Biznes muzyczny się kręci. A my cieszymy się, że gwiazdy wielkiego formatu chcą do nas przyjeżdżać, bo jesteśmy najlepszą na świecie publicznością. Naprawdę jesteśmy coraz lepsi w robieniu imprez masowych…

Pytanie mam tylko jedno – czy ci, którzy naprawdę kochają muzykę jeżdżą na takie „masówki” ? Jeżdżą! A i owszem. Na jednej z nich miałam przyjemność (spełniło się marzenie mego życia!) zobaczyć Sex Pistols. Zbulwersowana byłam, dlaczego występowali na małej scenie. Przecież to TAKA gwiazda!!!! Powinni na main stage’u, jak nic, występować. A potem to do mnie dotarło. No jak na głównej? Przecież kolega Rotten nie jest produktem! Kolega Rotten nie jest „masówką”. Kolega Rotten jest punkowcem!!!

Niedługo zaczyna się festiwalowe lato. Polecam poszperać w necie i wyszukać imprezy inne, niż te robione przez producentów napojów. One bronią się same i mają mocną promocję. O nich wiedzą wszyscy! Ale na naszym rynku jest wiele perełek, które nie mają wielkich koncernów za plecami… ale mają duszę!

Serdecznie zapraszam do Strękowej Góry na II edycję festiwalu „Rock na Bagnie” (1-3 lipca).

MegaTotal.pl objął nad nim patronat.

Festiwal jest za free!!! I zobaczę w końcu TZN Xennę!!!! Obiecuję relację!

Do zobaczenia!

Z punkowym pozdrowieniem

Nie-masowa Kasia;)

Płyta ma walić gdzie trzeba, przebijać się przez grubą skórę niezrozumienia, drążyć pofałdowane zwoje obojętności, aby dotrzeć do gadziego mózgu i wydobyć z jego czeluści zwykłe ludzkie uczucia – stwierdza Ela Dul, która wraz Januszem Jeżyńskim tworzy wariacje.pl.

Muza do tekstu czy tekst do muzy? Każde z nich jest oddzielne i niezależne. Mogłoby swobodnie funkcjonować samodzielnie, ale razem tworzy jeden twór, obok którego nie sposób przejść obojętnie. To co ma w głowie Ela i wyrzyguje na kartkę, Janek ilustruje muzyką. Dopracowaną w każdym calu, w każdym dźwięku.

Za cienka jestem do tej recenzji, ale poprosiłam o pomoc przyjaciela Jarka Malika, który napisał tak:

jestem po 3 przesłuchaniu… :)

Piękny koncept płyty, wyjście od chrześcijańskiej wizji początku. Ludzie jako piękne zbiory Augiasza, ale wejście w relacje z innymi ludźmi to już gnój i szlam… założenie boskiej idei człowieka zniszczone przez ożywienie materii i nadanie jej wolnej woli, oczywiście wszystko rozważane w sferze profanum, gdyż na tej płycie nie ma sacrum, jest zbyt “brudna”.

Sprowadzone do relacji dwu ludzi łączonych tzw. miłością, gdzie rodzina, która powinna dać wybawienie jak wody, które Herakles puścił do stajni jest równie toksyczna i bezkształtna… nawet jednostka w tych songach jest sama w sobie zniszczona, mam wrażenie jakby niejednokrotnie podmiot liryczny sam siebie utwierdzał, że ma jeszcze resztki emocji i uczuć… Na wielki plus odniesienia mitologiczne, chrześcijańskie…

Muzycznie cudownie, ciężko, pełno gniewu i brudu, masa psychodelicznych sampli, czasem ma się wrażenie, że płyta zamyka w takim zdeformowanym, ciemnym pokoju, gdzie boimy się demonów nie zdając sobie sprawy, że sami nim jesteśmy ale też z drugiej strony jest ogromnie dużo piękna w tym wszystkim, obłędne melodie, operowy głos kobiety w “Na tytuł mnie nie stać”, który wręcz rozrywa myśli… bardzo spójne kompozycje, niebywała dynamika, jakby czasem wszystko po prostu pulsowało. Jedną z pierwszych myśli, które formowały się w opinię o płycie było coś na kształt: próba odnalezienia lub utwierdzenia się w przekonaniu o istnieniu piękna w totalnej brzydocie i beznadziei… lub w drugą stronę o pięknie brzydoty i beznadziei, tym cierpieniu, które z czasem staje się piękne.

