Większość respondentów deklaruje, że ich twórczość można zaliczyć do rocka (64%) lub muzyki elektronicznej (18%). Trzeba jednak zauważyć, że podobnie jak w przypadku badania osób posiadających konto Fana na MegaTotal.pl, pytano o jeden, dominujący gatunek muzyki.

Powodem takiego uproszczenia było to, że bardzo trudno jest sformułować pytanie uwzględniające ogromne zróżnicowanie i złożoność wszystkich gatunków muzyki. Nie można więc wykluczyć, że artyści tworzą muzykę, którą można zaliczyć do różnych gatunków muzycznych, jednak ponieważ pytano o jeden gatunek, większość wskazała rocka. Rozkład odpowiedzi zaprezentowany jest na wykresie 1.

Wykres 1. Grupy gatunków muzycznych, do których respondenci zaliczają swoją twórczość (n=215). Respondenci mogli wybrać tylko jedną odpowiedź.

Kolejne z pytań dotyczyło częstotliwości występów na żywo. Oczywiście podobnie jak w przypadku pytania dotyczącego gatunków, mamy tu do czynienia z pewnym uproszczeniem. Inaczej bowiem pojęcie „występ na żywo” rozumiane jest przez muzyka rockowego, a inaczej przez DJa zajmującego się muzyką elektroniczną. Mając to na uwadze można przejść do przedstawienia wyników. 45% respondentów występuje na żywo średnio raz w miesiącu lub częściej. Rozkład odpowiedzi ukazany jest na wykresie nr 2.

Wykres 2. Częstotliwość występów na żywo (n=215). Respondenci mogli wybrać tylko jedną odpowiedź.

Najważniejszą motywacją do założenia profilu na MegaTotal.pl jest chęć wykorzystania serwisu jako kolejnego miejsca do promocji swojej muzyki (niemal 50% odpowiedzi). Istotną perspektywą jest również realna perspektywa uzbierania funduszy na wydanie płyty (ponad 30% odpowiedzi). Rozkład odpowiedzi ukazany jest na wykresie nr 3.

Wykres 3. Przyczyny założenia profilu na MegaTotal.pl (n=215). Respondenci mogli wybrać tylko jedną odpowiedź.

Artyści, podobnie jak osoby posiadające konto Fana, postrzegają MegaTotal.pl przede wszystkim jako „całkowicie nowy typ serwisu wydawniczo-informacyjnego” (35%). Popularność pozostałych odpowiedzi można zaobserwować na załączonym wykresie.

Wykres 4. Jakie określenie najlepiej opisuje MegaTotal.pl (n=215). Respondenci mogli wybrać tylko jedną odpowiedź.

48% respondentów uważa, że MegaTotal.pl stwarza artystom „raczej dobre” lub „bardzo dobre możliwości”. Mimo, iż jest to wysoka wartość, można zaryzykować stwierdzenie, że artyści nieco bardziej krytycznie oceniają możliwości stwarzane przez MegaTotal.pl niż odpowiadający na to samo pytanie fani. Jest to zapewne związane z większą wiedzą artystów o tym jak trudno jest w dzisiejszych czasach zyskać większą popularność na rynku muzycznym. Wykres 5 prezentuje dokładny rozkład odpowiedzi.

Wykres 5. Ocena możliwości stwarzanych artystom przez MegaTotal.pl (n=215). Respondenci mogli wybrać tylko jedną odpowiedź.

Jedynie 12% respondentów uważa, że MegaTotal.pl powinien całkowicie zrezygnować z wydawania płyt w formie fizycznej (CD) i skupić się wyłącznie na plikach muzycznych, a 67% jest przeciwnego zdania. Wykres 6 prezentuje dokładny rozkład odpowiedzi.

Wykres 6. Stosunek do rezygnacji z wydawania płyt w formie fizycznej (n=215). Respondenci mogli wybrać tylko jedną odpowiedź.

W jednym z pytań respondentów poproszono o określenie, na który z tematów powinien zostać położony większy nacisk w Megazinie. Odpowiedzi wskazują na wyraźną dominację porad dla artystów (33%), recenzji płyt (25%) oraz informacji o działalności zespołów z MegaTotal.pl (22%). Wykres 7 pokazuje szczegółowy rozkład odpowiedzi.

Wykres 7. Preferowana tematyka Megazinu (n=215). Respondenci mogli wybrać tylko jedną odpowiedź.

Niektóre spośród zebranych danych trudno jest przedstawić w formie wykresów. Dlatego też zebraliśmy najciekawsze obserwacje w punktach, tak by przekazać więcej informacji o artystach zarejestrowanych w MegaTotal.pl. Oto one:

-> 73% respondentów deklaruje, że ich projekty muzyczne rozpoczęły działalność po 2004 r.;

-> ponad połowa respondentów deklaruje, że najważniejszym powodem prowadzenia przez nich działalności muzycznej jest „potrzeba tworzenia, bycia artystą”;

-> ponad 73% respondentów czuje satysfakcję widząc, że ich nagrania mogą być za darmo ściągnięte z internetu (np. z sieci P2P), a prawie 5% czuje z tego powodu złość;

-> najpopularniejszymi miejscami samodzielnej promocji nagrań są dla respondentów Facebook, MySpace oraz własna strona internetowa;

-> ponad 41% respondentów zdecydowanie zgadza się ze stwierdzeniem, że „ceny płyt CD w Polsce są zbyt wysokie”;

-> ponad 48% respondentów zgadza się lub zdecydowanie zgadza się ze stwierdzeniem, że piractwo internetowe szkodzi artystom;

-> ponad 56% respondentów posiada jednocześnie konto Fana na MegaTotal.pl;

-> niemal 94% respondentów to mężczyźni;

-> dla niemal połowy respondentów podstawowym miejscem działalności ich projektu muzycznego jest miasto powyżej 500 tys. mieszkańców.

