W podróż z Warszawy udałam się z 14-letnią młodą damą, którą zapewne większość stałych bywalców zna. Ola jeździ na Bagno od 4 lat – tak ją matka wychowała!. Na początek meldunek w Agroturystyce nad Biebrzą „Sośniaki” – to podstawa. Arek wita nas jak starych, dobrych przyjaciół. Wszystkich tak wita, ale my czujemy się wyjątkowe. Za chwilę przyjeżdża Edward z ekipą. Auto odstawione, lecimy na plac. Jest czwartek, więc pewnie niewiele się wydarzy, ale lecimy…

Pornografia, dowodzona przez gitarzystę i wokalistę Tytusa De Ville, była jednym z nielicznych w tym czasie polskich zespołów udanie nawiązujących do cold wave spod znaku Sisters Of Mercy, czy The Cure.

Jedynym fonograficznym śladem po działalności grupy jest jak dotąd kultowa już kaseta podsumowująca ówczesną twórczość zespołu. Bardzo dobra wiadomość głosi, że ten materiał poddany remasteringowi ukaże się wkrótce na archiwalnym wydawnictwie wytwórni Requiem Records!

Kaseta Pornografia 1989-1990. Foto: Joanna Madalińska

Inna dobra wiadomość to taka, że Pornografia zagra 6 listopada kilka swoich starszych utworów oraz zupełnie nowe kompozycje, nawiązujące jednak do starego, zimnofalowego stylu.

Pornografia 1989. Bratysława. Foto: Wojciech Smarzowski

Zimnofalowe granie przeżywa obecnie swoją drugą młodość, czego przykładem zespoły jak Savages, The Eagulls, czy nawet klasycy pokroju The Cure powracający do brzmień ze swoich wczesnych płyt. Pornografia w Kaliskiej zabrzmi bardziej rockowo niż niegdyś. Wtedy grali z automatem perkusyjnym, obecnie Michał Kozal gra na żywych bębnach.

Pornografia. Cytryna 1988. Foto: Ellen Lande

Wiele osób z łódzkiego środowiska muzycznego wspomina znakomitą atmosferę twórczą Cytryny i fakt że narodziło tam się wiele projektów brzmiących jak na owe lata ostro „do przodu”. To było jedno z tych miejsc w Polsce gdzie kilkanaście twórczych osobowości tworzyło niemal tyle samo muzycznych projektów w rożnych konstelacjach. Blitzkrieg, Moskwa, czy oczywiście Pornografia korzystały z niezwykłej atmosfery tego miejsca i trzeba przyznać, że udało się im stworzyć brzmienie unikalne jak na owe czasy w Polsce, nie odbiegające od współczesnym im klasyków jak The Cure, Bauhaus, Sisters Of Mercy, czy (w przypadku Moskwy) punkowe GBH lub Discharge.

Piotr “Dyda” Czyszanowski (Blitzkrieg) wspomina:

Cytryna była tak naprawdę kolebką łódzkiego undergroundu. Nagle, około 1985 roku pojawiło się miejsce wyposażone w nowiusieńkie Eltrony! Wystarczało, aby przynajmniej jedna osoba w zespole była studentem i już. (…) Graliśmy w różnych składach. Ćwiczyła wtedy w Cytrynie Moskwa, grupa Zero z którą grałem na basie (z niej wyszedł Jarek Siemienowicz, późniejszy założyciel Proletaryatu) oraz grupa Pała z Tytusem De Ville. Z nimi też grałem przed powstaniem Pornografii.

Pierwszy łódzki gotycki koncert odbył się w Cytrynie. Closterkeller, Blitzkrieg i Pornografia. Atmosfera była niesamowita. Mieliśmy też supergrupę Caucescu, składającą się z członków Blitzkriegu, Pornografii i innych muzyków, która powstała w czasie rewolucji rumuńskiej tylko po to, aby grać covery Cure, U2 i Bauhausu.

Cytryna była naszym prawdziwym schronieniem. Jak się dobrze pogadało z cieciem i kupiło się mu połówkę, można tam było siedzieć całą noc. Po garderobie za sceną unosił się zapach gandzi, którą namiętnie wtedy jaraliśmy, aby się zainspirować. Tak naprawdę było to miejsce nawiedzone. Powstało tam wiele świetnej muzyki. Rozpadały się i tworzyły na nowo zespoły. Była totalna wymiana twórcza.

(fragmenty wywiadu udzielonego na potrzeby książki Gdzie Oni Są autorstwa Katarzyny i Artura Szuby)

Szczegóły koncertu:

Łódź, czwartek, 6 listopada, Łódź Kaliska, godz 20.37
Strona wydarzenia na Facebooku
Fanpage Pornografii na Facebooku

Obok Pornografii wystąpi zespół Kusiciele:

Szepty i Krzyki to zespół blisko związany z serwisem i społecznością fanów MegaTotal.pl. Utworzeni przez poetę i muzyka Artura Szubę (ex-Marians oraz iNNi) oraz Tomka Herbricha (industrialny Projekt LR) wydali swój pierwszy album w 2013 roku dzięki wsparciu społeczności internautów. Muzycy ci mają w sumie na swoich kontach aż 5. pomyślnie sfinansowanych MegaTotalnych projektów, z czego aż cztery ma Artur Szuba, będący także współautorem książki Gdzie Oni Są?, dokumentującej narodziny polskiego undergroundu lat 80/90.

