Maszyny i Motyle

Dwie gitary, automat perkusyjny, odrobina coraz bardziej popularnych ostatnio dronów oraz ciekawe wizualizacje sytuują ten duet w trudnej do określenia przestrzeni gatunkowej. Math-rockowe harmonie do spółki z postindustrialną motoryką, przerywane były co jakiś czas ciekawymi eksperymentami, niepokojącymi ucho i mózg. MiM pozostawili u nielicznej jeszcze publiczności (było po tuż 18.00) apetyt na dalsze, a tak różniące się od tej, muzyczne inkarnacje tego wieczoru.

Pierre Bastien

Fantastyczny show francuskiego artysty, który przypomniał, że muzyka to zjawisko szersze niż dźwięki wydobywane z klasycznie pojmowanych instrumentów.

Jego instalacje zbudowane z rusztowań jakby wziętych żywcem z kultowych zabawek Młodego Konstruktora wykorzystują w roli elementów tradycyjne instrumenty ludowe wielu kultur świata.

Zobaczyliśmy instrumentarium napędzane przez robotyczne mechanizmy zaprojektowane przez szalonego magika dźwięku. Cienie tych niepowtarzalnych instalacji rzucane na telebimie stworzyły w Sali Gotyckiej niepowtarzalny spektakl. Chyba tylko on jest w stanie grać tak pięknie na gwoździach.

19 Wiosen

Kolejny transfer do innej muzycznie galaktyki. Łódzki unikat, który czerpiąc z punkowego ducha wzbogaconego charakterystycznymi organowymi pasażami Grzegorza Fajngolda wyzwolił w publiczności prawdziwe emocje.

Na pierwszy plan wybijała się bez wątpienia ekspresja i autentyzm przekazu Marcina Pryta. Sugestywnie wyartykułowane teksty, surrealistycznie ujmujące codzienność w rozległym, ale klaustrofobicznie tłamszącym świecie.

Świetny finał koncertu stanowił tytułowy utwór z ostatniej płyty zespołu – Cinema Natura.

Same Suki

To chyba najlepiej przyjęty przez widzów koncert wieczoru. Nazwa zespołu to pochodna obecności samych kobiet w składzie oraz staropolskiego instrumentu smyczkowego – suki biłgorajskiej.

Do tego zespół dołączył wiolonczelę, tradycyjną fidel płocką oraz ekspresję wokalistki Magdaleny Wieczorek-Duchewicz, która ciętym dowcipem nawiązała z publicznością bezpośredni kontakt.

Same Suki to folk Mazowsza i Kujaw wzięty na rogi bezpruderyjnych tekstów, które czerpiąc z tradycji opowiadają z przymrużeniem oka o doznaniach i potrzebach współczesnych kobiet.

RSS B0YS

Jeszcze jeden fantastyczny dziwoląg, który zastrzelił porcją dźwięków spod znaku muzycznego WTF. Tajemniczy duet, który kryje się w przebraniach będących unikalną hybrydą plemiennych afrykańskich strojów i przysłaniających twarze koronkowych chust.

Zaserwowali przenikliwie transowe basy, na bazie których wibrowały pobrane z zakątków całego świata etniczne oraz współcześnie cybernetyczne sample. Trudno było się temu oprzeć i Sala Gotycka w końcu zaczęła tańczyć.

Warto wspomnieć, że najnowszy album zespołu znalazł się właśnie w setce najlepszych płyt 2015 roku na świecie prestiżowego brytyjskiego magazynu The Quietus.

Barbara Morgenstern

Gwiazdą i ukoronowaniem festiwalu był występ niemieckiej artystki zaliczanej do najwybitniejszych postaci współczesnego elektro i synth popu.

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Adam Tracz

Zaczynamy od nowości. Nowy album formacji Szepty i Krzyki zatytułowany „Trzynaście Stanów Świadomości” (Requiem Records, 2015) został sfinansowany przez użytkowników portalu crowdfundingowego MegaTotal.pl. Płyty nie da się zaszufladkować – to połączenie wielu odmiennych gatunków. Znajdziemy w nim utwory post punkowe, spokojne ballady, czy dubstepowe dźwięki. Całość, która pozornie jest zbiorem skrajnie różnej muzyki, została scalona elektronicznym brzmieniem. „Trzynaście Stanów Świadomości” to nie tylko muzyka, ale przede wszystkim teksty. Jest to poezja autorstwa Artura Szuby pt. „Konfesłował”. Intrygująca, często kontrowersyjna i mroczna tematyka, której towarzyszą wyjątkowe fotografie.

Zespół powstał za sprawą płyty pod tym samym tytułem, którą w 2013 roku wydały wspólnie zaprzyjaźnione zespoły iNNi (Choszczno) oraz Projekt LR (Warszawa). O założeniu odrębnej formacji zdecydowano po koncercie z okazji premiery wspomnianego krążka, pod tytułem “Szepty i Krzyki”, notabene – również sfinansowanego przez MegaTotalnych fanów! Na płycie znajdują się również dwa covery klasyków polskiej nowej fali. Oto interpretacja “Białej chorągiewki”, jednego z najbardziej znanych utworów rzeszowskiej formacji 1984, która obchodzi właśnie trzydziestolecie swego istnienia.

Strona grupy na Facebooku

==

Kinsky – Copula Mundi (reedycja)

Album “Copula Mundi” został nagrany w listopadzie 1991 roku w studiu Gold Rock należącym do Roberta Brylewskiego. Skład, który zarejestrował album to: Paulus von Kinsky – wokal, Tony von Kinsky – gitara, wokal, Artur von Kinsky – gitara basowa, Czubek – perkusja. Kompaktowa reedycja albumu ukazała się jesienią tego roku nakładem Requiem Records. W skład wydawnictwa wchodzi między innymi książeczka z niepublikowanymi dotąd zdjęciami zespołu i archiwalnymi materiałami prasowymi. 25 listopada do sklepów trafi winylowa wersja albumu, którą wyda Antena Krzyku.

Kinsky rozwijając figury post rockowego modelu wykorzystuje nadal stylistykę gatunków ekstremalnych takich jak HC czy death metal. Jednocześnie nasyca kompozycje atmosferą przypominającą raczej muzykę współczesną niż rockową. Odważne sięganie po rozwiązania strukturalne i z drugiej strony free jazzowe rysuje bardzo szerokie spektrum form i rozwiązań.

