Przede wszystkim dowiadujemy się, że będzie rok 2023, a nawet że zdarzy się kilka rzeczy za 21. lat! I chociaż zdaniem autora przekazu jego przyszłość nie rysuje się najlepiej, to po wysłuchaniu 9 minut muzyki Halo! aż chce się żyć! Tym bardziej, że mamy do czynienia z dynamicznymi, gitarowymi kompozycjami utrzymanymi w stylistyce indie rockowej wzbogaconymi dużą dawką elektroniki, by nie rzec old-coolowego elektro (kompozycja tytułowa).

A wracając do tekstów i do końca świata… “Jeśli chcesz to biegnij, ja wolę jeszcze spać. I tak nie zaczną bez nas…”. Tak trzymać Halo! ;)

Kup tę płytę w sklepie MegaTunes.

Uwaga! W sklepie iTunes można kupić wersję elektroniczną płyty, wzbogaconą o dodatkowy utwór “Miło Cię widzieć”, nie zamieszczonym na płycie.

Do wydania płyty przyczynili się Fani z serwisu MegaTotal.pl:

1. soul
2. mdwh
3. kefir1976
4. musiq
5. wspione
6. Dorian Mono
7. zibidog
8. tomek
9. G.G.
10. MARIA.Ż
oraz 87 innych fanów.

Płytę nagrał zespół w składzie:

Jan Stulin
Marcin Mrówka
Mikołaj Kurpios
Michał Szczepaniec

Gościnnie:
Mikołaj Łapiński

Utwory na płycie:

01. 2023
02. I tak nie zaczną bez nas

www.facebook.com/haloband
www.soundcloud.com/haloband

Albumami, które już można kupować za pośrednistwem iTunes są: Projekt LR – M3DYCYN4, NeLL – Dogs and Horses, Crowne – Monuments, Yanina – Mersey Beat i Monika Evans – Nomen Nescio. Od razu po premierze znajdzie się tam też płyta Friday – Circus.

Jak będą wyglądać rozliczenia za zewnętrzną sprzedaż cyfrową? W przypadku sklepów sprzedających konkretne pliki, do podziału pomiędzy Twórców i Fanów trafi 55% ze sklepowej ceny utworów. 11% stanowi nasza prowizja (pokrycie kosztów obsługi), zaś resztę zabierają sklepy i pośrednik. W przypadku serwisów działających na zasadzie abonamentu, trudno więc w tej chwili określić jakie kwoty przypadną udziałowcom.

Nasze rozliczenie z pośrednikiem ma następować 20 dni po każdym zakończonym kwartale, czyli tydzień po publikacji naszych wyników, przy czym będzie ono możliwe, jeśli globalna suma przekroczy 300 EUR.

Prawdę mówiąc nie jesteśmy pewni, czy dostaniemy dane ze wszystkich sklepów na czas, dlatego, aby nie opóźniać rozliczenia za naszą sprzedaż, zewnętrzną uwzględnimy dopiero w kolejnym kwartale. Jeśli nie będzie obsuwy, w kolejnym kwartale przesuniemy publikację naszych wyników, by można było uwzględnić wszystkie dane.

Co stanowiło o doborze udostępnionych albumów? Kilka czynników:

1. Objętość – preferowane są długogrające płyty, gdyż kupno całego albumu jest o wiele bardziej przystępne, niż pojedynczych plików, a poza tym albumy cieszą się większym zbytem niż single.

2. Potencjał sprzedażowy – obsługa dystrybucji jest niezwykle czasochłonna, dlatego w fazie próbnej, kiedy nie wiemy jeszcze jakie to przyniesie zyski, sprawdzamy najbardziej naszym zdaniem komercyjnie atrakcyjne pozycje (gwoli ścisłości – nie ma to nic wspólnego z oceną artystyczną, czy naszymi osobistymi upodobaniami)

3. Z powyższych względów o doborze tytułów współdecydował także pośrednik, z którym podpisaliśmy umowę o dystrybucji.

4. Stosowny zapis w umowie licencyjnej pomiędzy nami a Twórcami, dotyczący sublicencji (od autorów starszych płyt wymagaliśmy podpisania aneksu).

Jeśli dystrybucja zacznie przynosić wymierne korzyści udziałowcom, postaramy się aby znalazły się w niej wszystkie albumy.

O uruchamianiu sprzedaży cyfrowej w kolejnych punktach, będziemy na bieżąco informować.

BMG liczyła na to, że jeśli Napster wygra sprawę sądową, wówczas będzie to bardzo atrakcyjna inwestycja, jeśli natomiast przegra, technologia i marka będą stanowić bazę do zbudowania legalnego serwisu. Ostatecznie BMG straciła na tej inwestycji około 100 milionów USD i zrezygnowała z budowy legalnego serwisu, sprzedając to co zostało z Napstera (przede wszystkim markę) firmie Roxio.