Do Szeptów i Krzyków dołączyli ostatnio śpiewający basista Rafał Kaczewski (Troll , Handyman, Mery Spolsky, Zaginiony, Ysia Band) i gitarzysta Konserwa (M-65ic, La Notte, Pa Fu i Chłodny Tata). Kwartet pracuje właśnie nad swoim drugim albumem. Do zespołu dołączą gościnnie przyjaciele Artura – Jacek “Budyń” Szymkiewicz ze szczecińskiego Pogodno oraz lider 1984, Piotr “Mizerny” Liszcz. Niewykluczone, że usłyszymy zatem niezapomnianą “Białą chorągiewkę”, kompozycję “Mizernego” wykonywaną ostatnio przez Szepty i Krzyki:

Toruńska grupa Half Light, ma na koncie trzy albumy i jest m.in. laureatem plebiscytu “Toruńskie Gwiazdy 2013″, w którym ich najnowsza płyta Black Velvet Dress otrzymała tytuł Płyty roku. Inny album zespołu “Nowe Orientacje” jest z kolei oparty na kompozycjach z legendarnej, pierwszej płyty Republiki “Nowe sytuacje”. Aktualnie grupa przygotowuje się do wydania czwartego krążka, a jej skład tworzy trzech muzyków: Krzysztof Janiszewski (wokal), Piotr Skrzypczyk (klawisze) oraz Krzysztof Marciniak (gitara).

Vüjekväsyl jest założycielem Cytadeli, kultowej grupy przełomu lat 80/90. Zespół ten przeżył swoją drugą młodość w latach dwutysięcznych, wydając cztery płyty. Cytadela zawsze podążała inną drogą niż większość rodzimych przedstawicieli nowej fali, co znalazło wyraz w odejściu od sztandarowej estetyki gotyku i poszukiwaniu własnego unikalnego brzmienia. W Barometrze zobaczymy solowy projekt Vüjkaväsyla który wraz z Darkiem Dynowskim (ex TZN Xenna, Cytadela) oraz Irkiem Knyziakiem (Nachtwachen, DeDajmonDoks) zaprezentuje materiał z ich pierwszej płyty pod tytułem “665″.

Gdzie oni są? to zbiór wspomnień ludzi związanych z muzyczną sceną lat 80. w Polsce – muzyków, dziennikarzy, fanów. Tych, dla których muzyka stanowi sens życia. Są wśród nich m.in. Anja Orthodox (Closterkeller), Jerzy Owsiak, Krzysztof Jaryczewski (były wokalista Oddziału Zamkniętego), Glaca (Sweet Noise, My Riot), dziennikarka Monika Olejnik, Sławomir Ciesielski (Republika), Marek Kościkiewicz (założyciel De Mono), Adam Nowak (Raz Dwa Trzy), Piotr Stelmach, Mikołaj Lizut, Tomasz Żąda, Anna Ciechowska, członkowie zespołów: Brygada Kryzys, Moskwa, Dezerter, Apteka, Blitzkrieg, Rezerwat, IŁ-62, Cool Kids of Death, oraz wiele innych osób, które miały mniejszy lub większy wpływ na polską muzykę zarówno w tamtych czasach, jak i dziś.

Książka miała ukazać się już w 2004 roku i na potrzeby jej promocji powstał zespół iNNi. Do jej wydania jednak nie doszło, ale zespół przetrwał. Od tego czasu zagrał na wielu ważnych imprezach i wydał trzy płyty długogrające. Ostatnia ukazała się dzięki wsparciu fanów na MegaTotal.pl. I to oni doprowadzili do publikacji książki.

- Historia właśnie zatoczyła dla nas koło. Dzięki nieopublikowanej książce powstali iNNi, by teraz za sprawą płyty tego zespołu, doprowadzić do jej publikacji. Cudowny splot wydarzeń, no i jak tu nie wierzyć w anioły – cieszą się autorzy Artur Szuba i Kasia Andrzejewska.

- To jest bardzo dobry pomysł z tym wspominaniem lat 80. Obecne dzieciaki zaczęły jakiś czas temu interesować się tamtą epoką, no i przy okazji mody na kiczowate świecidełka, czy „noworomantyczne brzmienia” i dyskotekowe mózgotłuki, mogą wreszcie lepiej i głębiej poznać dekadę przełomu, bo przecież lata 80. były w polskiej historii naprawdę wyjątkowe. Sytuacja polityczna, społeczna i ta cała bieda, która nas dopadła, musiały mieć wpływ na życie kulturalne, na to co działo się w naszych głowach, wreszcie – na muzykę młodego pokolenia. – Pisze we wstępie do książki znany dziennikarz muzyczny Marek Wiernik.

Książka jest bogato ilustrowana zdjęciami – zarówno archiwalnymi, przedstawiającymi rozmówców w tamtych czasach, jak i współczesnymi, pokazującymi, gdzie oni są teraz. Fotografie pochodzą z prywatnych zbiorów, w większości są więc unikatami, wcześniej publikowanymi niezwykle rzadko.

Spotkanie i koncert odbędą się w czwartek 17 stycznia o godzinie 20.00 w szczecińskim klubie Alter Ego. Wstęp wolny.

Kup książkę w sklepie MegaTunes.

Dołącz do wydarzenia na Facebooku

Materiał na książkę powstawał przez 10 lat. Składa się na nią kilkadziesiąt rozmów z muzykami, dziennikarzami, fanami muzyki – tymi wszystkimi, dla których muzyka stanowi sens życia. Dostajemy więc obraz lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych widziany przez pryzmaty muzyki, ale pokazywany z różnych stron.

Niezwykłe to doświadczenie, bo stykamy się zarazem z ogólnie znanymi faktami, jak i ciekawostkami czy anegdotami do tej pory wiadomymi tylko nielicznym. Mówią o nich zarówno nazwiska z pierwszych stron gazet, jak i osoby, które w mediach nie pojawiają się wcale.

Wśród rozmówców Kasi i Artura znaleźli się m.in. Marek Wiernik, Monika Olejnik, Jerzy Owsiak, Piotr Stelmach, Mikołaj Lizut, Tomasz Żąda, Anna Ciechowska, członkowie zespołów: Republika, Brygada Kryzys, Moskwa, Dezerter, Apteka, Blitzkrieg, Rezerwat, Raz Dwa Trzy, IŁ-62, Cool Kids of Death, oraz wiele innych osób, które miały mniejszy lub większy wpływ na polską muzykę zarówno w tamtych czasach, jak i dziś. W sumie książka zawiera 71 wywiadów.