Energia i subtelność przenikają się w unikatowy sposób tworząc niepowtarzalny konglomerat muzycznych emocji – od monumentalnych rozwiązań sonorycznych po subtelne gry ciszą i szmerami. Twórczość kwartetu jest trudna do jednoznacznego zdefiniowania, sam zespół stosuje określenie “muzyka spekulatywna”.

Strona grupy na Facebooku

==

Pancerne Rowery – Wolność

Legenda trójmiejskiej sceny alternatywnej przypomniała się boxem z archiwalnymi nagraniami zatytułowanym “Wolność”. Pancerne Rowery to grupa przyjaciół, która wymyślała i wykonywała utwory słowno–muzyczne w dwóch różnych konwencjach: punkowo–awangardowej, opartej na swobodnej improwizacji z wykorzystaniem klasycznych instrumentów muzycznych (fortepian, ksylofon, wiolonczela, waltornia, flet, trąbka itd.) oraz grungowej, łączącej hipisiarskie marzenia z wojowniczą agresją punka. Obie te konwencje posiadały wspólny mianownik – psychodelię.

Pancerne Rowery powstały wiosną 1981 roku w Gdyni. Ostatni koncert zespół zagrał na festiwalu w Jarocinie latem 1989 roku. Osiem lat istnienia „Pancernych Rowerów” można podzielić na dwa zasadnicze okresy stylistyczne: Okres I – 1981–1986 – punk–awangarda; Okres II – 1986–1989 – grunge (hippie–punk). Na dwupłytowym wydawnictwie “Wolność” znalazło się 25 utworów Pancernych Rowerów z lat 1981-1986. Lider grupy Roman Sebastyański: “Wszystkie nagrania pochodzą z mojego archiwum kilkunastu kaset magnetofonowych – niestety nie zawsze „matek”, ale raczej tych kilkukrotnie przegrywanych”.

Strona grupy na Facebooku

Źródło: materiały prasowe Cantaramusic.pl

W sobotę 12 grudnia przeszłość spotka się z dźwiękową nowoczesnością, eksperyment z klasyką, a akustyczne źródła dźwięku z najnowszą elektroniką. Tradycyjne instrumentarium zostanie poddane konfrontacji z wyobraźnią wynalazców rozmaitych dźwiękotwórczych urządzeń. Oto nieco więcej informacji o samych artystach.

19 Wiosen

Jedna z najbardziej oryginalnych grup muzycznych w Polsce. Nie sposób odmówić ich muzyce punkowego charakteru, ale oprócz surowych gitarowych riffów usłyszymy w niej na przykład wpływy bigbitu lat sześćdziesiątych i jednocześnie kojarzące się z barokowymi kompozycjami klawiszowe pasaże. Całość stanowi zaś doskonałą odskocznię do wizjonerskich i kontestujących w poetycki i zarazem zjadliwie publicystyczny sposób tekstów Marcina Pryta. Muzycy określają swoją muzykę określeniami barok punk, nega punk, punk poza czasem, infi punk czy aerofuturyzm.

Strona zespołu na Facebooku

==

Barbara Morgenstern

Producentka, wokalistka i multiinstrumentalistka, która już od kilkunastu lat okupuje jedną z czołowych pozycji na piedestale niebanalnej i inteligentnej europejskiej elektroniki. W je twórczości psychodeliczny krautrock spotyka się z minimalistycznym house, elementy synth-popu z dźwiękami tradycyjnych, akustycznych instrumentów, a post-rockowa elektronika jest tłem dla melodyjnie wyśpiewywanych tekstów, nawiązujących do klasycznych niemieckich szansonistek jak Marlene Dietrich i Ute Lemper.

Strona artystki na Facebooku

==

Maszyny i Motyle

Przeciwstawienie słów w nazwie zespołu idealnie oddaje ducha ich muzyki. Nieklasyfikowalny nigdzie konglomerat brzmień. Słychać tu echa motorycznego industrialu, gitarowe riffy w podziałach math rocka, zimnofalowe brzmienie, agresywność awangardowego metalu oraz eksperymenty wywodzące się z krautrocka i free jazzu. Są też szmery i hałasy, będące odwołaniem do tradycji noise.

Strona zespołu na Facebooku

==

Pierre Bastien

Francuski alchemik dźwięku nie zatrzymał się na etapie, do którego dąży większość innych muzyków, czyli opanowaniu gry na jednym lub kilku instrumentach. Konstruuje od podstaw całe mechaniczne orkiestry, których formy i sposób działania odbiegają bardzo daleko od jakiegokolwiek tradycyjnego instrumentarium. To jakby osobne artefakty stworzone z dziecięcych zabawek, kuchennych narzędzi i naczyń, przeróżnych napędzanych silniczkami dźwiękotwórczych wynalazków, gadżetów i automatów, które same potrafią grać na innych instrumentach. Występy Bastiena mają charakter performatywny. To surrealistyczne, dźwiękowe instalacje artysty, który w równej mierze zasługuje na miano zarówno muzyka, jak i szalonego naukowca.

Oficjalna strona artysty

==

Same Suki

Same Suki to rewolucyjna kobieca formacja folkowa grająca muzykę kobiet z miasta inspirowaną muzyką ludową. To pięć mocnych charakterów kobiet z różnych planet muzycznych – rozrywki, piosenki aktorskiej, ethno, klasyki i muzyki ludowej. W niekonwencjonalny sposób wykorzystują one tradycyjne instrumenty akustyczne takie jak suka biłgorajska, fidel płocka, cajon, bendir, lira grecka, rebab turecki czy wiolonczela. W połączeniu z wokalem, sięgającym po środki wyrazu charakterystyczne dla teatru, zespół opowiada codzienne historie w zupełnie nietradycyjny sposób. Same Suki tworzą z chęci wyrażania siebie taką, jaką się jest, bez cenzury.

Strona zespołu na Facebooku

==

RSS B0YS

Duet o nieujawnionej tożsamości, występujący zawsze w przebraniu. Nie wiadomo kim są, nie wiadomo w jakim wieku, czy znani czy debiutanci. Nie wiadomo nawet jakiej są płci. Legenda głosi, że poznali się w trakcie podróży po Afryce. Efektem jest muzyka, która wsysa słuchacza do swojego czarnego jądra, w którym afrykańskie i światowe pogłosy dodają tempa i temperatury. Ktoś nazwie tworzone przez nich dźwięki „techno“, inny „dziwne world music“ albo „dark dub“, a prawdę znają tylko oni. Sami mówią, że ich muzyka jest ”post-everything” i nie identyfikują się z żadnym gatunkiem czy stylem muzycznym, jednocześnie nie odrzucając żadnego z nich.

