kolce. Na szczęście sytuacja została szybko opanowana. Usłyszeliśmy kolejne utwory z Nerissimo, w tym niesamowity, oparty na metalicznie
transowym motywie DHX 2, w którym niemieckie strofy kończy powtarzana anglojęzyczna sentencja “Hope should be a controlled substance“. Istotnie, nadzieja powinna podlegać restrykcjom, choć na pewno nie ta na kolejne polskie koncerty Herr Blixy w różnych jego konstelacjach…

Szczególnie pięknie zabrzmiał utwór Ich Bin Dabei, dedykowany przez Blixę żonie, Erin Zhu. Kto z Was nie zna jej historii – niech sobie “wygugluje”. Poruszająca sprawa. Z jaśniejszej strony warto przypomnieć, że to dzięki jej talentowi w dziedzinie mediów społecznościowych wydano album Neubauten Alles Wieder Offen, sfinansowany przez internautów.

Na końcu oficjalnego zestawu artyści zaprezentowali angielską wersję Nerissimo i zniknęli. Po nieuniknionej owacji i powrocie na scenę Blixa od razu podzielił się refleksją na temat uroku wielojęzycznych wersji szlagierów z lat 70′. Potwierdzając ową inspirację zespół wykonał na bis pochodzący z EP Spring cover utworu Patricka Samsona 1969 – Soli Si Muore (Crimson and Clover). Blixa dodał nawet żartem, że niegdyś z powodzeniem udało mu się wykonać japońską wersję tego utworu…

Jeszcze raz opuścili scenę, ale widownia instyktyktownie czuła że na tym się skończy. Wrócili i usłyszeliśmy pierwszy utwór jaki kiedykolwiek powstał w tej niesamowitej muzycznej konstelacji jaką tworzą Teardo i Bargeld – A Quiet Life. To piosenka ze ścieżki dźwiękowej filmu pod tym samym tytułem. “Najczarniejszy” zażartował oczywiście podając zwięzłe streszczenie tego obrazu – to film o mafijnym mordercy, który próbuje uciec od przeszłości zakładając pizzerię… Utwór niemniej to piękny i tak zabrzmiał na nowohuckiej scenie, podobnie jak zamykający nieodwołalnie ten koncert Defenestrazioni.

To nie był jednak koniec spotkania z tymi wspaniałymi artystami. Po koncercie długo podpisywali płyty i pozowali wspólnie do zdjęć. Z pewnością nikt z obecnych tego wieczoru w Łaźni Nowej szybko go nie zapomni…

Jak najkrócej podsumować ten występ oraz cały artystyczny komunikat jaki otrzymujemy od Blixy Bargelda, także we wspaniałym towarzystwie Teho Teardo? Chyba najlepiej jego słowami zasłyszanymi w jednym z wywiadów: Jako artysta osiągasz więcej tracąc kontrolę. Jeśli szedłbym w kierunku tego co łatwo mogę osiągnąć i nad czym mogę zapanować, nie stworzyłbym nic interesującego. Powtarzałbym tylko to czego już dokonałem. Muszę zatem ograniczyć dane mi jako artyście możliwości i wyłączyć się z procesu świadomego podejmowania decyzji twórczych, tak bardzo jak to jest możliwe.

Herr Blixa, nie powtarza się pan. Życzę dalszej owocnej utraty kontroli nad procesem twórczym i kolejnych spotkań z osobowościami takimi jak Teho Teardo.

Zdjęcia: Jarosław Ciastowski.
Pomoc w edycji zdjęć: Fotografie Anita Andrzejczak

Teho Teardo & Blixa Bargeld

Kraków, 3.06.2016, Teatr Łaźnia Nowa

Setlista:
Nerissimo (Italian)
Beast
Mi Scusi
My Boat is empty – Caetano Veloso cover
Animelle
What If
Nirgendheim
Still Smiling
DHX 2
Axolotl
Ich Bin Dabei
Come Up and See Me
Give Me
Nerissimo (English)

