Destructive Daisy – Ophelia’s Dreams (2015)

Zainspirowane garażowo-grunge’ową stylistyką Riot Grrrl i kapelami w rodzaju L7 czy Babies In Toyland dziewczyny z Trójmiasta proponują w 8. zróżnicowanych utworach ciekawe zestawienie ciężkich, garażowych riffów ze słodko – jadowitą melodyką linii wokalnych.

Jeśli spotkam się z opinią, że w Polsce nie ma ciekawego, hałasującego girlsbandu, to gromko ją wyśmieję. I natychmiastowo polecę DD. Gdyż dziewczyny mogą wiele dobrego jeszcze zdziałać. – wearefrompoland.blogspot.com

==

Power Of Trinity – Legorock (2014)

Trzeci album Power Of Trinity, tym razem wydany dzięki wsparciu społeczności MegaTotal.pl. Utwierdza w przekonaniu, że ten zespół nie lubi stać w miejscu. Reggaeowe wibracje jeszcze troszkę są na tej płycie wyczuwalne, ale rządzi przede wszystkim mocne gitarowe granie gdzieś na styku indie i klasyki rocka. Nietuzinkowym riffom doskonale pomaga melodyjność i siła wokalu Kuby Koźby. Wszystko to powoduje, że mamy do czynienia z płytą, na której co kilka minut pojawia się potencjalny hit.

Świetnie wyprodukowany przez Agima Dżeljiljię (Oszibarack) materiał trwa 32 minuty. Świadczy to o dojrzałości zespołu, który doskonale wie co ma do powiedzenia przekazując to po prostu mocno, krótko i na temat. W tym czasie dostajemy zresztą dość szeroki kalejdoskop muzycznych skojarzeń (przy czym PoT nieprzewanie pozostają sobą).

==

Little White Lies – Days Of Chaos (2014)

Łódzka Płyta Roku 2014 wg czytelników Gazety Wyborczej Co Jest Grane. Album jest optymalnym zestawieniem wszystkich talentów jakimi zespół dysponuje. Kasia Katee Krenc fascynuje barwą głosu i umiejętnością wydobywania z siebie na przemian ognia i aksamitu. Zbyszek Krenc wyrafinowaną prostotą wydobywanych z gitary dźwięków, które zawsze trafiają w samo sedno kompozycji. Oboje mają niesamowitą łatwość pisania dobrych rockowych piosenek. Jest jeszcze też ten trzeci – Piotr Gwadera (rozchwytywany i grający w niezliczonej ilości składów), bez którego perkusyjnego talentu album wiele by stracił. Paweł Cieślak z Hasselhoff Studio nadał zaś tej różnorodnej muzyce wspólny mianownik brzmienia, a przecież słychać tu na przemian punk, bluesa, cold wave, rockabilly i jeszcze coś nieokreślonego…

Dni chaosu minęły. Little White Lies brzmią dojrzale i zadziornie, a wraz z przyjściem perkusisty Piotra Gwadery (ukłony) zespół zyskał dużo energii i swobody w kompozycjach. Proste, zawadiackie utwory zgłębiające krainy bluesa folku i alt rocka, zresztą po co te etykiety…… po prostu bardzo dobrze się tego słucha! – Agnieszka Obszańska (Polskie Radio Trójka).

==

Nell – Dogs And Horses (2011)

Najlepszy album nieistniejącego już chorzowskiego zespołu NeLL, jednej z najbardziej niedocenionych indie rockowych grup w Polsce. Dogs and Horses to rzeczywistość widziana na zwolnionych obrotach. Płytę otwiera utwór Frisco Lights, który definiuje to, co czeka słuchacza przez najbliższe 35 minut – świetne melodie snujące się w gęstym, dźwiękowym sosie, wyśpiewane nienaganną angielszczyzną. Na tej płycie nie ma jednak chwytliwych przebojów, które koncertowa publiczność mogłaby śpiewać razem z zespołem. Brak na niej hymnów i porywających refrenów. Pomimo wielu mocnych i elektryzujących momentów, Dogs and Horses to zestaw raczej stonowany i niemal minimalistyczny. Ale za to niezwykle spójny i oddziałujący na wyobraźnię.