Strona zespołu na Facebooku

==

Zródło: informacje prasowe organizatora (Industrial Art)

ENERGIA DŹWIĘKU

Wrocław, 12 grudnia 2015 r., Sala Gotycka, ul Purkyniego 1, godz. 18.00

Same Suki, 19 Wiosen, B. Morgenstern, Pierre Bastien, Rss B0ys, Maszyny i Motyle

Strona oficjalna wydarzenia
Wydarzenie na Facebooku

BILETY

45 zł przedsprzedaż
55zł w dzień koncertu

Przedsprzedaż: wiftickets@gmail.com
lub w Starym Klasztorze, przy Purkyniego 1

Zawartość pudełka czekoladek – jak można interpretować okładkę płyty – oferuje swojemu odbiorcy nadzienie od wanilii i marcepanu, przez miazgę kakaową i miętę, po chili i rum. Żeby zaznać pełni wrażeń należy spożyć całość.

Zespół opowiada: Zrobiliśmy wszystko, aby zachować spójność płyty. Nie było to łatwe, ponieważ materiał jest bardzo zróżnicowany. Jak nasi odbiorcy mogą usłyszeć, klimat na płycie zmienia się z każdym utworem, od dynamicznej, ostrej i postpunkowej „Entropii”, czy ciężkiego „Kakofonicznego Szeptu” wykorzystującego moc siedmiu strun gitary, po delikatne dźwięki kojarzące się z zespołem Morcheeba: „Za Szybą” czy „Zima”. Są też takie perełki jak dubstepowy „No idź!”, czy „Pustostan”, w którym można odczuć klimat Apollo 440. Jest to zresztą chyba najbardziej transowo płynący utwór na płycie.

Nie do przecenienia jest żywy bas, który reguluje tętno płyty od spokojnych „Aniele mój” i „Tu i Teraz” po pulsujące „Nieprzyzwoicie kolorowe”, czy wspomniany „Pustostan”. Można też znaleźć dwa utwory autorstwa zespołów 1984 oraz Made in Poland.

Utwór „Przejście” stanowi klamrę spinającą całość występując w dwóch odsłonach. Pierwsza, elektroniczna, otwiera płytę, a zamyka ją bardziej klimatyczna wersja, kojarząca się momentami z The Cure. Zresztą nasze korzenie są mocno osadzone w zimnej fali. Nie jest to aż tak widoczne jak na pierwszej płycie „Szepty i Krzyki”, ale słyszalne.

Album zawiera wkładkę poetycką Artura Szuby pt. Konfesłował i został sfinansowany przez użytkowników portalu MegaTotal.pl, a wydany przez obchodzące w tym roku swe XX-lecie Requiem Records.

Źródło: materiały prasowe zespołu.

KONKURS!

Wygraj album Trzynaście Stanów Świadomości z podpisami zespołu! Aby to zrobić – wymień jak najszybciej i jak najwięcej innych projektów sfinansowanych przez społeczność MegaTotal.pl w których brali udział jego członkowie! Odpowiedź wyślij pod adres: konkurs@megatotal.pl

Kup płytę w Sklepie MegaTunes.pl

INFORMACJE O ALBUMIE

Tracklista:
1. Przejście (wejście) *
2. Entropia
3. Kakofoniczny Szept
4. Nieprzyzwoicie Kolorowe
5. Pustostan
6. Aniele Mój
7. Za Szybą
8. No Idź!
9. Zima
10. Tu i Teraz
Cisza
11. Biała Chorągiewka **
12. Ja Myślę ***
13. Przejście (wyjście) *

* „Przejście” – utwór inspirowany piosenką Marka „Konserwy” Stempnia pt. „Tata” i im obu jest dedykowany…
** z repertuaru 1984; muzyka i tekst: Piotr Liszcz
*** z repertuaru Made in Poland; muzyka i tekst: Made in Poland

Skład zespołu
Tomasz Herbrich: syntezatory, programowanie, śpiew
Rafał Kaczewski: gitara basowa, śpiew
Marcin Mentel: gitary
Artur Szuba: śpiew, teksty
Barbara „Babsi” Mikulska: śpiew, wokalizy

W nagraniach zespół wsparli:
– Ireneusz Knyziak – gitara
– Monika Kubacka – śpiew
– Kuba May – perkusja
– Marek Radzymiński – perkusja
– Marek „Konserwa” Stempień – gitara
– Maksym Szuba – chórek
– Katarzyna Andrzejewska-Szuba – chórek
– Zbigniew Bieniek – głos

Miks: Tomasz Herbrich
Mastering: Małgorzata Florczak i Jacek Sokołowski – Hagal Studio
Produkcja: Szepty i Krzyki
Fotografia: Krzysztof Mariański
Projekt okładki i skład: Łukasz Pawlak

Do wydania płyty przyczyniła się społeczność MegaTotal.pl:
Ewa Jabłońska,
Katarzyna Andrzejewska-Szuba,
Wojciech Leśniak,
Rafał Kaczewski,
Artur Szuba,
Gaduła,
Marek Stempień,
Sławomir Wałęga,
Północny,
Jerzy Jabłoński,
Anna Komarnicka
oraz 50 innych osób.

Wśród wielu kategorii Twoja.TV jedną z popularniejszych jest Muzyka. Oto jak działa projekt: po umieszczeniu clipu muzycznego w portalu www.twoja.tv i zebraniu przez niego pozytywnych głosów, film video zaczyna być w miarę systematycznie emitowany na antenie głównego kanału TV. Co najważniejsze, program emitowany jest w sieciach kablowych w Polsce. Na obecną chwilę zasięg programu to ponad 250 sieci i ok. 80 tys. mieszkań. Do końca br. twórcy projektu zapowiadają zbliżenie się do ok. 100 tys. odbiorników telewizyjnych + oczywiście cała Polska w Internecie i na urządzeniach mobilnych. Aktualny zasięg dostępny jest na stronie.

Ale to nie koniec korzyści dla twórców. Każda emisja w telewizji nalicza żetony, które to mogą być wymienione na dodatkowe profity dla artystów. W katalogu korzyści, który jest w trakcie rozbudowy, znajdują się między innymi takie nagrody, jak wynajęcie salki prób, studia nagrań czy finansowanie montażu teledysku. Więcej o projekcie na stronie www.twoja.tv .

