Trudno jednak zamknąć wszystkie utwory z tej płyty w jednej stylistycznej szufladzie z lat 90′. W tej muzyce pojawiąją się bowiem znamiona współczesnego ostrego, rockowego grania. W otwierającym album Ophelia i opartej na charakterystycznym motywie basowym balladzie The Dreamers słychać np bezpośredniość Polly Harvey. Przebojowe I’m The Witch oraz On The Top to taka fajna muzyczna czasoprzestrzeń między Nirvaną a Queens Of The Stone Age. Czasem faktycznie, jak np w Go-Go stokrotki pomykają miażdżącym basowym walcem w stronę klasyki Riot Grrrl spod znaku Babies In Toyland… Anglojęzyczna warstwa tekstowa to jak przystało na inspiracje zespołu silnie nasycony emocjami kobiecy manifest niezależności w świecie nadal silnie zdominowanym przez mężczyzn. Krótko: najwięcej adrenaliny mają polskie dziewczyny!