Głównymi bohaterami tego pełnego surrealistycznych akcentów świata są dzieci. Mroczną formę tego prawie że musicalu tworzy zarówno mieszanka stylów, jak i ciekawa w swej wymowie różnorodność interpretacyjna, a to wszystko za sprawą: melorecytacji, soulowych wokali, hip hopowego buntu, mocnego rockowego głosu.

Większość opowieści oparta jest na autentycznych historiach, które Dorian Mono zebrał podczas rozmów z bohaterami tych opowieści. W trakcie powstawania projektu zebrano ogromną ilość materiału, który jest kopalnią wiedzy o ludzkim dramacie, tym większym, bo dotyczy dzieci.

Olga Matylda Woźniak (NuSoulCity), Ela Dul (wariacje.pl), Devin Style, Marek Jackowski (The Goodboys, Maanam), Marek Sośnicki (Tamerlane), Hubert Bisto, Artur Szuba (Inni), Adam Kita (Tourette), Sławek Sumski (Snekegarden), Fishi oraz Gość Specjalny – to grono niesamowicie zdolnych i odważnych wykonawców, którzy postanowili się zmierzyć z tematami zwykle „zamiatanymi pod dywan”. Wczoraj odbyło się spotkanie organizacyjne zespołu realizującego projekt, a już dziś, w poniedziałek 3 października w Studio Wariacji w Łodzi, ruszyły prace nad częścią muzyczną tego pięcioetapowego, multimedialnego projektu.

Więcej informacji o postępach prac już niebawem

Pięć razy zebrałeś środki finansowe na wydanie płyty na portalu MegaTotal.pl. Jesteś też jedyną osobą, której udało się zebrać najwyższą możliwą kwotę, czyli czterdzieści tysięcy złotych. Wydałeś dzięki Fanom już cztery płyty. Jak to się robi?

Jeśli możesz robić to, co lubisz, to jesteś szczęśliwa. Jeżeli to, co robisz, sprawia innym przyjemność, to szczęśliwa jesteś bardziej. Nikt nie musi cię pretensjonalnie nazywać mistrzem czy uznawać za artystę. Ważniejsze jest, że obcy, których nie znałaś, stali się z czasem twoimi wiernymi słuchaczami, a niejednokrotnie też przyjaciółmi. Jeśli chcesz coś przekazywać, to musisz nauczyć się szacunku do siebie i do tych, którym to przekazujesz. Zarazem musisz pamiętać, że twoją rolą jest coś przekazywać a nie powielać. Musisz też wyzbyć się służalczego stosunku do lepszych od siebie, podchodząc do nich jak do partnerów. Jeżeli uważasz, że w tym, co tworzysz nie ma granic, wskazane jest podchodzić do krytyków z dozą tolerancji. Szczególnie do krytyków ze środowiska, które choć ogólnie potrafi dużo mówić o swojej wiedzy, to nie ma to nic wspólnego z rzeczywistością.

Często jesteś wystawiony na strzały ze strony krytyków. Nie każdemu czytanie niepochlebnych opinii przychodzi łatwo. Jak sobie z tym radzisz?

Pisząc recenzje stawiasz się w roli kogoś, kto pojął całą wiedzę świata. Czy poznanie takiej wiedzy jest możliwe? Uważam, że nie. Zacząłem więc stronić od oceny innych. Czasami mam wrażenie, że osoby piszące recenzje próbują odreagować swoje frustracje. Niebezpieczne jest jednak co innego. Kiedy recenzent uważa, że jest nieomylny, że jego wątła wiedza daje mu prawo do oceny, zbliża się wtedy raczej do roli klauna. Skoro pojął całą wiedzę, to czyż nie powinien pomyśleć, że po drugiej stronie może być rozwijający się twórca, który w przyszłości stworzy coś wartościowego? Mogę też użyć innego argumentu – czy większość ludzi tworzy? Chyba nie. Dlaczego więc dusić w zarodku tę małą grupę, która ma spory wkład w podtrzymanie intelektualnej strony życia człowieka? Oczywiście, jako kontrargument użyć tu można wyświechtanego zdania o jakości, tylko że jakość zależy od postrzegania, od grupy, społeczności itd. Nie trzeba tu być antropologiem kultury, żeby zauważyć, że coś, co w jednej grupie będzie postrzegane jako dzieło sztuki, dla innej będzie kiczem.

