Blisko czterdzieści lat temu zespół Bauhaus wyprzedził swoją epokę – czterej muzycy wyprowadzili brudną i jazgotliwą estetykę punk rocka w nowy wymiar, pełen poezji, tajemniczości i mistyki. Liderem i mocą sprawcza tej spektakularnej podróży był Peter Murphy, obdarzony głosem przeszywającym jak lodowy sztylet wokalista, na scenie przypominający postać z filmów grozy.

Bauhaus wydał wtedy 4 klasyczne albumy. Każdy z nich różny, jak cztery różne postaci zawieszone między snem, horrorem a błogostanem. Po rozpadzie grupy Murphy kontynuował solową karierę tworząc muzykę bardziej stonowaną, o bardziej mainstreamowym charakterze, ale zawsze cechującą się wyjątkowym pięknem oraz kompozytorskim i wykonawczym kunsztem.

Jutrzejszy koncert na Soundedit 2016 to część światowej trasy Stripped, podczas której Murphy prezentuje swój dorobek w stonowanych i kameralnych, ale dzięki temu nadających jego muzyce nowego wymiaru aranżacjach. Sam opowiada o tym w wywiadzie jakiego udzielił kilka dni temu dla internetowego magazynu i kanału muzycznego RNL Social Media.

Nazwałem te koncerty “Stripped”. Są niemal calkowicie akustyczne, choć mają też odrobinę elektrycznego posmaku. Wybrałem utwory bliższe tej formule bez potrzeby radykalnej zmiany aranżacji. Jest kilka piosenek z albumu Lion, jaki wydałem kilka lat temu. To album o dość symfonicznym brzmieniu, toteż w tej oszczędnej aranżacji utwory z Lion brzmią jednocześnie intymnie a zarazem nieco… “operowo”.

Po tym tournee znów chciałbym wejść do studia by nagrać utwory, które ostatnio napisałem, aczkolwiek nie planuję jeszcze żadnych konkretnych dat. Do studia na pewno zaproszę dwóch muzyków którzy są ze mną na trasie Stripped. To John Andrews oraz Emilio China. Ta trasa i jej kameralny charakter inspirują mnie do pisania muzyki w pewien nowy sposób, bez zbędnych dokładek.

Mój ostatni album Lion, nad którym pracowałem z Martinem “Youth” Gloverem (Człowiek ze złotym uchem Soundedit 2012) powstał bardzo szybko. Weszliśmy z marszu, Youth miał pewne koncepcje, ja miałem swoje. Nigdy nie wiesz co się wydarzy i co powstanie dopóki nie zaczniesz pisać, wtedy podążasz za utworami jednocześnie nadając im kształt. W przypadku Lion wszystko działo się błyskawicznie. Tym razem będzie nieco inaczej. Teraz to trochę jak ciąża. Te pomysły już we mnie są.

Kiedy piszę czasem lubię szkicować, improwizując na scenie z zespołem. Najczęściej jednak podchodzę do tego w bardzo prosty, bazowy sposób, szukając inspiracji na zewnątrz. Tym razem również pewnie spotkam się z Youth, żeby zobaczyć co wymyślił. Proces tworzenia jest wypadkową wielu zdarzeń. To jednoczesne odkrywanie myśli, melodii, akordów, bez przesadnego intelektualizowania tego co się dzieje. To proces nieplanowany.

Opowiadając o europejskich koncertach Peter Murphy ze szczególnym naciskiem wymienia wizytę na Soundedit, wyrażając zainteresowanie dźwiękową instalacją Briana Eno “The Ship”, która w niedzielę 30.10 zostanie zaprezentowana w Fabryce Sztuki na Tymienieckiego.

Na koncertach trasy Stripped Peter Murphy wykonuje utwór innego artysty, który szczególnie ukształtował jego artystyczną indywidualność. Tym utworem jest The Bewlay Brothers Davida Bowie. W innym z tegorocznych wywiadów Peter Murphy opowiada o tym jak wielkie wrażenie wywarł na nim Bowie i sposób, w jaki odszedł.

Na końcu pokazał nam video Blackstar, wspaniałe… Któż mógłby tak odejść oprócz Niego? Sposób w jaki odszedł jako osoba publiczna, artysta był tak samo spektakularny jak swego czasu Jego nadejście. Odchodząc w ten wyjątkowy sposób skonfrontował, oswoił przemijanie i śmierć. Pozostawił wielki duchowy przekaz, by nie myśleć o nieuchronności śmierci w sposób chory, choć oczywiście pamiętać o niej. Jakby mówił “Co z tego jeśli jutro masz umrzeć, dziś pracuj jakbyś miał żyć wiecznie”.

===

Na Soundedit 2016 piątek 28.10 będzie stał pod znakiem Antologii Polskiej Muzyki Elektronicznej. Zagrają Pin Park, A_Gim, Heart & Soul oraz Kamp!. Wieczór uświetni berliński zespół Atari Teenage Riot, którego lider, Alec Empire, przygotowuje specjalny set DJ-ski złożony z utworów polskich twórców muzyki elektronicznej.

