Skąd wzięła się nazwa kapeli i co się za nią kryje?

Nazwa zdradza nasz stosunek do Szczecina, który nad tą Odrą leży. Bycie z tego powodu chorym traktujemy symbolicznie: chorujemy na coś co jest nam bliskie i jest cool. Jest też drugie dno: stan polskich rzek nie pozwala żyć w pełnym zdrowiu.

W jaki sposób zarażacie?

Stosując terapię. W ogóle zarażanie w celach terapeutycznych to niezły pomysł, a pomysł na muzykę i na siebie, dążenie do spójności przekazu, to metody, którymi posługujemy się na scenie. Byliśmy gospodarzami tegorocznej Gali Zakaźnej szczecińskiego festiwalu Akustyczeń 2010, gdzie zarażaliśmy wspólnie z zaproszonymi gośćmi: Mieszkiem Sibilskim z Grupy Operacyjnej, Remigiuszem Szumanem i grupą Bubliczki. Chodziło o wpływ na siebie poprzez muzykę, a terminy takie jak wpływ czy źródło są nam szczególnie bliskie, bo znów kojarzą się z Odrą, z której czerpiemy inspiracje.

Skąd wziął się pomysł na akustyczniowy cykl i jego lutującą kontynuację?

Akustyczeń jako chwytliwe i atrakcyjne fonetycznie hasło narodziło się w wannie, czyli znów na mokro. Niemal siedem lat po tej osobistej eurece ożywiłem hasło adekwatną do niego imprezą, realizującą obie zawarte w nim informacje: miesiąc unplugged. Szczecin w ramach festiwalu gościł już między innymi Staszka Soykę, Waglewskiego z Łęczyckim, Muchy z Afro Kolektywem, Czesława, Wojtka Karolaka, Psychocukier, Limbo. Ostatnią edycją wymykam się poza ramy formy muzycznej imprezy i czasu jej trwania. Akustyczną formułę złamałem projektem AntyAkustyczeń, zapraszając Gabę Kulkę i Konrada Kucza oraz Grupę Operacyjną, a ramy czasu przesunąłem na luty i hasłem Akustyczeń Lutuje wpisałem festiwal w Łódź, chcąc „zlutować” Szczecin z Łodzią ideą ubiegania się o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016 wspólnie, a nie osobno. To taki eksperyment, z którego jestem bardzo dumny.

Dlaczego ta szczecińska inicjatywa ma swoją kontynuację właśnie w Łodzi?

Tu pracuję. W Teatrze Pinokio występuję wraz z łódzkim zespołem Public Relations w spektaklu Pinokio, będąc muzycznym alter ego głównego bohatera. Spędzam w Łodzi sporo czasu i odkrywam dużo podobieństw do Szczecina: tradycje przemysłowe sprowadzone do poziomu symbolu, szukanie tożsamości z pomocą kultury i sztuki, mających nie od dziś ogromny wpływ na rozwój wielkich miast, co zarówno Szczecin jak i Łódź zdają się doskonale rozumieć. Są też różnice: Szczecin jest miastem wody, Łódź jedynie w nazwie, co się jednak doskonale ze sobą uzupełnia.

Czy to widowisko pomyślane jest jako impreza objazdowa i będzie prezentowane także w innych miastach, czy to dzieło jednorazowe?

Mówiąc żartem, Łódź jest „Ziemią Wybraną” ;)

Czy Szczecin i Łódź nie są dla siebie konkurencją w staraniach o miano Europejskiej Stolicy Kultury 2016? W jaki sposób mogą się wspierać?

Akcje takie jak ta są zazwyczaj inicjatywą ludzi szukających oryginalnych metod autopromocji. W moim przypadku tak właśnie jest, bo wychodzę z założenia że filozofia bycia stolicą kultury opiera się na kreatywności jednostek w jakiś sposób jej przynależnych bądź oddanych. Jako oddany Szczecinowi mam zaszczyt zaprezentować się w Łodzi, która poprzez swoją gościnność wspiera mnie w moim działaniu. Wiadomo jednak, że każde z kandydujących miast samo pracuje nad atrakcyjnym wizerunkiem i bogactwem oferty, licząc na wsparcie przede wszystkim swoich mieszkańców, bez których akceptacji na nic się zdają wszelkie starania.

Czy Teatr Pinokio, miejsce przeznaczone dla dzieci, to dobre miejsce na koncerty?

To kolejny eksperyment. Teatr Pinokio zbiera doskonałe recenzje za ostatnie spektakle, w których stawia ważne pytania i proponuje dialog z widzem w różnym wieku, poza tym unika przesadnej infantylizacji poprzez odważne zabiegi twórcze. Na całym świecie teatry lalek równolegle do programu dla dzieci realizują repertuar dla dorosłych. Teatr Pinokio chce być takim miejscem sztuki.

Czego mogą spodziewać się widzowie, którzy przyjdą na koncert do Teatru Pinokio?

Na pewno unikniemy tak zwanej łopatologicznej prezentacji miasta w innym mieście. Chcemy skupić się na muzyce i obrazie, wychodząc z założenia że te jednorazowe przenosiny Szczecina do Łodzi służyć powinny ponad wszystko prezentacji choćby w ułamku szczecińskiej kultury, a dokładnie drogi twórczej i dokonań jednego ze szczecińskich zespołów.

Chorzy na Odrę promują w ten sposób ideę szczecińskiego święta muzyki unplugged Akustyczeń Lutuje i starania Szczecina i Łodzi o miano Europejskiej Stolicy Kultury 2016.

