foto Artur Skorek

Monika koncertowała tam już trzy razy. Jej występy spotkały się z tak dobrym przyjęciem publiczności, że klub zdecydował się zaproponować Artystce regularne koncerty w co drugi czwartek. Pierwszy odbył się tydzień temu, kolejny już za tydzień.

W D’Meltin’Pot odbędzie się również brytyjska premiera krążka “Nomen Nescio”. Póki co jednak Monika na razie gra akustyczne wersje piosenek, zapowiada płytę i regularnie zaprasza na portal MT :)

Koncerty odbywają się w co drugi czwartek: 25.03, 08.04, 22.04, etc. Start o 20:00, wjazd jest free.

A oto recenzja z ostatniego występu Moniki:

D’Meltin’Pot Showcases Star in the Making at Acoustic Night

From March 11th onwards, on alternate Thursdays D’Meltin’Pot will be showcasing a star in the making, stunning acoustic singer and musical talent Monika Evans, as part of its free-entry Thursday entertainment. Monika’s style of music is down-tempo and chilled out, with influences including Tori Amos, Jewel, Massive Attack and Lara Fabian – perfect for a relaxing evening with a cool vibe.

Singer/songwriter Monika recently reached the semi-finals of the UK songwriting contest; having made the final of Oppa 2009 she also won USA Song of the Year for February 2009 and is through to the prestigious grand final.

Foto Małgorzata Dzikowska

Born in Krakow, Monika began her music career playing violin and piano at the age of ten and has been singing and composing music since the age of sixteen. Originally combining her career as an interpreter with playing piano and singing in cafes in Krakow and Vienna, Monika started to realise her dream as a musician after coming to the UK and meeting husband Paul Evans.

Following huge success on a music web portal, fans invested 5000 GBP to send Monika to a professional studio to record her latest album NN (Nomen Nescio), due to be released soon.

Said D’Meltin’Pot’s owner Mike Mitchell: “Monika’s beautiful, mesmerising vocals and effortless piano playing have just blown us away – we’re so pleased to be able to offer her a regular slot. Catch her here while you have the chance, she’s amazingly talented and we’re predicting big things for her! ”

Monika will be performing upstairs at D’Meltin’Pot this and every other Thursday.

Witam wszystkich!

Zakończyliśmy nagrania a ja obiecałam krótki filmik i małe sprawozdanie z naszych poczynań…
Te dwanaście dni, które spędziliśmy w Polsce były jednymi z najbardziej szalonych i intensywnych. Było wspaniale!