Do kogo ty chcesz dotrzeć? „Demons of the Vanity” mają trafić do każdego, czy może widzisz odbiorców projektu jako konkretną grupę?

… do ludzi, którzy nie uciekają przed prawdą.

Poruszasz często ciężkie tematy. Nie uważasz że twój wizerunek staje się przez to mroczny?

Bardzo lubimy się bawić i cieszyć życiem. Niestety lubimy też nie zauważać rzeczy złych. Mam dosyć osobiste zdanie na temat roli twórcy w społeczności. Dla mnie twórca ma obowiązek walki ze złem i jego publicznego pokazywania. Większość woli śpiewać o miłości nie zastanawiając się, że miłość jest piękna, jeśli świat jest bez zła. Twórcy uciekają od trudnych tematów, bo to się nie sprzedaje – paradoksalnie w dziennikarstwie jest odwrotnie. Nie rozumiem zatem skąd takie rozbieżności. Prowokować seksualnością potrafi każdy. Jeśli zaś trzeba prowokować złem, zaczynają się schody intelektualne. Oczywiście prowokować w celu walki z problemem, gdyż prowokacja w tworzeniu jest w dzisiejszych czasach według mnie niezbędna.

Dlaczego uważasz, że prowokacja jest niezbędna? Czy inne środki wyrazu straciły rację bytu?

Zbierz grupę dziesięciu ludzi. Podziel ich na dwie grupy i postaw naprzeciwko siebie. W tajemnicy powiedz jednej grupie, żeby jedna z osób krzyknęła jak wariat. Stań z boku i obserwuj. Na kogo zwrócą nagle uwagę?

Dlatego postanowiłeś zebrać 40 tysięcy na projekt „Demons of the vanity”?

Demony to projekt bardzo złożony. Ideałem byłoby zaangażować weń jak największą liczbę osób. Marzeniem moim jest, by udział w nim wziął każdy mój sympatyk i wniósł coś do niego tylko po to, by mógł on wybiec poza ramy zwykłego wydawnictwa, stając się jednym wielkim krzykiem.

Co chcesz wykrzyczeć realizując „Demons of the vanity”?

Wstajesz rano. Parzysz kawę. Wykonujesz te same czynności. Zawsze. Przeglądasz pocztę, rozmawiasz przez telefon. Przed wyjściem do pracy patrzysz na swoje dziecko. Śpi tak słodko. Myślisz, jakie ono jest kruche. Chcesz mu dać bezpieczeństwo. Tak bardzo je kochasz. Idziesz do pracy. Tam czasami rozmawiasz przez telefon. Pytasz co w szkole. Może się przewróciło i skaleczyło… Martwisz się. Wieczorem czytasz bajki na dobranoc. Czujesz, jak bardzo kochasz. Czujesz, jak bardzo twój świat ma sens. Gdzieś, po drugiej stronie świata takie samo dziecko zabija drugie na lokalnej wojnie. Gdzieś umiera z głodu. Fakt – to nie twoje dziecko. Dlaczego masz się tym przejmować? Przecież twój świat ma sens.

Podpowiedziano mi że sympatyzujesz ze sceną hip-hop. Lubisz krzyk ulicy?