Zaprezentowany raport ukazuje jedynie część zebranych danych. Bardziej szczegółowe informacje przekażemy po wakacjach, gdy zostaną ukończone bardziej zaawansowane obliczenia statystyczne.

Ankieta internetowa została skierowana do użytkowników serwisu MegaTotal.pl posiadających konto artysty. Kwestionariusz złożony z 38 pytań został skierowany do artystów zbierających za pośrednictwem MegaTotal.pl środki na wydanie płyty. Pełnych odpowiedzi udzieliło 215 respondentów (uwzględniono wyłącznie ankiety wypełnione w całości). Zbieranie danych odbywało się w kwietniu i maju 2011 r. Odpowiedzi zaokrąglono.

Tekst i obliczenia: Patryk Gałuszka
Współpraca: Victor Bystrov
Katedra Funkcjonowania Gospodarki
Instytut Ekonomii
Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny
Uniwersytet Łódzki

Odpowiedzi respondentów pokazują wyraźną dominację fanów muzyki rockowej. Trzeba jednak zauważyć, że pytano o jeden, ulubiony gatunek muzyki. Nie można wykluczyć, że użytkownicy lubią kilka kategorii gatunków muzycznych, jednak ponieważ pytano o jeden, najbardziej ulubiony, większość wskazała rocka. Wykres nr 1 prezentuje rozkład odpowiedzi.

Wykres 1. Ulubiona grupa gatunków muzycznych (n=800).

Kolejne z pytań dotyczyło częstotliwości wizyt na imprezach muzycznych (np. koncertach, występach na żywo). 39% respondentów deklaruje udział w imprezach muzycznych średnio przynajmniej raz w miesiącu lub częściej. Rozkład odpowiedzi ukazany jest na wykresie nr 2.

Wykres 2. Częstotliwość wizyt na imprezach muzycznych (n=800).

Ciekawie przedstawia się to jak respondenci postrzegają MegaTotal.pl. Jak widać na zamieszczonym poniżej wykresie, niemal 40% respondentów uważa, że MegaTotal.pl najlepiej można opisać słowami „całkowicie nowy typ serwisu wydawniczo-informacyjnego”. Popularność pozostałych odpowiedzi można zaobserwować na załączonym wykresie.

Wykres 3. Jakie określenie najlepiej opisuje MegaTotal.pl (n=800).

72% respondentów ocenia muzyczną zawartość MegaTotal.pl „raczej dobrze” lub „bardzo dobrze”. Wykres 4 prezentuje dokładny rozkład odpowiedzi.

Wykres 4. Ocena muzycznej zawartości MegaTotal.pl (n=800).

Zarazem, 71% respondentów uważa, że MegaTotal.pl stwarza artystom „raczej dobre” lub „bardzo dobre możliwości”. Wykres 5 prezentuje dokładny rozkład odpowiedzi.

Wykres 5. Ocena możliwości stwarzanych artystom przez MegaTotal.pl (n=800).

Jedynie 11% respondentów uważa, że MegaTotal.pl powinien całkowicie zrezygnować z wydawania płyt w formie fizycznej (CD) i skupić się wyłącznie na plikach muzycznych, a 30% respondentów nie ma na ten temat zdania. Wykres 6 prezentuje dokładny rozkład odpowiedzi.

Wykres 6. Stosunek do rezygnacji z wydawania płyt w formie fizycznej (n=800).

Wśród motywacji do wpłacania pieniędzy na dany album zdecydowanie dominuje fakt lubienia danej muzyki oraz chęć pomocy artystom. Motywacje inwestycyjne mają duże znaczenie jedynie dla części respondentów. Wykres 7 prezentuje dokładny rozkład odpowiedzi.

Wykres 7. Przyczyny wyboru współfinansowanego albumu (n=800).

Wśród osób wypełniających ankietę 63% to mężczyźni a 37% to kobiety. Średni wiek respondentów to ponad 29 lat. Aż 54% respondentów ma wykształcenie wyższe (lub studiuje), a 37% wykształcenie średnie (lub uczy się w liceum/technikum). Respondenci zamieszkują w ośrodkach różnej wielkości, co ukazuje wykres 8.

Wykres 8. Miejsce zamieszkania respondentów (n=800).

Niektóre spośród zebranych danych trudno jest przedstawić w formie wykresów. Dlatego też zebraliśmy najciekawsze obserwacje w punktach, tak by ukazać jak interesującą zbiorowością są użytkownicy MegaTotal.pl. Oto one:

-> najczęściej kupowanym gadżetem związanym z muzyką i artystami są koszulki (45%);

-> respondenci najczęściej pozyskują informacje o artystach i muzyce ze stron internetowych artystów, serwisów społecznościowych i radia;

-> niemal połowa respondentów zdecydowanie zgadza się ze stwierdzeniem, że „ceny płyt CD w Polsce są zbyt wysokie”, ale zarazem 23% respondentów deklaruje, że często lub bardzo często kupuje płyty w tradycyjnych sklepach muzycznych;

-> aż 62% respondentów raczej lub zdecydowanie zgadza się ze stwierdzeniem, że „Megatotal zmienia polski rynek muzyczny na lepsze”;

-> aż 55% respondentów zdecydowanie zgadza się ze stwierdzeniem, że bezpłatne udostępnianie plików do odsłuchu w sieci zachęca do kupna płyt;

-> aż dla 75% respondentów chęć wsparcia artystów jest raczej ważnym lub bardzo ważnym powodem korzystania z MegaTotal.pl;

-> 52% respondentów często lub bardzo często zdarza się polecać innym muzykę artystów, których wspierają na MegaTotal.pl.