Ta pouczająca historia wiele mówi o logice działania największych wytwórni fonograficznych. Już w początkach funkcjonowania branży fonograficznej (zob. ten felieton) Edison i inni zaciekle walczyli w amerykańskich sądach o kontrolę nad patentami zapewniającymi monopolizację rynku.

Mimo tego, że od tamtych czasów rynek muzyczny bardzo się zmienił, działania koncernów muzycznych w początkach XXI wieku są w pewnym sensie podobne. Gdy pojawia się nowa technologia, nad którą największe firmy fonograficzne nie mają kontroli, próbują ograniczyć jej rozprzestrzenianie się, wytaczając firmom ją wykorzystującym procesy sądowe.

Nie chodzi im jednak tak naprawdę o zatrzymanie rozprzestrzeniania się takiej technologii, ale raczej o przejęcie nad nią kontroli. Kto bowiem sprawuje kontrolę nad technologią dystrybucji i odtwarzania muzyki, ten sprawuje kontrolę nad rynkiem lub – innymi słowy – nad zachowaniami słuchaczy.

Nie powinno więc dziwić, że oprócz walki z sieciami P2P, koncerny muzyczne podjęły na przełomie XX i XXI w. próbę stworzenia własnych sklepów z plikami muzycznymi. Koncerny Universal Music Group i Sony Music Entertainment otworzyły sklep PressPlay, natomiast BMG, EMI, AOL Time Warner oraz RealNetworks serwis MusicNet. Wyobraźcie sobie tylko jak potężne mogłyby stać się koncerny muzyczne, gdyby poza produkcją i dystrybucją hurtową muzyki, zajęły się też sprzedażą detaliczną? Mogłyby nie tylko kontrolować przepływ środków przez cały „muzyczny łańcuch pokarmowy”, ale również wpływać na asortyment takich sklepów, wykorzystując je do pewnego stopnia jako narzędzie walki z konkurencją (np. narzucając niekorzystne warunki współpracy małym wydawcom).

Zrzut ekranu z serwisu MusicNet z dnia 22 lipca 2002. Źródło: http://web.archive.org/web/20020722070036/http://www.musicnet.com/

Nic jednak z tych ambitnych planów nie wyszło. Okazało się, że twórcy tych sklepów popełnili wiele błędów, zaczynając od wysokich cen, a kończąc na małej ofercie i nieatrakcyjnych sposobach realizowania zakupów. Nie bez znaczenia pozostały też zbyt restrykcyjne zabezpieczenia DRM, utrudniające nabywcom korzystanie z plików (nie można ich było słuchać na niektórych popularnych odtwarzaczach przenośnych, dowolnie przegrywać na inne komputery, itp.).

Najprawdopodobniej u podstaw porażki tych sklepów leżała też postawa właścicieli – mimo że globalne koncerny muzyczne widziały konieczność uruchomienia takich serwisów, nie do końca rozumiały jak powinny one funkcjonować i w konsekwencji zarabiać. Szczególną rolę odgrywała obawa, że zbyt szybki rozwój sprzedaży muzyki on-line odbyłby się kosztem tradycyjnej sprzedaży, co nieuchronnie doprowadziłoby do konfliktów pomiędzy wytwórniami a tradycyjnymi detalistami.

Przywiązane do płyty kompaktowej koncerny za wszelką cenę chciały uniknąć sytuacji, w której słuchacze – zauroczeni atrakcyjnością plików – przestaliby odwiedzać tradycyjne sklepy płytowe. Było to oczywiście dość naiwne – konsumenci nie mający możliwości kupna pliku muzycznego znajdą inne sposoby by go zdobyć, np. ściągną go z sieci P2P. Czyli: uruchamiając kiepskie sklepy z plikami koncerny muzyczne w pewnym sensie skazywały konsumentów na korzystanie z sieci P2P – to w Napsterze i jemu podobnych sieciach można było znaleźć dużo ciekawszą muzykę niż w PressPlay czy MusicNet.

Mówiąc językiem ekonomii: największe koncerny muzyczne nie umiały opracować modelu biznesowego umożliwiającego zarabianie na sprzedaży muzyki w sieci. Chciały jakoś wykorzystać popularność internetu, ale były zbyt mocno przywiązane do płyty kompaktowej by stworzyć wygodny dla klientów, prawdziwie innowacyjny sklep z plikami. Udało się to komuś innemu – nie posiadającej doświadczenia muzycznego firmie Apple, która w 2003 r. uruchomiła sklep iTunes – pierwszy serwis z plikami, który zyskał globalną popularność. O tym jak do tego doszło – następnym razem.