Bardzo lubię brud hip-hopu. Młodzi ludzie próbują coś przekazać… taką prawdę płynącą wprost z ulicy. Nie dostosowują się do samozwańczych mistrzów, którzy próbują mówić, jak należy coś robić. Przecież wulgaryzmy w ich tekstach służą za wykrzykniki, więc czemu się oburzać, skoro w społeczności bez żenady używa się ich w obecności dzieci i w stosunku do osób potencjalnie kochanych. Bardziej dojrzali ludzie powinni się zapoznawać z hip-hopowym przekazem, gdyż ci młodzi ludzie głośno mówią o tym, o czym oni bali się mówić przez dziesiątki lat. Chyba, że wychodzą z założenia, że rozwój ludzkości jest uzależniony od milczenia jego uczestników.

Czy na „Demons of the vanity” planujesz udział artystów hip-hopowych?

Oczywiście ze tak. „ Demons of the vanity” to projekt wielogatunkowy.

Ludzie znający cię opowiadają o twoim pędzie technologicznym. Że jak czegoś nowego nie posiadasz, to jesteś chory. Czy to prawda?

Rozwój technologiczny przeraża pewną część twórców. Co ciekawe, nie zastanawia ich, że dzięki rozwojowi technologicznemu mogą np. dłużej żyć, bo technologie wspierają medycynę w dużej mierze. Muzyk grający na jednym instrumencie, zamykający się na wiedzę technologiczną, jest samobójcą. Czy kieruje nim lenistwo i nieuctwo, czy ortodoksyjne poglądy, czy konserwatywna dusza, nadal jest tym samym muzykiem, który się nie rozwija w kwestii technologicznej i zanim się obejrzy, część jego kolegów będzie miała szersze pole do tworzenia i przekazywania swojej twórczości. Tylko dlatego, że nie byli ignorantami. Nie będzie potrafił pisać nut przy pomocy komputera, nie będzie potrafił uczestniczyć w wirtualnych próbach, ani śnic mu się nie będzie, że już istnieją wirtualne odsłuchy. Sam, na własne życzenie zostanie wypchnięty poza margines własnego środowiska, grając co najwyżej na dożynkach, za darmo. Atak na nowe technologie to nic innego jak krzyk półnagiego w greckiej todze na stacji nowojorskiego metra.

Z drugiej strony jednak ogromny potencjał, jakie niosą nowe technologie to pułapka, w którą łatwo można wpaść gdy używać ich bezkrytycznie. Dotyka to bardzo wielu twórców. Na czym polega sekret kreatywnego korzystania z bezmiaru możliwości? To bardziej umiejętność czy instynkt twórczy?

Rozwój jakiejkolwiek dyscypliny potrzebuje heretyków. Gdyby wychodzić z założenia, że wczorajsze herezje nie mają prawa bytu dziś, wszyscy nadal grabilibyśmy teraz pole i przerzucali obornik. Nie istnieją żadne sekrety oprócz ciężkiej pracy i poświęcenia.

Skąd czerpiesz inspiracje?

Jeżeli sugerujesz mi tym pytaniem, że coś powielam, to oznacza, że poznając moją twórczość nasuwały ci się jakieś skojarzenia. Jeśli tak jest, to odpowiedzieć musisz sobie sama. Słucham muzyki klasycznej przez rock po jazz. Zwrot „nie lubię” wolę zastępować zdaniem – „jeszcze nie wsłuchałem się”.

Twoja ostatnia płyta – Miles Club, poświęcona była Milesowi Daviesowi. Demons of the Vanity będą dotykać znacznie poważniejszego problemu. Co sprawia, że zaczynasz zajmować się tym, a nie innym tematem?

Każdy twórca ma wybór. Jeśli chce może śpiewać pieśni o miłości. Ja nie zamierzam się zajmować rzeczami które nic nowego nie wnoszą, a tym bardziej nie próbują w jakiś sposób zmienić biegu spraw. To wbrew mojej naturze. Nie zamierzam też ograniczać się jedynie do muzyki czy słowa.