Piątek na Soundedit 2016. Wydarzenie na Facebooku

Na sobotniej gali w Wytwórni inna legenda muzyki, Brian Eno otrzyma statuetkę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za całokształt swojej pracy producenckiej. Po wręczeniu festiwalowej nagrody na scenie Wytwórni pojawi się Peter Murphy, który zagra specjalny akustyczny koncert. Publiczność usłyszy utwory z jego solowego repertuaru, jak i utwory kultowego zespołu Bauhaus. Galę uświetni też specjalny, dwugodzinny występ zespołu Raz Dwa Trzy z udziałem orkiestry ICON oraz Kwartetu Henryka Miśkiewicza. Do muzyków dołączą Brodka oraz Dawid Podsiadło.

Sobota na Soundedit 2016. Wydarzenie na Facebooku

W niedzielę w Fabryce Sztuki (ul. Tymienieckiego 3) będzie można zapoznać się z najnowszą instalacją Briana Eno. Wernisaż instalacji z udziałem artysty odbędzie się w niedzielę 30 października o godzinie 17. Tego dnia wieczorem w Filharmonii Łódzkiej wystąpi także Brodka.

Niedziela na Soundedit 2016. Wydarzenie na Facebooku

Tymczasem niedawno artysta odwiedził konferencję Sonar +D 2016 w Barcelonie. Poniższy tekst jest przekładem oryginalnego artykułu autorstwa Judy Cantor-Navas z Billboard.com – relacji z tego spotkania, podczas którego Eno dzieli się swoją inspirującą teorią na temat roli sztuki w życiu i funkcjonowaniu społeczeństw.

Podczas spotkania wybitny muzyk i producent jednoznacznie wywyższył sztukę nad forsowaną we wspóczesnym świecie filozofię czystej ekonomii: Zawsze uważałem, że moją misją jako artysty jest kreacja obiektów należących do świata, w którym chciałbym żyć. Do tego również zachęcał publiczność podczas prelekcji w stolicy Katalonii. Wyobrażam sobie, że tworząc muzykę, którą odbieram jako należącą do przyszłości w jakiś sposób tą przyszłość wyznaczam.

Myślę, że taki oto proces charakteryzuje sztukę. Wyrzucasz to Coś daleko przed siebie, po czym przeciągasz teraźniejszość w Tym kierunku. I od początku – rzucasz i przeciągasz dalej, rzucasz i od początku. Sądzę, że w ten sposób funkcjonują całe społeczeństwa, grupy twórcze a nie tylko jednostki. Tworzymy to, do czego aspirujemy

Eno przemówił w ten sposób do gości i delegatów otwierając Sonar +D 2016, wydarzenie, które organizatorzy określają jako międzynarodową konferencję kontestującą rolę cyfrowych technologii w transformacji przemysłów kreatywnych. Konferencja towarzyszyła 23 edycji Sonar – festiwalu muzyki elektronicznej, który (podobnie jak nadchodzący łódzki Soundedit) stał się miejscem prezentacji nowych technologii, interesujących warszatów oraz forum dyskusyjnym dla nowych idei cyfrowej ery.

Brian Eno, prekursor muzyki ambient a zarazem producent artystów takich U2, David Bowie czy Coldplay przyciągnął na spotkanie w Barcelonie międzynarodową i wielopokoleniową, ale jednorodnie pełną szacunku i uwielbienia dlań publiczność. 68-letni artysta przełamał szybko lody i rozładował tę nieco sztywną atmosferę przy okazji wpadki technicznej z mikrofonem, żartując iż ten po prostu… wpadł mu do spodni.

Na początku Eno zakwestionował podstawowe ekonomiczne założenia naszych czasów, idee zorientowane na czysto finansowe rezultaty i gloryfikujące ekonomiczną wolność jako uosobienie wolności jednostki w ogóle: Cała ta koncepcja opiera się na mylnym przekonaniu, że to jednostki, a nie wspólnoty i kolektywy są motorem napędowym społeczeństw.

Wskazał na dziwaczne perwersje rozumowania rozpowszechnione w czasach gdy coraz więcej zjawisk i wartości niż kiedykolwiek zamyka się w kategoriach ekonomicznych, dając jako przykłady prywatyzację zakładów penitencjarnych czy dominujący we współczesnej edukacji system testów kompetencyjnych.

Można ukończyć szkołę czy nawet uniwersytet z fantastycznymi wynikami i wiedzieć gówno o czymkolwiek – spuentował Eno wywołując wrzawę.

Artysta zatytułował swój wykład Why we play (gra słów – to play to przecież grać, także w znaczeniu muzycznym, ale zarazem bawić się) i pod sam koniec przywołał ideę sztuki jako kreatywnej zabawy.

Sztuka pozwala nam zrozumieć sens tego, co wspólnie akceptujemy. Wszyscy, jakkolwiek byśmy nie różnili się od siebie jako jednostki. Jak to możliwe że jesteśmy w stanie współpracować i tworzyć te wszystkie skomplikowane systemy i kody, które powstają dzięki nam? Kodeksy drogowe, prawne, systemy edukacji – to wszystko wymaga osiągnięcia pewnego consensusu.

Tu Eno przywołał zjawiska rock and rolla i generalnie muzyki pop drugiej połowy XX wieku jako najbardziej dobitne dowody na wielką moc sztuki, przejawiającą się w formowaniu światopoglądów i cementowaniu ruchów społecznych. Muzykę pop stworzyli w większości ludzie ze spychanych na margines grup społecznych – czarni, Żydzi, Irlandczycy i jak dodał żartobliwie Liverpoolczycy. Ci, którzy nie byli częścią dzierżącego władzę establishmentu.

