foto: Katarzyna Ogonowska (3Kropki)

Po co uczestniczycie w działaniach terenNowego?

Grzegorz Szyma: Lubię eksperymenty w sztuce… a terenNowy idealnie się w taki nurt wpisuje.

Andrzej Turczynowicz: Bo to jest propozycja wszech czasów!

Łukasz Ciepłowski: Dla wspólnego wyrażania emocji poprzez muzykę, która nie zna ograniczeń, ani nakazów. Pełna emocjonalna improwizacja.

Adam Słupczyński: Nie ma „namacalnych”, czy przyziemnych powodów. Mam potrzebę grania w tN i już dawno przestałem siebie pytać dlaczego…

Matacz Dewot: Dla kreacji przez rekreację, bo zdrowa jest i odprężająca.

Sebastian Orda-Sztark: Z powodu wrodzonego zamiłowania do niczym nieskrępowanej improwizacji, do tworzenia formy i dźwiękowego krajobrazu na żywo. Można wyliczać plusy i minusy muzyki w całości improwizowanej, jednak w naszym przypadku sprawa przedstawia się inaczej, gramy wspólnie od dłuższego czasu, nauczyliśmy się słuchać siebie w czasie występu, nie ma u nas „podjeżdżania” siebie na wzajem, to kwestia szacunku.

Po prostu terenNowy generuje pewne muzyczne stany, chwile, wibracje, które łapiemy w lot i automatycznie się do nich dostrajamy. Stajemy się jednym, dźwiękowym organizmem i może właśnie to jest w tym projekcie tak fascynujące… Tego nie zapewni żadne usystematyzowane muzykowanie.

w@syl: Uwielbiam improwizację, oraz brak narzuconych schematów. Swoboda działania oraz przyjemność z tego płynąca jest bezcenna. Dla mnie bardzo ważny jest również skład takiej formacji, co w wypadku terenNowy jest idealnym dopełnieniem!

Anna Janczur: Żeby sobie wreszcie móc pomruczeć i pobasować do mikrofonu, i do Moniki. I do gitary. I do bębnów. No i do elektroniki też, oczywiście! A że przy okazji świetnie się z każdym rozmawia – no cóż, trudno, taki skutek uboczny kolektywu:)

Paweł Sky: Cytując za filmem „Blues Brothers”, wprowadzając ideę kolektywu w życie „miałem misję od Boga”.

foto: Agata Pawłowska-Frączek

Pięciolecie kolektywu terenNowy to bardziej okazja do wspomnień, czy snucia planów na przyszłość?

Łukasz Ciepłowski: Tylko przyszłość – przeszłość już nie istnieje, choć czasem wbrew zdrowemu rozsądkowi lubię powspominać.

w@syl: Chcemy grać, chcemy działać – stanowczo przyszłość.

Grzegorz Szyma: Rocznice jednak bardziej skłaniają do wspomnień… Spotkania się ludzi. To jeśli chodzi o koncert rocznicowy, a generalnie troszkę się na tym etapie oddaliłem od terenNowego, ale nie jest powiedziane, że to trwały kierunek.

Andrzej Turczynowicz: Ani to, ni tamto. Tu i teraz!

Paweł Sky: Dokładnie tak jak mówi Andrzej, tylko TU i TERAZ! A pięciolecie było tylko pretekstem, aby zrobić akcję.

Jak podsumowalibyście te lata?

Andrzej Turczynowicz: Wszystko się zmienia, tylko terenNowy ten sam.

Paweł Sky: Andrzej przecież terenNowy się zmienia (powiększa), ale idea kolektywu pozostaje ta sama i pewnie pozostanie już na zawsze, a jest to mówiąc jednym słowem WOLNOŚĆ.

Matacz Dewot: Znakomity czas!

Łukasz Ciepłowski: Tylko rok z terenNowym, ale smakowicie i czekam na więcej i jeszcze bardziej smakowicie.

w@syl: Jestem w składzie od roku. Okres ten oceniam bardzo przyjemnie.

Anna Janczur: Hmm… no, odważyłam się wreszcie dać głos! A tak serio – niesamowicie ludzie przewijają się przez nasz skład, każda z osób to inspiracja nie tylko muzyczna.

Grzegorz Szyma: Wpisałem się akurat w skład terenNowego w momencie cyklicznych koncertów w Dobrej Karmie… było tego trochę. Muzyka ewoluowała od folku po industrial… koncerty były różne i jak zwykle nieprzewidywalne… raz nosiła nas nieziemska energia, a czasami źródło było puste, były koncerty pełne publiczności i taki dla trzech osób… ciekawy czas.

Paweł Sky: Jak wskazuje na to nasza już pięcioletnia historia, kolektyw ma swoje okresy. W chwili obecnej mamy wersję 3. 0. Wersja 1. 0 to były akcje terenNowy. art czyli wystawy połączone z koncertami. Po dwóch latach nastąpiła, oczywiście w bardzo płynny sposób wersja 2. 0 czyli na pierwszy plan wyszedł zespół terenNowy.live i cykliczne koncerty w ramach cyklu „Ambientność” przez ponad dwa lata w klubie Dobra Karma oraz Nowy Wspaniały Świat, a także Miasto.

Obecnie nastał trzeci etap kolektywu czyli terenNowy. kids. Są to akcje skierowane dla dzieci (w zależności od miejsca i nagłośnienia, są to warsztaty lub koncerty), i na tym obecnie się koncentrujemy. Jako terenNowy.live ostatnio graliśmy prawie rok temu. Jako terenNowy. kids w tym roku już graliśmy dwa razy i zapowiada się, że będziemy grać o wiele więcej.

Kidsy to wspaniały i bardzo wyjątkowy projekt, w którym jak się okazuje możemy się realizować tak samo jak w „live”, a nawet bardziej, bo dzieci podczas akcji są bardziej ekspresyjne i żywiołowe niż dorośli.

terenNowy.live, terenNowy. movies, terenNowy. kids… Jakie obszary sztuki i życia chcielibyście jeszcze zagospodarować?

Łukasz Ciepłowski: terenNowy.World – wszystkie :-)

Sebastian Orda-Sztark: Koncepcja kolektywu jest na tyle pojemna, że nie sposób wymienić wszystkich, potencjalnych możliwości. Szczęśliwie nie musimy się ograniczać… Mnie osobiście niezwykle pociąga perspektywa grania koncertów w miejscach zupełnie do tego celu nieprzeznaczonych.

w@syl: Improwizacja nie ma wyznaczonych granic.

Grzegorz Szyma: W składzie mamy tylu artystów sztuk różnych , ze możemy podążać w dowolnym kierunku. To jest prawdziwa artystyczna komuna! Wyobraźnia członków kolektywu jest wyznacznikiem tego co zechcemy robić w terenNowym.

foto: Paweł Dąbrowski

terenNowy to luźny kolektyw, który angażuje się w wiele różnych działań. Jakie niebezpieczeństwa i problemy wiążą się z jego ogarnięciem? Nie jest przecież łatwo kierować zorganizowaną grupą, a co dopiero tak swobodnie niezorganizowanym towarzystwem ;)

Andrzej Turczynowicz: Grupa jest posłuszna i szanuje swojego dyrektora.

Łukasz Ciepłowski: Wydaje mi się, że może jest jednak łatwiej, bo nikt nic nie musi. Nie ma ciśnienia, ani parcia na szkło.

w@syl: Łukasz ma 100% rację, składy się różnią od siebie na poszczególnych koncertach i tu jest chyba ten dodatkowy jeden procent improwizacji (101%).

Sebastian Orda-Sztark: To chyba kwestia świadomości wspólnego celu, oraz wzajemnego zaufania. Kolektyw nie jest firmą, czy przedsiębiorstwem, jest to byt społeczny spajany świadomością, że nic tu nie odbywa się na siłę, to działa lepiej niż konstytucje i nakazy. Poza tym my się naprawdę bardzo lubimy i chociażby ze względów towarzyskich lubimy się spotkać!

Paweł Sky: To plotki, że jesteśmy niezorganizowani :) Wręcz przeciwnie jesteśmy bardzo zdyscyplinowani, jeżeli chodzi o sprawy organizacyjne i zapewne potwierdziłby to każdy organizator, który z nami współpracował. Nigdy nie spóźniliśmy się na próbę, dotrzymujemy umówionych terminów itp. Szanujemy pracę innych i wymagamy aby szanowano naszą pracę.