Zaprezentowany raport ukazuje jedynie część zebranych danych. Bardziej szczegółowe informacje przekażemy po wakacjach, gdy zostaną ukończone bardziej zaawansowane obliczenia statystyczne.

Ankieta internetowa została skierowana do użytkowników serwisu MegaTotal.pl posiadających konto Fana. Kwestionariusz złożony z 30 pytań został wysłany do Fanów, którzy pomiędzy 1 marca 2010 r. a 1 marca 2011 r. przynajmniej raz zalogowali się na swoje konto. Pełnych odpowiedzi udzieliło 800 respondentów (uwzględniono wyłącznie ankiety wypełnione w całości). Zbieranie danych odbywało się w marcu i kwietniu 2011 r. Odpowiedzi zaokrąglono.

Tekst i obliczenia: Patryk Gałuszka
Współpraca: Victor Bystrov
Katedra Funkcjonowania Gospodarki
Instytut Ekonomii
Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny
Uniwersytet Łódzki

Wstępny raport z badania przeprowadzonego wśród artystów – za tydzień.

Gdzie tylko możemy (np. na Facebooku) nagłaśniamy akcję i zachęcamy do współpracy. Ludziska podsyłają swoje pamiątkowe fotki, gazetki i muzykę z tamtych lat. Jedni woleliby na dobre zapomnieć o ówczesnych klimatach, inni z chęcią do nich wracają, a ci młodsi odkrywają protoplastów formacji, których słuchają dzisiaj.

Jednym zdaniem, fajnie się to kręci :) To naprawdę ogromna radocha, jak ktoś kibicuje naszym poczynaniom, a jeszcze większa jak ktoś chce się w nie włączyć.

Kilka miesięcy temu pod wspomnieniem o Tomaszu Beksińskim pojawił taki oto wpis:

„Witam, bardzo ciekawy wywiad. Odnalazłem go tylko dlatego, że wpisałem jakiś dziwne zapytanie do Googla. Ja jestem trochę młodszy niż Grzegorz Gajewski czy Tomasz Beksiński, ale moja pasją także od 30 lat jest muzyka rockowa. Mam własne wspomnienia dotyczące audycji muzycznych Polskiego Radia – myślę, że także interesujące, ale oczywiście jakąś ważna osobą nie jestem. Damian Recław”.

Odezwaliśmy się do pana Damiana, a nasza wspólna korespondencja zaowocowała czymś znacznie większym niż wspominkowy felieton czy wywiad, o czym macie właśnie okazję się przekonać. Całość obejmie kilka odcinków, które będą publikowane w każdy poniedziałek aż do… ale to już tajemnica ;) Wam życzymy przyjemnej lektury, a panu Damianowi serdecznie dziękujemy.

Namawiam też megatotalowiczów do muzycznych wspominek. Nie zdradzę jakiejś strasznej tajemnicy jeśli dodam, że moim wdzięcznym ;) namowom ulegli znani współkrzykpaskowicze Agree i Triobas.

A teraz zapraszam do lektury :)

Zamiast wstępu,
czyli muzyka i polityka 1980-1981

Lata 1980-1981 to okres przełomu politycznego w Polsce, a dla mnie osobiście przede wszystkim, to okres pierwszych fascynacji muzyką popularną. Zaszczepione wówczas zainteresowanie muzyką określaną jako rockowa przetrwało próbę czasu, m.in. dzięki czemu obecnie piszę te słowa i nadal jestem wielkim fanem muzyki. choć z drugiej strony czy jestem typowym fanem? – To już sam nie wiem, raczej nie, ale dlatego jestem fanem rocka, bo rock dla mnie to wolność, a wolności nie da się niczym zastąpić. A wolność oznacza m.in. to, że nie trzeba robić tego co inni i co nakazuje etykieta, stąd zawsze autentycznie lubiłem muzykę punk.

W moim wypadku początki tej drogi były znacznie trudniejsze, gdyż w przeciwieństwie do wielu innych podobnych przypadków „narodzin-fana” o jakich czytałem, nie pochodziłem z inteligenckiej rodziny i nie mieszkałem w wielkim mieście, co zawsze ułatwiało start życiowy i dawało pewien horyzont nieosiągalny łatwo dla ludzi spoza aktualnej elity. Trudno bowiem mówić o tych samych możliwościach, gdy mieszkało się w robotniczym mieście jakim było Jastrzębie, położone gdzieś na południowych krańcach Polski, a jedynym dostępem do kultury było w nim jedyne miejscowe liceum, do którego zresztą nie chodziłem.