O ile pełnometrażowy debiut NeLL – White Noise Zone, stanowił podsumowanie działalności zespołu i zawierał utwory, które powstawały na przestrzeni lat, o tyle Dogs and Horses można traktować jak jednorodne dzieło. Utwory stworzone zostały z myślą o funkcjonowaniu w kontekście pozostałych, co sprawia, że album jest niezwykle spójny i trudno wskazać w nim lepsze lub gorsze momenty.

Wyjęty z ram rockowego składu Księżyk daje w pełni zaistnieć posiadanej przez siebie i rzadkiej wsród muzyków rockowych umiejętności – pisania świetnych piosenek w duchu klasycznego songwritingu. Płyta od pierwszych słów utworu tytułowego uderza dramatyzmem emocji oraz pieczołowicie nakreśloną i mroczną atmosferą kompozycji. Wyrazisty teledysk doskonale tę atmosferę oddaje.

Tytułowy Książe Pionków, którego postać zdaje rozpościerać się nad całością liryczną płyty, (nadając jej w pewnym sensie cechy koncept albumu) to jednak postać o tyle mroczna, co jak się wydaje niejednoznaczna i skomplikowana. Oprócz demonów nawiedzają go również jaśniejsze byty. Pojawia się bowiem na płycie kilka cieplejszych kompozycji: od refleksyjnego “Late Night Show” czy “Since You Put It This Way” począwszy, poprzez poruszające “Oh Mum”, a nawet po zabarwione czarną, ale zawsze, ironią – “Suicide”. Przeważnie jednak sączy się z tego albumu osnuta kolorową mgiełką, iście gotycka melancholia, zdolna wprowadzić słuchacza w paradoksalnie błogi stan niepokoju…

Mimo dość ograniczonego instrumentarium muzyka uderza bogatą paletą brzmień i po prostu wysoką jakością wykonania. Bartkowi w kilku utworach towarzyszy (na perkusji!) Łukasz Lach z L.Stadt. Talent muzyków, doskonała produkcja i sugestywne interpretacje wokalne sprawiają, że Prince Of Pawns kreuje nastrój porównywalny do dokonań mistrzów klimatu – Nicka Cave’a, Petera Murphy, Marka Lanegana, czy też wczesnych płyt Bowiego. Warto dodać, że niezwykle atrakcyjnie, jak to na Requiem Records przystało, wydany album jest 79. płytą sfinansowaną przez społeczność MegaTotal.pl!

Księżyk jest jednym z tych niewielu wokalistów, którzy nisko nucąc dowolną melodię czy melodeklamując słowa na pograniczu szeptu osiągają więcej, niż wielu znanych nam frontmanów zaopatrzonych w megafony. To taki rzadko spotykany konglomerat charyzmy, słuchu muzycznego, unikalnej barwy głosu i po prostu – talentu.

Żeby nie zostać posądzonymi o zbytnie zadęcie, nie omieszkamy wetknąć małej szpili – tzw ukryty track, oddzielony kilkoma minutami ciszy od kończącego Suicide i obowiązkowo kakofoniczny, można spokojnie było sobie darować. Wcale nie dlatego, że nie grzeszy oryginalnością w sensie konceptualnym. Głównie, ze względu na to, że niewielu słuchaczy do niego dotrze. Nie jest wyodrębniony jako osobna ścieżka na dysku, a jeśli ktoś nie znajdzie o nim informacji w jednej z recenzji, to wpadnie na jego trop jedynie zasypiając w trakcie słuchania albumu. Niewielkie szanse… A poza tym, zdecydowanie pragniemy, aby (wbrew tytułowi ostatniego utworu) nie były to chronologicznie ostatnie dźwięki wydane przez artystę K-essence! Tak już zupełnie na końcu: pozdrawiamy NeLL :)

KONKURS

Jest prosty i możesz w nim wygrać jeden z 5. egzemplarzy Prince Of Pawns. Napisz w kilku słowach kim jest wg Ciebie tytułowy Książę Pionków (Prince Of Pawns). Wyślij swoje słowa na adres konkurs@megatotal.pl do niedzieli 26. stycznia. Nagrodzimy najciekawsze odpowiedzi. Nie zapomnij o koncie na MegaTotal.pl i polubieniu nas na Facebooku.

Kup tę płytę w sklepie MegaTunes.pl.