Książka jest bogato ilustrowana zdjęciami – zarówno archiwalnymi, przedstawiającymi rozmówców w tamtych czasach, jak i współczesnymi, pokazującymi, gdzie oni są teraz. Foty pochodzą z prywatnych zbiorów, w większości są więc unikatami, wcześniej publikowanymi niezwykle rzadko.

Od powstania pomysłu minęło już ładnych kilka lat. Po drodze były górki i dołki, przy okazji niejako powstał zespół iNNi, aż wreszcie autorzy trafili na serwis MegaTotal.pl. Tutaj dzięki społeczności fanów autorom nareszcie udało się zrealizować marzenia. “Gdzie oni są?” to pierwsza książka, która ukazuje się przy wsparciu u użytkowników serwisu. I na pewno nie ostatnia :)

To jest bardzo dobry pomysł z tym wspominaniem lat 80. Obecne dzieciaki zaczęły jakiś czas temu interesować się tamtą epoką, no i przy okazji mody na kiczowate świecidełka, czy „noworomantyczne brzmienia” i dyskotekowe mózgotłuki, mogą wreszcie lepiej i głębiej poznać dekadę przełomu, bo przecież lata 80. były w polskiej historii naprawdę wyjątkowe.

Marek Wiernik

Kasia Andrzejewska i Artur Szuba wykonali fantastyczną robotę. Tak jak my w opisywanej tu dekadzie, docierali, odnajdowali, dowiadywali się. Mam nadzieję, że ku naszej wspólnej radości! Polecam.

Piotr Stelmach

Kup tę płytę w sklepie MegaTunes.

Do wydania książki przyczynili się Fani z serwisu MegaTotal.pl:

1. asz
2. zaleczek
3. kaszuba
4. kudlaty_71
5. kefir1976
6. andrzej14
7. mickeymouse
8. aligator44
9. kuzyn
10. sajewa

oraz 161 innych.

Wywiady przeprowadzili i spisali:
Katarzyna Andrzejewska-Szuba i Artur Szuba

Projekt okładki, skład i łamanie: Łukasz Paczyna
Foto i grafika: Katarzyna Andrzejewska-Szuba, Artur Szuba, prywatne archiwa bohaterów (wykorzystane za ich wiedzą i zgodą)
Korekta: Andrzej M. Woroniecki

W książce znalazły się wywiady z następującymi osobami:

1. Andrzej Adamiak
2. Przemysław Bajew
3. Zbigniew Bieniak
4. Leszek Biolik
5. Grzegorz Bociański
6. Jacek Bończyk
7. Marta Bratkowska
8. Piotr Bratkowski
9. Remigiusz Ciechomski
10. Anna Ciechowska
11. Sławomir Ciesielski
12. Piotr Czyszanowski
13. Dariusz Dusza
14. Mariusz Filar
15. Marian Filarski
16. Grzegorz Gajewski
17. Paweł Gumola
18. Piotr Hrycyk
19. Krzysztof Jaryczewski
20. Dzidek Jodko
21. Sławomir Kaczmarek
22. Andrzej Karpiński
23. Agnieszka Kochaniak
24. Jędrzej Kodymowski
25. Grzegorz Kopcewicz
26. Marek Kościkiewicz
27. Andrzej Kraiński
28. Zbigniew Krzywański
29. Andrzej Kwinto
30. Mikołaj Lizut
31. Mariusz Lubomski
32. Dariusz Malejonek
33. Robert Matera
34. Witek Mesjasz
35. Piotr Modzelewski
36. Piotr Mohamed
37. Krzysztof Nieporęcki
38. Adam Nowak
39. Robert Nowak
40. Monika Olejnik
41. Anja Orthodox
42. Jerzy Owsiak
43. Andrzej Papa
44. Piotr i Bogdan Misikiewiczowie
45. Małgorzata Potocka
46. Grzegorz Ptyński-Piórkowski
47. Marek Sembratowicz
48. Krzysztof Skiba
49. Tomasz Skuza
50. Małgorzata Słupecka-Stec
51. Tomasz Stalewski
52. Piotr Stelmach
53. Wojciech Szewko
54. Anna Sztuczka
55. Artur Szuba
56. Jacek Szymkiewicz
57. Artur Szyszkowski
58. Tomasz Świtalski
59. Zbigniew Uciechowski
60. Konstanty Usenko
61. Piotr Wallach
62. Kuba Wandachowicz
63. Tomasz Wasyłyszyn
64. Marek Wiernik
65. Piotr Wiliński
66. Grzegorz Witkowski
67. Agnieszka Woroniecka
68. Andrzej Woroniecki
69. Adam Wosik
70. Piotr Zajdel
71. Tomasz Żąda

Na książkę składa się seria wywiadów, które autorzy przeprowadzili z osobami związanymi z polską sceną niezależną – muzykami, dziennikarzami, fanami. Całość stanowi niezwykły obraz polskiej rzeczywistości widzianej z punktu widzenia osób, dla których  muzyka stanowi treść życia.

Autorzy są fanami Republiki i Grzegorza Ciechowskiego – stąd tytuł książki. Nie ma więc lepszej daty na jej premierę, niż obchody Dnia Białej Flagi. 28 kwietnia mija 30 lat od debiutu Kombinatu na Liście Przebojów Trójki. Tego też dnia Gdzie oni są? zaprezentowana zostanie publiczności. Będzie to jednak dopiero początek cyklu imprez promocyjnych.

4 maja w klubie C4 w Choszcznie odbędzie się spotkanie z autorami i potańcówa w klimatach alternatywy lat 80.