Eno wspomniał o swej sympatii do muzyki metalowej, agresywnej i brudnej. Przywołał jako wielką artystyczną inspirację The Velvet Underground, grupę która nie przetrwałaby żadnego klasycznie rozumianego przesłuchania. Skontrastował anarchiczny charakter rock and rolla z hierarchiczną strukturą muzyki klasycznej.

http://youtu.be/hugY9CwhfzE

Ta muzyka nie pochodzi z góry, ona pojawiła się z głębi, wypełzła jak spod ziemi. To nie przypadek, że cała rewolucja pojmowania zagadnień gender i seksualności wydarzyła się w ciągu ostatniego półwiecza. Przyczyniła się do tego sztuka, cała rzesza artystów podejmujących te istotne tematy, z takim choćby Davidem Bowie na czele. Nieustanna artystyczna dyskusja o tym kim mogą być ludzie i jakie są granice wolności. Tu Eno wskazał sylwetkę Anohni, headlinera tegorocznego festiwalu Sonar, jako doskonały przykład kogoś, kto tę dyskusję prowadzi.

Jak jeszcze możemy o tych problemach rozmawiać? – zapytał publiczność skupioną w zgoła przed-internetowej ciszy, z pochowanymi głęboko gadżetami mobilnymi. Naprawdę, nasze refleksje na te tematy są kształtowane głównie przez doświadczanie sztuki.

Eno nie wspominał o swoim ostatnim, wydanym w kwietniu albumie The Ship (KT: będzie za to o nim opowiadał w Łodzi), nie odwoływał się także do żadnej innej części swej przebogatej muzycznej historii. Wśród dobiegającej zewsząd kakofonii innych instalacji dźwiękowych i multimedialnych prezentacji najnowszych technologii po prostu mówił, bez żadnych muzycznych czy wizualnych dodatków.

Spójrzcie na dzieci – wciąż bawią się, ale co jednocześnie robią bawiąc się? Imaginują. Wyczuwają sens rzeczy i zjawisk. Starają się zrozumieć jak odczuwają je inni ludzie. Tak więc dzieci uczą się przez zabawę, a dorośli bawią się poprzez sztukę

Eno podkreślił rolę kultury jako katalizatora ewolucji społeczeństw. Ostrzegł tym samym, że obecnie w Angli ale i w innych krajach jej rola jest coraz bardziej marginalizowana. Nikt tak naprawdę nie zdaje sobie sprawy po co istnieje sztuka powiedział. Sztuka aktualnie jest traktowana jako luksusowy dodatek. Kiedy już poradzisz sobie z problemami typu pieniądze na życie, samolot lub pociąg na czas by nie spóźnić się gdzieś tam, dopiero wtedy pozwalasz sobie na deser – spotkanie ze sztuką.

A ja chciałbym przekonać Was, że to w ogóle nie tak. Jedynym sposobem na to żeby współistnieć i współdziałać razem jako społeczność istot ludzkich jest więcej, więcej i jeszcze więcej kultury i sztuki.

Chcę Was przekonać, że sztuka jest najważniejszą z rzeczy, za które możecie się zabrać.

Oryginalny artykuł z Billboard.com
Podziękowania dla Judy Cantor-Navas.

Wydarzenie na Facebooku: Dzień pierwszy. Dzień drugi. Dzień trzeci. Dzień czwarty.

Tym razem organizatorzy zapraszają nie tylko do Klubu Wytwórnia, który nadal będzie centrum festiwalowych wydarzeń. Międzynarodowy Festiwal Producentów Muzycznych Soundedit ’16 będzie aktywnie wzbogacał tkankę miejską. Łódź będzie brzmiała wyborną muzyką. W Wytwórni tradycyjnie odbędą się prelekcje, warsztaty, koncerty oraz punkt kulminacyjny każdej edycji Festiwalu, czyli uroczysta Gala wręczenia Nagrody „Człowieka ze Złotym Uchem”.

Czwartek, 27 października, to dzień branżowy. Wypełnią go szkolenia z systemów nagłośnieniowych firmy JBL.

Piątek, 28 października, to przede wszystkim kontynuacja ubiegłorocznego projektu „Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej” współorganizowanego razem z Narodowym Centrum Kultury. To dzień pełen spotkań z twórcami i koncertami spod znaku el-muzyki, wśród których znajdzie się m.in. występ innowacyjnego, wręcz rewolucyjnego, berlińskiego zespołu Atari Teenage Riot, którego lider Alec Empire przygotowuje też specjalny set DJ-ski złożony z utworów polskich twórców muzyki elektronicznej.

Po ośmiu latach starań twórcy Soundedit, Maciejowi Werkowi udało się zaprosić na Soundedit artystę, o którym pisano, że: „jest Bogiem”. Absolutna legenda – Brian Eno – wybitny muzyk, kompozytor, producent, współtwórca grupy Roxy Music, pionier muzyki ambient i laureat nagrody Grammy. Muzyczna ekstraklasa, artysta wyrafinowany i subtelny. Odwiedzi Łódź i opowie o swojej najnowszej płycie „The Ship”, dokonaniach artystycznych oraz muzykach i zespołach, z jakimi współpracował. W Fabryce Sztuki (ul. Tymienieckiego 3) będzie można zapoznać się z najnowszą, autorską instalacją Briana Eno. Wernisaż instalacji z udziałem artysty odbędzie się w niedzielę 30 października o godzinie 17:00.