Gdyby nie było organizacji, wręcz żelaznej dyscypliny, to przy 20 osobach (a czasem tyle bierze udział w akcjach), to tak naprawdę nigdy byśmy nie zrobili nawet jednej akcji. A mamy ich na koncie co najmniej czterdzieści cztery (jeżeli dobrze policzyłem). I są to koncerty, wystawy, warsztaty dla dzieci oraz granie do filmu. Jesteśmy więc bardzo dobrze zorganizowani!

Produkcja nie ma nic wspólnego z kreacją Podsumowując kolektyw ma dwa oblicza: totalitarny – jeżeli chodzi o produkcję, i wolnościowy – jeżeli chodzi o kreację. Ale fakt pod tym względem jesteśmy wyjątkowi, a to dlatego, że zebrała się świetna grupa ludzi, wiecznych podróżników szukających źródła czystej kreacji (takiego artystycznego Świętego Graala), wiedzących bardzo dobrze dokąd zmierzają. I najważniejsze, my to robimy bo chcemy to robić.

Wasza muzyka to zawsze improwizacja i za każdym razem efekt jest inny. Czy zauważacie jednak jakiś kierunek, w którym podąża Wasza twórczość?

Anna Janczur: Nie kierunek jest ważny, lecz fakt chęci podążania. Pojawiło się kilku nowych członków, z którymi nie miałam okazji jeszcze grać… to mnie ciekawi! I chce podążać, a jaki obierzemy kierunek? – no, to się wyjaśni, jak już zasiądziemy razem na scenie:)

Andrzej Turczynowicz: Kierunek – nieskończoność.

Paweł Sky: Andrzej pięknie powiedziane! Ja wcześniej starałem się TO COŚ opisać jako „wolność”, ale „nieskończoność” jest adekwatniejszym określeniem idei naszego kolektywu.

Matacz Dewot: Ona podąża we wszystkie strony na raz jednocześnie. Coś niesamowitego…

Łukasz Ciepłowski: Coraz większe wzajemne zrozumienie, przez co muzyka jest bardziej spójna.

Sebastian Orda-Sztark: Nie wymienię jakichś konkretnych cech muzycznych, ale z pewnością muzyka kolektywu jest coraz bardziej rozpoznawalna, nie zawaham się wymienić słowa „styl”. Myślę, że z czasem w niewymuszony sposób wyniknie sytuacja, w której ktoś słuchając kilku pierwszych dźwięków utworu będzie wiedział, że to my – niespełnione marzenie rzesz muzyków pragnących na siłę stworzyć coś oryginalnego.

w@syl: Każdy pewnie słyszy po swojemu, ale moim zdaniem transowość i klimatyczność połączona z mnogością dźwięków wzajemnie nie zakłócających się to jest TO – nie jest to łatwe ale…

Paweł Sky: …ale, u nas TO występuje!

Grzegorz Szyma: Kierunek… wolnościowy… WORLD MUSIC.

Przez 5 lat związani byliście na stałe z różnymi miejscami, w których graliście. Są to miejsca o bardzo różnym od siebie klimacie. Jaki wpływ miały one na to, co tworzyliście?

Andrzej Turczynowicz: Dobra karma jest wszędzie.

Matacz Dewot: Najciekawsze były akcje w miejscach, które nie były w 100% „nasze”, gdzie trzeba było przekonać do siebie obcą publiczność, która pierwszy raz stykała się z muzyką w 101% improwizowaną. Były to nieraz brutalne starcia, ale bardzo inspirujące.

Sebastian Orda-Sztark: Nastrój miejsca w którym się gra jest niezwykle istotnym elementem koncertowania, jednak ja na pierwszym miejscu stawiałbym sprzężenie zwrotne ze strony publiczności. Ale nasze koncerty to nie tylko muzyka, przecież równie ważny element występu stanowi malarstwo Krzysztoffa Skaina May’a, tworzącego swoje obrazy na żywo, czy instalacje i wizualizacje Jana Pieniążka.

w@syl: Bardzo fajnie wspominam koncerty w CSW, chociaż dlatego, że można było się po prostu słyszeć…
rozsądne odsłuchy na scenie to podstawa, żeby całość wyszła jak należy. A bywa mocno różnie…

Grzegorz Szyma: Marzą mi się występy terenNowego w miejscach i przestrzeniach, gdzie nie ma rozproszenia uwagi… czyli kiedy artyści i publiczność maja szansę na zanurzenie się w sobie. Nie zawsze, tak było w przeszłości…

Paweł Sky: Moim zdaniem, to właśnie dzięki tym brakom technicznym (zazwyczaj), braku odsłuchów itp, nauczyliśmy się słuchać wzajemnie, a dzięki „ludożerce” czyli publiczności, która wpadła na browara i plotki (Dobra Karma) oraz graniu do konsumpcji spożywczej czyli przysłowiowego kotleta (NWŚ) staliśmy się ZESPOŁEM, grupą która wytworzyła sobie wspólny cel. Jednym słowem, dzięki graniu w „nie koncertowych” miejscach, wytworzyliśmy „autorską przestrzeń wypowiedzi”.

I może dlatego Sławomir Gołaszewski, napisał kiedyś o naszym koncercie w CSW, że „z terenNowym lepiej się gra, niż go słucha”. Bo właśnie ta nasza „autorska przestrzeń wypowiedzi” obejmuje również publiczność, słuchając nas odbiorca, musi być świadomy, że jest częścią naszego występu. Na swój sposób uczestniczyć w „mistycznej świątyni dźwięku”, jaką dla nas terennowców jest każda akcja kolektywu. Bo każda akcja dla nas to święto i radość ze wspólnego spotkania.

Większość naszych (jeszcze przypadkowych) odbiorców, właśnie TO czyli „wolność” czy „nieskończoność” moim zdaniem jeszcze nie docenia. Czego dowodem, są recenzje typu „dobra muza na kwasa”. Czyli inaczej mówiąc, dla mnie brzmi to mniej więcej tak: „gracie tak dziwnie, że jedynie może słuchałbym tego po środkach odmieniających świadomość”.

A moim zdaniem, najpiękniejsze w życiu jest to, że NASZĄ świadomość i nasz otaczający świat możemy odbierać jak pragniemy, TU i TERAZ. Na trzeźwo – ŚWIADOMIE. Jeżeli będziemy mieli tyle siły, żeby otaczający świat zmienić według własnego wyobrażenia (wizji), a nie jak jest to zazwyczaj, że „rzeczywistość” narzuca nam jakimi mamy być to będzie jak w bajce jednoosobowej czy w naszym przypadku zespołowej.

A jak śpiewał Dezerter „Jeżeli chcesz zmienić świat – zacznij od siebie”. I właśnie my w terenNowym zaczynamy (nawet nie zaczynamy, tylko wspólnie kontynuujemy) od siebie i tylko od siebie.

A co do NWŚ, to brew pozorom, granie do kotleta wychodzi nam na zdrowie, bo A20 był jednym z naszych najlepszych koncertów, a na pewno najlepszym z zarejestrowanych na ślady (jak na razie). Urodzinowy singiel „5th anniversary of terennowy collective” zawiera właśnie nagranie z tego koncertu. Choć osobiście najlepiej wspominam koncerty w otwockim lesie (dosłownie) oraz akcję w Pałacu Kultury i Nauki, a także na warszawskim squacie Elba. I co najważniejsze, przez pięć lat nie było dla mnie koncertu czy kolektywnej akcji, która by wiązała się z negatywnymi uczuciami. I to jest piękne…

Anna Janczur: Pamiętacie pierwszy terenNowy.live? Sky, potwierdź: przed moją Afryką, squat Elba… Chyba wtedy powstała koncepcja wydzielenia „. live”, nie? To było to: wielka przestrzeń, w niej nasze prace, i nasza muzyka… kto chciał – słuchał, kto nie chciał – szedł pić albo malować, a reszta grała… Dotyczyło to zarówno kolektywu, jak i publiczności :) Znajdźmy znowu przestrzeń, w której wystarczy miejsca na echo, jak w Dobrej Karmie! Miejsce ma dla nas wielkie znaczenie, bo miejsce – jak i publiczność – wnoszą własną interpretację tego, co gramy, i jak gramy. Bez powietrza się duszę!

Paweł Sky: Pierwszy terenNowy.live był na naszej pierwszej akcji w Cafe Okna w Zamku Ujazdowskim :)

foto: Paweł Sky

Dokumentacja Waszych działań to z pewnością niezwykle interesujący materiał. Czy poza płytą, singlem i zdjęciami coś jeszcze ujrzy światło dzienne?

Łukasz Ciepłowski: Może DVD?

Sebastian Orda-Sztark: Marzy mi się wydawnictwo (album? box?), które byłoby syntezą wszystkich naszych działań, muzycznych, wizualnych, dydaktycznych, taka kompleksowa prezentacja nas, jako wielodyscyplinarnej grupy twórczej.

