Gala wręczenia Yachów jak zawsze będzie okazją do spotkania dla autorów, producentów, nadawców, dziennikarzy i entuzjastów polskich videoklipów.

W tym roku obok Yacha Paszkiewicza oceniać je będą: Paweł Sito, Walter Chełstowski, Larry Okey Ugwu, Robert Leszczyński oraz Robert Turło. Wybiorą oni zwycięzców ośmiu kategorii: scenariusz, reżyseria, zdjęcia, kreacja aktorska, plastyczna aranżacja przestrzeni, innowacja, animacja i Grand Prix. Swoją nagrodę przyznają również internauci.

Kadr z wideoklipu Hey „Co tam?” reż. Dawid Krępski

A oto pełna lista nominowanych do nagrody w poszczególnych kategoriach:

Za najlepszy scenariusz:

1. Czesław Śpiewa Miłosza „Postój Zimowy” – M. Nygaard Hemmingsen
2. Dyzmatronik „Singiel” – Julian Pęksa
3. Magnificent Muttley „Stains” – Marcin Starzecki
4. Tom Horn feat. Jacob A „The Last Day” – Sławek Kotarski / Magdalena Awrejcewicz
5. Kamp! „Melt” – Tomek Goldbaum Właziński
6. Igor Volk „Labirynth” – Dawid Krępski

Za najlepsze zdjęcia:

1. Bovska „Long Way” – Jakub Wróblewski, Marcin Szrót
2. Enchanted Hunters „Twin” – Jakub Burakiewicz
3. Chłopcy kontra Basia „Wieczerza” – Piotr Golemo
4. Rokiczanka „W Moim Ogródecku” – Damian Bieniek
5. OSTR & Hades „Mniej Więcej” – Andrzej Rajkowski
6. Rebeka „Stars” – Katarzyna Baraniewicz

Kadr z wideoklipu KAMP! „Melt” reż. Tomek Goldbaum Właziński

Za największą innowację:

1. Hipersonic „Zwolniony” – Drobczyk/Kopaniszyn
2. Latające Pięści „Meat Me At The Love Parade” – Paweł Czarnecki
3. Planet L.U.C. & Trzeci Wymiar „Wymiar Kosmostumostów” – L.U.C. I Tomasz Dyrduła
4. MC-Makler „Silny Kac” – Jacek Łuczyński
5. Hurt „Najważniejszy Jest Wybuch” – Barbara Kaja Kaniewska, Marta Malikowska
6. OSTR & Hades „Mniej Więcej” – Andrzej Rajkowski

Za najlepszą kreację aktorską:

1. Hello Mark „Never Ending Story” – Anna Jęchorek, Oskar Staszak
2. Beneficjenci Splendoru „Simlock” – Agata Kulesza
3. Maryna C „Urok” – Paulina Kinaszewska
4. Natalia ‘Natu’ Przybysz „Niebieski” – Natalia Przybysz
5. Mikromusic „Takiego Chłopaka” – Ola Sawicka, Monika Tchórzewska, Natalia Wieciech, Małgorzata Wewióra, Kamila Ścibiorek, Dagmara Bąk, Sabina Michalska, Marta Kaczorowska
6. Braz „Karuzela Zła” – Kamil Ziółkowski

Kadr z wideoklipu Czesław Śpiewa Miłosza „Postój Zimowy” reż. M. Nygaard Hemmingsen

Za najlepszą plastyczną aranżację przestrzeni:

1. Hey „Co tam?” – Mela Melak
2. Przeciwziemia „Covered by sun” – Aneta Gołąbek, Bartosz Sobieraj, Przemysław Banaszek, Konrad Kościelski, Tomasz Jaśkiewicz
3. MoMo „Od Dzisiaj” – Izabela Ozierow
4. Loco Star „Tv Head” – Marsija, Tomasz Ziętek, Pat Stawiński
5. Big Fat Mama „I Got Soul” – Dagmara Pochyła, Mateusz Somolong
6. Daddy’s Cash & John Lee Hooker Jr. „Boogie Woogie” – WJ Team, Ferwork, Ania Adamiak

Za najlepszą animację:

1. Spring King „V-V-V Vampire” – Patryk Bychowski
2. Makabunda „Ty Albo Żadna” – Bartosz Mikołajczyk
3. Pochwalone „Dzieweczka” – Marta Zabłocka
4. Natalia Brożyńska „Searching For Devo” – Natalia Brożyńska
5. Baaba Kulka „Still Live” – Wojciech A. Hoffmann
6. Kapela Ze Wsi Warszawa „Kołysanka Konopna” – Sylwia Kubus

Kadr z wideoklipu Hurt „Najważniejszy jest wybuch” reż. Barbara Kaja Kajewska, Marta Malikowska