Utwory na płycie:

01. Prince Of Pawns
02. I’m Drowning, Babe
03. Dog for Birthday
04. I Want to See You Smoke
05. Oh Mum
06. Late Night Show
07. Faraway Land
08. Genuine Blues
09. You Lack The Balance
10. Since You Put It This Way
11. Suicide

Muzycy:
Bartek Księżyk – kompozycje, teksty, wokal, gitary
Łukasz Lach – perkusja (01, 04, 07)

Autorzy tekstów:
Przemek Stranc (05, 06)
Kasia Powirska (08)

Produkcja, miksy i mastering – Tonn Studio Łódź:
Krzysztof Tonn
Maciej Staniecki
Bartek Księżyk

Wydawca: Requiem Records
www.requiem-records.com

Płytę sfinansowali Fani z serwisu MegaTotal.pl:
soul
gaduła
malena
E!lastyna
marsilje
mdwh
silverka
asp62
nesca
mickeymouse
oraz 140 innych fanów.

Drodzy słuchacze,
Z przyjemnością donosimy, że klip “Dead Horse My Friend” bierze udział w konkursie o nagrodę CyberYacha 2013 za najlepszy teledysk i jak dotąd jest w czołówce notowania. Aby przejść dalej, musimy znaleźć się w pierwszej trójce.

Możecie głosować klikając GŁOSUJ na tej stronie:

http://www.klipon.pl/yachfilm/y,56,nell-dead-horse-my-friend.html

Lub bezpośrednio klikając w ten link: http://www.klipon.pl/yachfilm/index.php?m=glosuj_yach&id=56

Pamiętajcie proszę, aby potwierdzać swój głos klikając w link aktywacyjny, który zostanie wysłany na podany adres email.

Głosowanie trwa do 30. kwietnia.

Dziękujemy pięknie za Wasze wsparcie!
Zdobądźmy razem tego Yacha, co?

Ukłony.

NeLL

„Dead Horse My Friend” – utwór o walce z kłodami, pod górkę, które czasem sam sobie nieświadomie rzucasz pod nogi, ale niekiedy po prostu tak wychodzi: mimo najszczerszych starań wszystko wali się z hukiem. I tacy są też bohaterowie teledysku: chcą dobrze, a wychodzi jak zwykle. Jednak zdają się nie bardzo przejmować tym, co jest nie tak, (tym, co jest tak, również nie) idą dalej, nie przebierając w środkach do osiągnięcia celu.

Okazało się, że piosenka stała się samospełniającą się przepowiednią, bo był to najdłużej kręcony teledysk w naszej, krótkiej co prawda, historii. Nie było osoby w ekipie, która nie ucierpiałaby na zdrowiu w związku ze zdjęciami, byliśmy przeganiani, poganiani, odmawiani, a na koniec zabrakło nam benzyny w najmniej oczekiwanym momencie. Ale to zobaczycie w making-ofie. Miłego oglądania!

Scenariusz i reżyseria: Aleksander Kozłowski
Produkcja: PRZEDMARAŃCZA
Występują: Agnieszka Kot, Bartek Księżyk oraz Klaus Tudyka, Tomek Ignalski, Robert „Borsuk” Kucharczyk
Ze specjalnym udziałem: Elżbiety Okupskiej i Andrzeja „Tolusia” Skupińskiego
Makeup i charakteryzacja: Lena Zięba
Asystent planu: Kinga Korska

Jak wygrać? Po prostu – od teraz aż do niedzieli – 12 sierpnia, wesprzyj i jak najbardziej odjazdowo skomentuj dowolny projekt na MegaTotal.pl. Autorzy trzech najlepszych komentarzy dostaną zestaw następujących płyt:

1. Debiutancki album zespołu Rabastabarbar
2. Coraz głośniejszy krążek Skowytu “Achtung! Polen!” – (nie musisz go kraść! ;)
3. Debiut zespołu NeLL “White Noise Zone”
4. Wydana niedawno płyta Instytutu “Ludzie i miejsca”
5. Nieosiągalne na rynku wydawnictwo zespołu Mute “Bez końca”

Co będziemy oceniać? Twój komentarz przede wszystkim powinien przykuwać uwagę i zachęcać innych użytkowników do wspierania wybranego przez Ciebie projektu!

Po dodaniu komentarza zgłoś go do konkursu pisząc do nas na konkurs@megatotal.pl – wystarczy że podasz link do projektu, nick autora oraz datę i godzinę zamieszczenia wpisu. I to wystarczy. Wygrywają trzy najlepiej ocenione przez nas komentarze.