5 maja w Jazz Barze Spotkanie w Stargardzie Szczecińskim będzie mieć miejsce kolejne spotkanie z autorami oraz potańcówa :)

Na dużą, oficjalną fetę zapraszamy 25 maja do warszawskiego klubu Kocioł. W jej programie znajdą się:

- spotkanie z autorami i bohaterami książki – tymi rzecz jasna, którzy się stawią :)
- koncert zespołów: CYTADELA, iNNi, DHM i SKOWYT
- taneczne pląsy do rana ;)

WSTĘP WOLNY! OBECNOŚĆ OBOWIĄZKOWA! :)

Po wakacjach planowane są imprezy w Łodzi i Szczecinie.

Więcej newsów niebawem :)

Decyzją jury pula nagród została rozdzielona w następujący sposób:

a. Kampanię reklamową na serwisie MySpace otrzymają Kasia i Artur Szubowie. Ich książka, Gdzie Oni Są? ukaże się dokładnie za miesiąc – 28 kwietnia. Szczegóły niebawem :)

b. 25000 MC do wydania na cele związane z wydaniem płyty otrzyma zespół Dirty Brick

c. projekt okładki płyty od agencji SFeRa otrzyma Andrzej Korycki z Lublina

d. minisite promujący płytę, stworzony przez zespół agencji SFeRa otrzymają ProtoDJs

e. sprzęt muzyczny otrzyma zespół Friday

Zespoły Friday, Dirty Brick oraz High Voltage już niebawem spotkają się wspólnie na scenie. O szczegółach tego koncertu niebawem :)

Wszystkim zwycięzcom gratulujemy, zaś społeczności MegaTotal.pl w imieniu twórców OGROMNIE DZIĘKUJEMY :)

Już wkrótce kolejne konkursy, na które zapraszamy :)

Wywiad zamieszczony poniżej to demo właściwego tekstu, który po redakcji i aktualizacji znajdzie się w książce “Gdzie oni są?”, której wydanie sfinansowane zostanie przez Fanów MegaTotal.pl. Jeśli chcesz być jednym z nich, kliknij tutaj.

Piotrek „Misiek” Misikiewicz – wokalista zespołu REPUTACJA. Bogdan „Bodzio” Misikiewicz – fotograf Gazety Chojnowskiej.

PROLOG – 1982r. – CHOJNÓW – woj. dolnośląskie

Wszystko zaczęło się w ósmej klasie podstawówki SP3, gdy na lekcji języka polskiego klasa VIII B otrzymała zadanie domowe. Dotyczyło ono napisania wzoru podania do szkoły średniej.

U kumpla Marka, w porze obiadowej, zebrało nas się kilka osób. Plany na przyszłość były co prawda dość mętne a perspektywa wolnej soboty dość bliska, szybko uruchomiony został muzyczny sprzęt stereo gospodarza domu. Była to era magnetofonów szpulowych. Marzenie każdego ucznia.

Jak się okazało starszy brat Marka, nagrywał w całości notowania Listy Przebojów Programu Trzeciego. Ten październikowy popołudniowy moment, odkrycie takiej listy i pierwsze dźwięki utworu – Telefony. Na moje namolne prośby z 10 razy musiano odtwarzać ten numer. To był szok emocjonalny.

W domu od razu zasiadłem przy pianinie – F-dur, d-moll, A-dur. Chopin tworzył takie melodie za życia. Sexy doll – tylko dopełniło rewolucji umysłowej. Jak się okazało potem – rewolucji życiowej.

Tak dla ścisłości to było notowanie 28 listy. A sobotnie wieczory pomiędzy 20 a 22 na falach UKF-u sprawiły że zainteresowałem się polskim rockiem. A zespół Republika to był numer 1.

Naturalną koleją rzeczy było wybranie przy bierzmowaniu imienia Grzegorz. To była suwerenna decyzja. Rodzice nie oponowali. Zaprotestowali jednak gdy Grzegorz i spółka, zawitali któregoś miesiąca roku pańskiego 1983 do pobliskiej Legnicy. Republikańska frakcja VIII B pojechała prawie w komplecie. Cóż takie życie niepełnoletniego.

Żeby zobaczyć czwórkę z Torunia na żywo przyszło mi poczekać, naprawdę szmat czasu. Tzw. druga odsłona. Z Biolikiem. Warto czekać. Zaprawdę powiadam wam. Naprawdę warto.

Teraz przyszła pora na przedstawienie sylwetki mojego brata. Bogdan. Rocznik – 75. Zodiakalny jak na jeszcze obowiązujące przepisy – Wodnik. Gdy na LP PR III szturmem (i to dosłownie) weszło Nieustanne tango, ten o siedem lat ode mnie młodszy skubaniec, od razu zaakceptował jakże nowy i odmienny stylistycznie od wcześniejszych utworów numer Republiki.

Wiadomo powszechnie, że krążek Nieustanne tango sprawił że część fanów zespołu po prostu go nie zaakceptowało i odeszła. Na tamtą chwilę i moją edukacje muzyczną, ten utwór był naprawdę trudny w odbiorze. Decyzja o niefanowaniu była jednak abstrakcją.

Dziesięć razy pod rząd puszczałem sobie ten kawałek w kółko. Mój kasetowy ZK ledwo to wytrzymał. Ta dość swoista terapia okazała się bardzo skuteczna. Obecnie płyta Nieustanne Tango to wg mnie podstawa. A gdyby ktoś mnie tak znienacka obudził o północy i kazał wyrecytować tekst tytułowego utworu, zrobiłbym to bez zająknięcia.

Zainteresowanie głównie polskim rockiem alternatywnym czyli: punkiem, reggae, gotykiem, new wave, new romantic, czy bluesem i metalem, przyszło w momencie gdy w audycji popularnej trójki pt. Posłuchaj ojca, posłuchaj matki poinformowano słuchaczy o decyzji Grzegorza Ciechowskiego o rozwiązaniu zespołu. To był szok na miarę 1985r. Następna myśl „No i czego tu teraz słuchać?”.