Grzegorz Szyma: Tutaj także mam swoje marzenie… muzycznie ludzie już nas troszkę kojarzą, ale chciałbym by udało nam się wydać album z pracami plastycznymi artystów którzy działają w terenNowym.

Andrzej Turczynowicz: Ja myślę o serialu telewizyjnym.

Krzysztof Nieporęcki: Mam nadzieję że uda nam się wkrótce wydać album winylowy.

Paweł Sky: Pomysłów jest wiele. I pewnie niektóre zrealizujemy. Jest pomysł na archiwalną płytę „Piąta Strona Dźwięku” (nagrania z lat 2007-2011), która miała ukazać się na pięciolecie. Ale postanowiliśmy wydać singla z utworem „Alles Gute – Spanish Lesson”, który prezentuje mniej więcej obecne nasze instrumentarium (brakuje skrzypiec i automatu perkusyjnego). I tak naprawdę jest to pierwszy z dwóch planowanych singli zapowiadający naszą drugą płytę „Osobiste Muzeum Muzyki”, która jak dobrze pójdzie, będzie wydana w roku 2013, może pod koniec 2012.

Być może oba te wydawnictwa, połączymy w jedno pod wspólną nazwą „Mistyczna Świątynia Dźwięku”. Zobaczymy. Równolegle myślimy o płycie terenNowy. kids. Pomysły więc są, teraz musimy je powoli i konsekwentnie realizować. Przez te już minione pięć lat udało się nam wydać jedną płytę „Ambientność…” i jednego singla „5th anniversary of terenNowy collective” oraz znaleźć się na jednej składance „WARSAW MUSIC PACKt” i wykreować 44 akcje. A będzie tylko lepiej…

foto: Marcin Stępień

Z projektem terenNowy. kids trafiliście w dziesiątkę. Dzieciaki reagują bardzo pozytywnie. Nie myśleliście o tym, żeby na podobnej zasadzie zorganizować wspólne muzykowanie dla osób, które decydują o kulturze? Może udałoby się nawiązać sensowny dialog i dzięki temu uniknąć takich sytuacji jak ostatnio ze squatem Elba. Mogłoby się to nazywać terenNowy.office ;)

Łukasz Ciepłowski: Z dorosłymi, a w szczególności z tymi z oficjalnych instytucji nie ma tak dobrego porozumienia nawet w 1% jak z dziećmi. Dzieci są w tych spotkaniach bezinteresowne, a dorośli i to ci co decydują niekoniecznie. Perspektywy na owocny z nimi dialog – marne.

Matacz Dewot: Świetna wizja!

Sebastian Orda-Sztark: Wydaje mi się, że byłaby to próba przebicia głową muru, świat „za oknem” nie jest na nas jeszcze gotowy, potrzeba jeszcze dużo czasu i dużo… muzyki, a naszej w szczególności ;-)

Andrzej Turczynowicz: Nie jest tak źle – jeden z obecnych doradców prezydenta muzykował kiedyś na skłocie Esperanto…

Grzegorz Szyma: terenNowy.Office… mmm… good idea ? w klimatach postkraftwerkowych ;-)

Paweł Sky: Świetny pomysł! Już to widzę, akcje w centrach finansowych dla osób, które myślą procentami. Według Pierwszej Zasady Owada „dopóki ochrona nie wyprowadza, wszystko jest w porządku”, no byłoby to ciekawe doświadczenie, ale obawiam się, że mogłyby wyjść pierwiastki i szybko by interweniowała ochrona :)

terenNowy dla nas samych jest abstrakcją, piękną i ciekawą baśnią, jak by więc odebrali ją ludzie, którzy myślą tylko o zysku, zwłaszcza w ich naturalnym środowisku? A co do urzędników i decydentów. Ciemność widzę, niestety ciemność. Ale pomysł jest świetny – będziemy myśleć, bo może z tego wyjść bardzo ciekawy performance.

A squat Elba ciepło pozdrawiamy! Świetne miejsce, robiliśmy tam jedną akcję w 2008 roku http://www. terennowy. info/diy. html i była to jedna z naszych najlepszych akcji. Nieskrępowane miejsce działań twórczych! Ale niestety, albo na szczęście – tak jak w przypadku kolektywu – squaty, tymczasowość (dłuższą lub krótszą) mają wpisane w swoją rzeczywistość.

I dzięki temu ważne jest, tu i teraz. Nie ma struktur, dokumentów, jest czyste w 101% działanie. I to jest piękne. To jak z mnichami tybetańskimi, którzy tworzą Mandale z kolorowego piasku po to, aby na końcu je zniszczyć. Jak mi powiedział kiedyś Robert Brylewski „Jesteś tyle wart ile Twój ostatni projekt”.

————————————————————————————-

Dziś, 22 marca, o godz. 19, terenNowy.live wystąpi w Sali Laboratorium Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie w ramach programu Strefa. W jubileuszowej imprezie wezmą udział także: Robert Brylewski, Krzysztof Lewandowski, Mirt, Wolfram, Tomek Gęstwicki (wizualizacja), Paweł Dąbrowski (fotografia), Katarzyna Ogonowska – StudioGaleria “3kropki” (fotografia), Agata Pawłowska-Frączek (fotografia), Marcin Stępień (fotografia), Robert Wilczyński (fotografia).  W przerwie zagra Digital Dub Machine.

Mia Zabelka

Pochodząca z Wiednia kompozytorka, skrzypaczka elektryczna i wokalistka. Uznawana obok Jona Rose i Laurie Anderson za jedną z najbardziej innowacyjnych skrzypaczek z kręgu free improvisation. Studiowała muzykę i kompozycję u Romana Haubenstock-Ramatiego, Dietera Kaufmanna, Kurta Schwertsika i Aleksandra Arenkova. Jako kompozytorka i wykonawca muzyki improwizowanej i elektro-akustycznej wypracowała swój własny język oparty na de-i rekonstrukcji dźwiękowych możliwości skrzypiec, wykorzystując do gry na żywo efekty elektroniczne i nowe techniki wykonawcze. Koncertowała w Ameryce Europie i Rosji. Laureatka wielu nagród, trzy razy otrzymała Prix Ars Electronica, była gościem programu DAAD w Berlinie. Obecnie współpracuje w duetach z Lidią Lunach i Zahrą Mani, z artystką video Mią Makela, a także w triach z Pavlem Fajtem/ Johannesem Frishem i Johnem Russelem/ Maggie Nichols.

Komora A + Zale

Komora A – W skład grupy wchodzą Dominik Kowalczyk (Wolfram), perkusista indie-rockowego Setting The Woods on Fire – Karol Koszniec i właściciel labelu Monotype Rec. – Jakub Mikołajczyk. Trójkę artystów łączy niewątpliwie pokrewna, choć nie identyczna wrażliwość brzmieniowa; w efekcie otrzymujemy improwizacje o gęstości i wewnętrznej dynamice dużo większej niż w solowych impresjach Wolframa. Uwagę zwraca przede wszystkim wysoka brzmieniowa entropia: skupione, surowe medytacje Kowalczyka zyskują kontrapunkt i zarazem dopełnienie w bardziej ekstrawertycznym i drapieżnym temperamencie pozostałych członków Komory A.

Zale (Andrzej Załęski),

Współtwórca Komuny Otwock, współpracował z teatrem Gardzienice i Akademią Ruchu. Redaktor współtworzący program Alternativi w TVP. Redaktor „Anteny Krzyku”. Filmowiec (Seria filmów dokumentalnych dla Discovery Europe i TVP2), muzyk, perkusista – grał min. w Multicide, Mitch and Mitch, 3 Metry, Za Siódmą Górą. Współpracował min. z: Małymi Instrumentami, Jerzym Mazzollem, Andrzejem Przybielskim, Pavlem Fajtem, Praffdatą, Joe Giardullo, Eugenem Chadbournem, Charles’em Haywardem, Johnem Hegre, Tatsuya Yoshidą.

Od 1993 roku jest kuratorem programu Strefa w Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski w Warszawie, gdzie organizuje koncerty, pokazy filmowe, festiwale multimedialne etc.