Niedawno podjęliśmy współpracę z twórcami Twoja.TV w ramach której między innymi emisja spotów wideo do piosenek z naszych wydawnictw w ich kanale głównym oraz paczki MegaTotalnych płyt dostępne w katalogu korzyści użytkowników tego projektu. Niewykluczone, że w przyszłości jeszcze więcej opcji. Ponieważ Twoja.TV to bardzo młody i pionierski na naszym rybku projekt więc trzymamy kciuki za jego sukces. Wierzymy, że stanie się on platformą promocji i rozwoju niezależnych twórców i artystów.

Facebook fanpage Twoja.TV

Ale zanim o gwiazdach zacznijmy od początku… W czwartkowy wieczór, w sali warsztatowej zagrali artyści, którzy mają już bardzo wiele do powiedzenia, ale wciąż zasługują na większe rozpoznanie na naszym rynku muzycznym. Festiwalowy koncert z pewnością się do tego przyczyni. Rozpoczęła The Pau, młoda wokalistka i gitarzystka, której jedynym współpracownikiem jest… telefon emitujący dzikie beaty. Garażowe brzmienie gitary i specyfika tekstów solistki w połączeniu z transowymi podkładami to sytuacja niepowtarzalna i wróżąca Paulinie dużą muzyczną przyszłość.

Potem na scenę wkroczyło czterech facetów ze Śląska – Bartek Czarno Księżyk (niegdyś NeLL) i jego K-essence. Udowodnili jeszcze raz, że są świetnym koncertowym zespołem i pokazali nowy klip ufundowany przez fanów z MegaTotal.pl do numeru Dangerous Man. Muzyka K-essence sięga do najlepszej rockowej tradycji umiejętnie łącząc psychodelię, gotyk, poetycką balladę, odrobinę glamu i wodewilu.

Łódzki rockandrollowy dynamit, czyli Little White Lies, oprócz żelaznego materiału z Days of Chaos, zaprezentowali dwa nowe i bardzo dobrze wróżące utwory oraz kilka kompozycji z pierwszego albumu “Devils In Disquise” w pełnych rockowych aranżacjach. Jeszcze raz zaczarowała wokalistka, Kasia Krenc wyjątkowo wybijająca się tym razem na pierwszy plan.

Ostatnim zespołem wieczoru była warszawska formacja Das Moon. Ich mroczny i hipnotyzujący spektakl, wypełniony synchronicznymi projekcjami video oraz przemyślaną grą świateł wywarł spore wrażenie, szczególnie na wszystkich, którym bliska jest klasyka elektro, industrial i awangardowego popu lat 80′. Mocne transowe rytmy, energia bijąca z syntezatorów oraz niepowtarzalna obecność wokalistki Daisy Kowalskiej godnie zakończyły ten czwartkowy wieczór.

Piątek na Soundedit był dniem poświęconym muzyce elektronicznej. Po wartościowych warsztatach i spotkaniach prowadzonych przez wybitnych twórców specjalizujących się w tej dziedzinie publiczność była świadkiem niepowtarzalnego koncertu “Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej“. Czterej wybitni twórcy – Władysław “Gudonis” Komendarek, Józef Skrzek, Kapitan Nemo i Konrad Kucz zagrali najpierw osobne recitale, by zakończyć niezwykłą wspólną improwizacją.

Drugim koncertem wieczoru był występ legendy new romantic Orchestral Manouvres In The Dark. Andy McCluskey i Paul Humphreys porwali publiczność bardzo żywiołowym zachowaniem i świetnymi wykonaniami klasycznych hitów, takich jak “Maid Of Orleans” czy “Enola Gay”. Sala dosłownie pękała w szwach, a pod sceną panowało istne szaleństwo.

W sobotni wieczór festiwalową sceną rządził Wojciech Waglewski i jego znakomici goście – Fish, Emade, Leszek Możdżer, Maria Peszek oraz oczywiście zespół Voo Voo. Ten unikalny koncert, którego podobnie jak “Antologię Polskiej Muzyki Elektronicznej” doświadczyć mogła jedynie publiczność Soundedit dostarczył pełnię muzycznych emocji – od kameralnych, jazzujących perełek, poprzez bluesowe nastroje, aż po klasyczne utwory Voo Voo wykonane przez zespół z charakterystycznym dla nich żywiołem.

Zaraz potem najważniejsze nagrody w świecie produkcji muzycznej, “Ludzi ze Złotym Uchem”, odebrali za swoje wybitne osiągnięcia w tej dziedzinie Wojciech Waglewski, Józef Skrzek, Leszek Biolik, Roger Glover (Deep Purple) oraz sir Bob Geldof. Chwilę później ze swoim zespołem na scenie pojawił się ten ostatni, siła sprawcza niezapomnianego projektu Live Aid i autor takich piosenek jak “I Don’t Like Mondays” czy “Rat Trap”. Sir Bob nie ograniczył się jednak tylko do piosenek The Boomtown Rats prezentując utwory ze swoich solowych płyt oraz kilka rockowych klasyków. W trakcie koncertu Geldof opowiadał publiczności o niektórych utworach i ich społeczno – politycznych inspiracjach oraz swojej bogatej aktywności pozamuzycznej na rzecz międzynarodowej sprawiedliwości społecznej i pokoju.

Ostatnim festiwalowym koncertem był projekt Metropolis, projekcja klasycznego niemego filmu Fritza Langa ze specjalną ścieżką dźwiękową autorstwa legendy polskiej muzyki elektronicznej – Władysława “Gudonisa” Komendarka. Towarzyszyli mu na scenie młody wirtuoz gitary elektrycznej Igor Gwadera oraz sopranistka Teatru Wielkiego w Łodzi Agnieszka Makówka. Trzy indywidualności z pozornie odległych od siebie światów udowodniły tym spektaklem, że muzyka nie zna granic.

Tegoroczny Soundedit Festival to absolutny sukces organizatorów – obecność wielu znakomitych gości, przebogata oferta warsztatów i spotkań, ale też frekwencyjny. Pękający w szwach Klub Wytwónia gościł publiczność zachęconą przede wszystkim bardzo różnorodną ofertą muzyczną i wyjątkowym charakterem niespotykanych nigdzie indziej koncertów (Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej, Wojciech Waglewski i goście, czy Metropolis). Tak wartościowych imprez jest na koncertowej mapie kraju niewiele i dlatego polecamy koniecznie odwiedzić Łódź za rok – w ostatni weekend października.