Podczas uroczystej Gali, która odbędzie się w sobotę, 29 października w Klubie Wytwórnia – Brian Eno otrzyma statuetkę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za całokształt swojej pracy producenckiej. Tuż przed Galą spotka się z festiwalową publicznością.

Zaraz po spotkaniu z Eno na scenę wejdzie jego ogromny miłośnik, legenda gotyckiego rocka, wokalista kultowej grupy Bauhaus, twórca wspaniałych solowych albumów – Peter Murphy. Przed publicznością zagra specjalny akustyczny koncert, na który złożą się utwory zarówno Bauhaus jak i jego solowego repertuaru.

Tegoroczną Galę uświetni też specjalny, dwugodzinny występ zespołu Raz Dwa Trzy z udziałem orkiestry ICON oraz Kwartetu Henryka Miśkiewicza. Do muzyków dołączą wokaliści, których nazwiska organizatorzy będą sukcesywnie ujawniać. W niedzielę 30 października w ramach trasy promującej album „Clashes” w Filharmonii Łódzkiej wystąpi Brodka.

Tradycyjnie już Soundedit to nie tylko koncerty, ale przede wszystkim spotkania, warsztaty i prelekcje wybitnych gości. Jak co roku przyjadą producenci, kompozytorzy i artyści odpowiedzialni za brzmienie wielu legendarnych płyt, singli i nagrań. Nie zabraknie więc oficjalnych oraz zakulisowych opowieści, które stanowią o charakterze i są podstawową wartością Festiwalu.

Festiwal od lat wspierają przyjaciele, partnerzy, patroni: Łódzkie Centrum Wydarzeń, Urząd Marszałkowski woj. Łódzkiego, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Narodowe Centrum Kultury, TVP, Polskie Radio, Manufaktura, sieć salonów Empik, wytwórnie płytowe, kina, gazety, portale, czasopisma i wiele, wiele innych instytucji, firm i redakcji. Wśród nich także MegaTotal.pl. O dźwięk zadba firma ESS Audio, która specjalnie na Soundedit przywiezie najnowsze systemy nagłośnieniowe firmy JBL.

Warto wspomnieć, że dzięki podpisanej umowie z Łódzkim Centrum Wydarzeń Festiwal Soundedit ma zapewniony stabilny rozwój przez trzy najbliższe edycje.

Karnety na wydarzenia Soundedit ’16 w klubie Wytwórnia będą kosztować 140 zł. Bilety na poszczególne dni będą kosztować 80 zł. Bilety w sprzedaży: bilety24.pl, ticketpro.pl, oraz w kasie Klubu Wytwórnia (Łąkowa 29, tel.: +42 639 55 55, bilety@wytwornia.pl). Bilety na koncert Brodki – w cenie od 99 zł – można nabyć wyłącznie na portalu bilety24.pl.

Hasło Soundedit ‘16 pozostaje bez zmian: I Am The Sound. Tak będzie mógł powiedzieć o sobie każdy, kto zechce w Łodzi w ostatni weekend października poznawać tajniki pracy producentów muzycznych, wysłuchać prelekcji, uczestniczyć w warsztatach i dyskusjach panelowych. Niebawem poznamy kolejne, zaskakujące punkty programu tegorocznej edycji Festiwalu.

Źródło: informacja prasowa Soundedit 2016.

Bilety:
75 zł: Kolekcjonerskie – PW Events
85 zł: Biletomat, Eventim, Ticketpro, Ebilet, Sklep ALL, Mega Club
95 zł: w dniu koncertu

Wydarzenie na Facebooku

Organizacja: PW Events

Laibach to zespół bardzo dobrze znany w naszym kraju. Ich muzyczne metamorfozy doskonale ilustrują przemiany polityczne jakie zaszły w Polsce począwszy od pierwszej wizyty Słoweńców w ’83r – czyli czasów głębokiego totalitaryzmu. Trasa nazywała się The Occupied Europe Tour’83 i od tego zaczęła się ich międzynarodowa kariera.

http://youtu.be/WpRXP_2EFKI

Artystyczna koncepcja Laibacha określana jest mianem (monumentalnej) retro-awangardy – retrogardy (straży wstecznej). Wyrazem tego podejścia jest zastosowanie elementów, symboli, znaków i cytatów z najróżniejszych kontekstów artystycznych i polityczno-historycznych, ale przede wszystkim ideologii totalitarnych XX wieku. Stylizując w ten sposób swój wizerunek, zwraca uwagę na zagrożenia związane z totalitaryzmem. Tym razem Laibach wraca do Polski w tramach trasy THE SOUND OF MUSIC’16, która celebruje 35 lat działalności scenicznej. Repertuar będzie się składał z przekrojowego setu, zawierającego starsze kompozycje jak: ‘Now You Will Pay’ czy ‘The Great Divide’ oraz z utworów pochodzących z ostatniego albumu ‘Spectre’.

Źródła: Informacja prasowa PW Events, wikipedia.

O tym, że koncerty Laibacha to wspaniałe spektakle mógł przekonać się każdy, kto pojawił się na ich koncercie w ramach Soundedit Festival 2014. Oto fotogaleria z tego wydarzenia autorstwa Fotografie Anita Andrzejczak.