Malujesz, fotografujesz, piszesz teksty, tworzysz muzykę, kręcisz wideoklipy. Kiedy Ty na to masz czas?

Życie jest zbyt krótkie, by je marnować na oglądanie się za siebie…

Życie jest zbyt krótkie, by oglądać się za siebie. Podpisuję się pod tym! Nie pozostaje mi więc nic innego, jak tylko życzyć ci wielu sukcesów! Na koniec naszej rozmowy zacytuję słowa Tadeusza Kantora… „Moim domem było i jest moje dzieło”. Dziękuję za rozmowę.

Miles’ Club to hołd złożony muzycznemu wizjonerowi, artyście, który przekraczał granice i przez lata wytyczał nowe szlaki artystom uprawiającym czasem bardzo odległe gatunki muzyczne. Dorian Mono, czarodziej samplera, skupił się na Davisa fascynacji możliwościami niesionymi przez zdobycze elektroniki, w tym samplami i loopami.

Miles’ Club to logiczna kontynuacja poprzednich części MASKPACKA. Przynosi kolejną porcję nastrojów i inspirujących muzycznych krajobrazów wyczarowanych z odprysków innej rzeczywistości.

Początek płyty (Satin, Hobo) zawiera wiele spokojniejszych niemal ambientowych odcieni. Z biegiem czasu stopniowo zaczynają pojawiać się nawiązujace do klasycznego fusion jazz-rockowe eksperymenty (Breakfast At Tiffany’s, To the Dinner Jacket). Częstokroć utwory urozmaicone są odważnymi nawiązaniami do zupełnie odległych stylistyk jak breakbeat (I Am Falling) czy ciężki, industrialny rock (finałowy A Few Glasses Whisky).

Miles’ Club to bardzo zróżnicowany i ciekawy album, muzycznie chyba najbardziej dojrzały, będący godnym ukoronowaniem tetralogii Maskpacka.

Kup tę płytę w sklepie MegaTunes
Zobacz stronę artysty

Płytę sfinansowali Fani z serwisu MegaTotal.pl

soul
musiq
basiab
wspione
megafannik
blondii2007
kondi14
aligator44
sajmon
kuzyn
oraz 110 innych.

Autorem i wykonawcą wszystkich utworów jest Dorian Mono aka Ultrasound

Utwory na płycie:

1. Mass Delusion
2. Satin [A Few Minutes In The Bedroom]
3. Clouds From Stones
4. Hobo
5. Breakfast At Tiffany’s
6. Mists Of The Absurdity
7. I Am Falling
8. Factories Of Love
9. To The Dinner Jacket
10. Talented Mr. Ripley
11. When The Soul Is Saying Not
12. Sustaining The Delusion
13. After The Rain
14. A Few Glasses Whisky

Jest to krążek pełen subtelnych odniesień do niezapomnianych tematów mistrza jazzowej trąbki, a z pewnością nawiązujący wyjątkowo silnie do tego okresu w jego twórczości, gdy zafascynowały go możliwości współczesnej elektroniki, zwłaszcza sample czy loopy.

Także i Dorian Mono wyjątkowo sprawnie i twórczo korzysta ze zdobyczy tego typu instrumentarium. Miles’ Club tego dowodzi. Po raz kolejny przekonujemy się, jak nieskończoną paletę nastrojów i inspirujących muzycznych krajobrazów może zaproponować solista wyposażony w odpowiednie narzędzia oraz wiedzę dotyczącą ich wykorzystania.

26 maja jest niezwykłą datą z jeszcze jednego powodu. Tego dnia światło dzienne ujrzy MASKPACK – pierwsze w historii rynku muzycznego czteropłytowe wydawnictwo ufundowane w całości przez użytkowników portalu społecznościowego. Zawiera aż cztery godziny interesującej i pełnej rozmaitych wycieczek stylistycznych muzyki Doriana Mono (aka Ultrasound). Od porywającego zmiennością dynamiki Moth, przez bardziej wyważone, nawiązujące bardziej do electro-popowej estetyki Playa, ascetycznego, niemal ambientowego Hermita, aż po jazzującą atmosferę Miles’ Club.