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Małgorzata Wojna

Video powstaje do singlowego Dangerous Man, opowieści gotycko-westernowej, z elementami gore i porn. A obraz? Jeśli ktoś lubi Roberta Rodrigueza, to się nie zawiedzie. – tak lider K-essence, Bartek Księżyk zapowiada historię przedstawioną w teledysku w niedawnym wywiadzie . Jego producentem, podobnie jak i poprzednich obrazów do muzyki zespołu (Prince Of Pawns, Suicide) jest agencja Przedmarańcza.

Bartek Księżyk: Wspomniany już Aleksander Kozłowski, to siła twórcza Przedmarańczy. Rysiek Czop – technik od rzeczy niemożliwych, w poprzednich teledyskach autor kadzidła bojowego na łańcuchu nabijanego kolcami i kowadła ze styropianu, by wymienić kilka jego dzieł. Lena Zięba – niezwykle utalentowana charakteryzatorka, przemiła osoba, która z podejrzaną ochotą i zaskakującą znajomością tematu przystępuje do charakteryzacji na wisielca lub topielca, że o ranach wlotowych, wylotowych, ciętych, szarpanych i tłuczonych już nie wspomnę. Agnieszka Kot – druga twarz K-essence, piękna, bardzo utalentowana i wszechstronna aktorka. Adam Żylak i Michał Kosmacki – bardzo mądrzy i kreatywni, współtworzą scenariusze, grają, służą radą i konstruktywną krytyką. Do tego niezwykła ekipa aktorska.

Fotoreportaż z planu autorstwa Ryszarda Czopa:

To już 5 lat. Pamiętasz dokładnie ten moment kiedy po raz pierwszy padła nazwa Little White Lies?

No właśnie dopiero całkiem niedawno dotarło do nas, że za nami już prawie 5 lat. To były wyjątkowo pracowite lata, pełne emocji, wrażeń, niekończących się misji, wielu problemów, ale także wielu chwil autentycznej radości.. Kiedy człowiek jest w nieustającym pędzie czas umyka szybko i może dlatego jesteśmy lekko zszokowani, że to już tyle czasu trwa. Czuję, jakby wszystko wydarzyło się przed chwilą, dlatego też doskonale pamiętam każdy moment naszej wspólnej przygody. Ostatnio dużo myślę o tym, co było, co jest, jak będzie a jak powinno być. Niezwykle interesujące jest to, ile czynników musi się na siebie nałożyć, ile sytuacji wydarzyć i dróg zbiec żeby coś mogło zaistnieć. Nam zajęło jedną próbę i dwie butelki wina, żeby się w sobie zakochać i stworzyć zespół. Nazwa padła chwilę potem i podobnie jak wszystko inne dołączyła do fali decyzji podjętych bez najmniejszego zawahania.

Pierwszą płytę (Devils In Disquise) zrealizowaliście w duecie ze Zbyszkiem przy użyciu automatu perkusyjnego. Cechuje ją minimalistyczne, ale pełne transowej energii, wręcz punkowe brzmienie. Do pracy nad drugą Days Of Chaos, uznawanej w wielu recenzjach za Wasze najdojrzalsze dzieło dołączyła znakomita sekcja – Piotr Gwadera oraz Paweł Cieślak. Pozostając dalej rockową alternatywą wkroczyliście śmielej na nowe tereny – pierwotnego rock’n'rolla, bluesa, czy nawet soul. Mimo to niektórzy fani, bardziej identyfikują się z tamtym, drapieżnym debiutem. Jak patrzysz z perspektywy czasu na obydwa albumy?

To są dwa kompletnie różne albumy ale brzmi w nich ta sama nuta, nuta, która charakteryzuje nasze granie – dużo melodii, proste piosenki, czasem drapieżne czasem spokojne. Naszą muzykę kształtują emocje, które nami targają w danym momencie. Dlatego też pierwszy album był bardzo surowy, pełen energii wynikającej z naszego szaleństwa i totalnego entuzjazmu, który nami wówczas zawładnął. Drugi jest po prostu bardziej stonowany, ułożony, dojrzalszy, czyli mający te cechy, które my wtedy nosiliśmy w sobie. Mówimy tu jednak o materiale studyjnym, bo na koncertach takiego rozróżnienia zupełnie nie ma i nie wiem czy kiedykolwiek było zauważalne.

Czy wiesz, że mimo rosnącej popularności crowdfundingu (finansowania społecznościowego) wielu polskich twórców nadal ma opory przed zbieraniem funduszy na swoje projekty przez internet? Wy swój drugi album Days Of Chaos wydaliście dzięki takiemu właśnie wsparciu. Teraz zbieracie na klip. Co mogłabyś poradzić tym, co jeszcze wciąż mają wątpliwości?

Absolutnie nie ma się czego bać. Rozumiem wszelkie wątpliwości ponieważ nam także zajęło mnóstwo czasu podjęcie decyzji natomiast to co wydarzyło się potem przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Przy pierwszym projekcie założony budżet zebraliśmy w niespełna dwa tygodnie.. ta świadomość, że wokół nas są ludzie, którzy chcą wspierać nasze działania i są gotowi nam pomóc na wszelkie możliwe sposoby dała nam potężny zastrzyk energii. Dzięki nim mamy drugi album i to na serio jest fantastyczna rzecz! Teraz zbieramy fundusze na dwa teledyski i promując to postanowiłam napisać zupełnie szczerze jak jest – rynek muzyczny w Polsce nas nie rozpieszcza i jeśli nie masz grubej kasy na koncie albo super dochodowego biznesu to nagle okazuje się, że nie starczy ci na wszystko. Wytwórnie płytowe nie rozdają pieniędzy, koncerty za stawkę to rzadkość, płyty sprzedają się tak jak się sprzedają, a niestety wejście do studia liczone jest w tysiącach. Dobry teledysk tani nie jest, a jak doliczysz jeszcze swój sprzęt to właściwie nie masz na śniadanie. Oczywiście proszę nie zrozumieć mnie źle – to nie jest wylew żalu czy złości, a jedynie próba poradzenia sobie z rzeczywistością. Mówię o niej otwarcie, bo wiem, że wokół nas są ludzie, którzy ten problem rozumieją i razem wspólnie możemy się z nim zmierzyć.