Kolejny impuls (dzień później w środę) pokierował potencjometrem radiowym po skali. W ten sposób natrafiłem na Listę Przebojów Rozgłośni Harcerskiej. O rany – co tam się działo… Paradoksalnie tamta decyzja Grzegorza spowodowała całkiem nowe sytuacje umysłowe. Urodziły się one 9 lat później. 11 letni okres wokalisty tekściarza i kompozytora w post punkowej formacji JUBEL.

Pasja Bogdana do fotografiki okazała się nader przydatna do mojej przygody z twórczością Grzegorza Ciechowskiego. Dowodem tego są zdjęcia z 1997 r. Republika zawitała wtedy do Wrocławia. To były chyba Juwenalia na Wyspie Słodowej. Samego koncertu co prawda nie zobaczyliśmy, bo już wtedy PKP zaczęło oszczędzać. Za to przeprowadziliśmy z Grzegorzem wywiad na potrzeby naszej lokalnej Gazety Chojnowskiej.

Seria zdjęć zrobionych wówczas przez Bogdana ma dziś wartość historyczną. A sam materiał który wówczas się ukazał do dnia dzisiejszego wzbudza sporo emocji. Fotograficzne hobby mojego brata przydało się też w 1999 r. podczas Dni Legnicy. Muzyczną gwiazdą była – oczywiście Republika. Z tego wydarzenia jest jedna jedyna wspólna fota z zespołem.

WPŁYWY

Wpływ twórczości Grzegorza Ciechowskiego na codzienne życie jest ogromny. Ten pierwszy raz z kobietą. Nie ważne kiedy, gdzie. W tzw. międzyczasie przenikania ciał i dusz musiały być odtworzone pod rząd Nowe sytuacje i Nieustanne Tango.

Pierwsze, symboliczne wynagrodzenia za pracę w Gazecie Chojnowskiej było w postaci prezentu od ówczesnego redaktora naczelnego Stasia Horodeckiego. Płyta kompaktowa republikanów Single 1982-85. Moja pierwsza. Jakże wymarzona.

Od momentu ukazania się krążka 1991 zawsze każdego 1 stycznia po odespaniu sylwestrowych szaleństw zapuszczam utwór Balon. Ot, taki noworoczny obrządek.

Gdy w 1994 r. zakładałem post punkową grupę JUBEL, wiadome było że kiedyś przyjdzie taki moment, by wydać debiutanckie demo zespołu. Po cichu zakładałem, że do repertuaru włączę jakiś republikański kawałek. Wiadomo, że wokaliści mają nieraz wybujałe ambicje. Ale jaki?

Jak zwykle z pomocą przyszedł rozwój wydarzeń. W poczytnym Super Expresie ukazało się ogłoszenie drobne o powstaniu w Lublinie fanklubu Republika marzeń. W tym samym roku zorganizowałem ekipę, która pojechała na festiwal do Jarocina. Tam na kwaterze prywatnej, obok naszego namiotu, zakotwiczyli ludzie z Lublina. Wśród nich była Marzena. Znała doskonale ludzi z tegoż fanklubu. Ba! Sama była jego członkinią.

Ja wierzę w zrządzenie losu. To był dla mnie zasadniczy zwrot w znajomościach republikańskich. Bardzo dużo Marzenie zawdzięczam. To właśnie dzięki niej na kasecie (potem płycie) ukazał się Poddaj się lub zgiń. Nie dość tego. Dostałem (oczywiście po cichu) bezpośredni kontakt telefoniczny do samego Grzegorza.

Gdy doszło po kilku latach do wywiadu na potrzeby naszej lokalnej Gazety Chojnowskiej nie byłem dla Grześka osobą anonimową.

Niestety na dzień dzisiejszy z Marzeną kontakt się urwał. Dziewczyna założyła rodzinę. Normalna kolej losu. Może jednak, gdy przeczyta ten felieton, przypomni sobie o mnie?

Niewiedza ma to do siebie, że potrafi urodzić ciekawe fakty. Tak właśnie było, gdy rok po śmierci Grzegorza postanowiłem dosłownie na moment założyć zespół. Miał on za zadanie nagrać i wydać płytę z takimi utworami, które z różnych względów nie znalazły się w Boksie płytowym Republiki. Marzena swego czasu zaopatrzyła mnie w kilka kaset z koncertami Republiki właśnie.

Kto by się spodziewał, że ten tymczasowy byt muzyczny przekształci się w regularnie działający zespół? Gdy po 11 latach z przyczyn ode mnie niezależnych rozwiązał się JUBEL, nie zostałem bezrobotnym wokalistą. Istniała już wtedy – Reputacja. Muzyków skrzyknąłem dosłownie w 20 minut. Najbardziej doświadczonym był z naszej piątki klawiszowiec – Tomek Susmęd. Grał na co dzień w zespole TRIO ŁÓDZKO-CHOJNOWSKIE. Wykonuje ono repertuar Jacka Kaczmarskiego.

Z nazwą zespołu też był problem. Jak ognia chciałem uniknąć nazwy – REPLIKA. Mało brakowało, a zostałaby REPETA. Samą nazwę – REPUTACJA – pomysł nasunął się po lekturze codziennej gazety Fakt. Tam ongiś na rozkładówce politycy zamieszczali swoje felietony. Właśnie któryś z prawicowych ludków biadolił, że przez Okrągły Stół – Solidarność utraciła swoją reputację. To było właśnie jak olśnienie: REPUTACJA. I tak zostało do dziś.

TERAŹNIEJSZOŚĆ

Tamten skład zespołu zaliczył kilka ciekawych koncertów: w Legnickim Centrum Kultury u boku m. in. JUGOSŁAWII, reggałowej CAŁEJ GÓRY BARWINKÓW, w głogowskim klubie MAYDAY jako gość przeglądu Muzyczna bania, czy też w lubińskim klubie AVE CEZAR koncert w piątą rocznicę śmierci Grzegorza Ciechowskiego.