Żeby uzmysłowić sobie to o czym mówię, trzeba mieć świadomość, że dla niezbyt wykształconych i zamożnych (nie każdy miał Ojca znanego fotografika czy malarza) obywateli Polski późnego Gierka posiadanie sprzętu stereo było luksusem i niepotrzebnym zbytkiem dla nierobów. Zresztą ten obecnie dość często wyśmiewany polski sprzęt elektroniczny audio, głównie wyroby UNITRA DIORA, w owym czasie nie był ani taki zły technicznie, np. radioodbiornik „Elizabeth”, ani także tani, np. magnetofon szpulowy „Koncert” kosztował co najmniej półroczną średnią pensję. A jak wiadomo w każdym systemie każdy ma taką pensję i wydaje ją na swoje potrzeby zamykając przy okazji rodzinę w komórce, aby oduczyła się jeść.

Nie przypadkiem więc w moim domu rodzinnym szczytowym osiągnięciem techniki radiowej był tranzystor „Monika” z trudem łapiący długie fale, a od lutego 1980 r. prawdziwy ful wypasiony radiomagnetofon „Maja” charakteryzujący się brakiem możliwości wysterowania zapisu i charczeniem przy próbie pogłośnienia zapisanych na taśmie nagrań. Dopiero w czerwcu 1980 Ojciec kupił na kiermaszu w Jastrzębiu zestaw radiowy „Kleopatra” wraz ze stereofonicznym magnetofonem kasetowym i gramofonem (o czym osobno w innym akapicie).

W każdym razie w 1980 r. miałem aż (czy już) 17 lat i dopiero wówczas zainteresowałem się bardziej kulturą popularną, w tym muzyką. Oczywiście także wcześniej słuchałem jakichś tam nagrań, głównie z polskich płyt gramofonowych i pocztówek dźwiękowych, ale to zupełnie inna opowieść. Ponadto wstyd się przyznawać do podniecania się TERCETEM EGZOTYCZNYM itp. herosami peerelowskiej popkultury. Bywały też takie epizody jak ten, gdzieś z 1976 r. gdy na dyskotece w miejscowej szkole podstawowej, moi naprawdę „do przodu” koledzy puszczali z ustawionego na sztorc nieznanego mi z nazwy magnetofonu, przeboje dyskotekowe i glam-rockowców, w tym BONEY M. i SLADE.

Początkom mojego zainteresowania muzyką popularną sprzyjało pewne rozluźnienie, jakie nastąpiło w Polsce, w latach 1980-1981. W zasadzie było to rozwinięcie tendencji zapoczątkowanych jeszcze w latach 70., które dopiero teraz ujawniły w pełni swe oblicze. W Polskim Radio szerokim strumieniem udostępniano w eterze zachodnie płyty z muzyką uważaną dotąd za nieprawomyślną, a w Telewizja Polska rozpoczęła emisję serialu „All You Need Is Love” The Story Of Popular Music” w reżyserii Tony Palmera. W Polsce wyświetlano go w Programie 2 TVP w ramach „Studia 2” pod tytułem „Historia muzyki rozrywkowej”.

W tym czasie znaczenie radia dla edukacji muzycznej młodzieży było znacznie większe niż obecnie, m.in. z powodu ograniczonego dostępem w PRL do zachodnich dóbr kultury, w tym wypadku płyt winylowych z najnowszymi produkcjami muzyki popularnej. Przy braku fachowej prasy muzycznej (jedna gazeta „Jazz. Magazyn Muzyczny” nie mogła zaspokoić oczekiwań czytelników), a także mediów w rodzaju Internetu, który nie został jeszcze wynaleziony, funkcja prezentera radiowego nie ograniczała się tylko do doboru płyt i prowadzenia kolejnych audycji, ale także polegała na przygotowywaniu i wygłaszaniu na antenie radiowej podstawowych informacji o danym wykonawcy i komentarzy o akurat prezentowanej płycie.

Legendarni prezenterzy i ich audycje

W nadawanych wówczas przez Polskie Radio audycjach muzycznych, legendarni już obecnie w większości prezenterzy radiowi przedstawiali całe płyty. W zależności od własnych preferencji odtwarzali płyty z określonych gatunków czy nawet wykonawców, np. Piotr Kaczkowski wykonawców z kręgu rocka progresywnego, Marek Gaszyński preferował ciężkiego rocka, Witold Pograniczny wykonawców polskich, a Dariusz Michalski rock z krajów socjalistycznych, Jerzy Kordowicz elektronicznego rocka, a Korneliusz Pacuda muzykę country. Natomiast Wojciecha Manna w owym czasie pamiętam głównie jako tego, który pełnił rolę polskiego lektora w serialu „All You Need Is Love” The Story Of Popular Music”. Wszyscy wspomniani prowadzili audycje głównie w Programie III PR.

Ciekawym przypadkiem był Roman Waschko i jego audycja „Z płytoteki Romana Waschko”, także nadawana w Programie III PR. Był to już wtedy 60-letni weteran, który jakimś dziwnym trafem miał i puszczał w Polskim Radio najnowsze płyty rockowe. A także osoba, o której wszyscy wkoło wyrażali się z najwyższym szacunkiem i uznaniem – dzisiaj już wiem czemu. Chłopak lubił pisać raporty dla służb specjalnych, w tym także na kolegów z radia i przyjaciół muzyków. A darmowe płyty dostawał z Zachodu, bo był etatowym recenzentem prestiżowych magazynów muzycznych.