Trudne pytanie. Gdy po raz drugi Wasz album (Days Of Chaos) został wybrany przez fanów Łódzką Płytą Roku poszły niestety po łódzkim środowisku muzycznym szepty, że coś zostało ustawione, ktoś maniakalnie wysyłał smsy, etc… Frekwencja na Waszych łódzkich koncertach przeczy tym zarzutom. Przeczy też stara maksyma, że w branży sukces niekoniecznie przyciąga kompanię… Możesz jakoś się do tego odnieść?

Mogę jedynie powiedzieć, że maniakalnie to namawialiśmy przyjaciół, rodzinę, znajomych, fanów do tego, aby nam pomogli po raz drugi otrzymać tą nagrodę, która jest dla nas bardzo ważna. Udało się po raz drugi, a szepty nas nie interesują, wolimy hałas.

Zagracie 22. października, pierwszego dnia tegorocznej edycji prestiżowego łódzkiego Soundedit Festival. Zaprezentujecie tam premierowe utwory. Czy możesz coś o nich powiedzieć?

Na początku roku postanowiliśmy zrobić sobie małą przerwę bo jednak rok 2014 był dla nas wyjątkowo intensywny – ślub, wydanie płyty, trasa, remont mieszkania… Pomysły snuły się po kątach cały czas, ale dopiero niedawno zaczęły się materializować. Jestem dumna, bo wiele z nich zapoczątkowałam i rozwinęłam osobiście, a było to dla mnie ogromnym wyzwaniem, ponieważ gitary w ręku nie miałam od lat! Zbyszek szybko podłapał temat i tak powstały pierwsze zarysy nowego materiału. Uważam, że Soundedit jest cudowną okazją do skonfrontowania z publicznością naszych nowych pomysłów. Poza tym pojawią się piosenki z pierwszego albumu, które nie gościły ostatnio w naszej koncertowej setliście, a ciekawie będzie je zagrać z pełnym instrumentarium.

Wydarzenie na Facebooku.

Jaki moment z Waszych koncertów najbardziej utkwił Ci w pamięci? Wyobraź sobie, że jesteś wampirzycą i żyjesz wiecznie w świecie, w którym nie ma już niestety muzyki. I ten właśnie moment to jest ta ostatnia rzecz związana z graniem, o której zapomnisz….

Zagraliśmy mnóstwo koncertów i wierzcie mi – w głowie mam całe archiwum zdarzeń. Jest dużo pięknych, emocjonujących chwil, sporo śmiechu, trochę irytacji, absurd też ma swoją półkę. Cudnie się wspomina wszystko i chyba niemożliwością jest wybranie jednej sytuacji. W głowie mam mix – pierwszy koncert w historii zespołu w Bagdad Cafe, Open’er, pierwsza Offsesja w Trójce, koncert na Soundrive Festival w Gdańsku dzień po tym jak Zbyszek mi się oświadczył, koncert na naszym weselu, koncert w Kaliskiej z okazji wydania drugiej płyty.

Tu i ówdzie słychać, że rock’n'roll umiera, a za za jakiś czas, że odradza się – w nowej, ale niepozbawionej pierwotnej energii formie… Gdybyś miała krótko wytłumaczyć współczesnemu siedmiolatkowi czym jest rock’n'roll, tak żeby w niego uwierzył, jakich słów użyłabyś?

Nie sądzę, aby to była kwestia wiary. Tu nie ma czego tłumaczyć, tu trzeba słuchać.

Tak po prostu… Twój głos sprawdza się w bardzo wielu różnych stylistykach – od rockandrollowego pazura, poprzez soul aż do przeróżnych odcieni chill-outowej elektroniki. To z czegoś wynika. Wrażliwość muzyczną kształtują przeżycia z okresu dzieciństwa, dorastania. Pamiętasz te decydujące albumy i utwory?

Jako dziecko uwielbiałam słuchać Queen. Mój tata miał takie fajne pudełko z kasetami i grzebanie w nim to było jedno z moich ulubionych zajęć. Ubóstwiałam oglądać musicale – ‘Hair’, ‘The Sound of Music’, ‘Grease’, ‘Dirty Dancing’ – na zmianę moim ukochanym był John Travolta albo Patrick Swayze. Zaliczyłam korbę na Roxette, było też trochę polskiej muzyki, trochę hip hopu a potem odkryłam Massive Attack, Portishead i Lamb. No i było po mnie.. Chyba od tego momentu tak naprawdę rozpoczęła się moja edukacja muzyczna. Pochłaniałam wszystko, szukałam, sprawdzałam, namiętnie słuchałam, aż wreszcie dorwałam gitarę w swoje ręce. W tym momencie weszłam na zupełnie inny, nowy level. Zaczęłam robić swoje.

Jesteś teraz zaangażowana w kilka projektów – oprócz Little White Lies, współpracujesz m.in. z Hatti Vatti oraz Marcinem Zabrockim. Dajesz sobie radę z tzw. logistyką doskonale, a czy te projekty także wzajemnie przenikają się jeśli chodzi o Twoje twórcze inspiracje? Czy na siebie wzajemnie wpływają?

W muzyce próbowałam już chyba wszystkiego i nie wynika to z mojego zagubienia stylistycznego lecz z czystej ciekawości i potrzeby próbowania nowych rzeczy. Nic tak nie odświeża głowy jak nagła zmiana klimatu! Każdy z tych projektów nastraja mnie inaczej, każdy buduje mój charakter. Jestem kobietą i z natury jestem skazana na skomplikowaną osobowość, dlatego staram się dostarczać sobie całego spektrum wrażeń. Muzyką elektroniczną zajmuję się najdłużej, no i co.. nie ma nic lepszego niż dobre techno :) Z Piotrem HV poznaliśmy się dosłownie 3, 4 miesiące po tym jak powstało LWL i pamiętam jak dziś moją szczękę leżącą z wrażenia na podłodze przed djką jak grał seta. Trafił w mój czuły punkt i tak właściwie zaczęła się nasza współpraca. Dogadujemy się świetnie, jesteśmy przyjaciółmi, uwielbiamy razem grać. Marcina Zabrockiego poznałam osobiście dopiero niedawno. Zadzwonił z propozycją współpracy, zapytał, czy chciałabym go wesprzeć wokalnie na koncertach. Podesłał album do odsłuchu i właściwie po pierwszych kilku kawałkach wiedziałam, że tak, że chcę. Jestem ultra wybredna, jeśli chodzi o piosenki z polskim tekstem, a tu nagle okazało się, że cały jego solowy album jest po prostu prześwietny. Spodobał mi się pomysł śpiewania po polsku.. poczułam wyzwanie, bo przecież nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiłam.

