Produkcją płyty zajął się John Davis (producent m.in. The Prodigy czy U2). Gościnnie na krążku wystąpili: Peja, Zbigniew Krzywański (Republika), Orion (Behemoth) i Maja Konarska (Moonlight). Projektem graficznym płyty zajął się Bartek Bojarczuk.

Co mogę napisać o samej płycie? Dogoniła swym rozmachem The Triptic byłego zespołu Glacy, Sweet Noise. Warto przypomnieć, że The Triptic została okrzyknięta najlepszym polskim albumem metalowym w 2008 roku.

Na krążku znajdziemy 15 pełnych energii utworów, które przeplatają w sobie język polski z angielskim. Singlowy Sen porywa praktycznie od razu swą energią wyrażaną za pomocą gitar, perkusji i syntezatorów.

Cała płyta to miks rocka, rytmów ulicy, punkowej energii, siły słowa i nowoczesności. Peję gościnnie możemy usłyszeć w utworze Sam przeciwko wszystkim, gdzie energicznie wypluwa z siebie swój manifest. Orion pięknie dopieścił basem Łzy i Potęgę czy Białą Flagę 2010.

Na szczególną uwagę zasługuje właśnie utwór Biała Flaga 2010. Ortodoksyjni fani Republiki mogą czuć rozczarowanie, niedosyt czy nawet złość w związku z zupełną odmianą tego kawałka. Wystąpił w nim gościnnie Zbigniew Krzywański, który zagrał na gitarze, jak i syntezatorach. Dzięki stuprocentowej odmianie ów kawałek zyskał nowe życie. Wstęp Glacy udowadnia, ze ten kawałek będzie tekstowo wiecznie żywy. Niezależnie od realiów w jakich się go odsłuchuje, poznaje. Jest to chyba największy pokład agresji na płycie (nie licząc kawałka Botox).

Na płycie oprócz inteligentnych tekstów, agresji i mocy znajdziemy również miłe dla ucha melodie (Sam przeciwko wszystkim). Mówiąc w skrócie, Glaca i Hacker bardzo się postarali i wyszła im płyta na miarę The Triptic czy Czasu Ludzi Cienia. Wokalna oryginalność Glacy, energia i siła. Czego chcieć więcej? Dla każdego fana nowoczesnego rocka czy wręcz nu-metalu pozycja obowiązkowa.

Tomasz Herbrich

Piotr “Glaca” Mohamed, lat 33, lider Sweet Noise, urodził się w Rzeszowie, ale jako kilkulatek wyjechał do Afryki. Po powrocie długo musiał się przekonywać do muzyki innej niż AC/DC…
.

.
Twoja przygoda z polskim rockiem rozpoczęła się…

…w momencie kiedy jako kilkunastoletni chłopak przyjechałem do Polski. Do klasy chodził ze mną fanatyk Republiki. Był oczywiście popersem. Taki prawdziwy fan, na dobre i na złe. Uwielbiał teksty Ciechowskiego, przynosił nam je wszystkie, znał je na pamięć i wypisywał wszędzie, gdzie tylko się dało. Był też inny kolega, który teraz pracuje w radiu, również zagorzały fan, tyle tylko, że on podrzucał nam muzykę innych kapel – Oddziału Zamkniętego czy Lady Pank. Tych rzeczy słuchałem w szkole, od tego się zaczęło. Byłem nawet parę razy na koncertach tych zespołów. Musze przyznać, że była to jakaś magia, te występy dawały moc, były potężne, gromadziły wiele tysięcy ludzi. Niesamowita była energia, jaką to wszystko niosło. Zespoły grały niczym w transie, a areny koncertowe były wypełnione po brzegi.

Pamiętasz pierwszą płytę, którą kupiłeś?

To był z pewnością winyl, kupowałem wtedy wszystkie dostępne single. Nie jestem w stanie teraz sobie przypomnieć, który był pierwszy. Z Libii, skąd pochodzę, przywiozłem ze sobą AC/DC i The Beatles. Takiej muzyki słuchałem, więc dużo czasu minęło zanim się przekonałem do Republiki. Nie było to takie proste, bo nie było tam ściany gitarowej, która mi się podobała, ale miałem wszystkie te ważniejsze płyty, w tym “Nowe sytuacje” czy album Maanamu “Nocy Patrol”.

Czy to, że sam byłeś kiedyś fanem zaważyło na tym, że postanowiłeś znaleźć się na scenie?

Tak, z pewnością, ale to nie polskie zespoły miały wpływ na tę decyzję. Najważniejszym momentem w moim życiu był ten, kiedy ojciec przywiózł mi do Libii wspomniane przeze mnie płyty AC/DC. To było w ogóle dziwne miejsce, bez radia i żadnych stacji telewizyjnych, które nadawałyby muzykę. To już wtedy postanowiłem, że chcę grać.

W ówczesnych polskich realiach też łatwo nie było, za to obecnie mamy dostęp do szerokiej gamy mediów muzycznych i płyt, a relatywnie dzieje się dużo mniej niż w latach 80.

Wtedy ludzie dzielili się tą muzyką. Zwłaszcza muzyka rockowa była niezwykle ważną formą przekazywania pewnych idei – w dużej mierze wolności i sposobu życia. Ci ludzie nie byli tak szarzy, byli w pewien sposób niezwyczajni, a niektórzy na tyle odważni, żeby to robić wbrew cenzorom. Każda muzyka była wtedy bardzo ważna, bacznie się jej przysłuchiwano. Teraz rock już nie jest taki istotny. Teraz rangę muzy znaczącej może osiągać już tylko hip-hop, który w tej chwili znaczy tyle, ile wtedy rock.

Czy dlatego sam podjąłeś taką próbę? W rozgłośniach jest właśnie emitowana twoja piosenka nagrana z raperem.

To wynika z tego, o czym wcześniej mówiłem. Założyłem sobie, że w Sweet Noise będzie zawsze taka jazda na krawędzi, że zawsze będziemy się wypowiadali językiem, który w danej chwili jest zrozumiały. To co robimy, ma być komunikatywne, ma przekazywać poglądy, myśli i pewne spostrzeżenia w sposób ostry, nie tyle brzmieniowo, ale właśnie w tekstach. Dla mnie ostry byli Frank Zappa, Led Zeppelin czy The Rolling Stones. Myślę, że połączenie z Peją, bo on w moim utworze występuje, jest jakby realizacją tej wizji. Z czasem język się zmienia, co wcale nie znaczy, że tracimy swoją tożsamość. Słyszałem kiedyś taką wypowiedź Mansona, który stwierdził, że potrafi mówić wieloma językami. Ten, który w danej chwili wybiera, jest tym, który zostanie zrozumiany. I tak my robimy. Sweet Noise nagrali utwór, który jest różnie komentowany. Dla jednych burzy pewne świętości i jest zdradą, dla innych jest wreszcie tym połączeniem, które chcieliby, żeby zaistniało. Dla mnie natomiast ważna jest energia, którą ma w sobie ten kawałek.