Na osobną wzmiankę zasługują także dziennikarze związani z ówczesnym Programem IV PR, a zwłaszcza Jerzy Rowiński i Bogdan Fabiański. W prowadzonym przez nich sobotnim „Studio Stereo” obok repertuaru dyskote-kowego zawsze znajdowało się także miejsce także dla bardziej ambitnej muzyki, np. płyt TANGERINE DREAM. Niestety gusta prowadzących skutecznie eliminowały wszelkie szersza niż aptekarskie dozowanie w prezentacji na antenie muzyki innej niż dyskotekowa.

W tym gronie ważną postacią od początku był Jerzy Janiszewski, na co dzień związany z ośrodkiem radiowym w Lublinie, ale prowadzący także audycje w programie ogólnopolskim. Jest on dziennikarzem o którym często się teraz zapomina, ale wówczas to właśnie on przypomniał dorobek wielu obecnych klasyków rocka, np. PINK FLOYD i LED ZEPPELIN.

W każdym razie wszyscy Oni byli dla mnie młodego chłopaka z Bzia Górnego (to dzielnica Jastrzębia) ludźmi z ówczesnego piedestału równego bogom pop-kultury, a może nawet większymi. Uważałem tak ponieważ pracowali w Warszawie, w ogólnopolskim radiu, byli dobrze wykształceni, robili to co lubili, mogli wyjeżdżać za granicę, zarabiali więcej niż przeciętna krajowa i co najważniejsze, mieli te swoje płyty, o których przeciętni obywatele nadwiślańskiej demokracji socjalistycznej mogli tylko pomarzyć. Większość z nich (poza R. Waschko) u progu lat 80. była trzydziestoparolatkami, a więc ludźmi jeszcze młodymi, a już doświadczonymi.

Audycje muzyczne Polskiego Radia muzycznym oknem na świat

Niezależnie od upodobań, w istniejących wówczas audycjach muzycznych Polskiego Radia każdy mógł znaleźć tutaj coś dla siebie i obecnie pamięta, to co wówczas przypadło mu serca i najczęściej lubi to do dzisiaj. Nie przypadkowo więc ówczesne audycje muzyczne dla wielu z mojego pokolenia były swoistą „muzyczną biblią” bez której nie moglibyśmy cieszyć się nawet tym ograniczonym dostępem do dóbr zachodniej kultury muzycznej jakie był dostępny w Polskim Radio na początku lat 80.

W każdym razie udostępniane w tym czasie w Polskim Radio audycje muzyczne były wówczas dla mnie i tysięcy innych podobnych mnie fanów w Polsce prawdziwym „muzycznym oknem na świat”. Te okno było na tyle ważne i szeroko otwarte, że bez niego nie byłoby obecnie tylu fanów dawnego rocka w Polsce, a także w sąsiednich bratnich krajach socjalistycznych – przynajmniej w pobliżu granic z Polską. Z kolei np. czeski wkład w rozwój rocka w tym okresie polegał na koszmarnych czechosłowackich przeróbkach aktualnych przebojów zachodnich i praktycznym, choć nie celowym, zagłuszaniu przez tamtejsze stacje programów Polskiego Radia w regionie nadgranicznym, gdzie mieszkałem w dzieciństwie i młodości (to nakładanie się fal jeszcze się nasiliło po 1989 r.).

Na wszelki wypadek dodam, że chodzi tutaj o audycje muzyczne nadawane głównie na ogólnopolskim paśmie UKF: wciąż wówczas monofonicznym Programie III i stereofonicznym Programie IV. Wiele ciekawych dla fana rocka audycji nadawano wówczas także w pasmach lokalnych, np. z Krakowa, Lublina czy Gdańska. Niektóre z nich były później retransmitowane na fali ogólnopolskiej. Ja słuchałem i dokonywałem nagrań prawie z wszystkich istniejących wówczas audycji muzycznych nadawanych w PR w latach 1980-1981. Oczywiście audycji tych słuchałem z różnym natężeniem, co wynikało z możliwości poświęcenia czasu na muzykę.

W większości wypadków audycje miały tak zaplanowany przez twórców czas antenowy, który pozwalał na prezentację w nich całych płyt. Prezenterzy grając je w radio dzieli je najczęściej tak, że w każdej części audycji nadawano całą płytę lub jej połówkę (stronę A lub B płyty analogowej), a wolny czas uzupełniano innymi nagraniami, najczęściej związanymi stylistycznie z prezentowaną na antenie główną płytą.

Przypadkowa nie była też długość audycji, najczęściej wynosząca ok. 40 lub 30 minut co odpowiadało długości przeciętnych pod względem czasu trwania płyt analogowych. W tym czasie płyty analogowe mieściły zapis muzyczny o długości ok. 20 minut na stronie. Płyty dłuższe rzadko przekraczały po 30 minut na stronie, gdyż dłuższy zapis nie był wówczas możliwy z powodu ograniczeń technicznych produkcji winyli (ale były płyty, które już wtedy były dłuższe np. albumy GENESIS).

Realizując założenie, że są to audycje dla fonoamatorów nie tylko dzielono nagrania w audycji, ale także bardzo precyzyjnie informowano o każdej prezentowanej w audycji płycie. Dane te obejmowały nazwę wykonawcy, tytuł płyty, niekiedy jej numer katalogowy, spis utworów z każdej strony płyty (w wersji angielskiej i polskie tłumaczenia), czas jej trwania. W większości wypadków podawano także podstawowe informacje o danym wykonawcy, stylu muzycznym jaki uprawia, a także o okolicznościach powstania przedstawianej płyty.