Ale zanim o gwiazdach zacznijmy od początku… W czwartkowy wieczór, w sali warsztatowej zagrali artyści, którzy mają już bardzo wiele do powiedzenia, ale wciąż zasługują na większe rozpoznanie na naszym rynku muzycznym. Festiwalowy koncert z pewnością się do tego przyczyni. Rozpoczęła The Pau, młoda wokalistka i gitarzystka, której jedynym współpracownikiem jest… telefon emitujący dzikie beaty. Garażowe brzmienie gitary i specyfika tekstów solistki w połączeniu z transowymi podkładami to sytuacja niepowtarzalna i wróżąca Paulinie dużą muzyczną przyszłość.

Potem na scenę wkroczyło czterech facetów ze Śląska – Bartek Czarno Księżyk (niegdyś NeLL) i jego K-essence. Udowodnili jeszcze raz, że są świetnym koncertowym zespołem i pokazali nowy klip ufundowany przez fanów z MegaTotal.pl do numeru Dangerous Man. Muzyka K-essence sięga do najlepszej rockowej tradycji umiejętnie łącząc psychodelię, gotyk, poetycką balladę, odrobinę glamu i wodewilu.

Łódzki rockandrollowy dynamit, czyli Little White Lies, oprócz żelaznego materiału z Days of Chaos, zaprezentowali dwa nowe i bardzo dobrze wróżące utwory oraz kilka kompozycji z pierwszego albumu “Devils In Disquise” w pełnych rockowych aranżacjach. Jeszcze raz zaczarowała wokalistka, Kasia Krenc wyjątkowo wybijająca się tym razem na pierwszy plan.

Ostatnim zespołem wieczoru była warszawska formacja Das Moon. Ich mroczny i hipnotyzujący spektakl, wypełniony synchronicznymi projekcjami video oraz przemyślaną grą świateł wywarł spore wrażenie, szczególnie na wszystkich, którym bliska jest klasyka elektro, industrial i awangardowego popu lat 80′. Mocne transowe rytmy, energia bijąca z syntezatorów oraz niepowtarzalna obecność wokalistki Daisy Kowalskiej godnie zakończyły ten czwartkowy wieczór.

Piątek na Soundedit był dniem poświęconym muzyce elektronicznej. Po wartościowych warsztatach i spotkaniach prowadzonych przez wybitnych twórców specjalizujących się w tej dziedzinie publiczność była świadkiem niepowtarzalnego koncertu “Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej“. Czterej wybitni twórcy – Władysław “Gudonis” Komendarek, Józef Skrzek, Kapitan Nemo i Konrad Kucz zagrali najpierw osobne recitale, by zakończyć niezwykłą wspólną improwizacją.

Drugim koncertem wieczoru był występ legendy new romantic Orchestral Manouvres In The Dark. Andy McCluskey i Paul Humphreys porwali publiczność bardzo żywiołowym zachowaniem i świetnymi wykonaniami klasycznych hitów, takich jak “Maid Of Orleans” czy “Enola Gay”. Sala dosłownie pękała w szwach, a pod sceną panowało istne szaleństwo.

W sobotni wieczór festiwalową sceną rządził Wojciech Waglewski i jego znakomici goście – Fish, Emade, Leszek Możdżer, Maria Peszek oraz oczywiście zespół Voo Voo. Ten unikalny koncert, którego podobnie jak “Antologię Polskiej Muzyki Elektronicznej” doświadczyć mogła jedynie publiczność Soundedit dostarczył pełnię muzycznych emocji – od kameralnych, jazzujących perełek, poprzez bluesowe nastroje, aż po klasyczne utwory Voo Voo wykonane przez zespół z charakterystycznym dla nich żywiołem.

Zaraz potem najważniejsze nagrody w świecie produkcji muzycznej, “Ludzi ze Złotym Uchem”, odebrali za swoje wybitne osiągnięcia w tej dziedzinie Wojciech Waglewski, Józef Skrzek, Leszek Biolik, Roger Glover (Deep Purple) oraz sir Bob Geldof. Chwilę później ze swoim zespołem na scenie pojawił się ten ostatni, siła sprawcza niezapomnianego projektu Live Aid i autor takich piosenek jak “I Don’t Like Mondays” czy “Rat Trap”. Sir Bob nie ograniczył się jednak tylko do piosenek The Boomtown Rats prezentując utwory ze swoich solowych płyt oraz kilka rockowych klasyków. W trakcie koncertu Geldof opowiadał publiczności o niektórych utworach i ich społeczno – politycznych inspiracjach oraz swojej bogatej aktywności pozamuzycznej na rzecz międzynarodowej sprawiedliwości społecznej i pokoju.

Ostatnim festiwalowym koncertem był projekt Metropolis, projekcja klasycznego niemego filmu Fritza Langa ze specjalną ścieżką dźwiękową autorstwa legendy polskiej muzyki elektronicznej – Władysława “Gudonisa” Komendarka. Towarzyszyli mu na scenie młody wirtuoz gitary elektrycznej Igor Gwadera oraz sopranistka Teatru Wielkiego w Łodzi Agnieszka Makówka. Trzy indywidualności z pozornie odległych od siebie światów udowodniły tym spektaklem, że muzyka nie zna granic.