Wyobraź sobie, że znalazłaś walizkę z milionem dolarów. Wiesz, że gdy ją podniesiesz, ktoś na Antypodach wywróci się podczas jazdy na rowerze i potłucze się albo niech tam, może nawet zakończy żywot! Co zrobisz…?

A czy na przykład opcja ‘bez podnoszenia walizki – otwieram ją i wyjmuję zawartość’ wchodzi w grę?

Perfekcyjnie wymijająca odpowiedź ;-) Jesteś na koncertach bardzo energetyczna. Jak to jest, kiedy stoisz na scenie? Patrzysz ludziom w oczy, obserwujesz ich, czy bardziej skupiasz na sobie i zamieniasz się w muzykę?

Raczej nie patrzę ludziom w oczy. Trochę się wstydzę.. Nie wiem czego, ale na przykład często śpiewam z zamkniętymi oczami, łatwiej się wtedy skupiam i czuję się jakoś bezpieczniej chociaż jest to bardzo dziwne, bo przecież nie noszę w sobie obawy przed sceną, a wręcz przeciwnie – dopiero na scenie czuję się kompletna. Nie potrafię chyba tego do końca wyjaśnić. Na pewno lubię, chcę i muszę dawać z siebie energię. To chyba tak naturalnie jest ze sobą powiązane. W trakcie koncertu wytwarzam coś i nie sposób tego utrzymać w środku. Poza tym zawsze przeżywam każdy dźwięk czy słowo. Do tego mam obsesję na punkcie odpowiedniego wyglądu scenicznego, co oczywiście powoli doprowadza do bankructwa mojego męża! Na szczęście udało mi się nawiązać współpracę z ludźmi, którzy projektują ciuchy (NUUN, Bucle) i od czasu do czasu ktoś mi coś pożyczy lub podaruje w prezencie. Wtedy radość moja nie ma końca!

Gdyby zamieniono Cię w instrument muzyczny, a Ty byś mogła go wybrać to w jaki?

Perkusja forever love. To dla mnie jak bicie serca.

Z Kasią Katee Krenc rozmawiał Krzysztof Teodorowicz

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Kasia Katee Krenc

Bartek Grzanek to niezwykle utalentowany gitarzysta, obdarzony również wyjątkowym głosem. Muzyk doskonale łączy partie gitary oparte na feelingu i ekspresji z pełnym emocji śpiewem. Kiedy dodamy do tego, że jest kompozytorem i autorem tekstów, otrzymamy obraz wszechstronnego i kompletnego artysty, co dziś jest rzadkością na polskim rynku fonograficznym. Bartek Grzanek wcześniej dał się zapamiętać jako lider rockowej grupy Tosteer oraz uczestnik programów The Voice of Poland i Mam Talent. Teraz prezentuje się nam w autorskim solowym projekcie, który dla wielu osób śledzących jego poczynania może być niemałym zaskoczeniem.

Debiutancki album „Duch” to bardzo osobista podróż muzyczna artysty do świata subtelnych dźwięków i wyważonych brzmień. Znajdziemy w nim wpływy muzyki amerykańskiej lat 70-tych, m.in. takiej jak blues i country. Elementem spajającym całość jest gitara akustyczna i intymny klimat utworów. Płyta, jak mówi sam artysta, jest próbą ucieczki od codziennego jazgotu i hałasu, choć popowa, to daleka od mainstreamu. Na płycie usłyszymy wyłącznie kompozycje Bartka Grzanka, nagrane z udziałem wielu przyjaciół muzyków. Teksty do utworów, które znajdziemy na krążku również w dużej mierze zostały napisane przez artystę. Ciekawostką na płycie jest duet z Moniką Kuszyńską.

KUP BILETY NA FESTIWAL

PROGRAM FESTIWALU

Nagrodę Człowieka ze Złotym Uchem otrzymują często osobowości, które nie zawsze są gwiazdami światowych scen, ale w środowisku muzycznym cieszą się wyjątkową estymą. To oni bowiem często są szarymi eminencjami muzycznych dokonań i wywierają ogromny wpływ na brzmienie wybitnych dzieł. W przeszłości tę wyjątkową nagrodę otrzymały m.in. takie postaci jak: Daniel Lanois, Mark „Flood” Ellis, Gareth Jones, Martin „Youth” Glover, Bill Laswell, Haydn Bendall , Władysław Komendarek, Eugeniusz Rudnik, John Cale oraz pośmiertnie Martin Hannett i Grzegorz Ciechowski. Jakby nieco dla odmiany w tym roku laureatami nagrody Człowieka ze Złotym Uchem zostaną bardzo rozpoznawalni muzycy. Oto ich sylwetki:

SIR BOB GELDOF

Wokalista, autor tekstów, pisarz, aktor i okazjonalnie działacz polityczny. Artysta zyskał popularność jako członek irlandzkiej grupy rockowej The Boomtown Rats, która przyczyniła się do rozwoju punk rocka w latach 70. i 80.
Geldof jest autorem wielkiego przeboju „I Don’t Like Mondays”. Wokalista jest również współautorem numeru „Do They Know It’s Christmas?”. Jest to jeden z najlepiej sprzedających się singli wszech czasów.

Bob wcielił się w rolę Pinky’ego w filmie „The Wall” z 1982 r. Artysta jest również znany ze swoich działań na rzecz zwalczania ubóstwa w Afryce. W 1984 r. Geldof i Midge Ure założyli supergrupę Band Aid, by zebrać pieniądze na zmniejszenie problemu głodu w Etiopii. Muzykom udało się rok później zorganizować koncert charytatywny „Live Aid” oraz kolejne osiem koncertów w roku 2005. Geldof pełni obecnie funkcję doradcy w organizacji ONE Campaign, założonej przez Bono. Muzyk samotnie wychowuje córkę, dlatego angażuje się również w ruchy związane z prawami ojcowskimi. Artysta został m.in. nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla oraz otrzymał honorowy tytuł szlachecki od królowej Elżbiety II. Sir Geldof otrzyma na Festiwalu Soundedit nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za „wyjątkowe wykorzystanie muzyki dla pokojowych celów na Świecie”. Zaraz po odebraniu nagrody, o godzinie 21.10 Bob Geldof zagra festiwalowy koncert!