Przede wszystkim wszyscy w studio czuliśmy się jak w domu. Od pierwszej chwili, kiedy pojawiliśmy się w Jarocinie, czekało nas pełne wsparcie zespołu i wyjątkowe zrozumienie. Presja czasu była tym silniejsza, że miałam anginę :( Na szczęście udało się zamknąć planowo album “N.N”.
Teraz o płycie. Piosenki, które na niej usłyszycie, to inne aranżacje demówek, jakie pojawiły się na portalu plus nowy materiał. Na długo przed spotkaniem w studio, wspólnie z Kostkiem Andreevem omawialiśmy ze szczegółami każdy utwór i instrumenty, jakie oprócz podstawowego fortepianu chcieliśmy wybrać do ich aranżacji. Usłyszycie więc dźwięki mechanicznych pozytywek, puzony i trąbki, gitary i mandoliny, sekcje smyczkowe, vocodery, instrumenty etniczne, bębny…
Parę słów dotyczących zespołu, bo nagrania były wspólną “megapracą”…
To było moje pierwsze studyjne doświadczenie (czyli stres i nerwy) a nagrywało się jak w domu. Tutaj ogromne podziękowania dla Dominika Bukowskiego, który wyszedł o wiele ponad swoje realizatorskie powinności – on sam i studio dostępni byli 24 godziny. Skrupulatnie sprawdzał każdy nagrany dźwięk; analizował nuta po nucie ślady fortepianu, sugerował mądre zmiany, słyszał “niesłyszalne”. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, ile pracy trzeba będzie włożyć, by nagrać ten album tak, jak go sobie wymarzyłam, dopóki nie zobaczyłam zespołu przy pracy…
Kostek dał z siebie wszystko przy produkcji muzycznej – począwszy od aranżacji, po porady przy nagraniach. Spełniał moje muzyczne marzenia: miały być etniczne bębny, były etniczne bębny. Miały być chińskie instrumenty, były chińskie instrumenty. I tak dalej, i tak dalej. Oprócz tego wiele mnie nauczył i to są rzeczy, których nie da się przeczytać w książkach. Za to dziękuję.
Paul, “moja druga połowa”, czuwał nad tym, by moja angielska wymowa była bez zarzutu. Już wcześniej dość intensywnie pracowaliśmy nad porządnym brytyjskim akcentem, ale Paul “miał ucho” na wszelkie ewentualne pomyłki lub błędy. Jak by nie było, płyta zawierać będzie więcej piosenek w języku angielskim. I wszystko ma być idealnie!
Zapraszam więc na filmik… Zupełnie amatorsko skleciłam najśmieszniejsze fragmenty (straszenie muchołapką, piosenka motywacyjna “Motyl” w wykonaniu Paula, rozśmieszanie maskotkami, “offy” z nagrań i sceny mojej totalnej frustracji…), które zilustrują wam to, czego nie dałoby się właściwie opisać słowami. Przewrotnie nazwałam go “Jak nagrać album w 10 dni”…
Raz jeszcze dziękuję wszystkim za inwestycje. Już nie mogę doczekać się premiery płyty!!! Pozdrawiam!

Moni

Zaczynasz przygodę z muzyką w Londynie. Dlaczego tam?
Wyjechałam kilka lat temu. Powód był prosty: zmusiły mnie do tego sprawy prywatne. W Krakowie poznałam swojego partnera, dziś już byłego. Pojechałam z nim do Anglii, bo związek na odległość nie miał sensu. Zaczęłam pracować, ale nie porzuciłam muzyki i planów z nią związanych. Pisałam piosenki, próbowałam je aranżować i grać. W 2007 roku, dwa lata po moim przyjeździe do Londynu, zupełnie przypadkowo dowiedziałam się o konkursie UK Songwriting Contest na najlepszą piosenkę autorską wśród młodych twórców. Postanowiłam zaryzykować i zgłosiłam dwa własne utwory. Były napisane po polsku, ale miały też tłumaczenia. W formularzu zgłoszeniowym napisałam, że moim marzeniem jest nagrać własną płytę, ale nie mam na to żadnych środków. Dysponowałam jedynie stojącym w kącie starym pianinem i marnymi perspektywami na to, by kupić sobie nowe. Oczywiście, nie wiązałam z tym konkursem zbyt wielkich nadziei, byłam jedyną osobą z Polski, która wzięła w nim udział. Okazało się, że zabrakło mi tylko jednego punktu, by dostać się do finału. To był dla mnie szok! Zostałam zauważona i tak naprawdę wtedy wszystko się zaczęło.

Zauważono Cię i co dalej?
Dostałam e-mail od prywatnej osoby, która była zdecydowana sfinansować nagranie płyty. Paul Evans, bo o nim mowa, jest studentem inżynierii dźwięku. Stwierdził stanowczo, że jestem osobą, w którą warto zainwestować. Tworząc ten album, chciał też, abyśmy się wzajemnie od siebie uczyli. Z Paulem pracowaliśmy wcześniej w jednym miejscu. Wiedział o moich muzycznych fascynacjach i, jak się później okazało, był moim pierwszym, cichym fanem. Nie zdawałam sobie z tego zupełnie sprawy i kiedy wyszedł z propozycją sfinansowania mojej płyty i pomocy w jej realizacji, była kompletnie zaskoczona. Teraz dzięki tym wszystkim okolicznościom album “Teraz albo nigdy” jest gotowy.