Z okazji tego niecodziennego wydarzenia, już na tydzień przed premierą, a więc 19 maja zapraszamy do udziału w konkursie, w którym do wygrania będą BARDZO ATRAKCYJNE NAGRODY oraz premierowe egzemplarze wydawnictwa MASKPACK.

Szczegóły już w czwartek!

Dziś uprzedzamy tylko, iż w konkursie będzie mógł wziąć udział każdy posiadacz aktywnego konta na MegaTotal.pl

Jeśli ktoś go jeszcze nie posiada to nic prostszego jak wejść na tę stronę i się zarejestrować :)

Konkurs potrwa dwa tygodnie, aż do 2 czerwca 2011 roku.

Kompozycje są bardziej stonowane, momentami mroczne i zasnute mgłą leniwej tajemniczości. Tak jak dotychczasowa twórczość Doriana Mono, także i ta płyta potrafi wciągnąć słuchacza w najgłębsze labirynty dźwiękowej podświadomości.
Stylistycznie “Hermit” oddaje charakterystyczny styl Doriana Mono, polegający na łączeniu często odległych brzmieniowo plam w zaskakujące muzyczne krajobrazy. To przy okazji znakomita muzyka ilustracyjna i z pewnością warto polecić tego artystę oraz producenta twórcom filmów, spektakli czy innych form multimedialnych. Z pewnością jednak jest on w stanie nas jeszcze nie raz zaskoczyć swym kolejnym obliczem. Słuchając “Hermita” warto o tym pamiętać w kontekście przyszłej, finałowej odsłony MASKPACKa.

Płytę sfinansowali Fani z serwisu MegaTotal.pl:

soul
basiab
black_dev
aligator44
musiq
malena
wspione
cj_hno
blondii2007
mickeymouse
oraz 64 innych.

Autorem i wykonawcą wszystkich utworów jest Dorian Mono aka Ultrasound.
Płyta została wyprodukowana w Dorian Mono Studio.

Utwory na płycie:

01. Hermit Intro
02. Virgin Hill
03. Hermit Part 1
04. Picture Of My Son
05. Surely
06. Hermit Part 2
07. Tolerance
08. Virginia Woolf
09. Paradise Apple
10. Your Rains
11. Stay With Me
12. Hermit Part 3

Ultrasound – Hermit. Kup tę płytę w MegaTunes!

Dwa właściwe utwory to tytułowa, przebojowa i rozpędzona rockowa maszyna czyli Rafał oraz nerwowy i wykrzyczany Sam. Oba kawałki to rockowe mięso przyrządzone w zestawie klasycznym: głos, dwie gitary, bas i perkusja. Pozostałe pięć utworów to remiksy wspomnianej dwójki oscylujące pomiędzy elektro i breakbeatem a industrialem i ambientem. Wzięła je na warsztat piątka różnych artystów, którzy dokonali zaskakująco trafnych transformacji rockandrollowego brudu na język sterylnej elektroniki.

Pisząc o tej płycie nie można pominąć tekstów. Oba są wyznaniami… bardzo szczególnymi wyznaniami. Zespół już samą nazwą deklarujący niepokorne podejście do rzeczywistości i zastanego porządku, tutaj mierzy się z tematem miłości. Rzuca wyzwanie i stawia pytania. Warto sobie na nie odpowiedzieć.

Płytę sfinansowali Fani z serwisu MegaTotal.pl

soul
psychopath
mariochaos
roody
mymszlok
adakit
todibrowar
zerodead
damiandaszkiewicz
muchaphu

oraz 326 innych.