Ale to nie wszystko! Najciekawsze komentarze będziemy publikować na naszym Facebooku! Być może ich popularność pomoże nam podjąć decyzję? ;)

Pamiętaj, że Ty także możesz publikować swoje komentarze je na FB i w ten sposób dodatkowo pomagać wspieranej kapeli. Co więcej, możesz zlinkować ulubiony projekt i polecić go wraz z zamieszczonym wcześniej komentarzem na naszej tablicy – wystarczy polubić nasz Fanpage :)

I co… szable w dłoń! ;)

Projekt firmowany nazwą K-essence można wspomóc na MegaTotal.pl :)

Dlaczego zdecydowałeś się na projekt solowy?

Pomysł na nagranie solowej płyty przyszedł do mnie tak naturalnie, jak kac w sobotni poranek. I podobnie jak kacowi, nie pozwoliłem mu męczyć mnie za długo, tylko od razu wziąłem się do pracy.

A wszystko zaczęło się od utworu Dog for Birthday, który miał być koncepcyjnym dopełnieniem płyty NeLL Dogs and Horses. Jednakże po naradzie z dwoma honorowymi członkami NeLL – Maćkiem Stanieckim i Krzysiem Tonnem, orzekliśmy, że jest zbyt stylistycznie inny od całego albumu i należy go odłożyć.

Ja natomiast stwierdziłem, że trzeba do niego dopisać następne tak, żeby stworzyć kolejną całość.

Jak wyglądała praca nad materiałem?

Praca toczyła się jak pociąg TLK z popsutymi hamulcami z Katowic do Wisły Głębce, w zaaranżowanym na dziko studiu w naszej sali prób, na szyto-kombinowanym sprzęcie, wieczorami, nocami, czasem porankami po nocnym wymyślaniu.

Mnóstwo niezapomnianych i magicznych momentów, w których byłem sam z myślami, muzyką, dołami, kiedy nie szło i euforią, kiedy znajdowałem dokładnie to, czego szukałem.

Najdziwniejszy jednak był brak możliwości podzielenia tymi emocjami z kimś na żywo. Myślisz: „Jest! Pięknie! O to chodziło!” – i co? Patrzysz w odbicie swojej sylwetki w ciemnym oknie, oświetlone trupią neonówką: „Tak, Bartku, jest pięknie, o to chodziło!”.

I tak właśnie brzmi Prince of Pawns – nagrane samotnie. Trochę wyobcowane, momentami nawet hermetyczne, ale od pierwszej do ostatniej nuty przejmująco osobiste.

Po skończonym nagrywaniu, razem z Maćkiem Stanieckim i Krzysiem Tonnem przepuściliśmy całą płytę przez lampy i taśmę, i zrobiliśmy nowy mastering, co nadało jej pięknego, ciepłego i głębokiego brzmienia.

W czwartek przyjechał Łukasz Lach, siadł, posłuchał raz, po czym dograł perkusję. Ot tak, jak gdybyśmy na co dzień grali ze sobą. Krzysiek, Maciek, Łukasz – ukłony i wielkie podziękowania. Bez Was by to nie powstało.

Co Cię inspirowało?

Ispiracje K-essence? Panowie i Panie grający na instrumentach klawiszowych, śpiewający przy tym. Teksty powstawały najczęściej na bieżąco. Jeden, pod tytułem Genuine Blues, autorstwa Kasi Powirskiej, jest dziwaczną, transową opowieścią o przywiązaniu, zdradzie i bezgranicznym oddaniu, nagrany w równie pokręcony sposób.

Przemek Stranc, mój współtekściarz, napisał kilka z nich, w tym poruszający Far Away Land, który przypomina mi atmosferą wczesne filmy Lyncha, albo słynny obraz Johna Everetta Millaisa Ofelia. Jego teksty, które mi regularnie wysyłał, dzwoniąc średnio co trzy dni, pytając czy już coś do tego nagrałem, były sporą inspiracją i motywacją do pracy.

Jak na solowy projekt zareagowali koledzy z NeLL?

Chłopaki z NeLL od początku kibicowali mi w tym przedsięwzięciu, za co jestem im bardzo wdzięczny – chwalili, doradzali, czasem gnoili, ale zawsze konstruktywnie. Borsuk, Klaus, Tomek – dziynkuja Wom chopy. Dopóki nie pojadę z K-essence w trasę, z pewnością będziemy grać coś z tej płyty na koncertach NeLL.