Bionulor

“BIONULOR: CZYLI DŹWIĘKÓW ZNALEZIONYCH ŻYCIE PO ŻYCIU”. Bionulor to jednoosobowy projekt muzyczny eksplorujący przestrzeń dźwiękowego recyklingu. Początek działalności to jesień 2006. Każdy utwór budowany jest na bazie tylko jednego sampla (jednego fragmentu dźwiękowego materiału źródłowego) i jego dalszej obróbki, bez użycia żadnych dodatkowych “pozaźródłowych” dźwięków czy instrumentów (“100% sound recycling”). Tak ścisły realizacyjny rygor przestaje być jednak ograniczeniem, zmieniając się w inspirację i metodę twórczą, a komputerowa sterylność zmierza nieuchronnie ku technologicznemu lo-fi, gdzie każdy szum i niespodziewana usterka witane są z radością. Sam materiał źródłowy to muzyczne odpady, dźwięki znalezione – na starych taśmach, płytach winylowych, nagraniach archiwalnych mających z “muzyką” niewiele wspólnego. Bezpośrednią inspiracją do stworzenia, wybrania i użycia dla celów projektu metody “100% sound recycling” była twórczość japońskiego artysty dźwięku Aube. Nie bez przesady będą też skojarzenia wywiedzione z tradycji alchemicznej.

=====================================

data: 2012-02-17
godzina: 19:00
koncert: Strefa Monotype 05
bilety: 15 PLN
kurator: Andrzej Załęski | STREFA
patroni medialni: Ströer Out-of-Home Media, MetroMedia, independent.pl, megatotal.pl, shoegaze.pl
więcej informacji: www.csw.art.pl oraz www.monotyperecords.com

PRSZR (Hati & Pure)

Wspólny projekt austriackiego artysty dźwięku mieszkającego w Berlinie znanego jako PURE (Peter Votava) oraz muzyków z duetu HATI (Rafał Iwański i Rafał Kołacki). PURE tworzy na polu abstrakcyjnej muzyki elektronicznej, wydał kilkanaście płyt w tak zasłużonych dla eksperymentalnej muzyki wytwórniach jak Mego, Staalplaat czy Cronica Electronica. Muzycy znani z HATI opierają się na brzmieniu instrumentów akustycznych, zagrali kilkaset koncertów w Europie i USA, współpracując z tak znakomitymi muzykami jak Z’EV, John Zorn, Robert Curgenven czy Sławomir Ciesielski (ex Republika). Trio artystów jako PRSZR ma na koncie kilka wspólnych koncertów w 2008 i 2009 r. zagranych w Niemczech oraz na II CoCArt Music Festival. Na początku 2012 r. nakładem szwajcarskiej wytwórni Hinterzimmer Records ukaże się album zarejestrowany latem 2009 r. w specjalnie zaaranżowanym studio w lofcie pod Berlinem. PRSZR prezentuje premierowy program muzyczny łączący dwie skrajne domeny: elektroniczną i akustyczną. 1 lutego 2012 projekt pojawi sie na prestiżowym 12. Club Trans Mediale Festival w Berlinie. Wydaniu albumu PRSZR w 2012 r. towarzyszyć będzie trasa koncertowa w kilku miastach Europy.

Arturas Bumsteinas

Litewski kompozytor i artysta wizualny poruszający się w świecie muzyki akustycznej i elektronicznej, absolwent Litewskiej Akademii Muzycznej i Teatralnej, założyciel międzynarodowych zespołów Works and Days i Quartet Twentytwentyone. Prezentował swoje prace na ponad trzydziestu wystawach w całej Europie. Brał udział w wielu festiwalach, między innymi The Holland Festival, Angelica, Sensoralia/Romaeuropa, Avanto, Sonic Circuits, Skanumezs, Full Pull, Cut&Splice, Wundergrund i wielu innych. Od 2000 roku współpracował z takimi artystami jak Anton Lukoszevieze, Piotr Kurek, Jesse Glass, Laura Garbštienė, Antanas Jasenka, Antanas Kučinskas, Maarten Ornstein, Simon Wickham-Smith, Jeff Surak, Borut Savski, Max Reinhardt, Rytis Mažulis. Jedną z wytwórni wydających jego muzykę jest polski Bołt.

Dariusz Kociński

Artysta performer, muzyk, animator eksperymentalnej sceny muzycznej Lublina, gdzie mieszka i pracuje. Jego działania sytuują się w obszarze performance, wideo i instalacji dźwiękowych. W 1999 roku ukończył Wydział Artystyczny Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, obronił dyplom z sitodruku. Artysta wykorzystuje maszyny i urządzenia elektryczne, które dostosowuje do danego czasu i przestrzeni. Na bazie znalezionych mechanicznych sprzętów konstruuje obiekty artystyczne, którym przypisuje konkretne właściwości, rytm poruszania się i nowe warunki istnienia. Prace Kocińskiego, które można określić jako rzeźby-akcje obejmują aranżowanie, realizację i zapis wydarzeń, których rezultaty noszą cechy zdarzenia estetycznego. Postępując według precyzyjnie opracowanych procedur, artysta wywołuje i rejestruje projekcje przedmiotów w przestrzeni.

Współorganizatorem koncertu jest MonotypeRec.

Koncert PRSZR odbywa się dzięki wsparciu Austriackiego Forum Kultury w Warszawie.

=====================================

data: 2012-01-27
godzina: 19:00
koncert: Strefa Monotype 04
bilety: 15 PLN
kurator: Andrzej Załęski | STREFA
patroni medialni: Ströer Out-of-Home Media, MetroMedia, independent.pl, megatotal.pl, shoegaze.pl
więcej informacji: www.monotyperecords.com, www.bumstein.com/art, www.pure.test.at, www.myspace.com/hatitah

KakofoNIKT to poznański kolektyw muzyczny, eksperymentujący z rozmaitymi konwencjami industrial-noise’u, oraz tzw. free-improv. Istotnym elementem koncertów i perfomance’ów z udziałem grupy jest również rozbudowana odsłona wizualna.

Charakterystyczną cechą grupy jest różnorodne i mobilne instrumentarium akustyczne i elektroniczne m.in: gitara basowa, theremin, laptop wykorzystujący synergię rozmaitego oprogramowania muzycznego, perkusja zbudowana ze złomu, saksofon, lira korbowa, keyboard, drumle, wiolonczela chińska, szlifierka kątowa, anteny, przestery, samplery i inne, często dla samych członków zespołu zaskakujące przedmioty, produkujące lub modulujące dźwięk.

data: 2012-01-20
godzina: 20:00
koncert: kakofoNIKT
bilety: 10 PLN
kurator: Paweł Sky | STREFA
patroni medialni: megatotal.pl, independent.pl, shoegaze.pl
więcej informacji: www.myspace.com/kakofoNIKT

Polub Strefę na Facebooku

Ściągnij program Strefy w pliku pdf

19 stycznia odbędzie się polsko-niemiecki projekt „PERSPEKTIVEN / PERSPEKTYWY. Muzyka ze studiów eksperymentalnych w Kolonii i Warszawie dzisiaj.” Następnego dnia zaprezentuje się poznański kolektyw audio-wizualny kakofoNIKT nawiązujący, w sposób autorski, do idei muzyki industrial z przełomu lat 70-tych i 80-tych XX wieku. 27 stycznia podczas czwartej odsłony cyklu STREFA MONOTYPE będzie można m.in. zobaczyć koncert nowego projektu muzyków zespołu HATI oraz austriackiego artysty PURE – PRSZR.
3 lutego wystąpi duet Balanda DidjeridooDuo, który zaprezentuje akustyczno-etniczną wersję muzyki ambient. 17 lutego podczas kolejnej odsłony STREFY MONOTYPE wystąpi m.in. Mia Zabelka, austriacka artystka, uznawana za jedną z najbardziej innowacyjnych skrzypaczek z kręgu free improvisation na świecie. 27 lutego z premierowym materiałem, wystąpi jeden z najbardziej rozpoznawalnych w świecie polskich artystów tworzących muzykę elektroniczną – Jacek Sienkiewicz. Koncertowi towarzyszyć będą żywe wizualizacje Odile Bernard Schröder.

Polub Strefę na Facebooku

Ściągnij program Strefy w pliku pdf

SZCZEGÓŁY

========================

data: 2012-01-18,19
godzina: 19:00
koncert: PERSPEKTIVEN / PERSPEKTYWY
bilety: 10 PLN
Kuratorzy: Maciej Śledziecki i Marion Wörle (Kolonia), Michał Libera (Warszawa)
więcej informacji: www.patakaind.blogspot.com, www.satelita.de

Muzyka ze studiów eksperymentalnych w Kolonii i Warszawie dzisiaj. Wystąpią: Philip ZOUBEK, Marion Wörle, Maciej Śledziecki Wolfram, Mikołaj Pałosz

Projekt poświęcony jest muzyce elektronicznej powstającej w latach 50-tych i 60-tych równolegle w dwóch ośrodkach muzyki eksperymentalnej – kolońskim studiu WDR Elektronische Musik Studio oraz warszawskim Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia. Ten początkowy okres rozwoju technologii studyjnej charakteryzował się wieloma eksperymentami, które stanowią dziś podstawowe metody tworzenia większości otaczającej nas muzyki.