Wariacje pokazują, że są naprawdę interesującym zespołem, który gdyby lepiej wypromowany, mógłby stać się na pewno cholernie ciekawą propozycją sceny gotycko-industrialnej :)

Katarzyna Andrzejewska-Szuba

Zaskoczka, nie? Są tacy ludzie. I to całkiem sporo. Nie wiem ile zarabia mój kolega, z którym prowadziłam ten dialog i nie obchodzi mnie to. Wiem jednak, że zawsze był moim kolegą i na zawsze nim pozostanie, bo jest „taki mój”. Należy do grupy wariatów, którzy mają różne wartości w życiu, ale jedną z najważniejszych jest po prostu muzyka!

Szukałam ostatnio młodego dziewczęcia w charakterze asystentki. Czytam rożne CV i co widzę? To, co na każdy przeciętnym CV – rubryka hobby. Patrzę, słuchajcie, a jedna z nich chyba walnęła byka, bo napisała w tej rubryce: motoryzacja, książki i słuchanie muzyki. Podczas rozmowy zapytałam ją o to czy oby się nie pomyliła. A ona stanowczo: Nie, proszę pani! (sic! do mnie na „pani”, phiii) moim hobby nie jest muzyka, tylko jej słuchanie. Oczywiście ją zatrudniłam.

Na mojej półce, powiem nieskromnie, jest w pytę płyt. Polskich – to podstawa! (nie będę się już chwalić tymi ze stajni Megatotala, nie?) I zagranicznych. Oczywiście poukładane gatunkiem, zespołem, niekiedy i kolejnością wydania. Od lat planuję, że wezmę pierwszą z górnej półki i kolejno idąc w dół przesłucham wszystkie po kolei. Taaaa, jasne… na obiecywaniu się kończy. Bo czasem mam ochotę na taką, a czasami na inną. Jednego dnia płaczę z Anią Dąbrowską, innego rzucam się z Ianem Curtisem po podłodze, a kolejnego wydzieram się z Bowiem “Rebel, Rebel!” Ale nie wyobrażam sobie, żeby ktoś miał mi zabrać choć jedną z nich. No, może jednej bym nie zauważyła, ale wyobraźcie sobie, że pewnego dnia się budzicie, a tu… nie ma Waszego królestwa – ktoś zapieprzył Wasze płyty. Ja z pewnością bym wylądowała w wariatkowie.

Dla nie jednego z Was ten felieton jest o niczym, ale wiem, że są i tacy, którzy podejdą do półki i powiedzą: “K..wa jego mać! Jakie ja mam cuda w domu!!! Moje największe skarby. Tę płytę kupiłem w 1984, a tego winyla dostałem na osiemnastkę w czasach, gdy faktycznie był niedostępny.” Jeśli tak zrobicie, to ja jestem szczęśliwa! A teraz Mili Państwo po szmateczkę i wycierać te cudeńka z kurzu!!!

Z muzycznym pozdrowieniem…
Kasia pływająca w morzu płyt, których jeszcze nie ma, a o nich marzy…
I z wielkim buziem dla właściciela tych 900 winyli :)

Tomasz Herbrich. foto Kasia Andrzejewska-Szuba

Cóż tak urzekającego jest w mrocznych, industrialnych dźwiękach, że sam zdecydowałeś się na uprawianie tego rodzaju muzyki? W pozamuzycznym życiu też jesteś taki mroczny?

Mroczny? Chyba nie. Bardziej wolę określenie „tajemniczy”. Najlepiej jednak pasuje tutaj 44.

44?

Ten, kto pamięta Męczennika Konrada, będzie wiedział, o co mi chodzi. Jest wiele interpretacji tego imienia. Wszystkie w tym momencie będą wobec mnie trafne.

Ktoś kiedyś zarzucił ci, że muzyka, jaką uprawiasz to jedynie samplowane układanki. Bardzo krzywdząca jest ta opinia?

Nasza muzyka jest prosta, robią ją maszyny. Dzięki nim nie popełniamy błędów (parafrazując mój ulubiony zespół) [KMFDM - przyp. red.]. A tak serio. Nie licząc sampli perkusyjnych i takich dźwięków jak szumy, odgłosy młotów, czy pił tarczowych, nie używamy żadnych innych sampli, a już na pewno nie melodycznych. Wszystkie cyfrowe brzmienia tworzę sam, bawiąc się syntezatorami. Ale choć używamy elektroniki, w coraz większym stopniu wykorzystujemy instrumenty żywe. Po to szukam najróżniejszych syntezatorów i nowych członków zespołu, by jak najbardziej odejść „od laptopów”.