Od tamtego czasu, gdy jechałem gdzieś na koncert, to na mój widok padał okrzyk: O! Republika!. Przy okazji alkohol lał się strumieniami…

Dobrze, że u mojego rockowego boku jest niemal bez przerwy mój przyjaciel gitarzysta – Artur Wójcicki (ponad 25 lat!). Od wiek wieków – fan LADY PANK. JUBEL miał wzloty i upadki. REPUTACJA zmieniła skład. A my niczym – Panasewicz i Borysewicz – filary grupy nieodłączne.

Ciekawą postacią w obecnym składzie zespołu jest basista – Jarek Hojdycz. Człowiek z barwną przeszłością. Muzyk typowo chałturniczy. Wesela, zabawy, itp. gierki. Fan bluesa. A tu proszę. Potrafił się odnaleźć w klimatach punkowo-rockowo-reggae. Tak, tak – to nie pomyłka. Takie właśnie elementy można znaleźć w twórczości Grzegorza Ciechowskiego. Taka też jest pierwsza studyjna płyta zespołu pt. Reprodukcje. Do tej pory wiele osób w Chojnowie dziwi się, że Jarek z Miśkiem się zgrał. Cuda czasem się zdarzają.

Skład zespołu uzupełniają jeszcze:

Grzegorz Kruk – gitarzysta – to obecnie najbardziej wykształcony muzyk z MOKSIROWSKIEJ SCENY MUZYCZNEJ (MSM). Kończy właśnie studia muzyczne.

Za perkusją siedzi obecnie – Mateusz Sieniek – prywatnie wielki fan BLINK 128.

Niżej podpisany śpiewa i gra na klawiszach. Prawie jak oryginał… Zawsze to obecnie robi wrażenie na publiczności. A szczególnie wygląd sceniczny wokalisty. Czarna (lub biała) koszula z krawatem w poprzeczne czarno-białe pasy. Prawie jak oryginał… A wrażenie i wygląd sceniczny to podstawa.

Gdy w grudniu 2007 r. do Legnickiego Centrum Kultury zaproszono na koncert gotycki zespół ze Skoczowa – Batalion d’Amour przeżyłem wtedy niezapomnianą przygodę muzyczną. Zostałem zaproszony przez skoczowian do gościnnego wykonania jednego z ich utworów. Był to Forever z debiutanckiej płyty BdA Labirynt zdarzeń z moim polskojęzycznym tekstem pt. Na zawsze. W tym dniu w Toruniu miała miejsce kolejna odsłona Dnia Białej flagi (DBF). Przybrałem więc republikańskie barwy i poszedłem na całość.

Ten numer na tle obecnego repertuaru BdA, który jest w swojej istocie dość mroczny i ciężki, wyróżnia się szybkością i energią. Zrobiło się więc pogo. Obrazek dawno nie widziany przez moich przyjaciół. Oczywiście młoda widownia była święcie przekonana, że mieli do czynienia z utworem Republiki. W tej chwili Na zawsze Reputacja włączyła do swojego repertuaru. A końcówkę mojego tekstu wciąż dopieszczam jak kochankę przed orgazmem.

EPILOG – 2011 r.

W 30 rocznicę powstania REPUBLIKI i 10 rocznicę śmierci Grzegorza Ciechowskiego mój zespół doczekał się strony na MySpace. Odsłuchać tam można w całości nagrań z płyty Reprodukcja. Tu muszę dodać, że gdyby nie uprzejmość Artura Szuby z zespołu iNNi, kilku numerów z pewnością bym nie nagrał. Dzięki Artur.

Mam nadzieję, że o REPUTACJI będzie jeszcze głośno. Bo na barykadach walka trwa a białej flagi nie zamierzam wieszać póki co.

NA DESER

Nasze braterskie wpływy na festiwal rocka gotyckiego Castle Party. Trwa to już od trzeciej edycji tej imprezy. Gdy w 2005 r. na jednym z lubińskich plenerowych koncertów spotkaliśmy ojca chrzestnego tego festiwalu – Krzyśka Rakowskiego, banalna rozmowa nt. składu kapel mających zagrać wówczas w Bolkowie urodziła historyczne (nie tylko dla nas) republikańskie święto.

Prym rozmowy wiódł Bogdan. Treść rozmowy dotyczyła płyty Depresjoniści. Krzysiek wiedział piąte przez dziesiąte o projekcie – Bończyk-Krzywański. Wysłana została potem skopiowana płyta. Niedługo potem niezawodna, szara eminencja Castle Party – Aśka Prószyńska, listownie poinformowała o zaproszeniu obu panów na występ w Bolkowie. Jak widać, rozmowy i czyny bywają owocne.

To z kolei spowodowało, że rejestrację chojnowskiego koncertu Reputacji podczas finału WOŚP postanowiłem zamienić w płytę Demówka – Koncertówka. Miała ona premierę właśnie wówczas na Castle Party. Nakład 100 sztuk egzemplarzy rozszedł się w sto minut. Potrzebny był potem dodruk.

Samo spotkanie z obu panami przed, w trakcie i popowtrakcie – niezapomniane. Są pamiątkowe foty. Rok później na tę imprezę zaproszono Made in Poland. Jak się okazało, w barwach tej grupy jeden, jedyny raz zagrał na perkusji Sławek Ciesielski. Dzięki Bogdanowi posiada historyczne fotografie.

Jak dotychczas ostatnim spotkanym republikanem jest Leszek Biolik. W 2009 r. Wilki zagrały jako jedna z gwiazd Dni Bolesławca. Gdyby nie stare znajomości wśród organizatorów do spotkania by nie doszło. Ktoś przesadził w przepisach akredytacyjnych. Ale udało się. Na całe szczęście. Są i foty.