Bis nr 1:
Soli Si Muore (Crimson and Clover) – Patrick Samson cover

Bisy nr 2:
A Quiet Life
Defenestrazioni

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak

Emocjonalna przestrzeń zarysowana w tekstach z najnowszego albumu artystki The Color of Destruction podobnie jak w przypadku poprzednich nie jest krainą czarów i łatwych doznań. Dominuje tu symbolika nieuchronnie zbliżającego się przeznaczenia, tonącego wraku i pytania – czy lepiej bezwolnie pójść na dno, czy też spektakularnie spłonąć w ostatnim spektaklu witalności? Już w otwierającym koncert utworze A Lover’s Death Wish, w którym miłość przedstawiona jest jako samospełniająca się katastrofa można było odczuć ten ton. Cóż, taka jest poetyka tej artystki, czuć w niej zarówno temperaturę ognia Baudelaire’a, charyzmę wizji Jima Morrisona, jak i dramaturgię Nicka Cave’a. To wszystko widziane jednak z punktu widzenia kobiety, co niewątpliwie nadaje tej twórczości dodatkowej mocy.

Mimo trudnego emocjonalnie przekazu, charakterystyczny głos i wokalna energia Rykardy Parasol przykuły uwagę od pierwszych taktów. Po The Cloak Of Comedy z poprzedniego albumu zabrzmiały kolejne z The Color of Destruction – An Invitation To Drown i The Loneliest Girl in the World. Mimo zaledwie trójki muzyków obecnych na scenie muzyka zabrzmiała kompletnie i doskonale pod względem wykonawczym.

W środku sceny dominowała drobna i smukła sylwetka wokalistki z czarną gitarą akustyczną. Towarzyszyli jej dwaj znakomici polscy muzycy – klawiszowiec i akordeonista Miłosz Wośko i Robert Rasz na perkusji. Obaj panowie dodatkowo wspomagali Rykardę Parasol w partiach wokalnych niektórych utworów. Doskonały klimat a’la vintage uzupełniały organowe, analogowe brzmienia instrumentów Miłosza Wośko.

Sczególnie energetycznie zabrzmiały mniej balladowe i cieplejsze w swej temperaturze The Ruin and the Change, nieco “kowbojski” Your Safety Is My Concern oraz żywiołowy i hipnotyczny Drinking Song ze starszej płyty For Blood and Wine.

To był jeden z tych rzadko zdarzających koncertów, z którego nie ma ochoty się wyjść w żadnym momencie a wszystkie twarze niemal bez przerwy wpatrzone są w scenę. W trakcie koncertu wokalistka zażartowała nawet, że wydaje jej się jakby cała, niewielka i kameralna, ale szczelnie wypełniona sala wirowała wokół niej dookoła. Zaraz potem dodała jednak, że chodzi o… mikrofon.

Trzeba przyznać, że odbierana na żywo muzyka Rykardy Parasol to wartość wyjątkowa. Jest w stanie wyłączyć słuchacza spoza realnego świata, bez względu na to, co w nim się kryje. Nietrudno o to szczególnie, jeśli ze sceny padają słowa bliskie prawdy o ludzkich emocjach…

Ładnym akcentem ze strony artystki było zadedykowanie utworu Ready To Burn grupie Nash, której koncert poprzedził jej występ i której współzałożycielem jest Miłosz Wośko. Delikatna struktura tej piosenki rzeczywiście koresponduje z bardziej stonowanym niż drapieżna nierzadko muzyka Parasol repertuarem warszawskiej formacji. To był oficjalny koniec koncertu, ale oczywiście po serii pokłonów w stronę publiczności nastąpiły nieuniknione bisy.

Bisując Rykarda Parasol już bez gitary, z pełną gracji dynamiką wykonała między innymi dwa starsze i doskonale znane fanom utwory – poruszającą balladę Kindness, You’re Killing Me i regularnie zamykający koncerty ku pokrzepieniu serc po dość dużej dawce mrocznych emocji One for Joy!. Owacje na stojąco w trakcie których Rykarda Parasol podziękowała Łodzi za doskonałe przyjęcie oraz obiecała rychły powrót trwały kilka minut…

Doskonale, że artystka tego kalibru, dzięki swojej współpracy z warszawską agencją i wydawnictwem Chaos Management Group oraz z alternatywną formacją Heart & Soul tak często gości w Polsce. Dear Rykarda Parasol – hope to see you back soon in Poland!

Rykarda Parasol, Klub Wytwórnia, Łódź, 7.05.2016 r.