Za najlepszą reżyserię:

1. Hurt „Najważniejszy Jest Wybuch” – Barbara Kaja Kaniewska, Marta Malikowska
2. Hey „Co tam?” – Dawid Krępski
3. OSTR & Hades „Czas Dużych Przemian” – Marek Skrzecz
4. Czesław Śpiewa Miłosza „Postój Zimowy” – M. Nygaard Hemmingsen
5. Beneficjenci Splendoru „Simlock” – Roman Przylipiak
6. Magnificent Muttley „Stains” – Marcin Starzecki

Grand Prix:

1. Hey „Co tam?” – Dawid Krępski
2. Kamp! „Melt” – Tomek Goldbaum Właziński
3. Enchanted Hunters „Twin” – Ola Gowin, Irek Grzyb
4. Mikromusic „Takiego Chłopaka” – Łukasz Gronowski, Natalia Jakubowska
5. Hurt „Najważniejszy Jest Wybuch” – Barbara Kaja Kaniewska, Marta Malikowska
6. Czesław Śpiewa Miłosza „Postój Zimowy” – M. Nygaard Hemmingsen

Kadr z wideoklipu Enchanted Hunters „Twin” reż. Ola Gowin, Irek Grzyb

7 grudnia w klubie Pierwsze Piętro w Gdańsku, przy ul. Rajskiej 6 (budynek NOT) przez cały dzień pokazywane będą nominowane wideoklipy. Dzień później o godzinie 20:00 w Centrum Świętego Jana (Gdańsk, ul. Świętojańska 50) odbędzie się gala wręczenia Yachów. Całość zakończy afterparty, które rozpocznie się o 22:30 w klubie Pierwsze Piętro.

Retransmisja wydarzeń pokazana zostanie na kanale Kino Polska Muzyka.

Bilety do nabycia przed imprezą w cenie 20 PLN.

Bieżące informacje dostępne są na stronie festiwalu i Facebooku.

Kadr z wideoklipu Mikromusic „Takiego Chłopaka” reż. Łukasz Gronowski, Natalia Jakubowska

Drodzy słuchacze,
Z przyjemnością donosimy, że klip “Dead Horse My Friend” bierze udział w konkursie o nagrodę CyberYacha 2013 za najlepszy teledysk i jak dotąd jest w czołówce notowania. Aby przejść dalej, musimy znaleźć się w pierwszej trójce.

Możecie głosować klikając GŁOSUJ na tej stronie:

http://www.klipon.pl/yachfilm/y,56,nell-dead-horse-my-friend.html

Lub bezpośrednio klikając w ten link: http://www.klipon.pl/yachfilm/index.php?m=glosuj_yach&id=56

Pamiętajcie proszę, aby potwierdzać swój głos klikając w link aktywacyjny, który zostanie wysłany na podany adres email.

Głosowanie trwa do 30. kwietnia.

Dziękujemy pięknie za Wasze wsparcie!
Zdobądźmy razem tego Yacha, co?

Ukłony.

NeLL

Artur Szuba: Pierwszy yachowy wideoklip? Ten obejrzany i ten wyprodukowany.

Yach Paszkiewicz: Arturze! Jasne, że filmy The Beatles, które w kolorze na wielkim ekranie oglądało się w kinie. Jako dziecko, na prośbę mojego starszego o 9 lat brata Stefana otworzyłem swoją skarbonkę, żeby dać mu na kino, pod warunkiem, że przemyci mnie do kina na „Help”, komedię z zespołem The Beatles w reżyserii Richarda Lestera. I tak też się stało, miałem wtedy 9 lat.

Pamiętam, że parę lat później wybrałem się na inny film Beatlesów „Żółta łódź podwodna”. Film był od 14 lat, ja miałem 13. Pani kasjerka wpuściła mnie do zupełnie pustego kina. To była projekcja o 11.00 rano, w powszedni dzień. Nie było nikogo: tylko ja i Beatlesi.

Trochę później, również w kinie, zrobiła na mnie wrażenie komedia Lindsaya Andersona „Oh, Lucky Man!” ze świetną rolą Malcolma McDowella i właśnie znakomitymi piosenkami i muzyką Alana Price’a, założyciela The Animals. To jeszcze nie były wideoklipy, ale fragmenty tych filmów to wstęp do muzycznych miniatur.

Po boomie na muzyczne telewizje, obserwujemy raczej ich regres. Popularne u nas MTV czy VIVA, emitują wszystko, tylko nie wideoklipy. Słuchacze naprawdę nie chcą ich już oglądać?

To nie kryzys wideoklipu jako formy, ale mnożących się stacji telewizyjnych, a przede wszystkim kryzys tego rodzaju percepcji widza, jakim jest oglądanie TV. Rozwój internetu i bezproblemowe w tych czasach projekcje HD na osobistych komputerach przeniosły filmową ilustrację muzyczną w zupełnie inne miejsce.