I tak karuzela naszej przygody z twórczością Grzegorza Ciechowskiego toczy się dalej. Przypominamy o tym ludziom młodym i starym. Takim przykładem jest niewątpliwie obecnie redaktor naczelna „Gazety Chojnowskiej” – Emilia Grześkowiak. Jako nastolatka – zagorzała fanka Republiki. Po ostatnim chojnowskim występie Reputacji na moksirowskiej scenie w marcu 2011 r. na którym była, jak przyznała, po przyjściu do domu puściła sobie przy lampce wina nagrania Grzegorza i spółki.

Takie są m. in. wpływy mojej działalności, poprzez twórczość Obywatela G. C. na życie moich znajomych. Podobnych przypadków było jeszcze sporo. Bogdan świadkiem. HOWGH!

Piotr Misikiewicz / Bogdan Misikiewicz

Wywiad zamieszczony poniżej to demo właściwego tekstu, który po redakcji i aktualizacji znajdzie się w książce “Gdzie oni są?”, której wydanie sfinansowane zostanie przez Fanów MegaTotal.pl. Jeśli chcesz być jednym z nich, kliknij tutaj.

Grzegorz Kopcewicz „Butelka”, lat 41 lat, w latach 80 podpatrując Grzegorza Ciechowskiego tworzył swoje pierwsze kapele w toruńskim klubie „Od Nowa”

Twoje lata 80?

Zacznę od tego, że urodziłem się 11 grudnia 1963 roku i moja osiemnastka wypadła wiadomo kiedy. W dorosłość wprowadził mnie stan wojenny. Do końca życia zapamiętam ten dzień. Koledzy wychodzący z mojej „osiemnastki” nadziali się na czołgi, które właśnie jechały po ulicy pod prąd. Byli pewni, że to halucynacje, czy po prostu zwidy pijackie.

Dla mnie lata 80, poza tym, co działo się wtedy w kraju, czego nie dało się zlekceważyć w żaden sposób, to przede wszystkim toruński klub „Od Nowa”. Koncerty, sale prób, sprzęt nagłaśniający. Przez to właściwie cały ruch nowofalowy w Toruniu w ogóle zaistniał. Było nas około pięćdziesięciu, grających w różnych zespołach, w przeróżnych konfiguracjach. Była Republika, która właściwie wytyczała pewne szlaki, bo chłopcy byli najstarsi i muzycznie najbardziej zaawansowani.

Dzielnie się przypatrywaliśmy starszym kolegom i staraliśmy się ich naśladować. Każdy grał inną muzykę, ale nie da się zaprzeczyć, że jednak byli dla nas wzorcem najważniejszym. I to było dla nas dobre. Grzegorz Ciechowski posiadał tak wielką dozę intelektu, że rozmowa z nim była czystą przyjemnością i niezwykle dużo można było z niej wyciągnąć dla siebie, nie tylko wskazówek artystycznych, ale także życiowych. Oprócz tego, był to „gość z jajami”. Darzyliśmy go ogromnym szacunkiem.

W jakim zespole ty zaczynałeś?

Jeden z pierwszych zespołów w jakim grałem to SS-20. Nazywał się tak samo jak jedna kapela z Warszawy, z tym, że oni potem zmienili nazwę na Dezerter. Mogliśmy wtedy robić próby za darmo, za co musieliśmy raz do roku zagrać koncert dla „Od Nowy”. Takie koncerty odbywały się co weekend. I w jeden grała Republika, za tydzień Rejestracja, w kolejny np. Fragmenty Nietoperza.

Było właściwie tak, że codziennie widzieliśmy te same twarze na widowni. Ludzie przychodzili na koncert i dopiero przy wejściu pytali, kto dzisiaj gra. To było nasze miejsce spotkań, tu był inny świat, gdzie przychodziło się słuchać muzyki. „Od Nowa” to było miejsce kultowe. Jak teraz o tym myślę, to stwierdzam, że nie dość, że nie było innego takiego miejsca w Toruniu, to właściwie w całej Polsce było raptem kilka podobnych klubów.

Kiedy Waldek Rudziecki, który prowadził wtedy „Od Nowę” przeniósł się do Gdańska, to nagle wybuchła trójmiejska scena, a u nas automatycznie wszystko siadło. Jestem pewien, że to on skupiał wokół siebie tę całą energię i nadawał temu charakter. Obiecałem sobie wtedy, że jeżeli będę miał siłę i środki, to postaram się podobne działania tutaj prowadzić i prowadzę… Chyba. (śmiech).

Tymczasem umknęła nam kolejna dekada i co teraz?

Trzeba wziąć pod uwagę fakt, że jest zupełnie inna rzeczywistość. Teraz, żeby coś robić trzeba mieć pieniądze, to one wyznaczają możliwości. Wtedy wystarczyły chęci i dobre pomysły. Obecnie myślimy w zupełnie innych kategoriach. Muzyka rockowa przestała już być głosem pokolenia, jak było w naszym przypadku. Mam 17-letniego syna i wiem, czego on słucha, wiem, jaka jest muzyka jego pokolenia. Oczywiście się z tym zgadzam, tak samo jak mój ojciec zgadzał się z tym, że on słuchał jazzu, a ja rocka.

Kiedyś ludzie spotykali się, żeby słuchać muzyki, a towarzyszył im alkohol. Teraz ludzie spotykają się by imprezować, a muzyka leci w tle. Zgadzasz się z tą opinią?

Tak, to prawda. W „Od Nowie” działał klub płytowy, gdzie ludzie przynosili płyty analogowe i te płyty gremialnie się tu odsłuchiwało. Rzeczywiście był to powód, dla którego fani się tu spotykali. To, co działo się przy okazji, to już zupełnie inna historia, ale faktem jest, że gwiazdą wieczoru była zdobyta płyta ulubionego zespołu.

Co się dzieje w „Od Nowie” obecnie, kiedy nie ma już wspomnianej Republiki czy Rejestracji?