Niestety nie zawsze takie słowne informacje były aż tak sielankowe. Zdarzało się też wypadki, że tytuły były podane przez spikera lub autora audycji zbyt szybko i tylko po angielsku, co w wielu wypadkach uniemożliwiało ich poprawny zapis. Często też polskie tłumaczenia tytułu płyty i utworów pozostawiały wiele do życzenia. Ja te zapowiedzi nagrywałem najczęściej na drugim magnetofonie (nieśmiertelnej MAJI) na starej taśmie, aby nie marnować nowej kasety przeznaczonej na nagrania. Po zakończeniu audycji spisywałem te dane w specjalnym zeszycie wraz z dokładna datą audycji.

Nikt wtedy w Polsce nie zastanawiał się nad tym, czy prezentowanie w Polskim Radio całych płyt jest legalne. Prezentacja całych płyt w Polskim Radio wówczas była czymś tak naturalnym, że nikt nawet nie zastanawiał się nad tym problemem a przyzwolenie władz komunistycznych na taką działalność było rodzajem państwowego piractwa. W krajach świata Zachodu aby posłuchać sobie całej płyty, trzeba było kupić płytę winylową, a w Polsce okresu PRL wystarczyło kupić sobie radio. Z drugiej strony, bez tych prezentacji radiowych, nie istniałby obecnie w Polsce rynek płytowy, w którym ważną rolę odgrywa pokolenie 40.-50-latków kupujących płyty z dawną i nowszą muzyką.

Zawsze pazerne na zyski wielkie koncerny muzyczne ciągle biadolą nad spadkiem sprzedaży muzyki i tak było także w 1980 roku. Wtedy największym problemem ludzi z branży było zjawisko przegrywania płyt na taśmy magnetofonowe przez fanów w domach. Dobrze że biedacy jeszcze wówczas nie wiedzieli że zostanie wynaleziony Internet i sieci P2P, bo ze zgryzoty odgryźliby sobie własne nienasycone tyłki. A przecież wille z basenami są takie drogie w utrzymaniu, a luksusowe limuzyny zawsze były drogie, nie mówiąc już o nowoczesnych sportowych blikach.

Zwierzania fana z upodobań przeszłości

Byłem początkującym fanem, więc nie miałem w pełni sprecyzowanych gustów, ale najbardziej do serca przypadła mi od początku zachodnia muzyka rockowa. Jakoś tak się stało, że ani wówczas – poza małymi wyjątkami – ani obecnie, nie interesuję się szerzej wykonawcami polskimi, stąd wtedy nie nagrywałem ani wtedy ani obecnie nie kupowałem zbyt wielu płyt z polskim rockiem. Wśród tych wyjątków jakie mogłem wówczas zaakceptować byli tylko niektórzy wykonawcy np. SBB, BREAKOUT, NIEMEN, PERFECT, MAANAM, KASA CHORYCH i niektóre płyty np. „The Most Beautiful Day” EXODUS.

Istniejącej i propagowanej przez oficjalne czynniki ówczesnej polskiej muzyki rozrywkowej żaden prawdziwy fan rocka po prostu nie mógł słuchać, bo nie dało się jej słuchać, a płyty pewnych starszych polskich dobrych zespołów czy wykonawców np. KLAN – „Mrowisko” nie były wznawiane, więc mało kto je znał, a innych nowych np. BRYGADA KRYZYS nie prezentowano w radiu, więc byli szerzej nieznani. Czas boomu polskiego rocka miał dopiero nadejść, choć jego źródło już istniało w postaci częściowo sterowanej przez władze i posłusznych jej dziennikarzy Muzyki Młodej Generacji i kiepskich zespołów w rodzaju MECH.

W przeciwieństwie do większości fanów z mojego pokolenia, od początku swej fascynacji muzyką rockową interesowałem się głównie zachodnią muzyką rockową, a stylistycznie muzyką charakterystyczną dla poprzedniej dekady. Najbliżsi muzycznie i duchowo byli dla mnie wówczas wykonawcy z nurtu określanego progresywnym rockiem, w tym oczywiście wszyscy wielcy klasycy tego gatunku, więc PINK FLOYD, YES, GENESIS, EMERSON LAKE & PALMER. Z tego powodu nie całkiem podobała mi się twórczość wykonawców z nurtu nowej fali dominującej na przełomie lat 70./80. a całkowicie obce mi były dominujące później nurty w rodzaju new romantic i innej plastikowej muzyki. W dużym stopniu wynikało to z ogromnego „głodu” na taką muzykę, gdyż była ona dla mnie wciąż bardzo trudno dostępna.

Wśród tej nowej wówczas muzyki byli jednak wykonawcy, którzy podobali mi się chociaż trochę, niezależnie od stylu jaki reprezentowali, np. SEX PISTOLS, IRON MAIDEN, JOY DIVISION, THE POLICE, TALKING HEADS, THE CURE, MOTORHEAD. Ale prawda jest taka, że obecnie cenię ich bardziej niż w czasach gdy była to nowa muzyka a ja sam byłem młody.