Ile kosztowała was produkcja tej płyty?
Bez angażowania do tego dodatkowych osób i bez studyjnych fajerwerków wyniosło to około 1000 funtów. Płytę robiliśmy sami, materiał na nią powstawał w mojej sypialni. We wkładce podziękowałam moim sąsiadom za ich cierpliwość (śmiech). Podana przeze mnie suma nie jest wielką kwotą, mam świadomość, że temu albumowi jeszcze sporo brakuje, ale z drugiej strony jest on zapisem fascynującego, wspaniałego okresu w moim życiu. Jestem bardzo dumna z faktu, że udało się go nagrać.

Przed dołączeniem do megatotal.pl próbowałaś swoich sił na portalu Sellaband. Jakie są, twoim zdaniem, najważniejsze różnice między tymi społecznościami internetowymi?
Przyznam, że z kilkuletniej perspektywy dziś ten pomysł wydaje mi się dziwny. Uczestnictwo w Sellaband oceniam dość krytycznie. Oczywiście, są osoby, którym ten portal bardzo pomógł – mam tu na myśli chociażby Julię Marcell. Kiedy usłyszałam o jej staraniach i sukcesach, podjęłam decyzję o zgłoszeniu moich utworów. Szybko jednak doszłam do wniosku, że uczestnictwo w tej zabawie wymaga także dużej wyobraźni marketingowej i zabiegów zupełnie nie związanych z muzyką. Jeśli starasz się samodzielnie wypromować, musisz mieć również i takie umiejętności, ale mam wrażenie, że tam jednak zapomina się o artystach, co z kolei zmusza ich do stosowania przeróżnych chwytów w zdobywaniu tzw. believers. Nie jestem też przekonana, w jaki sposób wykorzystuje się pieniądze zainwestowane w młodych twórców. Tam do wydania płyty jest potrzebnych kilkadziesiąt tysięcy dolarów, co w porównaniu z Megatotalem jest sumą astronomiczną. Poza tym Sellaband uwzględnia możliwość wycofania w każdej chwili swoich pieniędzy. Mnie udało się uzbierać 4,5 tysiąca i pewnego dnia jeden z inwestorów po prostu zrezygnował. Według mnie Megatotal oferuje bardziej przejrzyste zasady i pewność, że choć dużo mniejsze, ale raz zainwestowane pieniądze są pewne.

Nagrałaś już płytę. Rozumiem, że twoja obecność na Megatotalu ma służyć po prostu dalszej popularyzacji twoich piosenek.
Zdecydowanie tak. Nie ma w tym innej, pokrętnej filozofii.

Jak z twojej perspektywy wygląda dziś brytyjski rynek muzyczny?
Na początku wydawał mi się bardzo hermetyczny. Bardzo ciężko tu się przebić, nie mówiąc już o sukcesach na listach przebojów. Istnieje ogromna konkurencja. Z czasem jednak odkryłam, że Anglicy są ludźmi ciekawymi nowych wrażeń muzycznych. Na moje koncerty, które odbywają się min. w Centrum Kultury Polskiej przychodzi sporo Brytyjczyków. Trzeba im oddać fakt, że mimo hermetyczności środowiska muzycznego, bardzo żywo interesują się muzyką, niekoniecznie tylko i wyłącznie brytyjską. Uwielbiają nowości, a to z kolei daje szansę artystom z tak egzotycznych pod względem muzycznym dla Wielkiej Brytanii krajów jak Polska. Wymaga to czasu, ale nie jest niemożliwe. Słuchacze angielscy wspaniale potrafią nagrodzić pasję i zapał do muzyki. Kiedy na własną rękę zajęłam się dystrybucją płyty “Teraz albo nigdy”, okazało się, że mnóstwo lokalnych sklepików muzycznych jest gotowych na współpracę.

Kiedy wystąpisz w Polsce?
Na razie kompletuję zespół, chciałabym, żeby na scenie były dwa fortepiany, mam na to pomysł. Myślę o dwóch koncertach w lipcu lub na początku sierpnia – w Katowicach i moim rodzinnym Krakowie. Mam nadzieję, że dojdą do skutku.