Z jednej strony bezduszność syntezatorów, z drugiej żywioł i energia…

Tak jak z metropoliami. Odwieczna konkurencja między życiem a mechanizacją.

A nie boisz się czasem, że kiedyś za bardzo się odhumanizujemy?

Człowiek sam do tego dąży. To jego odwieczne pragnienie mechanizacji. Nawet sam LaVey [Anton Szandor LaVey - założyciel i pierwszy najwyższy kapłan Kościoła Szatana - przyp. red.] wspominał o tym. Świat byłby piękny, gdybyśmy mieli własne androidy, które zaspokajały by nasze potrzeby. Z tym ze LaVey, jako człowiek dążący do zaspokojenia potrzeb z najniższych poziomów piramidy Maslowa, miał na myśli potrzeby pierwotne, odzwierzęce. Seks, wojny, poczucie bezpieczeństwa… a wszystko dzięki androidom. Lecz tu trzeba pamiętać o Rodzinie [The Family International - ruch religijny. przyp red.] i Crowleyu [Aleister Crowley - najsłynniejszy okultysta - przyp. red.] (sam LaVey też to głosił): równowaga między miastem a naturą musi zostać zachowana, bo wszyscy [ludzie] jesteśmy tyle samo, jeśli nie mniej warci od zwierząt czy roślin.

Twoja macierzysta formacja, Projekt LR dokładnie po roku obecności w portalu zdobyła upragniony MT. Odpaliła tym samym bombę zegarową, po wybuchu której na świat przyjdzie wasza płyta. Jaka ona będzie?

Jedyne, co na razie ujawnię to fakt, że będzie to koncept album. No i sądząc po ostatnio dodanym kawałku, który został ciepło przyjęty, będzie trzymała taki właśnie poziom.

Kto pisze teksty i czego one dotyczą?

Jam jest alfa i omega. W sumie, do pewnego etapu wszystko robiłem sam. Komponowałem, nagrywałem, pisałem teksty itd. Od listopada ubiegłego roku jednak to się zmieniło. Bo co to za zespół, w którym reszta kapeli istnieje tylko na żywo? Większość tekstów jest autobiograficzna, aczkolwiek są również pisane pod wpływem negatywnych emocji. Przedstawiają świat w dość groteskowy sposób (patrz „Pazerni”), ale niestety prawdziwy.

Megatotal to szczególne miejsce, w którym obok artystycznych kreacji, znajdujemy odbicie realnego życia w pigułce. Rodzą się sympatie, ludzie się kłócą, cieszą, gniewają…

Z jednej strony to tylko pixele, ale za nimi kryją się żywi ludzie. Gdzie kasa tam wojna. Czas jest dobry, miejsce też. Może trzeba rewolucji? Będę tym, czego MT się najbardziej bało. 44!

Masz jakieś pozamuzyczne pasje? Podobno lubisz gotować.

Tak, lubię gotować. I nawet nie tyle lubię, co umiem. Nie jest to może pasja, ale raczej potrzeba. Za to moją inną pasją są koty i filozofia, głównie dekadencka.

Czeka nas marny koniec, czy wprost przeciwnie, odrodzenie?

Mylimy pojęcia. Dekadent to człowiek, który odrzuca rozpaczliwy nihilizm na rzecz wyzbycia się wszelkich granic. Dekadenci dziś kojarzą się ze smutasami, którzy nieuchronnie pragną swego końca (wielu tu by powiedziało EMO). Śmieszy mnie takie podejście. Prawdziwi dekadenci kochają balans na krawędzi życia i śmierci i cieszą się z tego. Umiłowanie brzydoty, wszelkich ogłupiających używek, transseksualności, homoseksualności, fetyszy, sadyzmu, masochizmu… Te wszystkie cechy idealnie opisują dekadentów. Robią to, co odrzuca społeczeństwo i to śmieszne poczucie moralności. Mam rzucać nazwiskami? Oscar Wilde, Andy Warhol, Charles Manson, Aleister Crowley, Brian Warner, itd.

Jeszcze nie opadły emocje związane z MegaTotalnym sukcesem Projektu LR, a już wkrótce premiera nowego muzycznego tworu, w którym również pełnisz ważną rolę. Co to będzie?

Coś innego. Nowy projekt wiele będzie czerpał z moich industrialnych naleciałości, lecz jak już mówiłem, współpraca z innymi uskrzydla, dodaje polotu i tzw. czegoś nowego.

Dosłownie coś innego, bo współtworzysz z Arturem Szubą (iNNi). Bardzo odległe dzielą was światy?