Tegoroczny Soundedit Festival to absolutny sukces organizatorów – obecność wielu znakomitych gości, przebogata oferta warsztatów i spotkań, ale też frekwencyjny. Pękający w szwach Klub Wytwónia gościł publiczność zachęconą przede wszystkim bardzo różnorodną ofertą muzyczną i wyjątkowym charakterem niespotykanych nigdzie indziej koncertów (Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej, Wojciech Waglewski i goście, czy Metropolis). Tak wartościowych imprez jest na koncertowej mapie kraju niewiele i dlatego polecamy koniecznie odwiedzić Łódź za rok – w ostatni weekend października.

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Małgorzata Wojna

Video powstaje do singlowego Dangerous Man, opowieści gotycko-westernowej, z elementami gore i porn. A obraz? Jeśli ktoś lubi Roberta Rodrigueza, to się nie zawiedzie. – tak lider K-essence, Bartek Księżyk zapowiada historię przedstawioną w teledysku w niedawnym wywiadzie . Jego producentem, podobnie jak i poprzednich obrazów do muzyki zespołu (Prince Of Pawns, Suicide) jest agencja Przedmarańcza.

Bartek Księżyk: Wspomniany już Aleksander Kozłowski, to siła twórcza Przedmarańczy. Rysiek Czop – technik od rzeczy niemożliwych, w poprzednich teledyskach autor kadzidła bojowego na łańcuchu nabijanego kolcami i kowadła ze styropianu, by wymienić kilka jego dzieł. Lena Zięba – niezwykle utalentowana charakteryzatorka, przemiła osoba, która z podejrzaną ochotą i zaskakującą znajomością tematu przystępuje do charakteryzacji na wisielca lub topielca, że o ranach wlotowych, wylotowych, ciętych, szarpanych i tłuczonych już nie wspomnę. Agnieszka Kot – druga twarz K-essence, piękna, bardzo utalentowana i wszechstronna aktorka. Adam Żylak i Michał Kosmacki – bardzo mądrzy i kreatywni, współtworzą scenariusze, grają, służą radą i konstruktywną krytyką. Do tego niezwykła ekipa aktorska.

Fotoreportaż z planu autorstwa Ryszarda Czopa:

To już 5 lat. Pamiętasz dokładnie ten moment kiedy po raz pierwszy padła nazwa Little White Lies?

No właśnie dopiero całkiem niedawno dotarło do nas, że za nami już prawie 5 lat. To były wyjątkowo pracowite lata, pełne emocji, wrażeń, niekończących się misji, wielu problemów, ale także wielu chwil autentycznej radości.. Kiedy człowiek jest w nieustającym pędzie czas umyka szybko i może dlatego jesteśmy lekko zszokowani, że to już tyle czasu trwa. Czuję, jakby wszystko wydarzyło się przed chwilą, dlatego też doskonale pamiętam każdy moment naszej wspólnej przygody. Ostatnio dużo myślę o tym, co było, co jest, jak będzie a jak powinno być. Niezwykle interesujące jest to, ile czynników musi się na siebie nałożyć, ile sytuacji wydarzyć i dróg zbiec żeby coś mogło zaistnieć. Nam zajęło jedną próbę i dwie butelki wina, żeby się w sobie zakochać i stworzyć zespół. Nazwa padła chwilę potem i podobnie jak wszystko inne dołączyła do fali decyzji podjętych bez najmniejszego zawahania.

Pierwszą płytę (Devils In Disquise) zrealizowaliście w duecie ze Zbyszkiem przy użyciu automatu perkusyjnego. Cechuje ją minimalistyczne, ale pełne transowej energii, wręcz punkowe brzmienie. Do pracy nad drugą Days Of Chaos, uznawanej w wielu recenzjach za Wasze najdojrzalsze dzieło dołączyła znakomita sekcja – Piotr Gwadera oraz Paweł Cieślak. Pozostając dalej rockową alternatywą wkroczyliście śmielej na nowe tereny – pierwotnego rock’n'rolla, bluesa, czy nawet soul. Mimo to niektórzy fani, bardziej identyfikują się z tamtym, drapieżnym debiutem. Jak patrzysz z perspektywy czasu na obydwa albumy?

To są dwa kompletnie różne albumy ale brzmi w nich ta sama nuta, nuta, która charakteryzuje nasze granie – dużo melodii, proste piosenki, czasem drapieżne czasem spokojne. Naszą muzykę kształtują emocje, które nami targają w danym momencie. Dlatego też pierwszy album był bardzo surowy, pełen energii wynikającej z naszego szaleństwa i totalnego entuzjazmu, który nami wówczas zawładnął. Drugi jest po prostu bardziej stonowany, ułożony, dojrzalszy, czyli mający te cechy, które my wtedy nosiliśmy w sobie. Mówimy tu jednak o materiale studyjnym, bo na koncertach takiego rozróżnienia zupełnie nie ma i nie wiem czy kiedykolwiek było zauważalne.

Czy wiesz, że mimo rosnącej popularności crowdfundingu (finansowania społecznościowego) wielu polskich twórców nadal ma opory przed zbieraniem funduszy na swoje projekty przez internet? Wy swój drugi album Days Of Chaos wydaliście dzięki takiemu właśnie wsparciu. Teraz zbieracie na klip. Co mogłabyś poradzić tym, co jeszcze wciąż mają wątpliwości?