Świat stał się multimedialny i informacja, która towarzyszy nam nieustannie, zawiera nie tylko werbalną treść, ale też filmy, opinie, dyskusje, statystyki itd. Tak się też dzieje z muzyką. Artysta wymaga promocji. Nie wystarczy tkwić w swoim muzycznym studio i nagrywać znakomite piosenki. Trzeba je szeroko zaprezentować i zdobyć publiczność.

Wideoklip jest takim elementem promocyjnym i zauważ, że teraz muzyki nie szuka się w radiu czy TV, ale na YouTube. Ludzie przestali gromadzić na zapas tysiące skradzionych empetrójek. Chcą teraz iść na koncert, przeżywać muzykę inaczej. Mogą za darmo odtwarzać ją w internecie, natrafiając na reklamy, które refinansują artystów.

Zmienia się mechanizm upowszechniania kultury wydawniczej. Wracają do łask płyty analogowe, ze swoją magią odtwarzania, tajemnicą okładki. Dzieło muzyczne staje się znów przedmiotowe. To jest tak, jak z zaparzeniem dobrej herbaty. Odbiorca potrzebuje rytuału i pewnej higieny odsłuchania. Tak samo jest z dobrym filmem. Chcesz głęboko go przeżyć to idź na premierę do kina.

Oglądanie dzieła w sieci nie przynosi już takiej przyjemności. Inaczej jest z wideoklipami. To miniatury filmowe mające cechy podobne do kinematografii, ale też do reklamy, videoartu. Tak jak z filmem: są dzieła genialne i takie sobie, a nawet kiepskie. To krótkie formy parominutowe. Czasowo akurat na utrzymanie widza przed ekranem.

Widz przy pomocy myszki dokonuje błyskawicznej selekcji. Nie dość tego, może indywidualnie promować ulubioną piosenkę wśród swoich znajomych na portalach społecznościowych. Te nowe zachowania społeczeństwa informatycznego są solą w oku przemysłu fonograficznego, który niestety w wielu wypadkach jest anachroniczny w odniesieniu do współczesnych czasów.

Tak samo jest z kampaniami Legalna Kultura, albo Płać Abonament, Bo Wspierasz Rodzimą Kulturę. Nikt nie skłoni informatycznej większości społeczeństwa do oglądania wieczornego filmu oblepionego czasem reklamowym. Nie wszyscy są lemingami i nie wszyscy chcą poddawać się socjoobróbce. Jest wolność wyboru, taką – jak na razie – jest sieć.

Obok wysokobudżetowych produkcji, z powodzeniem funkcjonują te realizowane choćby przy pomocy telefonu komórkowego. To zabija rynek wideoklipów, czy wręcz przeciwnie, uatrakcyjnia i uzupełnia promocję płyt?

Cały ten ruch amatorski, który ma swoje kino w sieci, jest niezwykle kreatywny. Są oczywiście brutalne postawy internautów, którzy kilka lat temu zainicjowali proceder pod nazwą „shreds”, polegający na usuwaniu ścieżki dźwiękowej koncertu znanego artysty i zastępowaniu jej złośliwym, ale też bardzo precyzyjnym utworem spreparowanym, by ośmieszyć megagwiazdę.

Ale w większości przypadków internauci wspierają swoich ulubionych artystów własnymi wersjami wideoklipów i własnymi zapisami koncertów. Chcą w ten sposób identyfikować się z ulubioną muzyką. Szczególnie, że doczekaliśmy się czasów, gdy każdy ma zawsze przy sobie kamerę, a nawet dwie.

Pomijając ten technologiczny postęp, świat wideoklipów też podlega modom? Dzieli się na nurty i produkcyjne grupy, czy coraz bardziej się indywidualizuje? (w tym sensie, że same zespoły dbają o tego rodzaju promocję).

Tak, w Polsce już od dawna powstają nie tylko grupy artystyczne zajmujące się profesjonalną produkcją wideoklipów (np. Grupa 13 czy Głęboki Off), ale też konglomeraty produkcyjne (np. Prosto), które zajmują się nie tylko muzyką i realizacją teledysków, ale też handlem odzieżą, organizacją koncertów i wieloma innymi rzeczami wspomagającymi promocję artystów z własnej stajni.

Znakomicie sobie radzi na rynku SP Records, a także inne prywatne wytwórnie fonograficzne. Ma to też wpływ na jakość realizowanych wideoklipów. W Polsce można wyróżnić wiele nurtów muzycznych stricto związanych z subkulturami. Mówię tu o hip-hopie, ale także o osobnym nurcie disco polo. Wokół tych zjawisk widać duże zapotrzebowanie na produkcję teledysków o specyficznej ikonografii i przekazie artystycznym.