Każdy, kto ma ochotę zachorować na Odrę, może przyjść i uczestniczyć w zbiorowym infekowaniu. Wstęp jest wolny, aczkolwiek ilość miejsc ograniczona. Dlatego też Zespół przekazał nam 15 podwójnych zaproszeń gwarantujących wstęp do strefy skażonej.

Jak je zdobyć? Wystarczy napisać maila na adres info[at]megatotal.pl i podać swoje imię i nazwisko. Zaproszenia będą do odbioru w kasie Teatru Pinokio (Łódź, ul. Kopernika 16) przed koncertem.

Poniżej przykład publicznego zarażania na Odrę, a tutaj więcej informacji o tym toksycznym wieczorze.

W ramach lutującego Akustycznia w Łodzi, 26 lutego o godzinie 19 w łódzkim Teatrze Pinokio Chorzy na Odrę zaprezentują spektakl muzyczny wzbogacony projekcjami pokazującymi Szczecin. Prezentacją multimedialną zajmie się Paweł Stankiewicz – artysta związany na co dzień z Muzeum Powstania Warszawskiego. Gośćmi zespołu będą: Mariusz Olbiński – znany łódzki aktor i muzyk, jako jeden z nielicznych w Polsce grający na pile, oraz inny łódzki aktor Pavel Kryksunov, znany bliżej jako Turbodymoman.

Nad projektem czuwa Agata Biziuk – ceniona reżyserka młodego pokolenia, założycielka Nieformalnej Grupy Avis, znana w Łodzi z wystawianych przez Teatr Nowy autorskich spektakli Horror Vacui oraz Kukułka, a także autorka najnowszej produkcji Teatru Pinokio Białe Baloniki.

Celem wydarzenia jest połączenie działań promujących starania Szczecina i Łodzi o miano ESK 2016 i miks twórczych dokonań ludzi związanych zarówno ze Szczecinem, jak i z Łodzią. Jest to także grand finale Festiwalu Akustyczeń – pierwszego w Polsce festiwalu opartego na akustycznej formule, a odbywającego się w Szczecinie.

Zakończona właśnie edycja obfitowała w duety: Wojciech Waglewski & Bartek Łęczycki, Kucz/Kulka, specjalnie przygotowany wspólny koncert grup Muchy oraz Afro Kolektyw, czy wpisany w galę festiwalu projekt Chorych na Odrę i Grupy Operacyjnej. Teraz, na deser, zaprezentuje się duet dwóch miast ubiegających się o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016: Łodzi i Szczecina.

Opiekę medialną nad festiwalem Akustyczen 2010 sprawuje Megatotal.pl, szczecińskie wydanie Gazety Wyborczej oraz Polskie Radio Szczecin.

Chorzy na Odrę debiutowali w Szczecinie podczas Dni Morza 2008 i od tego czasu byli gośćmi takich imprez jak: FAMA 2008 i 2009, Targi Kultury Szczecina, Festiwal Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT ’09, Toruńskie Międzynarodowe Spotkania Teatralne, czy niemiecko-polski festiwal PolenmARkT 2009. Sami byli też gospodarzem muzycznym Ogólnopolskiego Festiwalu Twórczego AKUSTYCZEŃ 2009 Szczecin. Chorzy na Odrę w miarę swobodnie płyną nurtami elektroakustycznego rocka z elementami psychodelii, indie, czy równie niepopularnego gatunku “inne”. Skutecznie zarażają innych drogą licznych kolaboracji muzycznych i teatralnych ze Staszkiem Soyką, Piotrem Klimkiem, Doctorem Fisherem, łódzkim Teatrem Lalek Pinokio, Grupą Operacyjną czy Jackiem “Budyniem” Szymkiewiczem. Niebawem ukaże się pierwsza płyta Chorych “Polskie Nagrania” (lub “Veni Vidi CD”).
Na Odrę zarażają: Olek Różanek (śpiew i kazoo), Bartek Orłowski (gitara akustyczna, śpiew), Wiktor Szostak (el-dawca i piano), Jarek Izdepski (bas) oraz Kuba Fiszer (bębny).

Oto Chorzy na Odrę w utworze Megaloman.
(reż. Agata Biziuk, muz. Piotr Klimek, sł. Olek Różanek, zrealizowano w Teatrze Pinokio w Łodzi, listopad 2009)

Agata Biziuk – reżyser, dramaturg i dramatopisarka. Założycielka Nieformalnej Grupy “Avis” (2002). Absolwentka reżyserii na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (Wydział Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku). Twórca nagradzanych na festiwalach przedstawień: “Przecież warto dla dwóch groszy”, „Kukułka” i „Prometeusz”. Autorka spektakli dla dzieci i młodzieży, m.in. „CDN” w Białostockim Teatrze Lalek oraz „Tygrysków” w Teatrze Lalka w Warszawie.

Teatr Pinokio – istniejąca od 1945 roku scena ożywionej formy przeznaczona dla najmłodszych. Przez ponad 50 lat działalności w Pinokiu tworzyli najważniejsi reżyserzy polskich scen lalkowych: Janusz Ryl-Krystianowski, Wiesław Hejno, Wojciech Kobrzyński, Grzegorz Kwieciński, Krzysztof Zygma czy Stanisław Ochmański, znakomici scenografowie: Adam Kilian, Jerzy Kalina, Mikołaj Malesza czy Rajmund Strzelecki oraz kompozytorzy: Krzysztof Penderecki, Jan Stefani czy Krzysztof Szwagier. Obecnie dyrektorem teatru jest Konrad Dworakowski, znany publiczności z przedstawienia „Pippi Pończoszanka” w Teatr Lalek Pleciuga w Szczecinie.