Właściwie nie. W sumie Artur też miał wiele wspólnego z elektroniką, tyle że z inną odmianą. Jak na razie kawałki wychodzą nam na symboliczne zagwizdanie.

Sama jestem ciekawa efektów tych zagwizdań, bo część z nich od czasu do czasu słyszę z pokoju obok :)
Życzę powodzenia i dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała i fotografowała Kasia Andrzejewska-Szuba

Dossier:

Imię i nazwisko: Tomasz Herbrich
Pseudo: Lecter/Shanhaevel
Zespół: Projekt LR
Instrument: Gitara, elektronika, wokal
Data urodzenia: 28.01.1990 r.
Miasto: Warszawa
Kapele, w których grałem: Brain Damage, Lost Creation, Mets
Sukcesy: Ewolucja
Porażki: Ewolucja
Inspiracje: KMFDM, Skinny Puppy, Marilyn Manson, Nine Inch Nails
Marzenia: Być tym, czego Polska się boi
Unikam: Fałszywców i dwulicowców
Lubię: Dekadencję
W MT od: 7 kwietnia 2009 r.
Jestem tu bo: Tylko tutaj osoba taka jak ja może się zaprezentować.

Trzy odległe stylistycznie, ale zjednoczone za sprawą portalu społecznościowego MegaTotal.pl kapele, zagrają na pierwszej z planowanego cyklu imprez, zbliżających do siebie Fanów i Artystów w realu.  Wydarzenie to będzie wyjątkowe z kilku powodów:

1. stoi za nim Społeczny Komitet Organizacyjny złożony z członków społeczności MT:
Krzysiek Oqrde – idea, organizacja, ustalanie warunków, organizacja nagrań i warunków technicznych, promocja (“garsteczka ludzi wystarczy żeby zorganizować imprezę” :)
iNNy Asz – idea, promocja i organizacja
iNNa Kaszuba – promocja oraz prowadzenie koncertu
Aligator44 Incogutoz – dwa plakaty

2. Wydarzenie będzie rejestrowane, a po koncercie wszyscy, którzy zostawią swoje adresy mailowe, otrzymają link do ściągnięcia trzech utworów każdej kapeli w formacie mp3.

3. Będzie to jedna z pierwszych zapowiedzi intensywnej obecności MT na scenach w tym roku :)

Gdzie: Klub Kontrasty, ul. Wawrzyniaka 7a w Szczecinie
Kiedy: w sobotę 20 marca 2010, 18:00
Po ile: 5 PLN

Mówi Krzysiek Oqrde:

Planujemy, że będzie to cykliczna, najlepiej kwartalna impreza dla zespołów i fanów związanych z MT. Chcemy, żeby w zestawie zawsze znalazły się kapele, które: mają już płytę, uzbierały fundusze na płytę i zbierają fundusze na płytę. Imprezy mają jednoczyć społeczność MT: Artystów i Fanów. Spotkanie w realu zawsze jest cenne, bo a nuż może się okazać, że kapela, która ma kiepskie nagrania, na żywo gra zdecydowanie lepiej. Część publiczności, która nie zna MT, będzie mogła dowiedzieć się, jak pomóc swoim ulubionym kapelom w zbieraniu funduszy na ich upragnioną płytę. Impreza ma mieć nie tylko profil rockowy – na pewno będzie tu miejsce na gatunki ciężkie i lekkie. Nie zapomnimy o soul, funky, reggae, elektronice, dance czy rapie.
Pomysł na MegaTotalny Koniec Zimy pojawił się w momencie, kiedy ustalaliśmy z Aszem czy Szczecin i Choszczno leżą na morzem (buhahahaha). I wtedy w mojej ogłowie zapaliła się iskierka. Rzuciłem hasło i Asz od razu odpowiedział TAK!. I pomimo małej ilości czasu wzięliśmy się do organizacji. Z dnia na dzień zaczęły pojawiać się nowe pomysły i krok po kroku całość zaczęła przybierać kształt, który objawi się w sobotę :)

Trochę się teraz, Mili Państwo, powymądrzam, ale zrobię to jako żona lidera zespołu, przyjaciółka muzyków i manager kilku formacji muzycznych, a także jako przeciętny słuchacz muzyki.