Absolutnie nie ma się czego bać. Rozumiem wszelkie wątpliwości ponieważ nam także zajęło mnóstwo czasu podjęcie decyzji natomiast to co wydarzyło się potem przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Przy pierwszym projekcie założony budżet zebraliśmy w niespełna dwa tygodnie.. ta świadomość, że wokół nas są ludzie, którzy chcą wspierać nasze działania i są gotowi nam pomóc na wszelkie możliwe sposoby dała nam potężny zastrzyk energii. Dzięki nim mamy drugi album i to na serio jest fantastyczna rzecz! Teraz zbieramy fundusze na dwa teledyski i promując to postanowiłam napisać zupełnie szczerze jak jest – rynek muzyczny w Polsce nas nie rozpieszcza i jeśli nie masz grubej kasy na koncie albo super dochodowego biznesu to nagle okazuje się, że nie starczy ci na wszystko. Wytwórnie płytowe nie rozdają pieniędzy, koncerty za stawkę to rzadkość, płyty sprzedają się tak jak się sprzedają, a niestety wejście do studia liczone jest w tysiącach. Dobry teledysk tani nie jest, a jak doliczysz jeszcze swój sprzęt to właściwie nie masz na śniadanie. Oczywiście proszę nie zrozumieć mnie źle – to nie jest wylew żalu czy złości, a jedynie próba poradzenia sobie z rzeczywistością. Mówię o niej otwarcie, bo wiem, że wokół nas są ludzie, którzy ten problem rozumieją i razem wspólnie możemy się z nim zmierzyć.

Trudne pytanie. Gdy po raz drugi Wasz album (Days Of Chaos) został wybrany przez fanów Łódzką Płytą Roku poszły niestety po łódzkim środowisku muzycznym szepty, że coś zostało ustawione, ktoś maniakalnie wysyłał smsy, etc… Frekwencja na Waszych łódzkich koncertach przeczy tym zarzutom. Przeczy też stara maksyma, że w branży sukces niekoniecznie przyciąga kompanię… Możesz jakoś się do tego odnieść?

Mogę jedynie powiedzieć, że maniakalnie to namawialiśmy przyjaciół, rodzinę, znajomych, fanów do tego, aby nam pomogli po raz drugi otrzymać tą nagrodę, która jest dla nas bardzo ważna. Udało się po raz drugi, a szepty nas nie interesują, wolimy hałas.

Zagracie 22. października, pierwszego dnia tegorocznej edycji prestiżowego łódzkiego Soundedit Festival. Zaprezentujecie tam premierowe utwory. Czy możesz coś o nich powiedzieć?

Na początku roku postanowiliśmy zrobić sobie małą przerwę bo jednak rok 2014 był dla nas wyjątkowo intensywny – ślub, wydanie płyty, trasa, remont mieszkania… Pomysły snuły się po kątach cały czas, ale dopiero niedawno zaczęły się materializować. Jestem dumna, bo wiele z nich zapoczątkowałam i rozwinęłam osobiście, a było to dla mnie ogromnym wyzwaniem, ponieważ gitary w ręku nie miałam od lat! Zbyszek szybko podłapał temat i tak powstały pierwsze zarysy nowego materiału. Uważam, że Soundedit jest cudowną okazją do skonfrontowania z publicznością naszych nowych pomysłów. Poza tym pojawią się piosenki z pierwszego albumu, które nie gościły ostatnio w naszej koncertowej setliście, a ciekawie będzie je zagrać z pełnym instrumentarium.

Wydarzenie na Facebooku.

Jaki moment z Waszych koncertów najbardziej utkwił Ci w pamięci? Wyobraź sobie, że jesteś wampirzycą i żyjesz wiecznie w świecie, w którym nie ma już niestety muzyki. I ten właśnie moment to jest ta ostatnia rzecz związana z graniem, o której zapomnisz….

Zagraliśmy mnóstwo koncertów i wierzcie mi – w głowie mam całe archiwum zdarzeń. Jest dużo pięknych, emocjonujących chwil, sporo śmiechu, trochę irytacji, absurd też ma swoją półkę. Cudnie się wspomina wszystko i chyba niemożliwością jest wybranie jednej sytuacji. W głowie mam mix – pierwszy koncert w historii zespołu w Bagdad Cafe, Open’er, pierwsza Offsesja w Trójce, koncert na Soundrive Festival w Gdańsku dzień po tym jak Zbyszek mi się oświadczył, koncert na naszym weselu, koncert w Kaliskiej z okazji wydania drugiej płyty.

Tu i ówdzie słychać, że rock’n'roll umiera, a za za jakiś czas, że odradza się – w nowej, ale niepozbawionej pierwotnej energii formie… Gdybyś miała krótko wytłumaczyć współczesnemu siedmiolatkowi czym jest rock’n'roll, tak żeby w niego uwierzył, jakich słów użyłabyś?

Nie sądzę, aby to była kwestia wiary. Tu nie ma czego tłumaczyć, tu trzeba słuchać.

Tak po prostu… Twój głos sprawdza się w bardzo wielu różnych stylistykach – od rockandrollowego pazura, poprzez soul aż do przeróżnych odcieni chill-outowej elektroniki. To z czegoś wynika. Wrażliwość muzyczną kształtują przeżycia z okresu dzieciństwa, dorastania. Pamiętasz te decydujące albumy i utwory?