Recepta na dobry teledysk?

Dobrze, że zadałeś mi to pytanie, a nie trywialne „ile kosztuje polski teledysk?”. Dobry teledysk to taki, że po 15 sekundach jego oglądania twórcy innych teledysków plują sobie w brodę: „dlaczego ja na to nie wpadłem…”, a następne 2 minuty trzyma widza przy ekranie, jak łańcuch psa przy budzie. Wideoklip jest niepokornym dzieckiem kinematografii i telewizji. Nie poddaje się zaszufladkowaniu i często zmienia konwencje. Liczy się pomysł, by dotrzeć do widza oraz dobra muzyka.

W jakiej kondycji jest polski rynek wideoklipów? Wszak, obserwujesz go nie tylko z perspektywy twórcy, ale także organizatora jedynego krajowego przeglądu muzycznych wizualizacji, czyli słynnego Yach Film Festivalu.

Jestem co roku zaskoczony poziomem prac i ich ilością. Wciąż pojawiają się nowe nazwiska reżyserów w tej branży. Bardzo reprezentatywna dla polskiego teledysku jest animacja. Tu poziom prac jest z najwyższej półki. Dostępność nowej technologii filmowej też ma wpływ na jakość artystyczną muzycznych miniatur. Mistrzowska realizacja zdjęć filmowych, postprodukcja i organizacja planów zdjęciowych wciąż jest u nas w rozwoju i jest coraz lepsza.

Gorzej jest ze scenariuszami i reżyserią. W większości prac pokutuje toporny sposób pokazywania artysty wykonującego utwór muzyczny. Również większość wideoklipów nie ma głębszego przekazu, tylko ma na celu pokazanie, że artysta wygląda ładnie. Jednak co roku z przeszło 300 nadesłanych na konkurs prac, 10 jurorów wybiera te najlepsze, najbardziej innowacyjne.

Wierzę więc w wartość tego festiwalu, którego jednym z celów jest od przeszło 20 lat pokazywanie najcenniejszych nurtów, promowanie debiutujących reżyserów, wskazywanie najbardziej wartościowych prac. Cieszę się też z tego, że teledysk stał się formą pojawiającą się na dyplomach kończących edukację w szkołach artystycznych. Właśnie ta aktywność artystyczna jest punktem wyjścia do uprawiania innych dziedzin sztuk wizualnych. Jest poligonem sposobów obrazowania i tworzenia nowych języków filmowych.

W tym roku odbędzie się już 23. edycja Festiwalu Polskich Wideoklipów Yach Film. Czy możemy zdradzić, co planujecie i w jaki sposób zespoły mogą zgłaszać swoje produkcje?

Siłą Yachów jest otwarty konkurs. Każdy ma prawo przysłać swoją pracę. Dopiero pierwsza selekcja jurorów wyłania nominację. Zgłoszone prace są w całości publikowane na stronach festiwalowych i upubliczniane na specjalnych pokazach. Ważna jest, że nie są anonimowe. Pod pracą podpisują się faktyczni twórcy, a nie tylko wykonawca i autorzy muzyki i tekstu.

W zeszłym roku rozkręciliśmy specjalną nagrodę internautów pn. CyberYach. Do CyberYacha pretendują wszystkie zgłoszone wideoklipy. Jest to też wspaniała możliwość obserwowania festiwalu w sieci. Oprócz Gali rozdania Yachów planujemy symultaniczne projekcje najlepszych teledysków w wybranych klubach w całej Polsce. Daje to możliwość zaprezentowania najlepszych prac festiwalowych jak największej ilości odbiorców.

Ważna jest też edukacja. Okazuje się, że Festiwal Polskich Wideoklipów Yach Film doczekał się już kilkunastu prac magisterskich. Warto historię polskiego teledysku opisać w książce i zarchiwizować dla potomnych. To wielki ruch setek twórców, w sumie już paru pokoleń. Pokoleń w sensie artystów którzy kreowali tą dziedzinę sztuki w Polsce w różnych okresach przez parę sezonów, zostawiając po sobie znakomite prace.

Bardzo dobrą robotę wykonuje zespół redakcyjny Kino Polska Muzyka, któremu powierzyłem zbiory wideoklipów 20 yachfilmowych festiwali (5000 prac). Kino Polska Muzyka na swojej antenie pokazuje dorobek polskiego wideoklipu, dziedziny w Polsce tak niedocenianej a tak wartościowej. Bo polski wideoklip to też zatrzymana historia, to swoisty dokument i wreszcie szuka w wielu przypadkach przez duże „S”.

Dziękuję bardzo za miłą i pouczającą rozmowę.