Zanim jednak pojawił się Mark, na scenę wkroczył jego przyjaciel Duke Garwood, z którym Lanegan nagrał wcześniej wspólny album Black Pudding. Duke błyskotliwie wyczarował palcami ze strun kameralny set rodem z bezdroży, gdzie gorzkie i tajemnicze opowieści splatają się w nie zawsze szczęśliwy amerykański sen…

Duke powinien jednak skończyć nieco szybciej, co wyraźnie można było zauważyć pod sam koniec, gdy sala nieco opustoszała. Część widowni poszła bowiem do baru uzupełnić poziom płynów w oczekiwaniu na długi set głównej postaci wieczoru. Za chwilę na scenie przygotowywać zaczęli się Jeff Fielder (gitara) oraz Aldo Struyf (gitara, synth), a więc muzycy, którzy wpłynęli na brzmienie ostatniego albumu Phantom Radio. Błyskawicznie sala wypełniła się tłumem fanów, czekających na jedyny w swym rodzaju baryton z kolczastego aksamitu.

Zaczęli! Od początku w łeb, od rozpoczynającego Phantom Radio utworu Harvest Home, podobnie jak większość muzyki z tego albumu, zawierającego w sobie nostalgiczne skojarzenia kilku dekad muzycznej historii. Od mrocznej, syntezatorowej elektroniki lat 80′, przez pasaże gitar kojarzące się z tym zdecydowanie bardziej oszczędzonym przez czas obliczem grunge (vide: Screaming Trees), aż po nieśmiertelną i ponadczasową dekadencję najwyższej próby rockowych bardów.

To było niczym wypadnięcie nocnym autobusem z nadmorskiej drogi położonej na klifie… A dalej trwał lot. Ponad szarym morzem dymu, pod chmurami alkoholu i hipnotyzującą krwistymi kolorami nostalgią na horyzoncie. Raz wysoko, a potem dołując i prawie roztrzaskując się o rafy, które Lanegan niejednokrotnie napotkał w zagmatwanej historii swego życia. Usłyszeliśmy Hit the City , Floor Of The Ocean, Ode to Sad Disco i także The Gravedigger’s Song. W trakcie koncertu zabrzmiały też jedne z pierwszych koncertowych wykonań Dry Iced z Phantom Radio oraz niesamowita wersja Atmosphere Joy Division, którą zespół rozpoczął bisy… Z przytłaczającym finałem w Methamphetamine Blues. W większości był to jednak materiał z Phantom Radio oraz Blues Funeral, dwóch ostatnich autorskich albumów artysty.

Koniec. Wsłuchani ludzie stali jeszcze przez minutę w ciemności, po czym powoli ruszyli do wyjścia, gdzie już za kilkanaście minut Lanegan miał zasiąść na stoisku merch by podpisywać płyty i zamienić kilka zdań z wciąż zahipnotyzowanymi jego mroczną poświatą fanami.

Chciałoby się zachrypieć “Thank you very much” Mark, ale tak jak ten gość zachrypieć nie da rady nikt ;) Jeśli ktoś jeszcze nie mógł mu tego jeszcze powiedzieć, niech go ściga po Europie lub liczy na szybki powrót do Polski. Nie odpuszczać! Tego artystę przynajmniej raz należy zobaczyć i usłyszeć na żywo…

Mark Lanegan Band, Centrum Sztuki Zamek (Zamek Cesarski). Poznań. 17.08.2015 r

Setlista:
Harvest Home
No Bells on Sunday
Gray Goes Black
Hit the City
One Way Street
Creeping Coastline of Lights (Leaving Trains cover)
Dry Iced
Ode to Sad Disco
Riot in My House
Floor of the Ocean
Deepest Shade (The Twilight Singers cover)
Harborview Hospital
The Gravedigger’s Song
—
Atmosphere (Joy Division cover)
I Am the Wolf
Methamphetamine Blues

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak

Niewielu artystów ma na koncie współpracę z tak wieloma kultowymi postaciami rocka lub uczestnictwo w tylu wybitnych zespołach co “Dark Mark”! Screaming Trees, Mad Season, QOTSA, Twilight Singers, The Gutter Twins (Greg Dulli z Afgan Whigs), Isobel Cambell (Belle and Sebastian), PJ Harvey, czy choćby Kurt Cobain i reszta muzyków Nirvany – ta lista na tym się nie kończy. Tym razem w stołecznej Progresji (18.02) oraz w krakowskiej Fabryce (19.02) Lanegan promuje swój kolejny solowy album, wydany w 2014 roku i doskonale przyjęty zestaw Phantom Radio. Z niego pochodzi ta piosenka:

“I was such a shitty drummer that they made me sing” (“Byłem tak gównianym pałkerem, że zrobili ze mnie wokalistę”) – tak artysta wspomina rok 1984 i początki Screaming Trees. I bardzo dobrze się stało, bowiem niepowtarzalny, “zjechany” głos Lanegana należy do największych skarbów światowego rocka. Mimo, że mniej popularni niż Pearl Jam, Nirvana czy Alice In Chains, Screaming Trees byli jednym z najwybitniejszych zespołów złotej epoki grunge, a z czasem okazało się że ich twórczość (wykraczająca poza ramy stylistyczne gatunku) nie zestarzała się jak niektóre inne klasyki z Seattle.