Na Prince of Pawns chciałem uniknąć schematu „wokalista nagrywa solówkę”, w którym to bierze ten sam line-up instrumentalny – może tylko innych muzyków, a rezultatem jest coś na kształt kolejnej płyty formacji macierzystej. „Nie o to, nie o to!” jak mawiał poeta.

K-essence to kwintesencja czyli piąta esencja mnie. Ożywianie materii, eter, przyspieszający wszechświat, energia fantomowa – wszystko to wrzucamy do jednego wora, mieszamy et voila! Poza tym nazywam się na K.

Bartek Księżyk jako K-essence zbiera fundusze na wydanie płyty na MegaTotal.pl. Aby wspomóc jego projekt, kliknij tutaj.

Tak jak w przypadku poprzednich płyt, Dogs and Horses nagrywana była w łódzkim TONN Studio. Duet Tonn/Staniecki musi nadawać na tych samych falach co NeLL, bo kapela najwyraźniej traktuje ich niemal jak członków zespołu, wspólnie realizując ideę Steve’a Albiniego Fuck Digital, Analog Rules.

Brzmienie, jakie osiągnęli wspólnie na tej płycie to kwintesencja analogu – plastyczne, miękkie dźwięki, znajomy szum i naturalna przestrzeń słyszalna w każdym utworze.

Dogs and Horses to rzeczywistość widziana na zwolnionych obrotach. Płytę otwiera promujący płytę utwór Frisco Lights, który definiuje to, co czeka słuchacza przez najbliższe 35 minut (dlaczego tak krótko?!) – świetne melodie snujące się w gęstym, dźwiękowym sosie, wyśpiewane nienaganną angielszczyzną, okraszone jadowitymi solówkami na gitarze.

Na tej płycie nie ma chwytliwych przebojów, które koncertowa publiczność mogłaby śpiewać razem z zespołem. Brak na niej hymnów i porywających refrenów. Pomimo wielu mocnych i elektryzujących momentów, Dogs and Horses to zestaw raczej stonowany i niemal minimalistyczny. Ale za to niezwykle spójny i oddziałujący na wyobraźnię.

O ile pełnometrażowy debiut NeLL – White Noise Zone, stanowił podsumowanie działalności zespołu i zawierał utwory, które powstawały na przestrzeni lat, o tyle Dogs and Horses można traktować jak jednorodne dzieło. Utwory stworzone zostały z myślą o funkcjonowaniu w kontekście pozostałych, co sprawia, że album jest niezwykle spójny i trudno wskazać w nim lepsze lub gorsze momenty.

Zespół umiejętnie buduje atmosferę, prowadząc słuchacza przez momenty o różnym napięciu emocjonalnym. Podczas gdy Frisco Lights, Counterpoint Within i Sailing off for Amsterdam zdecydowanie podnoszą poziom adrenaliny, Desire over wire, 6 a.m. czy Dead Horse my Friend pozwalają uspokoić emocje. Finalne ukojenie przynosi zamykający płytę utwór White is my favorite color.

Na szczególną uwagę zasługują jak zwykle teksty Bartka Księżyka, z którymi (poza odsłuchem utworów) można zapoznać się dzięki dołączonej do płyty książeczce.

Druga płyta NeLL to dzieło dojrzałe pod każdym względem. Zespół ma wyraźną wizję rozwoju i widać jak realizuje ją na każdym kolejnym krążku. Po White Noise Zone, który był swego rodzaju zestawem the best of, Dogs and Horses to pierwszy właściwy album, którym kapela udowadnia swą klasę i lokuje się muzycznej ekstraklasie.

NeLL w radiowej Czwórce

W ostatnią sobotę zespół wystąpił w radiowej Czwórce na przedpremierowym koncercie promującym płytę. Można go obejrzeć na stronach radia. Można obejrzeć go na tej stronie.

W najbliższy piątek, 9 grudnia o 19:30, zespół zagra bardzo kameralny koncert w Galerii UNIKAT w Chorzowie przy ul. Wolności 23/2, gdzie powstał teledysk do utworu Frisco Lights.

Dogs and Horses można nabyć za megagrosze w bazarze i za złotówki w MegaTunes.