Chcemy przypomnieć historię tych nieco zapomnianych eksperymentów, ukazać ich związki ze współczesnością, ale przede wszystkim zapytać o inne możliwe scenariusze kontynuowania tej tradycji. Program skonstruowany jest tak, aby wyartykułować owe pytania zarówno teoretycznie (dyskusja, prezentacja partytur) jak i praktycznie (prezentacja oryginalnych nagrań oraz ich nowych, przearanżowanych wersji).

========================

data: 2012-01-20
godzina: 20:00
koncert: kakofoNIKT
bilety: 10 PLN
kurator: Paweł Sky | STREFA
patroni medialni: megatotal.pl, independent.pl, shoegaze.pl
więcej informacji: www.myspace.com/kakofoNIKT

Program STREFA CSW Zamek Ujazdowski zaprasza na performance kolektywu kakofoNIKT nawiązującego, w sposób autorski, do idei muzyki industrial z przełomu lat 70-tych i 80-tych XX wieku.

KakofoNIKT – poznańska grupa audio-wizualna działająca od 2006 roku. Porusza się na styku muzyki industrialnej, noise’u, free improvisation, instalacji dźwiękowych i performance’u. Instrumentarium grupy stanowią m.in. metalowe odpadki, uszkodzone urządzenia elektroniczne, zabawkowe instrumenty, przetwarzana elektronicznie lira korbowa i saksofon, nagrania terenowe i dźwięki konkretne, przedmioty codziennego użytku, generatory fal akustycznych. Celem zespołu jest kalibracja percepcji słuchacza na kanał odmiennej świadomości – eksperymenty z porą koncertu jak w przypadku projektu Responsorium- zaczynającego się o 5 rano czy dosłownie z położeniem publiczności- w cyklu koncertów do śnienia Dream Machine. Dźwięk staje się punktem granicznym doświadczenia. Istotnym elementem funkcjonowania grupy jest praca z przestrzenią jak było w przypadku występów w Synagodze w Klimontowie, remizie strażackiej w Zdunach, starej rzeźni w Tucznie czy koncertu na podświetlany i amplifikowany las oraz multimedialnej zamianie góry z dołem największego przejścia podziemnego w Poznaniu.

Podczas koncertu w CSW KakofoNIKT będzie promował album Kaktuus, który jest interpretacją i przełożeniem na język dźwięków doświadczenia kaktusowego. Utwory układają się w kolejne etapy kontaktu z kaktusem – od przygotowań po skrajne objawy działania. Kaktuus powstał w skutek eksperymentów z percepcją dźwięku, metodami improwizacji i prób wywołania za pomocą muzyki doświadczeń szczytowych (peak experience).

Kolektyw występował m.in. na: Wrocław Industrial Festival (2011), Heineken Open’er Festival (2009), Soundscreen Festival (2009), Miasto Zdarzeń (2009), Festiwal Futuryzmu (2008)

KakofoNIKT to:

Patryk Lichota – laptop, saksofony, preparacje
Szymon Mizera – lira korbowa + efekty, didgeridoo, głos
Hubert Wińczyk – preparowane obiekty, generator fal akustycznych, efekty, zabawkowe instrumenty, głos

video:

========================

data: 2012-01-27
godzina: 19:00
koncert: Strefa Monotype 04
bilety: 15 PLN
kurator: Andrzej Załęski | STREFA
patroni medialni: Ströer Out-of-Home Media, MetroMedia, independent.pl, megatotal.pl, shoegaze.pl
więcej informacji: www.monotyperecords.com, www.bumstein.com/art, www.pure.test.at, www.myspace.com/hatitah

27 stycznia podczas czwartej odsłony cyklu STREFA MONOTYPE będzie można m.in. zobaczyć koncert nowego projektu muzyków zespołu HATI oraz austriackiego artysty PURE – PRSZR: PRSZR (PL / A), Arturas Bumsteinas (LT), Dariusz Kociński

PRSZR (Hati & Pure)
Wspólny projekt austriackiego artysty dźwięku mieszkającego w Berlinie znanego jako PURE (Peter Votava) oraz muzyków z duetu HATI (Rafał Iwański i Rafał Kołacki). PURE tworzy na polu abstrakcyjnej muzyki elektronicznej, wydał kilkanaście płyt w tak zasłużonych dla eksperymentalnej muzyki wytwórniach jak Mego, Staalplaat czy Cronica Electronica. Muzycy znani z HATI opierają się na brzmieniu instrumentów akustycznych, zagrali kilkaset koncertów w Europie i USA, współpracując z tak znakomitymi muzykami jak Z’EV, John Zorn, Robert Curgenven czy Sławomir Ciesielski (ex Republika). Trio artystów jako PRSZR ma na koncie kilka wspólnych koncertów w 2008 i 2009 r. zagranych w Niemczech oraz na II CoCArt Music Festival. Na początku 2012 r. nakładem szwajcarskiej wytwórni Hinterzimmer Records ukaże się album zarejestrowany latem 2009 r. w specjalnie zaaranżowanym studio w lofcie pod Berlinem. PRSZR prezentuje premierowy program muzyczny łączący dwie skrajne domeny: elektroniczną i akustyczną. 1 lutego 2012 projekt pojawi sie na prestiżowym 12. Club Trans Mediale Festival w Berlinie. Wydaniu albumu PRSZR w 2012 r. towarzyszyć będzie trasa koncertowa w kilku miastach Europy.
www.pure.test.at
www.myspace.com/hatitah

Arturas Bumsteinas
Litewski kompozytor i artysta wizualny poruszający się w świecie muzyki akustycznej i elektronicznej, absolwent Litewskiej Akademii Muzycznej i Teatralnej, założyciel międzynarodowych zespołów Works and Days i Quartet Twentytwentyone. Prezentował swoje prace na ponad trzydziestu wystawach w całej Europie. Brał udział w wielu festiwalach, między innymi The Holland Festival, Angelica, Sensoralia/Romaeuropa, Avanto, Sonic Circuits, Skanumezs, Full Pull, Cut&Splice, Wundergrund i wielu innych. Od 2000 roku współpracował z takimi artystami jak Anton Lukoszevieze, Piotr Kurek, Jesse Glass, Laura Garbštienė, Antanas Jasenka, Antanas Kučinskas, Maarten Ornstein, Simon Wickham-Smith, Jeff Surak, Borut Savski, Max Reinhardt, Rytis Mažulis. Jedną z wytwórni wydających jego muzykę jest polski Bołt.

http://www.bumstein.com/art/

http://www.myspace.com/bumsteinas

Dariusz Kociński
Artysta performer, muzyk, animator eksperymentalnej sceny muzycznej Lublina, gdzie mieszka i pracuje. Jego działania sytuują się w obszarze performance, wideo i instalacji dźwiękowych. W 1999 roku ukończył Wydział Artystyczny Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, obronił dyplom z sitodruku. Artysta wykorzystuje maszyny i urządzenia elektryczne, które dostosowuje do danego czasu i przestrzeni. Na bazie znalezionych mechanicznych sprzętów konstruuje obiekty artystyczne, którym przypisuje konkretne właściwości, rytm poruszania się i nowe warunki istnienia. Prace Kocińskiego, które można określić jako rzeźby-akcje obejmują aranżowanie, realizację i zapis wydarzeń, których rezultaty noszą cechy zdarzenia estetycznego. Postępując według precyzyjnie opracowanych procedur, artysta wywołuje i rejestruje projekcje przedmiotów w przestrzeni.

Współorganizatorem koncertu jest MonotypeRec.

Koncert PRSZR odbywa się dzięki wsparciu Austriackiego Forum Kultury w Warszawie.

========================

data: 2012-02-03
godzina: 20:00
koncert: Balanda DidjeridooDuo
bilety: 15 PLN
kurator: Paweł Sky | STREFA
patroni medialni: wegetarianski.pl, megatotal.pl, independent.pl, shoegaze.pl
więcej informacji: www.myspace.com/balandadidjeridooduo

Duet Balanda DidjeridooDuo zaprezentuje akustyczno-etniczną wersję muzyki ambient. Czas Snu czyli etniczna wizja ambientu

Zanurzając się w otchłań głęboko drgających brzmień zapadniemy w SEN. Niekoniecznie zimowy; będący raczej ŚNIENIEM – podróżą w nieznaną, przekraczającą wszelkie granice przestrzeń. Kawałek niezwykłej, rdzennie aborygeńskiej, muzyki zagra duet Balanda DidjeridooDuo.