W latach 90′ Lanegan rozpoczął solową karierę. Phantom Radio jest jego 9. albumem, a na pierwszym (The Winding Sheet z 1990 r.) towarzyszył mu m.in. Kurt Cobain.

XXI stulecie to pełne niepowtarzalnej atmosfery albumy wydane wraz z Isobel Campbell (połową duetu Belle And Sebastian), udział w The Gutter Twins (z liderem Afgan Whigs Gregiem Dulli), a przede wszystkim w Queens Of The Stone Age, z którymi Lanegan śpiewał na większości albumów:

Ostatnio dowiedzieliśmy się, że Mark Lanegan będzie jednym z głosów na zapowiadanym na ten rok nowym albumie powracającej formacji Mad Season! Jest na co czekać, a w międzyczasie trzeba zobaczyć go na żywo z własnym zespołem!

SZCZEGÓŁY KONCERTÓW

Mark Lanegan Band
Support:  Duke Garwood (UK) oraz The Faye Dunaways (Belgia)

18 lutego 2015
Warszawa, Progresja Music Zone, ul. Fort Wola 22, godz. 19.30
Strona wydarzenia na Facebooku

19 lutego 2015
Kraków, Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23, godz 18.30
Strona wydarzenia na Facebooku

Organizacja koncertów: Good Music Productions
Strona organizatora
Facebook organizatora

BILETY (w cenie 90 zł):
Na stronie organizatora
Także w bileteriach Empik, Sklepach sieci Media Markt i Saturn, wszystkich punktach sieci Ebilet (www.ebilet.pl), Eventim (www.eventim.pl), Ticketpro (www.ticketpro.pl), Biletin (www.biletin.pl).

UWAGA! KONKURS! WYGRAJ PODWÓJNE ZAPROSZENIE NA KONCERT!

Aby wygrać podwójną wejściówkę na koncert w jednym z dwóch miast wystarczy być fanem Marka Lanegana i wnieść trochę twórczej inwencji :)
1. Podaj swój ulubiony utwór artysty (solowy lub we współpracy z innymi twórcami) i uzasadnij jak najlepiej wybór.
2. Wyszukaj w MegaZinie odpowiedź na pytanie: który ze sfinansowanych przez MegaTotalną społeczność projektów jest pośrednio związany z postacią Marka Lanegana?

Zgłoszenie wyślij na adres konkurs@megatotal.pl do poniedziałku 16. lutego, nie zapominając o podaniu koncertu jaki wybierasz.

Płyta Songs Make That Sense na CD ukaże się 24 września. Wersja winylowa ukaże się dzięki społeczności MegaTotal.pl. Projekt Maćka Werka możesz wspierać na tej stronie.

W czwartek kolejny odcinek o utworze tytułowym – Song That Make Sense

Hedone – formacja Macieja Werka była grupą, która w latach 90. w sposób bezkompromisowy i pozbawiony najmniejszych kompleksów pokazała, że nad Wisłą może powstawać muzyka światowego formatu. Jej lider od początku stawiał na współpracę ze znanymi artystami. Tworzył m.in. w duetach z Iggy Popem i Renatą Przemyk.

Lista uczestników jego najnowszego projektu jest równie imponująca: Mark Lanegan (ex-Queens Of The Stone Age), Chris Olley (ex-Six By Seven), Poogie Bell (perkusista współpracujący z Davidem Bowie i Eryką Badu), Wojtek Pilichowski, Anita Lipnicka, Joanna Prykowska (ex-Firebirds), Natalia Fiedorczuk czy Misia Furtak z grupy Tres B.

Po raz pierwszy polskiemu twórcy udało się zaprosić do współpracy producentów światowej sławy. Nad ostatecznym brzmieniem utworów pracowali m.in.: Tim Simenon (producent m.in. płyty „Ultra” Depeche Mode), Paul „P-Dub” Walton (producent i inżynier nagrań m.in: Bjork, Massive Attack, Madonny, Laibacha czy Birdy’ego) i Rob Cass (inżynier dźwięku i producent od lat związany z legendarnym studiem Abbey Road).

Aby w pełni docenić ich pracę oraz wyjątkowość nagrań, Werk postanowił wydać kolekcjonerską edycję „Songs that Make Sense” na czarnym krążku. Środki na jego produkcję chce pozyskać od internautów za pośrednictwem serwisu MegaTotal.pl.

To wyjątkowa okazja dla fanów artysty, bo osoby, które najbardziej przyczynią się do realizacji projektu, zostaną zaproszone na jedyny koncert promujący to wydawnictwo, oraz spotkanie ze współtwórcami albumu. Otrzymają także „Songs that Make Sense” na winylu z autografami oraz wersję CD.

Projekt Werka można wspierać na tej stronie
http://www.megatotal.pl/project/show/songs-that-make-sense-na-winylu