==

ROGER GLOVER

Urodzony w Walii muzyk, kompozytor i producent. Basista zespołu Deep Purple. Karierę muzyczną rozpoczął na początku lat 60. jako członek zespołów z The Madisons i The Lightnings, z których połączenia w 1963 r. powstała grupa Episode Six. To wtedy rozpoczęła się trwająca do dzisiaj współpraca Glovera z Ianem Gillanem. W 1969 r. obaj dołączyli do nowego składu Deep Purple. Po czterech latach grania z legendarną grupą Glover odszedł z formacji. Wystąpił gościnnie na płytach wielu wykonawców. W latach 70. był producentem płyt m.in. grup Nazareth i Judas Priest. Pod koniec 1978 r. Glover przyjął propozycję Ritchie’go Blackmore’a i dołączył do grupy Rainbow. Oprócz roli basisty zajął się również produkcją płyt zespołu, a także był współodpowiedzialny za zmianę wizerunku Rainbow na bardziej komercyjny.

Po rozwiązaniu Rainbow w 1984 r. Roger przeszedł wraz z Blackmorem do reaktywowanego Deep Purple. Współpracował z wieloma artystami i zespołami produkując ich płyty, m.in.: Elf, Nazareth, Ian Gillan Band, Rory Gallagher, Status Quo, Judas Priest, Rainbow, Deep Purple, David Coverdale, Young & Moody, Michael Schenker Group, Pretty Maids, Dream Theater. W sobotę – 24 października ¬– podczas Festiwalu Soundedit muzyk spotka się z fanami oraz odbierze nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem”, za „całokształt dokonań w dziedzinie produkcji muzycznej”. W niedzielę 25.10 Roger Glover wystąpi wraz z Deep Purple w łódzkiej hali Atlas Arena.

==

WOJCIECH WAGLEWSKI

Kompozytor, autor tekstów, producent muzyczny, lider i założyciel jednego z najważniejszych polskich zespołów rockowych – Voo Voo. Utworzony w latach 80. zespół, wydał jak dotąd blisko trzydzieści albumów. Prócz wielu sukcesów, które z nim odnosił Waglewski solowo współpracował z najważniejszymi artystami polskiej senny jazzowej i rockowej, zrealizował także wiele projektów z artystami zagranicznymi. Jest laureatem m.in. „Paszportów Polityki” i „Fryderyków” – nagród Polskiej Akademii Fonograficznej. Komponował muzykę do filmów oraz licznych spektakli teatralnych. Podczas Soundedit ’15, w sobotę o 19.30 muzyk zaprezentuje wyjątkowy koncert. Wystąpi w doborowym towarzystwie gości specjalnych: Marii Peszek, Leszka Możdżera, Fisza i Emade oraz oczywiście zespołu Voo Voo.

Po koncercie, podczas uroczystej gali, Wojciech Waglewski otrzyma nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za „szczególne dokonania w dziedzinie produkcji muzycznej oraz kunszt słowa”.

==

JÓZEF SKRZEK

Urodził się na Śląsku w rodzinie górniczej. Od małego śpiewał i uczył się gry na fortepianie. Dziś, kiedy uruchamia swój wysłużony, poobijany egzemplarz kultowego syntezatora Minimoog, nie ma sobie równych. Jest niekwestionowanym wirtuozem tego instrumentu. Od ponad czterdziestu lat jest aktywnym i kreatywnym twórcą, wciąż idzie do przodu, poszukuje nowych form wyrazu i zaskakuje słuchaczy.

Założyciel legendarnej i popularnej w całej Europie grupy SBB, uznanej za najlepszy polski rockowy zespół wszech czasów. W latach 1972-1973 SBB współpracowało z Czesławem Niemenem, uczestnicząc w nagraniu jego kilku albumów. SBB zawiesiło działalność w 1980 roku, reaktywując się z sukcesem dwadzieścia lat później. Józef Skrzek nagrał kilka doskonale przyjętych przez krytyków solowych albumów opartych na instrumentach elektronicznych. Od końca lat 70. artysta komponuje także muzykę teatralną, filmową i telewizyjną. Jest autorem ścieżki dźwiękowej m.in. do filmów Piotra Szulkina, Jerzego Skolimowskiego oraz Lecha Majewskiego. Częto koncertuje w kościołach, wykorzystując zarówno tradycyjne organy, jak i instrumenty elektroniczne. Z powodzeniem zajmuje się produkcją dużych widowisk multimedialnych, osadzając je w tak niecodziennych miejscach jak kopalnia srebra, latarnia morska czy zbocze góry. Józef Skrzek wystąpi w czasie festiwalu w piątek, 23.10 w ramach koncertu „Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej”.

==

LESZEK BIOLIK

Muzyk, kompozytor, aranżer i producent muzyczny. Urodził się w 1965 r. w Gliwicach. Artysta występował z takimi zespołami jak: Republika, Obywatel G.C., Grzegorz z Ciechowa, DAAB, Madame czy Wilki. Nagrywa i produkuje albumy, które są wręcz obsypywane nagrodami i wyróżnieniami. Współpracował z Robertem Gawlińskim, T. Love (płyta „Dzieci Rewolucji”), Fiolką Najdenowicz (nagrodzona Fryderykiem płyta “FIOLKA”), zespołem Negatyw, Marcinem Rozynkiem i Moniką Brodką. W 2006 r. muzyk dołączył do formacji Wilki nagrywając płytę „Obrazki” oraz program „MTV Unplugged”. Jako producent muzyczny opublikował składankę „Triangle Project” nagraną z artystami z całego Świata. W 2012 r. L. Biolik wraz z Robertem Tyską założył Fundację otwARTa scena z którą do dziś produkuje sesje live wielu wybitnych zespołów polskiej sceny offowej.

Podczas 7. Międzynarodowego Festiwalu Producentów Muzycznych Soundedit artysta zostanie uhonorowany statuetką „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za „szczególne dokonania w dziedzinie produkcji muzycznej”.

Źródło: materiały prasowe festiwalu Soundedit 2015

KONKURS!

To już ostatnia szansa żeby zdobyć zaproszenia na Soundedit 2015! Aby wygrać jeden z trzech podwójnych karnetów napisz, którego z dotychczasowych laureatów nagrody Człowieka ze Złotym Uchem cenisz najbardziej. Uzasadnij to jak najkrócej, a odpowiedź wyślij pod adres konkurs@megatotal.pl najpóźniej do czwartku, 15 października!