Setlista

1. A Lover’s Death Wish (For V)
2. The Cloak Of Comedy
3. An Invitation To Drown
4. The Loneliest Girl in the World
5. I Vahnt Tou Beh Alohne
6. The Art Of Libertee
7. The Ruin And Change
8. A Drinking Song
9. Wedding Time
10. Your Arrondissement or Mine?
11. Your Safety Is My Concern
12. Ready to Burn
—
13. Kindness, You’re Killing Me
14. Le Fils du Pere Noël (cover by Jacques Dutronc)
15. One for Joy!

Tego typu spotkania dwóch osobowości zazwyczaj kończą się na jednym projekcie ograniczonym w czasie. W tym przypadku szczególna więź, zarówno artystyczna jak i osobista, Teho i Blixy oraz wspólna pasja odkrywania nowych terytoriów w muzyce i sztuce doprowadziła do powstania nowego albumu „Nerissimo”. “Nerissimo” to w języku włoskim stopień najwyższy przymiotnika „czarny” czyli najczarniejszy i nie chodzi bynajmniej o określenie muzyki na płycie mianem „czarnej”. Czerń może mieć swoje zastosowanie w muzyce: tak jak kolor czarny zawiera w sobie wszystkie kolory, tak muzyka może zawierać w sobie wiele możliwości. Napisane i śpiewane w języku niemieckim, angielskim i włoskim, utwory dzieją się niczym odgrywane na szalce Petriego mikroskopijne dramaty jak „Ulga” czy surrealistyczna epopea czyli siedem minut kosmicznej podróży “Animelle”. Tytułowy utwór “Nerissimo” otwiera album w wersji angielskiej i zamyka go w wersji włoskiej.

Nowością w tej współpracy jest wykorzystanie instrumentów dętych, zwłaszcza klarnetu basowego, który odgrywa głęboką i bardzo istotną rolę w kilku nowych utworach; całego arsenału dzwonów, gitary barytonowej Teho i aranżacji klasycznych instrumentów smyczkowych. Razem ich dźwięk tworzy niesamowite widmowe spektrum wsparte niskim aksamitnym głosem Blixy. Słuchając tego albumu przemieszczamy się pomiędzy dwoma językami, dwoma miastami: Rzymem i Berlinem, gdzie powstawał album w pełnej wrażeń i emocji podróży przez trzy ostatnie lata wspólnej pracy twórców. Podróży przez wieloznaczny mrok, pamiętnik objawień i kolorów jak nocny lot z wyłączonymi światłami nad rozświetlonymi europejskimi stolicami.

SZCZEGÓŁY KONCERTU:

3 czerwca 2016 godz. 20:00 (otwarcie bram o 19.00).
Teatr Łaźnia Nowa, Kraków, os. Szkolne 25
Bilety: w kasie teatru lub www.laznianowa.pl
W sieci ticketpro.pl i salonach Empik,
Cena: 65 zł, w dniu koncertu 75 zł.

Wydarzenie na Facebooku.

Teatr Łaźnia Nowa, to prężnie działający krakowski teatr, mieszczący się w wyremontowanej, postindustrialnej przestrzeni dawnych hal warsztatów mechanicznych w Nowej Hucie. Podczas dziesięciu lat istnienia, Łaźnia Nowa wypracowała solidną markę na polskim rynku teatralnym. Wykreowała między innymi: Festiwal Teatralny Genius Loci, Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia i Festiwal Mrożkowski.

Źródło: informacja prasowa organizatora

Bilety:
75 zł: Kolekcjonerskie – PW Events
85 zł: Biletomat, Eventim, Ticketpro, Ebilet, Sklep ALL, Mega Club
95 zł: w dniu koncertu

Wydarzenie na Facebooku

Organizacja: PW Events

Laibach to zespół bardzo dobrze znany w naszym kraju. Ich muzyczne metamorfozy doskonale ilustrują przemiany polityczne jakie zaszły w Polsce począwszy od pierwszej wizyty Słoweńców w ’83r – czyli czasów głębokiego totalitaryzmu. Trasa nazywała się The Occupied Europe Tour’83 i od tego zaczęła się ich międzynarodowa kariera.