Płytę nagrał zespół w składzie:

Adam Kita (śpiew)
Paweł Ptag Ptasznik (g)
Michał Wójcik (g, bas)
Kuba Pałka (dr)

Utwory na płycie:

1. Rafał
2. Sam
3. Sam (Apieceofbart rmx)
4. Sam (MW rmx)
5. Sam (Climax rmx)
6. Rafał (Polonaise rmx)
7. Rafał (Dorian Mono rmx)

Tourette – Rafał. Kup tę płytę w MegaTunes!
Strona zespołu

PLAYA to kolejny krok na drodze, którą konsekwentnie podąża Dorian Mono. To dawka muzycznych klimatów i dźwiękowych plam mających przede wszystkim oddziaływać na wyobraźnię słuchacza. Dorian raczej podrzuca sugestie niż serwuje gotowe utwory, woli inspirować fantazję niż podsuwać pomysły na tacy pod sam nos. Stara się zaskakiwać niż wykładać wszystkie karty na stół.

Pomimo znacznej różnorodności stylów i klimatów, sample tworzone przez Doriana układają się w spójną całość, a łączy je wspólna fala, po której sunie PLAYA. To sprawia, że zarówno liryczna Izolda, rozpędzony Alchemic, jak i próbująca łączyć różne przestrzenie muzyczne Fly brzmią spójnie i raczej budują napięcie niż wywołują zgrzyt.

PLAYA to dopiero drugi element konstrukcji Maskpacka, ale już teraz łatwo rozpoznać cechy charakterystyczne stylu Doriana Mono. Na pewno bardzo wyraźnie słychać je w promującym płytę clipie do utworu Bastard:

Kup tę płytę w MegaTunes
Kup tę płytę na Allegro
Strona Artysty

Płytę sfinansowali Fani z serwisu MegaTotal.pl
soul
basiab
black_dev
małgosiak
iza002
diariusz82
zero925
musiq
misskwa
magdallen
oraz 158 innych.

Autorem i wykonawcą wszystkich utworów jest Dorian Mono aka Ultrasound

Utwory na płycie:

01. Playa
02. Tears For Fears
03. Human Nature
04. Bastard
05. Alchemic
06. Izolda
07. Warsaw
08. Fly
09. Pure
10. Pain

Otóż Artysta załącza dokładną instrukcję jej użytkowania. Oprócz podstawowych zasad ochrony zdrowia i środowiska, podsuwa jeszcze kilka dodatkowych zaleceń, które mają zapewnić bezpieczeństwo i higienę odbioru. W jakim celu? Ze względu na niepowtarzalną zawartość. A tej, aby nie psuć niespodzianki oraz doznań zmysłowych nie powinno się zdradzać.

Otóż z płyty nie wolno korzystać w pobliżu mocnych źródeł światła i środków owadobójczych. Jest ona przeznaczona do użytkowania wyłącznie na słuchawkach lub głośnikach renomowanych producentów. Należy trzymać ją z dala od dzieci, osób o wyeksponowanej hipokryzji i narcyzmie, oraz wszelkimi środkami odurzającymi i psychotropowymi, gdyż mocno rozgrzewa wyobraźnię oraz podwyższa poziom libido.

41 minut z MOTH to dziesięć przystanków podróży pełnej niespodzianek.

Kup tę płytę w MegaTunes
Strona Artysty

Płyta ukazała się dzięki Fanom z serwisu MegaTotal.pl

soul
musiq
małgosiak
wspione
magdallen
basiab
black_dev
steve
kuzyn
malena
oraz 106 innych.

Utwory na płycie:

1. Self
2. Moth
3. Astronaut
4. Fareweel
5. Dirty Melo
6. Punisher
7. Clown
8. Little Jazz
9. Crime
10. Say Goodbye

Ultrasound – Moth. Kup tę płytę w MegaTunes!

fot. Archiwum Doriana Mono

Jesteś jedynym megatotalowym artystą, któremu w krótkim czasie, jako Dorian Mono i Ultrasound, udała ci się nie lada sztuka zebrania funduszy na cztery krążki. Jak to się robi i czy nie za dużo tego szczęścia na raz?