Stan śnienia nie jest w tradycji Aborygenów stanem umysłu a raczej funkcjonującą obok – rozpoznawalnej przez nas intelektualnie – rzeczywistością. Muzyka didjeridoo, będąca częścią rytuałów rdzennych Australijczyków, pomagała łączyć wszystkie rzeczywistości w jedną czasoprzestrzeń tworząc nierozerwalną więź między wszystkimi istotami żywymi.

Rafał Rufus Libner oraz Łukasz Luka Hołuj stworzyli swą formację (początkowo o nazwie Nell’Ambiente) w 1998 roku. Od tego czasu, wiele eksperymentując – m.in. właśnie poprzez interakcje i rezonans 2 instrumentów – znaleźli rozwiązanie pozwalające połączyć muzyką archaiczną i nowoczesną, etniczną i miejską. Powolne sferyczne drony przenikają się w ich muzyce z pulsującymi rytmami tworząc przestrzenne harmonie. Zanurzając się w nie można odpocząć od codzienności bądź – jak kto woli – śniąc, odnaleźć swe miejsce w nieustająco pulsującym rytmie kosmosu.

Duet współpracuje m.in. z krakowskim Teatrem Starym przy przedstawieniu Factory 2 Krystiana Lupy. W 2005 roku podczas Festiwalu Nowa Tradycja, za grę na didjeridoo, Rafał Libner otrzymał nagrodę dla instrumentalisty.

Współorganizatorem koncert jest Fundacja POMPKA

video:

========================

data: 2012-02-17
godzina: 19:00
koncert: Strefa Monotype 05
bilety: 15 PLN
kurator: Andrzej Załęski | STREFA
patroni medialni: Ströer Out-of-Home Media, MetroMedia, independent.pl, megatotal.pl, shoegaze.pl
więcej informacji: www.monotyperecords.com, www.myspace.com/komoraaa, http://bionulor.com, www.miazabelka.com

17 lutego podczas kolejnej odsłony STREFY MONOTYPE wystąpi m.in. Mia Zabelka, austriacka artystka, uznawana za jedną z najbardziej innowacyjnych skrzypaczek z kręgu free improvisation na świecie: Mia Zabelka (A), Komora A + Zale, Bionulor

Mia Zabelka
Pochodząca z Wiednia kompozytorka, skrzypaczka elektryczna i wokalistka. Uznawana obok Jona Rose i Laurie Anderson za jedną z najbardziej innowacyjnych skrzypaczek z kręgu free improvisation. Studiowała muzykę i kompozycję u Romana Haubenstock-Ramatiego, Dietera Kaufmanna, Kurta Schwertsika i Aleksandra Arenkova. Jako kompozytorka i wykonawca muzyki improwizowanej i elektro-akustycznej wypracowała swój własny język oparty na de-i rekonstrukcji dźwiękowych możliwości skrzypiec, wykorzystując do gry na żywo efekty elektroniczne i nowe techniki wykonawcze. Koncertowała w Ameryce Europie i Rosji. Laureatka wielu nagród, trzy razy otrzymała Prix Ars Electronica, była gościem programu DAAD w Berlinie. Obecnie współpracuje w duetach z Lidią Lunach i Zahrą Mani, z artystką video Mią Makela, a także w triach z Pavlem Fajtem/ Johannesem Frishem i Johnem Russelem/ Maggie Nichols.

http://www.miazabelka.com/

Komora A + Zale
Komora A – W skład grupy wchodzą Dominik Kowalczyk (Wolfram), perkusista indie-rockowego Setting The Woods on Fire – Karol Koszniec i właściciel labelu Monotype Rec. – Jakub Mikołajczyk. Trójkę artystów łączy niewątpliwie pokrewna, choć nie identyczna wrażliwość brzmieniowa; w efekcie otrzymujemy improwizacje o gęstości i wewnętrznej dynamice dużo większej niż w solowych impresjach Wolframa. Uwagę zwraca przede wszystkim wysoka brzmieniowa entropia: skupione, surowe medytacje Kowalczyka zyskują kontrapunkt i zarazem dopełnienie w bardziej ekstrawertycznym i drapieżnym temperamencie pozostałych członków Komory A.

http://www.myspace.com/komoraaa

Zale (Andrzej Załęski)
Współtwórca Komuny Otwock, współpracował z teatrem Gardzienice i Akademią Ruchu.
Redaktor współtworzący program Alternativi w TVP. Redaktor Anteny Krzyku.
Filmowiec (Seria filmów dokumentalnych dla Discovery Europe i TVP2), muzyk, perkusista – grał min. w Multicide, Mitch and Mitch, 3 Metry, Za Siódmą Górą. Współpracował min. z: Małymi Instrumentami, Jerzym Mazzollem, Andrzejem Przybielskim, Pavlem Fajtem, Praffdatą, Joe Giardullo, Eugenem Chadbournem, Charles’em Haywardem, Johnem Hegre, Tatsuya Yoshidą.
Od 1993 roku jest kuratorem programu Strefa w Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski w Warszawie, gdzie organizuje koncerty, pokazy filmowe, festiwale multimedialne etc.

Bionulor
BIONULOR: CZYLI DŹWIĘKÓW ZNALEZIONYCH ŻYCIE PO ŻYCIU
Bionulor to jednoosobowy projekt muzyczny eksplorujący przestrzeń dźwiękowego recyklingu. Początek działalności to jesień 2006. Każdy utwór budowany jest na bazie tylko jednego sampla (jednego fragmentu dźwiękowego materiału źródłowego) i jego dalszej obróbki, bez użycia żadnych dodatkowych pozaźródłowych dźwięków czy instrumentów (100% sound recycling). Tak ścisły realizacyjny rygor przestaje być jednak ograniczeniem, zmieniając się w inspirację i metodę twórczą, a komputerowa sterylność zmierza nieuchronnie ku technologicznemu lo-fi, gdzie każdy szum i niespodziewana usterka witane są z radością. Sam materiał źródłowy to muzyczne odpady, dźwięki znalezione – na starych taśmach, płytach winylowych, nagraniach archiwalnych mających z muzyką niewiele wspólnego. Bezpośrednią inspiracją do stworzenia, wybrania i użycia dla celów projektu metody 100% sound recycling była twórczość japońskiego artysty dźwięku Aube. Nie bez przesady będą też skojarzenia wywiedzione z tradycji alchemicznej.

http://www.myspace.com/bionulor

http://bionulor.com

Współorganizatorem koncertu jest MonotypeRec.

Koncert Mii Zabelki odbywa się dzięki wsparciu Austriackiego Forum Kultury w Warszawie.

========================

data: 2012-02-24
godzina: 20:00
koncert: Jacek Sienkiewicz
bilety: 20 PLN
kurator: Andrzej Załęski | STREFA
patroni medialni: megatotal.pl, independent.pl, shoegaze.pl
więcej informacji: www.jaceksienkiewicz.com, recognition.pl

27 lutego z premierowym materiałem, wystąpi jeden z najbardziej rozpoznawalnych w świecie polskich artystów tworzących muzykę elektroniczną – Jacek Sienkiewicz. Koncertowi towarzyszyć będą żywe wizualizacje Odile Bernard Schröder.

Jacek Sienkiewicz, jeden z najbardziej rozpoznawalnych w świecie polskich artystów tworzących muzykę elektroniczną, znany jest przede wszystkim ze swej wytwórni Recognition, której nakładem od ponad dekady ukazało się już 30 wydawnictw. Nie jest jednak powszechnie znanym faktem, że przez całe życie inspirował się i interesował muzyką eksperymentalną, awangardową, psychodeliczną.