http://youtu.be/WpRXP_2EFKI

Artystyczna koncepcja Laibacha określana jest mianem (monumentalnej) retro-awangardy – retrogardy (straży wstecznej). Wyrazem tego podejścia jest zastosowanie elementów, symboli, znaków i cytatów z najróżniejszych kontekstów artystycznych i polityczno-historycznych, ale przede wszystkim ideologii totalitarnych XX wieku. Stylizując w ten sposób swój wizerunek, zwraca uwagę na zagrożenia związane z totalitaryzmem. Tym razem Laibach wraca do Polski w tramach trasy THE SOUND OF MUSIC’16, która celebruje 35 lat działalności scenicznej. Repertuar będzie się składał z przekrojowego setu, zawierającego starsze kompozycje jak: ‘Now You Will Pay’ czy ‘The Great Divide’ oraz z utworów pochodzących z ostatniego albumu ‘Spectre’.

Źródła: Informacja prasowa PW Events, wikipedia.

O tym, że koncerty Laibacha to wspaniałe spektakle mógł przekonać się każdy, kto pojawił się na ich koncercie w ramach Soundedit Festival 2014. Oto fotogaleria z tego wydarzenia autorstwa Fotografie Anita Andrzejczak.

Maszyny i Motyle

Dwie gitary, automat perkusyjny, odrobina coraz bardziej popularnych ostatnio dronów oraz ciekawe wizualizacje sytuują ten duet w trudnej do określenia przestrzeni gatunkowej. Math-rockowe harmonie do spółki z postindustrialną motoryką, przerywane były co jakiś czas ciekawymi eksperymentami, niepokojącymi ucho i mózg. MiM pozostawili u nielicznej jeszcze publiczności (było po tuż 18.00) apetyt na dalsze, a tak różniące się od tej, muzyczne inkarnacje tego wieczoru.

Pierre Bastien

Fantastyczny show francuskiego artysty, który przypomniał, że muzyka to zjawisko szersze niż dźwięki wydobywane z klasycznie pojmowanych instrumentów.

Jego instalacje zbudowane z rusztowań jakby wziętych żywcem z kultowych zabawek Młodego Konstruktora wykorzystują w roli elementów tradycyjne instrumenty ludowe wielu kultur świata.

Zobaczyliśmy instrumentarium napędzane przez robotyczne mechanizmy zaprojektowane przez szalonego magika dźwięku. Cienie tych niepowtarzalnych instalacji rzucane na telebimie stworzyły w Sali Gotyckiej niepowtarzalny spektakl. Chyba tylko on jest w stanie grać tak pięknie na gwoździach.

19 Wiosen

Kolejny transfer do innej muzycznie galaktyki. Łódzki unikat, który czerpiąc z punkowego ducha wzbogaconego charakterystycznymi organowymi pasażami Grzegorza Fajngolda wyzwolił w publiczności prawdziwe emocje.

Na pierwszy plan wybijała się bez wątpienia ekspresja i autentyzm przekazu Marcina Pryta. Sugestywnie wyartykułowane teksty, surrealistycznie ujmujące codzienność w rozległym, ale klaustrofobicznie tłamszącym świecie.

Świetny finał koncertu stanowił tytułowy utwór z ostatniej płyty zespołu – Cinema Natura.

Same Suki

To chyba najlepiej przyjęty przez widzów koncert wieczoru. Nazwa zespołu to pochodna obecności samych kobiet w składzie oraz staropolskiego instrumentu smyczkowego – suki biłgorajskiej.

Do tego zespół dołączył wiolonczelę, tradycyjną fidel płocką oraz ekspresję wokalistki Magdaleny Wieczorek-Duchewicz, która ciętym dowcipem nawiązała z publicznością bezpośredni kontakt.

Same Suki to folk Mazowsza i Kujaw wzięty na rogi bezpruderyjnych tekstów, które czerpiąc z tradycji opowiadają z przymrużeniem oka o doznaniach i potrzebach współczesnych kobiet.

RSS B0YS

Jeszcze jeden fantastyczny dziwoląg, który zastrzelił porcją dźwięków spod znaku muzycznego WTF. Tajemniczy duet, który kryje się w przebraniach będących unikalną hybrydą plemiennych afrykańskich strojów i przysłaniających twarze koronkowych chust.

Zaserwowali przenikliwie transowe basy, na bazie których wibrowały pobrane z zakątków całego świata etniczne oraz współcześnie cybernetyczne sample. Trudno było się temu oprzeć i Sala Gotycka w końcu zaczęła tańczyć.