Największa różnica polega na tym, że tutaj nie ma już prób i ten klub nie ma swoich zespołów i chociaż organizuje ponad sto koncertów rocznie, ma dwie osoby na etacie. Jest to więc nadal ewenement, że to w ogóle funkcjonuje, ale najważniejsze, że funkcjonuje. Mamy gdzie zagrać i to jest istotne. Są dwie sceny, więc ci, którzy przyciągają mniejszą liczbę słuchaczy grają na mniejszej.

Działa to wszystko między innymi dzięki kierownikowi tego klubu Maurycemu Męczekalskiemu, który pracuje już tutaj od kilku ładnych lat i uważam, że jest jednym z lepszych na tym stanowisku. Próby przeniosły się do małych wynajętych salek na terenie Torunia. Wynika to z tego, że w klubie nie ma piwnic, nie ma żadnego wyciszenia. Kiedyś „Od Nowa” była w innym miejscu, na Starym Rynku, były piwnice, grube mury i można było nawalać do oporu.

Czy lata, o których rozmawiamy miały jakiś istotny wpływ na to, czym zajmujesz się obecnie?

No pewnie, to właściwie konsekwencja tego, co wtedy się działo i czego się nauczyłem. Jako młody chłopak przyglądałem się Rudzieckiemu i wiedząc, że nie jestem talentem muzycznym, który zrobi zawrotną karierę, zastanawiałem się, jakie miejsce mam zająć w tym wszystkim.

Teraz, co prawda krzyczę sobie w zespole metalowym „Butelka”, ale prowadzę też wytwórnię fonograficzną „Black Bottle Records”, która wydała już kilkanaście płyt, produkuję razem z kolegą Wojtkiem Budnym program „Muzyczny Kram” promujący toruńskich muzyków i prowadzę studio nagrań w podziemiach Dworu Artusa, w którym dawniej był klub „Od Nowa”. Organizuję też koncerty rockowe – ostatnie większe przedsięwzięcie w tym kierunku, to koncerty pamięci Grzegorza Ciechowskiego.

Rozmawiał Artur SZUBA
Foto: Katarzyna Andrzejewska

Wywiad zamieszczony poniżej to demo właściwego tekstu, który po redakcji i aktualizacji znajdzie się w książce “Gdzie oni są?”, której wydanie sfinansowane zostanie przez Fanów MegaTotal.pl. Jeśli chcesz być jednym z nich, kliknij tutaj.

Sławomir Ciesielski – perkusista Republiki.

Czy jako muzyk byłeś także fanem Republiki?

Jako muzyk Republiki nie byłem jej fanem w tradycyjnym znaczeniu tego słowa.. Oczywiście pochłaniało mnie to do końca, bo byłem przecież współtwórcą zespołu, czasem jego muzyki. Odbierałem to jako swoje codzienne zajęcie, jako coś, co zawsze wraca. W bębnach zakochałem się już w dzieciństwie. Moim marzeniem było grać w jakiejś dobrej rockowej kapeli i to mi się udało. Początkowo granie z Republiką było spełnieniem marzeń, no a potem stało się sposobem na życie.

Czego więc słuchałeś prywatnie poza zawodowym słuchaniem dźwięków Republiki?

Prywatnie… Nie odrzucam żadnej muzyki, po prostu lubię ją ogólnie. Z równym zainteresowanie słucham jazzu, jak i muzyki klasycznej czy też totalnego popu. Słuchałem i słucham wszystkiego.

Jak odbierałeś waszych fanów – zjawiska nietuzinkowego, którego w obecnych czasach już chyba nie da się powtórzyć?

To było ogromnie miłe, bo gdziekolwiek byśmy się nie ruszyli, fani byli z nami. Oczywiście ubrani na czarno, w krawatach w czarno-białe pasy. Nie pozwalali nam zapomnieć, że są ludzie, którzy chcą nas słuchać, którzy nas lubią i szanują.

A czym zajmujesz się obecnie?

Od ponad roku istnieje formacja Kije, w której gram na wszelkiego rodzaju instrumentach perkusyjnych i właściwie na tym właśnie polega formuła tej kapeli – bębny, plus klawisze i gitara. Chciałbym oczywiście pracować nad tym dalej, bo jest to, nie będę ukrywał, coś niepowtarzalnego. Już kiedy grałem w Republice, moim marzeniem było stworzenie jakby nowego świata brzmieniowego, który opierałby się właśnie głównie na instrumentach perkusyjnych i teraz do tego dążę.

Podczas toruńskiego koncertu poświęconego Grzegorzowi Ciechowskiemu, publiczność przyjęła was niezwykle ciepło, więc chyba udało ci się stworzyć coś naprawdę wielkiego.

Sam wysoko sobie stawiam poprzeczkę. Robiąc coś często myślę czy Grzegorz by się tego nie wstydził? Jednocześnie bardzo lubię eksperymentować i ciągnie mnie do tego, by szukać nowych muzycznych rozwiązań..

Czy więc wkrótce będzie można kupić płytę grupy Kije?

Na razie jeszcze nie wiem. Nie mamy menadżera, w ogóle jesteśmy organizacyjnie ciągle na etapie prób.

Pytanie, które nurtuje chyba wszystkich fanów Republiki: czy jest szansa byście kiedykolwiek stanęli jeszcze razem na scenie?

Pewnie, że jest. Dopóki żyjemy, z pewnością taka szansa istnieje. Myślę, że jest to kwestia ustalenia, co moglibyśmy zagrać. Na chwilę obecną żaden z nas chyba nie ma jeszcze koncepcji. Ale gdzieś, kiedyś może… Osobiście chętnie wziąłbym w tym udział.

Tego wam więc życzę i dziękuję za rozmowę.

Rozmawiał Artur SZUBA

Foto: Katarzyna Andrzejewska i Artur SZUBA