Jacek powraca do sali Laboratorium CSW po 16 latach – to tam właśnie, jesienią 1996, miał miejsce jego pierwszy występ na żywo. Tym razem przedstawi nam pierwszą odsłonę swojego nowego projektu – jakże odległego od zdecydowanie rytmicznej dotychczasowej twórczości. Premierowy występ z nowym materiałem przyniesie tajemniczą, gęstą atmosferę, starannie opracowane dźwiękowe tkanki budujące jedyną w swoim rodzaju przestrzeń wypełnioną spiritualną energią. Będzie to zapowiedź nowej serii limitowanych wydawnictw prezentujących zupełnie nową drogę muzycznych poszukiwań. oraz

Koncertowi towarzyszyć będą żywe wizualizacje Odile Bernard Schröder – mieszkającej w Paryżu fotografki i artystki, eksperymentującej ze światłem za pomocą camera obscura, światłoczułego papieru i własnoręcznie wykonywanych narzędzi. Badając interferencje światła, czasu i gestu, Odile opracowała bardzo swoisty język wizualnej komunikacji.
Występ w CSW będzie również pierwszą z planowanych kolaboracji obojga artystów.

video:

Piotr Kurek

Muzyk, performer i zapalony kolekcjoner. Tworzy muzykę teatralną i dla zespołów tańca nowoczesnego. Współtwórca Ślepców, nieaktywnej już grupy z końca lat 90, człowiek stojący za projektem Piętnastka. Od 2006 roku współpracuje z Londyńskim Unknown Public, portugalską wytwórnią Cronica, Lubelskim Teatrem Tańca, Białostockim Teatrem Lalek, Ośrodkiem Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych Rozdroża, kolektywem audiowizualnym kilku.com, a także muzykami takimi jak Arturas Bumšteinas, Peter Votava, Jean-Jacques Palix, Jerzy Kornowicz i Stephan Mathieu.

Łukasz Ciszak

Improwizujący gitarzysta, w swojej muzyce wykorzystuje poszerzone techniki, elektronikę i przetworzone nagrania terenowe. Założyciel oficyny sqrt, w ramach której od 2004 wydał 21 albumów, m.in. Arszyn, Emiter, Red Needled Sea (Grecja), Odd Job (Francja), Blue Sabbath/Black Fiji (Francja/Niemcy).
Współpracuje z: Arszyn, XVP, Thaw, Noisegarden, Maćkiem Szymczukiem, Grzegorzem Zawadzkim.

Hannolainen

S. Hannolainen – muzyk eksperymentalny, założyciel kolektywu MAAAA oraz wydawnictwa Triangle.records. Występując pod pseudonimem Hannolainen daje hipnotyczne koncerty przy użyciu radzieckiego syntezatora Poliwoks.

Koncert odbędzie się 22.11.2011 o 19:00 w Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski, Budynek Laboratorium, ul. Jazdów 2, Warszawa. Wstęp wolny

Kurator: Andrzej Załęski | STREFA

Współorganizatorem koncertu jest MonotypeRec.

Patroni medialni koncertu: Ströer Out-of-Home Media, MetroMedia, independent.pl, popupmusic.pl, megatotal.pl, shoegaze.pl

- – - – -

MonotypeRec. – niezależna wytwórnia płytowa założona w 2004 roku w Warszawie. Stylistycznie koncentruje się na szeroko pojętej awangardzie muzycznej, od noise’u, drone, muzyki konkretnej i poszukującej elektroakustyki po minimal music, free-jazz, czy EAI. W tej chwili jest jedną z najbardziej aktywnych eksperymentalnych, europejskich wytwórni muzycznych. W jej katalogu znajduje się ponad 40 pozycji (płyty CD, płyty winylowe, DVD). Od 2009 MonotypeRec. wydaje własny magazyn (nieregularnik) – “m|i”.

- – -

Program Strefa w Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski od 1993 roku prezentuje nowe i znikające zjawiska w kulturze, takie jak: koncerty muzyki eksperymentalnej, akcje multimedialne, instalacje, spotkania z ostatnimi wiejskimi muzykantami, wieczory autorskie, warsztaty muzyczne, pokazy rodzinnych filmów 8mm, etc.
Program Strefa zorganizował wiele unikalnych festiwali interdyscyplinarnych: Brulion – Bulion czyli pierwsze ujawnienie artystów związanych z pismem Brulion, The Other London Music – prezentacja artystów z Londynu, „Last Few days of Laboratory Space” – trzydniowe działania artystów w przestrzeni Laboratorium, Club Cube – festiwal sztuki klubowej i inne.

Po raz pierwszy w Polsce, dzięki działalności „Strefy CSW” mogliśmy poznać artystów tej sławy co: Etgar Keret, Gogol Bordello, Jurij Andruchowicz, Lydia Lunch, Eugene Chadbourne.

Das Moon tworzy nowofalowy electropop inspirowany muzyką niemieckich klasyków z lat osiemdziesiątych: Einstürzende Neubaten, i Kraftwerk, ale też Depeche Mode, The Velvet Underground i Nico.

Koncert w CSW jest częścią trasy promującej bardzo dobrze oceniany album Electrocution, wydany wiosną przez Polskie Radio.

Dla tych, którzy nie będą mogli dotrzeć do CSW, koncert będzie emitowany na żywo w sieci – w playerze poniżej. Początek transmisji o 19.15.

Koncert odbędzie się w ramach cyklu STREFA, prezentującego w CSW nowe zjawiska polskiej (i nie tylko) muzyki.

Jesienny program koncertów STREFY w Budynku Laboratorium Centrum Sztuki Współczesnej szykuje się nad wyraz interesująco. Czego możemy się po nim spodziewać?

Andrzej Załęski: Łatwiej chyba powiedzieć czego nie możemy się spodziewać – muzyki komercyjnej.

Paweł Sky: Cokolwiek by to znaczyło :) Już w niedzielę, 2 października rozpoczynamy „STREFĘ jesiennych koncertów”. Podczas pięciu odsłon zaprezentujemy kilkunastu artystów z kraju i zagranicy.

2 października w ramach cyklu „STREFA MONOTYPE” zagranicznym gościem będzie Crank Sturgeon – działający od 1992 roku amerykański artysta, którego koncerty to „kabaret hałasu” z pogranicza muzyki noise z dużą dawką humoru. Udowadnia podczas nich tezę, że nie ma takiej rzeczy na świecie, na której by nie można było zagrać.

6 października zapraszamy na koncert zespołu DAS MOON, który będzie promował swój album „Electrocution”, wydany w maju 2011 przez Polskie Radio.

9 października zaprezentujemy artystów z nurtu progresywnej elektroniki – Wirackiego i C.H. District, którzy tworzą w Warszawie, a największe sukcesy odnoszą poza granicami kraju .

16 października odbędzie się Festiwal TRANS/WIZJE, podczas którego wystąpi czołówka przedstawicieli muzyki eksperymentalnej w Polsce: Suka Off, Hatii, Job Karma, Wolfram oraz Benicewicz. I w tym miejscu chciałbym podkreślić, że z muzyką eksperymentalną nie jest aż tak źle, jak by się mogło wydawać, ponieważ na festiwal nie ma już od dłuższego czasu biletów. Krótko mówiąc zainteresowanie jest.

22 listopada zakończymy “STREFĘ jesiennych koncertów” czwartą edycją cyklu „Strefa Monotype” i zaczniemy przygotowywać „STREFĘ zimowych koncertów”. Start białych szaleństw planujemy na 20 stycznia 2012.

Program prezentuje bardzo różnorodnych wykonawców, jednakże proponowana muzyka nie należy do najłatwiejszych. Czy cieszy się dużym zainteresowaniem? Kim są jej odbiorcy?

Andrzej Załęski: Generalnie w Polsce muzyka, którą można określić jako eksperymentalna, nie cieszy się się jakimś szczególnym zainteresowaniem, ale na szczęście ma swoich słuchaczy. Kim oni są? Myślę, że to też eksperymentatorzy.

Paweł Sky: Muzykę prezentowaną w Budynku Laboratorium można właśnie porównać do eksperymentów w laboratorium. Zapraszamy odbiorców do uczestniczenia w doświadczeniach. Czasem bardziej udanych, czasem mniej.

Ale nie wrażenia estetyczne w koncertach są najważniejsze, tylko wartości poznawcze. Obserwowanie, jak wielka może być wyobraźnia twórców i dokąd ich ona prowadzi… Obserwacja, wnioski i kolejne, dalsze eksperymenty na muzyce, w muzyce i wokół muzyki, to moim zdaniem najważniejsza rola koncertów w ramach Programu Strefy. Jednym słowem poszukiwanie…

Obecnie koncerty kojarzą się z rozrywką, my natomiast proponujemy bardziej edukację niż rozrywkę.

Wiemy już kogo i czego spodziewać się do końca listopada. Co dalej? Jak wyglądają plany na dalszą przyszłość?

Paweł Sky: Program Strefy chcemy podzielić na kwartalne okresy. Przed nami więc Strefa zimowych koncertów (styczeń-marzec 2012), podczas których będzie można usłyszeć m.in. poznański kolektyw audio-wizualny kakofoNIKT, otwocką Oranżadę promującą koncept album „Once Upon A Train”, stanowiący muzyczną ilustrację podróży przez dziesięć stacji kolejowych z Otwocka do Wawra (tzw. linię otwocką), Balanda DidjeridooDuo czyli mistrzów jednego z najstarszych instrumentów na świecie – didjeridoo, oraz moim zdaniem jeden z ciekawszych młodych zespołów z nurtu mocnego brzmienia, nad którym na pewno unosi się duch Johna Zorna – warszawski Merkabah.