Nie sądzę, by była to sztuka. Każdy zdolny człowiek, wierzący w siebie ma tu szanse. Megatotal to takie fajne miejsce, które pozwala zrobić pierwszy krok w drodze do realizacji zaplanowanej wizji siebie, jako artysty.

Jednakże uważam, że wizja taka powinna być już określona, jako cel a nie tworzona na żywo w trakcie “biegu”. MT pozwala na pewnego rodzaju otrzymanie lekcji showbizu.

Mamy tu przyjaźnie, mamy recenzentów, konkurencję, która nie przebiera w środkach. To tu młody artysta może odkryć, że gdy ktoś się uśmiecha, nie znaczy, że go lubi a po prostu “chce ubić jakiś interes”. Właśnie tu otrzyma od kogoś “nóż w plecy” albo przeczyta recenzję napisaną przez NN, do której ustosunkowanie się nie będzie możliwe, nie wspominając o bezkarności autora. Każdy może pomówić Cię o wszystko i to bezkarnie. To właśnie jest siła MegaTotal.pl.

Artysta, który tu zaczyna, będzie już przygotowany do tego na zewnątrz! No i najważniejsze… każdy pozna kilka osób, które będąc świadkami jego narodzin jako artysty, staną się Przyjaciółmi przez wielkie P. I to należy traktować priorytetowo.

W osiągnięciu celu, jakim jest uzbieranie środków płatniczych na wydanie płyty, pomóc może kilka czynników. Nieodzowna jest obecność artysty wśród społeczności MT. Istnieje takie marketingowe określenie – sprzedawać siebie. Artyści są grupą ludzi, którzy z natury poświęcają się swojej twórczości w każdej wolnej chwili poza pracą zarobkową (no chyba, że ich praca zarobkowa wiąże się właśnie z muzyką), więc nie posiadają stricte marketingowej wiedzy.

Co najgorsze, próbują swoja niewiedzę akceptować, nazywając marketing manipulacją. Działają w ten sposób przeciwko samym sobie, bo to, czego nie wiem ja, wie konkurencja… i “nie zauważają że chłopcu grającemu w 21 wieku na fujarce nie wystarczy już tylko fujarka”. Każdemu Artyście myślącemu o przyszłości mogę poradzić tylko jedno. Idź do najbliższej księgarni, wydaj 100 złotych i kup… “Marketing” Kotlera.

Ukrywasz swoją tożsamość, pracujesz w tajnych służbach? Tylko nie mów, że jesteś tym słynnym Tomaszem z CBA… :)

I tu dochodzimy do sedna. To, co widzimy w mediach to wizerunki wykreowane zazwyczaj przez sztab fachowców zatrudnionych przez korporacje, które dostosowują cały wizerunek do intensyfikacji efektu synergii. W ten sposób powiększają zyski czerpane z artysty do maksimum. Mój wizerunek zaplanowany jest w celu osiągnięcia pewnego efektu. Czy uda mi się? To okaże się w przyszłości.

No i jest pewna zaleta tego rodzaju wizerunku. Chronię część swojej prywatności, która potrzebna jest każdemu. Zawsze znajdą się osoby, które zrobią ci zdjęcie i pobiegną umieścić je w necie bez pytania o twoje zdanie. Przecież nie będziesz wysyłał pozwów do nich, bo mijałoby się to z logiką chęci zaistnienia. Po prostu ochrona prywatności stanowi jeden z najważniejszych elementów wizerunku Doriana Mono.

Jak powstają twoje piosenki? Twój warsztat pracy…

Historia mojej miłości do komputera, jako instrumentu zaczęła się dość dawno, kiedy to brzmienie Abello [zespołu, w którym grał kiedyś Dorian Mono - przyp. red.] uważałem za zbyt przeciętne i nie wnoszące nic do muzyki.