Damian Recław

ciąg dalszy nastąpi…

————————————————————————————————————————————

O Autorze

O sobie mogę powiedzieć, że udało mi się zrealizować wiele z tego co w młodości planowałem. Skończyłem studia historyczne na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (1989), studia podyplomowe z zakresu muzealnictwa na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1993), pracowałem w kilku szkołach, a od 1988 r. pracuję w Muzeum w Gliwicach. Od 2003 r. jestem kierownikiem Działu Historii i dokumentacji Mechanicznej, a także kierownikiem Zamku Piastowskiego i redaktorem wydawnictw naukowych Muzeum. Prywatnie interesuję się kulturą popularną a zwłaszcza muzyką i filmem.

Prace nad płytą dobiegają końca. Troszkę to się wszystko poprzeciągało, fakt. Początkowo planowałem ambitnie, że z premierą zdążę jeszcze przed Bożym Narodzeniem. Nie udało się. Pewnie gdybym znów chciał nagrać 2 piosenki, dałoby radę. Ale założenie było inne – tym razem pójść na całość i „zrobić LP” (choć teoretycznie znów zebrałem na singla). Jednak warto było dłużej posiedzieć w studiu.

Praktycznie od maja do grudnia (oczywiście z przerwami) nagrywałem mozolnie wszystkie ścieżki. Później miksowaliśmy materiał, został mastering. Nieocenioną pomoc okazał mi Marcin Polaczkiewicz, realizator i właściciel J&M Studio. Ukierunkowywał pomysły, doradzał, z surowych ścieżek fajne efekty wprost na zawołanie wyczarowywał:) Bez niego ta płyta na pewno by tak nie zabrzmiała.

A na albumie znajdzie się 12 utworów. Oprócz tytułowego „Zbieram na piwo” i jeszcze 4 innych, które w wersji demo pomogły mi zebrać kasę, reszta to wcześniej nigdzie nie publikowane kawałki. Wszystko około 3-minutowe piosenki, wpadające w ucho – mam nadzieję – i przyjemnie zaaranżowane:)

Ogólnie płytka będzie mocno „oldskulowa”. Od dawna siedzę głównie w starych klimatach, więc w tym kierunku postanowiłem pójść. To taki hołd:) Całość można by w sumie podzielić na 2 części – lżejszą, bardziej akustyczną (ta przeważa) i taką jakby cięższą, bardziej „elektryczną” (tego jest zdecydowanie mniej). Starałem się poruszać w różnych konwencjach (przede wszystkim stary, brytyjski rock and roll, ale też i trochę punka, grunge’a, czy folk-rocka).

Myślę, że jeszcze w marcu gotowa będzie płyta-matka. Liczę także na to, że i w marcu gotowa będzie poligrafia – i całość powędruje do tłoczni:)

Samokhin Band w listopadzie 2008

Dzięki już wtedy posiadanej popularności ale przede wszystkim zapowiedzi premiery albumu na MT, zespół w kilkanaście godzin zebrał ponad 400k megagroszy, a całą sumę 1200k zgromadził w miesiąc i 2 dni. Wywołało to burzę wśród użytkowników serwisu. Jedni byli zachwyceni pomysłem przygotowania premiery, inni grzmieli ganiąc zespół i nas za nieuczciwe zagrywki. Czas pokazał kto miał rację :)

Potem przyszedł długi czas oczekiwania na płytę. I po prawie roku (327 dni) dostaliśmy ją. Ale zanim nastał TEN dzień, zespół znów do nas przyszedł i zaśpiewał swoją piosenkę: mamy pomysł, pomożecie? Pomogliśmy.

Samokhin Band w październiku 2009

Plan był taki: korzystając z różnych swoich znajomości, zespół zorganizował budżet na promocję. Przed premierą nawiązał ściślejszą współpracę z innym znajomym, Marianem “Trubadurem” Lichtmanem, który został ich managerem i dzięki swoim kontaktom umożliwił wejścia do mediów. Od nas potrzebowali wsparcia kreatywnego przy realizacji videoclipu, projektowaniu okładki i książeczki do płyty oraz wszystkich klocków kampanii reklamowej: plakatów, bannerów, plansz, ulotek, zaproszeń, biletów, itp a także pomocy przy organizacji koncertu. No i rzecz jasna systematycznego podgrzewania atmosfery w MegaZinie :) Co za to dostaliśmy? Obecność marki MegaTotal.pl w mediach wszędzie tam, gdzie pojawiał się Samokhin Band.

I tak to poszło. Ukazało się kilkanaście publikacji w gazetach (w niektórych na pierwszej stronie), czasopismach i serwisach internetowych: Gazeta Wyborcza, Rzeczpospolita, Express Ilustrowany, Angora, ECHO Miasta, cgm.pl, Wiadomosci24.pl, fabrykancka.pl, BialystokOnline.pl, Fabryka Zespołów, NaszeMiasto.pl, Gery, Muzoteka, Orange Music, i innych. Kilkakrotnie zespół był gościem audycji telewizyjnych i radiowych: Kawa czy herbata? (TVP1), Pytanie na śniadanie (TVP2), Dobry wieczór (TVP Info), Radio Łódź, Radio Berlin, Radio Parada, Radio Złote Przeboje. Spoty reklamujące koncert premierowy emitowane były w Radio Łódź i Radio Eska. W całej Łodzi rozlepiono 2000 plakatów, po ulicach jeździły wielkie plansze reklamowe, w taksówkach wisiały naklejki a w miejscach tłumnych rozdawano ulotki.

Po drodze zespół zorganizował spotkanie specjalnie dla Fanów z MegaTotal.pl, na którym zaprezentował materiał z płyty i zagrał koncert w Radio Łódź, emitowany na żywo na antenie i w sieci. Pokazał się też na megatotalowej scenie podczas Pepsi Music Vena Festival.