Warto wspomnieć, że najnowszy album zespołu znalazł się właśnie w setce najlepszych płyt 2015 roku na świecie prestiżowego brytyjskiego magazynu The Quietus.

Barbara Morgenstern

Gwiazdą i ukoronowaniem festiwalu był występ niemieckiej artystki zaliczanej do najwybitniejszych postaci współczesnego elektro i synth popu.

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Adam Tracz

Druga edycja konkursu, którego formułę wypracowaną przez Stowarzyszenie „Łódź Filmowa” zainaugurowano rok temu podczas Forum Kina Europejskiego Cinergia tym razem miała już charakter samodzielnego wydarzenia. Co ciekawe, w tym roku wybór publiczności był zgodny z werdyktem jury, w którego skład weszli aktorka Edyta Jungowska, pisarz i eseista Janusz Rudnicki oraz producent muzyczny Leszek Biolik. Oto nagrodzona piosenka:

Oprócz laureata w konkursie uczestniczyły następujące utwory:
„Low” w wykonaniu Julii Marcel do filmu „Jak całkowicie zniknąć” Przemysława Wojcieszka
„Skaczemy jak pacynki” w wykonaniu Tymon&The Transistors do filmu „Polskie gówno” Grzegorza Jankowskiego
„Piąte. Nie odchodź!” w wykonaniu Patrycji Markowskiej do filmu „Piąte. Nie odchodź!” Katarzyny Jungowskiej
„Król życia” w wykonaniu Karimski Club i Łukasza Lacha do filmu „Król życia” Jerzego Zielińskiego

Werdykt uroczyście odczytała wierszem przewodnicząca Jury – Edyta Jungowska:

Podczas Gali wszystkie nominowane piosenki zostały przedstawione w formie autorskiego performansu muzycznego, autorstwa Marcina Zabrockiego. Także i on sam, na co dzień współpracownik grupy Hey i przyjaciel Kasi Nosowskiej odebrał w jej imieniu główną nagrodę. Artystka podziękowała zaś publiczności z ekranu.

Stowarzyszenie Filmowa Łódź wręczyło także KamerTon Wszech Czasów dla Danuty Szaflarskiej. W imieniu aktorki odebrała go reżyser Dorota Kędzierzawska. Nagroda jest nawiązaniem do roli Szaflarskiej w filmie Leonarda Buczkowskiego “Zakazane piosenki”, symbolizującego początek “filmowej” Łodzi. Był to pierwszy po II wojnie światowej obraz zrealizowany w łódzkiej wytwórni filmowej. Galę uwiecznił występ Stanisławy Celińskiej która zaprezentowała piosenki ze swojej ostatniego albumu “Atramentowa”.

Zdjęcia: Radosław Stępień / KamerTon

IDEA KONKURSU

Organizatorzy i pomysłodawcy konkursu, Stowarzyszenie Łódź Filmowa niezwykle trafnie uzasadniają potrzebę jego powstania:
Celem i przyczynkiem do powstania Konkursu Polskiej Piosenki Filmowej KamerTon jest popieranie niezwykle cennego zjawiska, jakim jest coraz bardziej popularna wśród producentów swego rodzaju moda na łączenie nowych produkcji filmowych z tzw. oficjalną piosenką promocyjną. Dostrzegamy, że poziom artystyczny wielu tych utworów jest wręcz wybitny. Natomiast ich funkcjonowanie w obszarze kultury masowej bywa krótkotrwałe, podobnie jak krótki bywa żywot filmów w kinach. Dedykowana piosenka filmowa wykorzystywana w filmie, obok zwiastuna filmowego, plakatu, to zabieg artystyczny, który jest wykorzystywany dla podkreślenia wyjątkowości dzieła filmowego. Dlatego chcielibyśmy, aby poprzez naszą imprezę oraz towarzyszące jej zainteresowanie mediów poświęcono tej małej formie często wielkiej sztuki, jaką są oryginalne piosenki filmowe, nieco więcej uwagi. Zdarza się, że piosenki pochodzą z filmów o charakterze niszowym, rozpowszechnianych jedynie na pokazach w kinach studyjnych i nominacja w konkursie KamerTon to niejednokrotnie pierwszy kontakt takiego utworu z szerszą widownią.