Wy też z pewnością macie jakieś zaprzyjaźnione kapele. Te kapele zapraszają Was na koncerty, wieczorki promocyjne, performance czy inne wydarzenia promujące ich twórczość. Młodym twórcom zależy na jak największej widowni i jak najlepszym odbiorze. Co więc robią? – Wpadaj stary na koncert! Oczywiście za free! Przecież jesteś nasz kumpel! Otóż, Mili Państwo, właśnie dlatego, że jesteś kumpel powinieneś zapłacić!!! Musisz przecież zdawać sobie sprawę z tego, jak fatalne warunki dają kluby młodym kapelom – grają za przysłowiową miskę albo za kasę z bramki. A przecież dojechać do klubu trzeba… Wyobraźcie sobie, że takich kumpli jest na sali 90%, bo umówmy się, że młode kapele polegają na początku na swoich znajomych. I co? I dostaje taka kapela za koncert 30 zł!!! Albo w jeszcze gorszym przypadku dopłaca za dźwiękowca z klubu…

ZASADA NR 1: Płać zawsze za takie koncerty! One nie kosztują 100 zł, tylko 5 czy 10 złociszy. Dla Ciebie to jedno piwo, ale dla kapeli zapłata za ich twórczość.

Wieczór promocyjny płyty, ważne wydarzenie. Jakiś koncert, muzycy podpisują płyty, opowiadają o godzinach spędzonych w studio, rozmawiają z gośćmi… magiczny wieczór. Na to spotkanie przeznaczone jest 100 krążków do sprzedaży w naprawdę promocyjnej cenie. Niestety podsumowanie spotkania wygląda potem tak: 12 płyt sprzedanych, 53 rozdane: …bo mama, ciocia, żona, przyjaciel, sąsiad, kumpel ze szkolnej ławki… Nawet nie zdają sobie sprawy z tego, jak drogie prezenty dostali. Komponowanie, aranżacja, zbieranie funduszy, granie za michę, studio, wypocona płytka i… podarowana w prezencie. Oby Ci obdarowani przesłuchali ją więcej niż raz. A ile płyt kapela musi rozesłać do klubów, gazet, stacji radiowych? I nie ma kompletnie znaczenia, czy to piękna płytka wyprodukowana przez MegaTotal.pl, czy demo przepalane na domowym komputerze z okładką drukowaną na atramentowej drukarce przyklejoną na białą kopertkę do CD. Muza to muza, wartość ma tę samą. Tylko, że tę wartość zazwyczaj znają tylko sami muzycy.

ZASADA NR 2: Kupuj płytki na koncertach od zespołu. Kosztują niewiele, a fakt zakupu jest wyrazem uznania dla kapeli. Poproś o autograf – będziesz miał pamiątkę (kto wie ile wartą za 10 lat?), a muzycy poczują się świetnie :)

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie osobiście doprowadza do furii i nękam mądrowaniem się w tym temacie wszystkich moich znajomych. I za nic nie trzeba płacić! Sprawa jest znacznie prostsza. Wyobraźcie sobie, Mili Państwo, że jesteście w pubie ze znajomymi. W trakcie radosnego gaworzenia zapijanego piwem okazuje się, że czas umilać będzie dwóch panów brzdąkających bluesa w rogu sali. Zespół nazywa się „Wielka Berta” albo „Krwawa Mary”… nie ma to znaczenia! Chałturnicy grający do kotleta – pomyślicie. A ja mam prośbę – popatrzcie na nich i zastanówcie się czy ten 50-letni bluesman z włosami jak czeski piłkarz to nie Wy za 20 lat. Przecież on nie marzył jako chłopiec o graniu w smutnych pubach! Zapewne widział się na koncercie na Wembley i na szczycie list przebojów. Jak więc osłodzić mu życie i dać mu chwilę radości? Bić brawo!!! Tak po prostu! To naprawdę wystarczy. Szacunek, Mili Państwo, szacunek! Ci muzycy grają, pracują, zarabiają pieniądze lub nie, ale są muzykami!!!

ZASADA NR 3: Bij brawo po każdym numerze wykonanym na żywo, w pubie, na ulicy, na koncercie. To żywy człowiek i żywy muzyk, który jest artystą, choć może w sposób dla Ciebie nie do końca zrozumiały.

Takich rzeczy jest pewnie więcej, ale pamiętając o tych trzech, z pewnością muzykom będzie choć troszkę lżej :), a na pewno da im to wiele radości. Bo dla muzyka tak naprawdę najważniejszy jest chyba szacunek słuchaczy! Mam rację?

Panie i Panowie muzycy! Chwała Wam za to, że Wam się chce i tworzycie dalej pomimo wszystkich przeciwności losu (mam na myśli branżę fonograficzną, zdrętwiałych menadżerów klubów i ludzi, którym brak słuchu).

Z wyrazami szacunku i ogroooomną prośbą propagowania tych zasad,
Wasza fanka