Rozpocząłem eksperymentowanie, które nie było zbyt akceptowane przez kolegów z zespołu. Z czasem zaczynałem odkrywać “narzędzia” takie, jak synteza subtrakcyjna czy modulacja kołowa. Z czasem odkryłem piękno zastosowania obwiedni, modulacji i efektów do uzyskiwania bardziej wyrafinowanych brzmień. Po drodze zacząłem się interesować samplingiem i wszelkiej maści narzędziami VST. Zaczęły powstawać proste formy muzyczne. No i zaczęło się…

Mógłbym pisać o tych wszystkich cudach, które można wyczyniać na komputerze bez końca. Dziś świadomość, że płytę, jako produkt można opracować w granicach portów USB laptopa wskazuje mi pewien kierunek, w którym chciałbym dążyć.

fot. Archiwum Doriana Mono

Komponujesz, piszesz teksty, śpiewasz?

Tak. Próbuję komponować, próbuję pisać teksty, próbuję oddać emocje poprzez śpiew… nie tańczę. 200 centymetrowy facet tańcząc wygląda trochę dziwnie. Widać go zawsze wśród tańczących.

Nie da się wyrzec “analogowych form tworzenia”. Tworzenie jest jedyną chyba niezaplanowaną rzeczą, która mnie otacza. Siedzę w pracy. Ktoś do mnie mówi, a ja nagle mówię do niego powtórz i zapisuję na kartce. Fajne zdanie, może się przyda i do kieszeni. Słyszę dźwięk zepsutego wentylatora i próbuję odtworzyć jego brzmienie na filtrach po powrocie do domu.

Już wszyscy przywykli do takich moich zachowań. Otaczają mnie wspaniali ludzie, którzy nawet nie zdają sobie sprawy z tego, jak ważną są częścią mojego życia. Muszę im to kiedyś powiedzieć.

Nie tylko muzyka jest twoją pasją, wiem, że bliska jest ci również twórczość plastyczna…

Malowanie jest jedną z moich masek. Można by rzec, że gdzie jak gdzie, ale w tym odpoczywam całkowicie. Ta historia rozpoczęła się już w podstawówce, choć nauczyciele stawiali na literaturę. Wystarczyło spojrzenie na kilka prac Kandinskiego i tak się zaczęło… Bieg wydarzeń życiowych oraz przemiany na zewnątrz, zaangażowały mnie w zupełnie inne pokłady zawodowe. Malowanie “poszło na strych tylko by odwiedzać je czasami”.

Najtrafniej i najpełniej wyrażasz siebie muzyką czy obrazami?

Bardzo trudne pytanie… wszystko, co robię wyraża mnie… nawet budowanie strategii marketingowej można ubrać w ramki i nazwać sztuką… to zależne chyba od człowieka, czy robi to mechanicznie, czy raczej wkłada w to jakieś swoje uczucia.

Czym zaskoczysz nas w 2010 roku?

Chyba czym nie zaskoczę Was w tym roku. Szykuje się trochę tych zaskoczeń. Po pierwsze, społeczność w końcu dowie się, dlaczego tak, a nie inaczej, bo odpowiedź już niedługo. Następne zadanie, to całkowite skupienie się na promocji internetowej poza MT. Swoiste agresywne budowanie marki Doriana Mono, którego priorytetem jest istnienie w każdej wyszukiwarce na świecie… oraz innych bardziej dochodowych pokładach Internetu.

Oczekuję wraz z premierą “niespodzianki” ataków w sprawie sprowadzenia muzyki do stricte marketingowego produktu ze strony artystów, którzy są na MT dla idei, bo na album “nie zbierają”. Ja po prostu jestem świadom, jakie możliwości otwiera przed nami Internet.

Pozostaje nam zatem czekać na gotowe już krążki i obiecane niespodzianki. Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia.