Zespół, grający w składzie: Michał Wójcik (gitara, wokal), Kuba Pałka (perkusja, wokal) i Kuba Tracz (perkusja, wokal), wyrywa się ze szponów krakowskiej sceny muzycznej, by dotrzeć wszędzie tam, gdzie nie pozwoliły im letnie festiwale. Po paru mniejszych i większych plenerach oraz wygranych konkursach (m.in. Żywiec Browar Rock, Sonisphere, Slot Art Festival), Cinemon wraca do swego naturalnego środowiska – do małych klubów.

Jakiś czas temu zespół ostatecznie pożegnał materiał ze swojej pierwszej płyty utrzymanej w klimacie psychodelicznego progrocka. Obecnie trio przykucnęło “gdzieś pomiędzy sabbathowym hardrockiem, whitestripesowym rock’n’rollem, glamem a… disco“. W ciągu ostatnich miesięcy Cinemon dzielił scenę z zespołami takimi jak L.Stadt czy Ścianka. O dziwo, zagrał również przed Luxtorpedą, Hunterem, Acid Drinkers oraz… Metallicą.

Nadszedł jednak czas na samodzielną trasę. Z doszlifowanym materiałem i z okrojonym do perfekcyjnego minimum składem Cinemon rusza w Polskę, by porwać Was swoją prostą rock’n’rollową energią, w gruncie rzeczy popowych piosenek.

O tym jak trzech muzyków jest w stanie zawładnąć sceną, jesienią będzie miała okazję przekonać się publiczność kilkunastu miast w kraju i za granicą.

DATY KONCERTÓW:
2012.10.18 – Cztery Struny Świata, Koluszki
2012.10.19 – Pod Muzami, Kalisz
2012.10.20 – Pub Improwizacja, Sieradz
2012.10.21 – Desdemona, Gdynia
2012.10.26 – Mała Czarna, Bochnia
2012.10.27 – Gotyk, Bytom
2012.10.28 – Lizard King, Poznań
2012.11.03 – Pani K., Sanok
2012.11.08 – Kot Karola, Kraków
2012.11.09 – TBA
2012.11.10 – Browar Żywiecki, Żywiec
2012.11.16 – Fuga, Bratysława
2012.11.17 – TBA
2012.11.18 – TBA

UDA powstały późną, krakowską jesienią 2009 roku i dość szybko zwróciły na siebie uwagę intensywnym, żywiołowym koncertowaniem oraz swobodą, z jaką trójka twórców poruszała się po rozmaitych stylistykach w poszukiwaniu autorskiego, zaskakującego brzmienia. W lwiej części instrumentalna, gęsta i nieco niepoczytalna muzyka zespołu przywodziła na myśl skojarzenia przede wszystkim z fusion i rockiem progresywnym, ale również z psychodelią, jazzem, free czy wręcz hard rockiem. Mieszanka ta, doprawiona solidną dawką surrealizmu, stworzyła intrygujące danie muzyczne, nazwane przez twórców szpiegowskim jazzem lub rockiem postmodernistycznym, ewoluującym z czasem w stronę brutalnego fusion.

Znakiem rozpoznawczym UD są postrzępione i częściowo improwizowane kompozycje, swobodnie dryfujące pomiędzy różnymi odcieniami rocka i jazzu, zanurzone w szkarłatnych odmętach surrealistycznego humoru.

UDA nagrały dwie płyty – Hurtownia przebiśniegów (2010) oraz Witaj pokarmie (2011) – i miały przyjemność koncertować u boku między innymi Uriah Heep, Acid Drinkers, Pogodno, Anthimosa Apostolisa, Olafa Deriglassoffa, Wojciecha Mazolewskiego oraz wystąpić na trójmiejskim VIII Fląder Festiwal. Zespół udźwiękawiał również na żywo filmy nieme, takie jak “Generał” (reż. Buster Keaton, 1926) czy “Październik” (reż. Sergiej Eisenstein, 1928).

UDA to:

Kuba Sieńczyk – basy, głosy, harmonijki
Łukasz Krzywicki – gitary, głosy, FX
Michal Zawadzki – perkusje, trąby, megafony

Taka formuła ostrego, rozimprowizowanego rocka – w dodatku zagranego z humorem i młodzieńczym kopem – to w skali Polski zupełny unikat
Życie Warszawy

“Witaj pokarmie” to trzydzieści pięć minut jazzrockowego szaleństwa, kowbojskiej muzyki progresywnej, unurzanego w jazzie hardrockowego jazgotu i psychodelicznego odjazdu we wczesnym stylu floyd. Świetnie zgrany i rozumiejący się zespół skacze od konwencji do konwencji, tworząc własną konwencję rządzącą się tylko jedną zasadą – no rules.
Megatotal.pl

Tercet podaje nam szaleńczą jazdę w postaci opartych na rocku wszelakim kompozycji. Etykieta nie ma znaczenia, liczy się przede wszystkim efekt, a Uda robią to wyśmienicie. Wszystko w specyficznej otoczce nietuzinkowego humoru. Przykładem może być otwierająca “Kobieta – karburator”, która zmienia swoją stylistykę kilka razy, by w momencie kulminacyjnym całkowicie rozbroić słuchacza za pomocą zainicjowanego hasła tymczasem na Dzikim Zachodzie, które przenosi nas w świat przypominający spaghetti western z soundtrackiem na kwasie.
Uwolnij Muzykę

Uda można czystym sumieniem porównać do Pink Freud czy Something Like Elvis. Nie chcę ich wrzucać do konkretnej szuflady, bo nawet się nie da. Przyznaję się – trio krakusów mnie zaczarowało, a ja oszukałem sam siebie.
Independent.pl

Świetna płyta i świetni muzycy. Jesteśmy świadkami jak z artystycznego podziemia Krakowa wychynęła grupa, która niebawem może zapełnić po brzegi najbardziej znane kluby muzyczne w Polsce i za granicą.
Progrock.org.pl

Wystarczy sięgnąć po “Hurtownię przebiśniegów”, by przekonać się, że i w Polsce można grać na światowym poziomie. Jazzowe brzmienie, rockowa i funkowa motoryka i nieograniczona swoboda to składniki charakteryzujące muzykę Ud. Zespół należy obserwować, bo bardzo szybko może awansować do ekstraklasy, a jego albumy staną się wytyczną dla innych.
Esensja

Na rodzimym gruncie coś podobnego mieliśmy jedynie momentami na płytach Kur (tych yassowych, nie „polovirusowskich”), nieodżałowanego Something Like Elvis i dynamicznym wcieleniu Pink Freud.
Strona B

Drugi album Ud jest płytą kosmiczną i surrealistyczną, ale przede wszystkim niesamowicie odważną. Łukasz Krzywicki, Kuba Sieńczyk i Michał Zawadzki stworzyli nieprzeciętny album, daleko odbiegający od standardów muzyki popularnej, rockowej czy jakiejkolwiek innej.
Netfan

Za sprawą kolejnych wydawnictw mają szansę stać się rozpoznawalną marką w świecie alternatywnego jazzu.
Darkplanet

Moi drodzy, to będzie niesamowita trasa koncertowa stąd też jej nazwa “THE CELESTIAL TOUR”. Trzy zespoły, pięć miast i mega dawka muzycznych emocji.

Nie może was zabraknąć, wiecie że to dzięki wam wszyscy możemy przed wami prezentować nasze dokonania muzyczne, dzięki wam możemy się rozwijać i jesteście dla nas najważniejsi. Nie zawiedziemy was, prosimy o waszą pomoc, zapraszajcie znajomych niech odkryją to co wy w nas odkryliście :)

W sile potęga i tak tez będzie w tym roku, Bądźcie z nami a my was nie zawiedziemy :)

Do zobaczenia

Bartek, Radek, Maciej, Filip, Wojtek – Appleseed

Appleseed z Poznania (trans/alternative/postrock)

W muzyce tego poznańskiego kwintetu słychać nawiązania do wielkich marek rocka z różnych okresów i wielu gatunków. To echa Pink Floyd, Archive, Mars Volta, ELP czy Ozric Tentacles. Mimo to siłą zespołu jest wypracowany na drodze ponad dziesięcioletnich doświadczeń unikalny i rozpoznawalny styl.

The Animators z Sosnowca (postrock)

The Animators – postrockowy zespół, którego wizytówką jest głębokie, przestrzenne, niekonwencjonalne brzmienie oparte na nu-jazzowych aranżacjach, hardcore’owych gitarach i charakterystycznym wokalu.

Overcolored z Krakowa (postrock)

Zespół założony przez trzech byłych muzyków krakowskiej formacji the 30th of July: Piotra Mierzwę, Jakuba Leśniaka i Marcina Machowskiego. Progresywne trio uzupełnia wokalistka, Kasia Malenda ( Energy Drink / Smoke Da Crack Off ), oraz elektronika i ambientowe backgroundy tworzone przez Łukasza Dygutowicza.

KIEDY / GDZIE / ZA ILE

6.12 / Warszawa / Radio Luxemburg / wjazd 15/20 PLN / start 19:00
7.12 / Poznań / Scena Pod Minogą / wjazd 15/20 PLN / start 19:00
8.12 / Wrocław / klub Alive / wjazd 15 PLN / start 19:00
9.12 / Katowice / Scena Gugalander / wjazd 15 PLN / start 19:00
10.12 / Karków / klub Centrala / wjazd 15/20 PLN / start 19:00

Materiał zawarty na debiucie warszawskiej grupy podsumowuje ich dotychczasową działalność. Płyta zawiera ponad 50 minut wielobarwnych kompozycji gitarowych z kobiecym wokalem po polsku. Nad ostatecznym kształtem płyty czuwał Szymon Czech znany ze współpracy z takimi zespołami jak Riverside, Proghma-C czy Antigama.

Niekomercyjny, niezwykle pięknie, szlachetnie grający zespół artystyczny z gatunku Sigur Ros, Björk, czy ocierający się o Pink Floyd, ale z cudownie bawiącą się głosem wokalistką, zespół wielowymiarowy – opisał zespół Zbigniew Hołdys, który był jednym z jurorów tegorocznego Festiwalu Muzyki Niemechanicznej Around The Rock, gdzie NAO zdobyło Grand Prix.

NAO tworzą: Edyta Glińska (śpiew), Wojciech Śmierzyński (gitara), Łukasz Pasternak (gitara basowa) i Grzegorz Maksymiuk (perkusja).

Lista utworów:

1. Wykres lęku z placu zabaw
2. Śladami królika
3. Konwalia
4. Nieustanny proces zmniejszania się
5. Faramuszka
6. Stacja tranzytowa między bytem a zapomnieniem
7. Da
8. Sok endorfinowy

Śladami królika i Alicji – rozmowa z Wojtkiem Śmierzyńskim i Edytą Glińską.

Debiut płytowy jest niewątpliwie powodem do radości, nie martwicie się jednak faktem, że generalnie płyt sprzedaje się coraz mniej? Przyszłość muzyki na dobre zwiąże się z internetem – zabawicie się w futurologów?

Wojtek Śmierzyński: W ogóle się tym nie martwimy, bo ludzie kupują nasze płyty. Moim zdaniem każdy szanujący się zespół powinien wydawać płyty, jeśli chce osiągnąć więcej niż status wykonawcy internetowego czy zespołu garażowego. Ale to że jest ona w formacie płyty CD zamkniętej w kartonowym pudełeczku owiniętym folią to sprawa drugorzędna tak naprawdę.

Był moment, jeszcze przed wydaniem “Deprywacji sensorycznej”, że rozważaliśmy, czy nie wrzucić całego materiału za darmo do sieci, ale porzuciliśmy ten pomysł. Stwierdziliśmy, że mimo wszystko w muzyce niszowej, a taką podobno gramy, istnieją jeszcze ludzie, którzy odtwarzają muzykę z płyt. Słyszałem nawet opinie, że ludzie którzy lubią NAO nie lubią internetu.

Trzeba celować we wszystkie środki przekazu, jeśli chce się do ludzi dotrzeć. I tak naszą płytę można kupić w internecie, na naszej stronie, na koncertach, sprzedajemy też mp3.

Muzyka na pewno zwiąże się z internetem, ale myślę, dużo czasu minie, zanim twórcy zupełnie zrezygnują z krążków CD. To troche tak jak z książkami. Mimo, że dostępne są e-booki, to księgarnie nie cierpią na brak klientów. Tu chodzi trochę o klimat przerzucania kartek w podróży pociągiem nad morze.

Tak samo jest z płytami – muzyka to nie wszystko, czasami liczy się samo wydanie, grafika, pomysł na okładkę. A u nas płyta jest bardzo ładna.

Deprywacja sensoryczna – proszę wytłumaczyć się z tytułu.

Wojtek Śmierzyński: Deprywacja sensoryczna to stan, w którym człowiek odizolowany jest od wszelkich bodźców zmysłowych. Nie może odróżnić dotyku, nie słyszy niczego poza sobą, nie widzi nic, czuje neutralny zapach – to powoduje specyficzny stan umysłu, w którym mózg zaczyna sam wymyślać bodźce, bo jest do nich przyzwyczajony, wręcz uzależniony.

I muzyka, którą napisaliśmy na tę płytę skojarzyła nam się jakoś z tym stanem, szczególnie z tekstami. Ludzie naszą twórczość odbierają jako stan odrealnienia, dziwną podróż. Wszystko nam się połączyło w całość dzięki tytułowi płyty.

Każecie podążać słuchaczom śladami królika. Czy podobnie jak Alicja, znajdą się oni w magicznej krainie? Co znajdą na płycie?

Wojtek Śmierzyński: Tak jak mówiłem wcześniej, znajdą zaskakujące zagięcia rzeczywistości. Wiesz, ciężko nam się zdystansować do naszej twórczości. Powiem tylko, że ci, co nas znają, znajdą zupełnie inne NAO niż to, które można usłyszeć na żywo. Z pełną świadomością wykorzystaliśmy możliwości studia i to, że na płycie możemy zrobić wszystko, co chcemy. Jest więcej przestrzeni, więcej subtelności, klimatu, więcej dźwięków w ogóle. Wszystko się łączy w jedną całość.

Płyta jest trochę taką podróżą Alicji, nawet okładka jest dziwaczna jak ze złego snu. Jesteśmy z Deprywacji sensorycznej bardzo zadowoleni. Płyta jest spokojna, na koncertach natomiast, jak mawia Adam Waleszyński z TFN, spuszczamy wpierdol.

Edyta, śpiew jest dla Ciebie tylko kolejną częścią muzycznej układanki, czy jednak ważne jest to o czym się śpiewa? Kto pisze teksty i czego dotyczą?

Edyta Glińska: Teksty są mojego autorstwa. Dla mnie muzyka i słowa są tak samo ważne. Ważny jest dla mnie dobór słów, ich połączenia, to jak brzmią. To, że mogę pokazać coś znanego wszystkim w zupełnie innym świetle. Do tego stopnia innym, że czasami może być ciężko się zorientować czym jest.

Jak się okazuje, stwarza to spore możliwości do interpretacji, co mnie bardzo cieszy. Ważne jest, w jaki sposób się opowiada, ale nie jest to ważniejsze od muzyki. Gdybym nie mogła znaleźć środków wypowiedzi w języku polskim, prawdopodobnie znalazłabym jakieś inne rozwiązanie. Można śpiewać, przekazywać emocje, w ogóle nie używając słów, co również mi się zdarza.

W tekstach nie nawracam, nie moralizuję, ani nie odkrywam żadnych nowych terenów, jeśli chodzi o tematykę. Wbrew pozorom, właściwie nie ma tam wątków miłosnych. Teksty z Deprywacji sensorycznej to częściowo próba zmierzenia się ze sobą, z własnym wnętrzem, ale też ucieczka od siebie. Trzeba sporo odwagi by poznać samego siebie.

Jest za to cały arsenał katastrof emocjonalnych, z których jednak ostatecznie uchodzimy z życiem. Jest nawet jeden tekst o szczęściu.

Wielu wokalistów narzeka, że język polski jest mało śpiewny. Co ty o tym sądzisz?

Edyta Glińska: Nie uważam, żeby był mało śpiewny. Mamy w języku polskim śpiewne słowa. Myślę, że to też kwestia oswojenia się z tym. Większość muzyki jakiej słuchamy, jakiej również ja słucham, jest śpiewana w języku angielskim – z tym jesteśmy oswojeni.

Wydaje mi się, że niektórzy wokaliści boją się śpiewać po polsku wyłącznie dlatego, że słowa są zbyt mocne, wydają im się banalne i szybko porzucają dalsze poszukiwania. Teoretycznie powinno być łatwiej, bo przecież myślimy po polsku.

Język polski to dla mnie naprawdę świetne narzędzie do przekazywania emocji. Rzeczy powiedziane do nas w języku ojczystym najmocniej uderzają w serce.

Gracie promocyjną trasę koncertową. Gdzie w najbliższym czasie będziemy mogli posłuchać was na żywo?

Edyta Glińska: Trasa obejmuje w sumie trzynaście koncertów. Pojawimy się na scenie, m.in. z Tides From Nebula, Idiofon, Obscure Sphinx, Dorena, Event Horizon, Hunted By The Waves, Broken Betty, New Century Classics. Zagramy jeszcze koncerty w Katowicach, Sopocie, Tczewie, Olsztynie, Wrocławiu, Poznaniu, Łodzi, Bełchatowie i Pabianicach. Szczegóły dotyczące trasy na naszej stronie internetowej www.naotheband.pl. Zapraszamy serdecznie.

Rozmawiał Artur Szuba

Dlaczego niemiecki tytuł? Mówi Ługi, wokalista zespołu:

Od początku chcieliśmy mieć tytuł, który przeciętnego, polskiego zjadacza chleba będzie mocno irytował. Wiadomo, “Achtung, Polen!” w polskich uszach nie brzmi za dobrze. Kojarzy się z wojną, okupacją, nazistami. I taki tytuł nam pasował, bo muza na tym krążku też wiele osób będzie drażnić. Przede wszystkim jeśli chodzi o przekaz tekstów. Jest jeszcze jedna ciekawa sprawa – ten tytuł po niemiecku ma dwa znaczenia. Pierwsze to po prostu “Uważaj Polsko!”, ale jest jeszcze drugie znaczenie – “Uwaga, nadchodzą Polacy!”. I to rozdwojenie też mocno kopie!

Pomimo, że kontrakt na wydanie płyty zespół podpisał z wytwórnią SP Records, ostatecznie ukaże się ona nakładem wydawnictwa Ars Mundi. Jak do tego doszło?

Nie chcę się za bardzo rozwodzić w temacie. SP Records ma znanych artystów u siebie i na nich się skupia najmocniej. Taki zespół jak my, debiutant, nie jest chyba dla nich specjalnie atrakcyjny. Nie mogliśmy dojść do porozumienia w kwestiach i artystycznych i promocyjnych. Z Ars Mundi mamy czysty i klarowny układ, wszystko jest jasne i dopięte na maksa. Razem robimy zadymę i tyle.

Płytę będzie promować utwór tytułowy. Achtung, Polen! to ostra satyra na Polskę i polskie społeczeństwo. Jego premiera nie bez powodu odbędzie się 11 listopada, czyli w Święto Niepodległości.

Tuż przed premierą utworu zespół rusza w trasę promującą płytę. Odbędzie ją w doborowym towarzystwie:

08.11 / Warszawa / Klub Proxima / Skowyt + R.U.T.A.
15.11 / Warszawa / Hard Rock Cafe / Skowyt + Proletaryat
26.11 / Mińsk Mazowiecki / Mjuzik Pub / Skowyt + Dezerter
01.12 / Kraków / info wkrótce
02.12 / Bielsko-Biała / Rudeboy Club / Skowyt + Proletaryat + Pampeluna
03.12 / Nowy Sącz / Klub Kuźnia / Skowyt + Proletaryat + Pampeluna
16.12 / Olsztyn / Klub Andergrant / Skowyt + Proletaryat
17.12 / Ostróda / Klub LUIS / Skowyt + Proletaryat

I na koniec próbka potencjału koncertowego Skowytu.

Trasa obejmuje następujące miejsca:

01.09 / Warszawa / Cud Nad Wisłą
03.09 / Płock / Plaża Nad Wisłą
16.09 / Gostynin / Rynek
24.09 / Sanok / Bazar Sztuki
25.09 / Sanok / Skansen
29.09 / Sopot / Papryka
30.09 / Szczecin / AlterEgo
14.10 / Łódź / Improwizacja
15.10 / Ostrzeszów / Baszta
28.10 / Radom / Czytelnia Kawy
29.10 / Chełmża / Filip
30.10 / ZielonaGóra / 4 Róże Dla Lucienne
20.11 / Wrocław / Puzzle

O płycie możecie poczytać tutaj, a jeśli ktoś jeszcze nie słyszał LFS, to proszę bardzo :)

GORĄCO POLECAMY! :)

Oto jak brzmi The Washing Machine na debiutanckiej płycie:

[audio:the_washing_machine_alright.mp3]

[audio:the_washing_machine_this_love_is_killing_us.mp3]

A oto, jak wygląda trasa BIAŁA GORĄCZKA:

06 maja / 20:00 / Chorzów / Leśniczówka / Impreza: Śląskie Brzmienia. Wystąpi również Negatyw

14 maja / 20:00 / Łódź / Klub Luka / Wystąpi również Ted Nemeth

18 maja / 17:00 / Kraków / Juwenalia / Wystąpią również Tworzywo, Muchy, Indigo Tree

19 maja / 20:30 / Katowice / Kinoteatr Rialto /Festiwal Filmów Kultowych (Muzyka do filmu Noc Żywych Trupów)

20 maja / 21:30 / Cieszyn / Piwnica Pod Targową /

21 maja / 20:00 / Dąbrowa Górnicza / Komitywa Pub /

22 maja / 20:00 / Częstochowa / Carpe Diem / Juwenalia (Wystąpią również Black Cats)

27 maja / 17:00 / Mysłowice / Park Słupna / 8. Międzynarodowy Festiwal Mediawave 2011 (Wystąpią również Czesław Śpiewa, Neony, Kurczat)

28 maja / 20:00 / Ostrzeszów / Baszta / Męskie Granie vol. 3 (Wystąpią również 3moonboys i Dead Snow Monster)

12 czerwca / 20:00 / Bydgoszcz / Wyspa Młyńska / Weekend z LiBertaurą / (Muzyka do filmu Gabinet Doktora Caligari)

18 czerwca / 20:00 / Piotrków Trybunalski / Klub Spirala /

26 czerwca / Łódź / Rynek Manufaktury /

Podczas koncertów będzie można nabyć płytę The Washing Machine z muzyką do filmu Gabinet Doktora Caligari.