To wszystko po to, by znów, jak rok wcześniej nie zabrakło tych, którzy wesprą zespół w decydującym momencie. I nadszedł 7 listopada 2009. Biletów już od jakiegoś czasu nie było. Przed wejściem do Wytwórni czaiły się koniki. Za chwilę miało się zacząć…

Samokhin Band w Wytwórni 2009.11.07

Tyle, jeśli chodzi o przygotowania. Co one przyniosły? Pierwsze efekty widać było już po wejściu na salę. Zgromadziło się w niej ponad 1000 osób, z czego część to goście specjalni, których zespół zaprosił na bankiet po koncercie. Sam występ podsumował Pavel Samokhin: Było ciężko. Dużo potu i łez. Do ostatniej chwili koncert wisiał na włosku ze względu na poranną awarię sprzętu. Płytki z tłoczni przyszły na 2 godziny przed premierą. Ale udało się! Jak weszliśmy na scenę i zobaczyliśmy pełną salę mogło być już tylko wspaniale. Frekwencja była lepsza niż na Venie. Dziękujemy za atmosferę, jaką stworzyliście na koncercie! Było bardzo energetycznie, widowiskowo.

[Show as slideshow]

123►

Podczas samego koncertu sprzedało się 189 płyt. Do tej pory na Allegro poszło ich 35, w Bazarze 11 a zespół sprzedał około 50 (dane na 2009.11.24). Codziennie schodzi kilka kolejnych a podczas koncertów nawet kilkadziesiąt. To ogromny sukces. Dwa dni po koncercie byliśmy na spotkaniu z firmą dystrybucyjną i jak o tym usłyszeli, to szczęka opadła im na stół.

Wszystko więc dobrze się skończyło… nie, nie skończyło się. Zaczęło! Tak naprawdę bowiem dzień premiery to dopiero początek. Uzbieranie kasy na płytę to mały pikuś. Jej zrealizowanie też jest dziecinnie proste (choć niektórym zajmuje półtora roku ;). Ale sprzedać ją! To jest dopiero zadanie. I tak naprawdę każdy Artysta wrzucający swoją muzę na MegaTotal.pl powinien myśleć właśnie o tym. W jaki sposób sprzedam swoją płytę…

Samokhin Band w Wytwórni 2009.11.07

Co, nie wierzysz, że uzbierasz? My już wierzymy. Przekonaj do swojej twórczości jeszcze kilka/naście/dziesiąt/set osób i Ci się uda. Innym się udało. Będziesz potrzebować pomocy, pomożemy.
Niektórzy twierdzą, że Artysta jest od tworzenia a nie od sprzedawania. Mylą się ogromnie. Można oczywiście nic nie robić i trzymać w pokoju pudła ze swoją ukochaną płytą – znamy takie przypadki. Tylko po co ją w takim razie nagrywać? Przecież Fani nie po to wydają swoje pieniądze.
Ale można też pójść za przykładem Samokhin Bandu: ciężka praca, kreatywne myślenie, dobre znajomości i ogromna motywacja dały w sumie to, o co chodziło.

A najważniejszy w tej całej pięknej historii jest jeden fakt, zawarty w tytule tego artykułu. To Artysta wychodzi z inicjatywą. Bo będziemy powtarzać to jak mantrę: MegaTotal.pl nie jest wytwórnią płytową.

Jest SPOŁECZNOŚCIOWĄ wytwórnią płytową.

To jedno słowo znaczy tyle: za wszystko odpowiedzialna jest społeczność Artystów i Fanów. Artyści publikują swoją twórczość a Fani decydują komu wydadzą płytę. Jeśli podejmują decyzję, że płytę wyda zespół X, to za tę decyzję ponoszą pełną odpowiedzialność. MegaTotal.pl daje tylko i wyłącznie środki czyli narzędzia. Nie podejmuje żadnych decyzji repertuarowych i nie ciągnie z tego tytułu żadnych zysków, nie może więc być w żaden sposób odpowiedzialny za kwestie promocji, reklamy czy dystrybucji. Owszem, angażuje się w działania w tej materii, ale wyłącznie jako wsparcie dla pomysłów Artystów. No i rzecz jasna działa na rzecz rozwoju serwisu jako takiego.

A Społeczność? Cytując Wikipedię, społeczność to zbiorowość osób związanych ze sobą sposobem wzajemnej komunikacji lub wyznawanymi wartościami. Jej istnienie służy zaspokajaniu potrzeb jej członków. A MegaTotal.pl to społeczność licząca sobie kilkadziesiąt tysięcy osób. To ogromny potencjał. To całe mnóstwo inteligentnych głów, które z pewnością potrafią uradzić, jak zaspokoić potrzebę sukcesu i zysku i sprzedać wydane płyty.

Bo MegaTotal.pl to nie tylko zabawa. To także odpowiedzialność. Nie ma nic bardziej dołującego dla Artysty jak pozwolić mu wydać płytę  i potem nie kupić ani jednego jej egzemplarza.

O co chodzi w tym artykule? O to, że nie ma racji Samuel Beckett każąc mówić aktorom: NOTHING TO BE DONE

a słuszność posiada Desmond Dekker śpiewając: YOU CAN GET IT IF YOU REALLY WANT (but you must try).

That’s all folks.