Płytę nagrał zespół w składzie:

Bartek Księżyk – vocals, guitars, synths and hammond organs
Tomek Ignalski – guitars
Klaus Tudyka – bass guitar
Robert “Borsuk” Kucharczyk – drums

Gościnnie Ela Tarnowska – backing vocals (Counterpoint within)

Utwory na płycie

1. Frisco Lights
2. Desire over the wire
3. 6 a.m.
4. Recursion
5. Counterpoint within
6. Dead horse my friend
7. Amsterdam
8. Desolation
9. White is my favorite color

Płyta została nagrana w TONN Studio w Łodzi. Za produkcję, miksy i mastering odpowiedzialni są: Krzysztof Tonn, Maciej Staniecki i Bartek Księżyk.

Muzykę w całości skomponowała grupa NeLL. Autorem wszystkich tekstów jest Bartek Księżyk, poza Desire over the Wire, który napisali Kasia Powirska i Przemek Stranc.

Za produkcję płyty odpowiadają mistrzowie konsolety – Krzysztof Tonn, Maciek Staniecki oraz frontman NeLL – Bartek Księżyk. Jej brzmienie to czysta przyjemność dla fanów analogowych dźwięków i ciepłego, naturalnego szumu taśmy.

W najbliższą sobotę, 3 grudnia o godzinie 18:00 Nell wystąpi na żywo w radiowej Czwórce – jeśli ktoś ma czas i blisko, może na koncert przyjść do studia przy Al. Niepodległości 77/85 w Warszawie. Pozostałych zapraszamy do wszelkich sprzętów odbierających sygnał radiowy i na stronę internetową Czwórki.

Kilka dni po premierze, 9 grudnia o 19:30, zespół zagra bardzo kameralny koncert w Galerii UNIKAT w Chorzowie przy Wolności 23/2, gdzie powstał teledysk do utworu Frisco Lights, promującego album.

W filmie występują: Patryk Gałuszka (socjolog z Uniwersytetu Łódzkiego), Sławomir Macias (człowiek orkiestra, dziennikarz muzyczny, Rambo Jet), Janusz Jeżyński (wariacje.pl), Bartek Grzanek (Tosteer), Mariusz Boczkowski (The Washing Machine), Marcin Tercjak (dziennikarz muzyczny, SoundEdit), Pavel Samokhin (Samokhin Band), Tomasz Miksa (Radio Łódź), oraz dwóch załogantów.

Wykorzystano fragmenty clipów: Virus Ego (Chcę), NuSoulCity (White Chocolate), Tosteer (Trapped in Silence), Krafcy (Sofa), NeLL (Wright)

Reżyseria: Jacek Grudzień – wielkie dzięki :)

Grający alternatywnego rocka kwartet NeLL to jedna z najciekawszych polskich grup. Udaje się jej łączyć dwa skrajne bieguny rockowego grania, czyli chwytliwość melodii i brudne brzmienie gitar.

Pod koniec 2008 roku zespół został zaproszony na festiwal muzyczno-filmowy “Chorzów Metropolis” poświęcony twórczości Guenthera Rittaua, legendarnego przedwojennego operatora filmowego (m.in. „Metropolis”, „Błękitny Anioł”). NeLL po raz pierwszy wykonał tam własną ścieżkę dźwiękową do filmu „Die Nibelungen: Siegfried”.

„NIBELUNGI: ŚMIERĆ ZYGFRYDA” to klasyka niemieckiej kinematografii i skarb światowego kina niemego. To monumentalne, ekspresjonistyczne arcydzieło Fritza Langa o kilka lat poprzedziło jego genialne „Metropolis”. Fabuła filmu oparta jest na średniowiecznym eposie germańskim Pieśń o Nibelungach.

Zygfryd, syn króla Siegmunda dowiaduje się o Krymhildzie – pięknej córce Gunthera, króla Worms i postanawia ją zdobyć. Po drodze pokonuje smoka, którego krew czyni go niepokonanym i odnajduje legendarny skarb Nibelungów.

Po dotarciu do celu ofiaruje skarb Krymhildzie i wkrótce odbywają się zaręczyny.

Wkrótce Zygfryd wchodzi w konflikt z obdarzoną niezwykłą siłą księżniczką Brunhildą. Dzięki fortelom pokonuje ją i zabiera jej magiczne klejnoty, które ofiarowuje Kriemhildzie.

Brunhilda planuje zemstę, ale jej zadanie jest bardzo trudne. Dzięki kąpieli w krwi smoka Zygfryd jest niepokonany. Zwyciężyć go można tylko trafieniem w mały punkt na plecach, gdzie podczas kąpieli przykleił się liść.

Czas trwania: 122 minuty