Andrzej Załęski: Jest jeszcze kilku artystów z zagranicy, których chciałbym zaprosić do Zamku Ujazdowskiego, na przykład Pauline Oliveros, Chris Watson czy Pierre Bastien, zobaczymy, wiele zależy od pieniędzy.

To samo dotyczy polskich artystów: Piotra Kurka, Pawła Romańczuka, Asi Miny, Pawła Czepułkowskiego, Jacka Sienkiewicza, którzy mam nadzieję pojawią się w przyszłym roku ze swoimi nowymi projektami w Strefie.

Jakiego klucza używacie w doborze artystów, którzy prezentują się w ramach Programu STREFA?

Andrzej Załęski: Od 1993 roku w Programie Strefa w Zamku Ujazdowskim wystąpili tacy artyści jak: Kinsky, The Spaceheads, Fred Frith, Gogol Bordello (po raz pierwszy w Polsce), Otomo Yoshihide, Totart, Praffdata, Świetlicki, Podsiadło, artyści związani z pismem Brulion, Za siódmą górą, Teatr Akademia, Atman, artyści z Ukrainy, Uż jsme doma, Kaffe Matthews, Charles Hayward, Eugene Chadbourne, Etgar Keret, Tomasz Stańko, Drevo, Mouse on Mars, Zu, Zbigniew Libera, Igor Krenz, artyści ze stajni Mik.Music.!. Jacek Staniszewski, Wolfram i wielu wielu innych. Więc jaki jest klucz?

Paweł Sky: Staram się prezentować zespoły, które niezależnie od przypisanego mu gatunku są nowatorskie, intrygujące, krótko mówiąc wyjątkowe. Dla mnie liczy się potencjał i pomysł danego zespołu na muzykę. I czasem odnoszę wrażenie, że jestem zbyt popowy dla awangardy i zbyt awangardowy dla popu. Ale to dobrze.

Zawsze chcę swoimi propozycjami (kiedyś na Openerze, obecnie w CSW) skłaniać do zadawania pytań, zachęcać widzów do poszerzenia horyzontu postrzegania muzyki, niż dawać odpowiedzi jak ma wyglądać muzyka, czy zaspokajać gusta odbiorców.

W latach 90., jako z jeden pierwszych w Polsce, podczas Zielonego Festiwalu połączyłem koncerty punkowych zespołów z imprezą techno. Wtedy wzbudzało to kontrowersje. Dziś takie połączenia stylistyczne to norma.

Moją pierwszą inspiracją w dążeniu do eklektyczności w odbiorze muzyki były podróże po europejskich squatach, a także wizyty w Domu Komuny Otwock w Ponurzycy, gdzie podczas imprez jednocześnie występowały offowe teatry, ekipy fire-show, dj’e czy punkowe, etniczne i awangardowe zespoły. I nigdy nie można było być pewnym, co danego wieczoru zostanie zaprezentowane. Ożywcze i inspirujące doświadczenie.

I to jest piękne w muzyce, czy ogólnie w działalności artystycznej – wychodzenie poza schematy, poszukiwanie nowych środków wyrazu. Może się to stać również nawet w przypadku muzyki pop, czego pozytywnym przykładem jest DAS MOON. Dla mnie nie jest ważny gatunek, tylko idea.

Tutaj więcej do poczytania o poszczególnych wydarzeniach.

A stąd można ściągnąć program koncertów Strefy na jesień 2011 w wersji pdf (412 KB).

Strona Programu Strefa na stronie CSW Zamkek Ujazdowski.

Jeżeli chcesz otrzymywać newsletter z informacjami o koncertach Strefy wyślij maila na adres strefa_info@csw.art.pl i w tytule wiadomości wpisz TAK.

Największym i najciekawszym wydarzeniem tej jesienni będzie psychoaktywny festiwal TRANS/WIZJE (16.10.2011), w którym wezmą udział najwybitniejsi przedstawiciele radykalnej sztuki performance oraz muzyki eksperymentalnej i rytualnej w Polsce: Suka Off, Hati, Job Karma, Benicewicz oraz Wolfram.

2 października w ramach cyklu Strefa Monotype wystąpią: XV Parówek, Wolfram oraz amerykański performer poruszający się na peryferiach muzyki noise, Crank Sturgeon.

6 października zespół Das Moon będzie promować swój debiutancki album Electrocution, wydany przez Polskie Radio i uznawany za jeden z najciekawszych tegorocznych debiutów.

9 października zaprezentują się dwaj warszawscy artyści: C.H. District i Wiracki, reprezentujący nurt progresywnej elektroniki, a którzy największe sukcesy odnoszą poza granicami kraju.

Ostatni jesienny koncert programu Strefa 22 listopada będzie kolejną odsłoną prezentacji Monotype Rec.

Na początku 2012 roku w Sali Laboratorium CSW wystąpią również: kakofoNIKT – poznański kolektyw audio-wizualny, otwocka Oranżada, która promować będzie koncept album „Once Upon A Train” oraz Jacek Sienkiewicz z premierowym materiałem.

Program koncertów Strefy na jesień 2011 można ściągnąć stąd (pdf, 412 KB).

Świat muzyki tworzonej przez tych dwoje artystów, to drgający pogłos dzwonów, który odbija się głęboko w niebie, a czasem brzmi jak płynąca tam melodia… To dźwięk olbrzymich gongów, nie cichnących w świątyniach Tybetu, Bali czy Japonii… Dźwięk strun wibrujący jak nurt rzeki wspomnień. I magiczny głos, który unosi się pozostawiając w powietrzu zwiewne ślady melodii. To świat wolno odbijających od siebie dźwięków, które splatają się ze sobą tak, by stopniowo wrócić do wewnętrznej ciszy.

W projekcie Ashita, słuchacze zaproszeni są do miejsc, w których nurt cichej rzeki spotyka się ze strumieniem zagubionych wspomnień; do miejsc, z których dojrzeć można światło dające początek nowemu dniu.

Ashita znaczy jutro. 11 marca 2011 wskutek bolesnej katastrofy – trzęsienia ziemi, tsunami i awarii elektrowni jądrowej, straciliśmy tak wiele… Z nadzieją jednak wyglądamy nowego jutra – „ashita”. Niech „ashita” oświetla i ogrzewa każdego tak, by stopić jego bolesne wspomnienia i smutek. – mówi Hiroko Komiya.

Hiroko Komiya

Hiroko Komiya przekształca w dźwięki obrazy pochodzące z powietrza, otaczającej nas przestrzeni czy istnień. Są one bez stałej linii melodycznej czy rytmu; całkiem proste, pojedyncze, towarzyszą nam podobnie jak pogoda czy najbliższe otoczenie. Używa zarówno materiałów naturalnych, takich jak woda, kamień, bambus, piach, liście i muszle jak i instrumentów – dzwonków, bębenków czy perkusji.

Koncertowała z artystami takimi jak Jean C. Dussin (gitara, głos), Ramuntcho Matta (gitara, elektronika), Simon Spang-Hanssen (saksofon, flet), Mateo de Bellis (banjo, flet), Calude Parle (akordeon), John Barrett (fortepian, gitara) czy Hubert Poloniewicz (tabla, ney).

Kazuya Nagaya

Kazuya Nagaya tworzy muzykę ambientową, łącząc instrumenty sakralne i etniczne m.in. z brzmieniami keyboardów i elektrycznych gitar. Koncertuje na żywo w Japonii, USA i innych krajach. Współpracował z muzykami, tancerzami, malarzami ale też z mnichami tybetańskimi i szamanem. Grał m.in. z Plastikmanem, Carlem Stonem, KODO, Toshinorim Kondo czy Susan Osborn.

————————————————————

Kazuya Nagaya i Hiroko Komiya (Japonia) – projekt „Ashita”

Kiedy: wtorek, 12 lipca 2011, 20:00

Gdzie: Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Sala Laboratorium, Jazdów 2, Warszawa

Wjazd: 25 PLN

Kurator: Andrzej Załęski, Paweł Sky | STREFA

Współorganizator koncertu: Fundacja POMPKA.

Koncert współfinansowany przez: Fundację im. Takashimy, Royal apple – sok na wagę zdrowia, Dom Kredytowy NOTUS, drukarnię AMK Group, agencję Reklama z duszą.

Patroni medialni koncertu: TVP Kultura, monotypeRec, megatotal.pl, independent.pl, koncert.pl