Jako dziecko uwielbiałam słuchać Queen. Mój tata miał takie fajne pudełko z kasetami i grzebanie w nim to było jedno z moich ulubionych zajęć. Ubóstwiałam oglądać musicale – ‘Hair’, ‘The Sound of Music’, ‘Grease’, ‘Dirty Dancing’ – na zmianę moim ukochanym był John Travolta albo Patrick Swayze. Zaliczyłam korbę na Roxette, było też trochę polskiej muzyki, trochę hip hopu a potem odkryłam Massive Attack, Portishead i Lamb. No i było po mnie.. Chyba od tego momentu tak naprawdę rozpoczęła się moja edukacja muzyczna. Pochłaniałam wszystko, szukałam, sprawdzałam, namiętnie słuchałam, aż wreszcie dorwałam gitarę w swoje ręce. W tym momencie weszłam na zupełnie inny, nowy level. Zaczęłam robić swoje.

Jesteś teraz zaangażowana w kilka projektów – oprócz Little White Lies, współpracujesz m.in. z Hatti Vatti oraz Marcinem Zabrockim. Dajesz sobie radę z tzw. logistyką doskonale, a czy te projekty także wzajemnie przenikają się jeśli chodzi o Twoje twórcze inspiracje? Czy na siebie wzajemnie wpływają?

W muzyce próbowałam już chyba wszystkiego i nie wynika to z mojego zagubienia stylistycznego lecz z czystej ciekawości i potrzeby próbowania nowych rzeczy. Nic tak nie odświeża głowy jak nagła zmiana klimatu! Każdy z tych projektów nastraja mnie inaczej, każdy buduje mój charakter. Jestem kobietą i z natury jestem skazana na skomplikowaną osobowość, dlatego staram się dostarczać sobie całego spektrum wrażeń. Muzyką elektroniczną zajmuję się najdłużej, no i co.. nie ma nic lepszego niż dobre techno :) Z Piotrem HV poznaliśmy się dosłownie 3, 4 miesiące po tym jak powstało LWL i pamiętam jak dziś moją szczękę leżącą z wrażenia na podłodze przed djką jak grał seta. Trafił w mój czuły punkt i tak właściwie zaczęła się nasza współpraca. Dogadujemy się świetnie, jesteśmy przyjaciółmi, uwielbiamy razem grać. Marcina Zabrockiego poznałam osobiście dopiero niedawno. Zadzwonił z propozycją współpracy, zapytał, czy chciałabym go wesprzeć wokalnie na koncertach. Podesłał album do odsłuchu i właściwie po pierwszych kilku kawałkach wiedziałam, że tak, że chcę. Jestem ultra wybredna, jeśli chodzi o piosenki z polskim tekstem, a tu nagle okazało się, że cały jego solowy album jest po prostu prześwietny. Spodobał mi się pomysł śpiewania po polsku.. poczułam wyzwanie, bo przecież nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiłam.

Wyobraź sobie, że znalazłaś walizkę z milionem dolarów. Wiesz, że gdy ją podniesiesz, ktoś na Antypodach wywróci się podczas jazdy na rowerze i potłucze się albo niech tam, może nawet zakończy żywot! Co zrobisz…?

A czy na przykład opcja ‘bez podnoszenia walizki – otwieram ją i wyjmuję zawartość’ wchodzi w grę?

Perfekcyjnie wymijająca odpowiedź ;-) Jesteś na koncertach bardzo energetyczna. Jak to jest, kiedy stoisz na scenie? Patrzysz ludziom w oczy, obserwujesz ich, czy bardziej skupiasz na sobie i zamieniasz się w muzykę?

Raczej nie patrzę ludziom w oczy. Trochę się wstydzę.. Nie wiem czego, ale na przykład często śpiewam z zamkniętymi oczami, łatwiej się wtedy skupiam i czuję się jakoś bezpieczniej chociaż jest to bardzo dziwne, bo przecież nie noszę w sobie obawy przed sceną, a wręcz przeciwnie – dopiero na scenie czuję się kompletna. Nie potrafię chyba tego do końca wyjaśnić. Na pewno lubię, chcę i muszę dawać z siebie energię. To chyba tak naturalnie jest ze sobą powiązane. W trakcie koncertu wytwarzam coś i nie sposób tego utrzymać w środku. Poza tym zawsze przeżywam każdy dźwięk czy słowo. Do tego mam obsesję na punkcie odpowiedniego wyglądu scenicznego, co oczywiście powoli doprowadza do bankructwa mojego męża! Na szczęście udało mi się nawiązać współpracę z ludźmi, którzy projektują ciuchy (NUUN, Bucle) i od czasu do czasu ktoś mi coś pożyczy lub podaruje w prezencie. Wtedy radość moja nie ma końca!

Gdyby zamieniono Cię w instrument muzyczny, a Ty byś mogła go wybrać to w jaki?

Perkusja forever love. To dla mnie jak bicie serca.

Z Kasią Katee Krenc rozmawiał Krzysztof Teodorowicz

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Kasia Katee Krenc

KUP BILETY NA FESTIWAL

PROGRAM FESTIWALU

Nagrodę Człowieka ze Złotym Uchem otrzymują często osobowości, które nie zawsze są gwiazdami światowych scen, ale w środowisku muzycznym cieszą się wyjątkową estymą. To oni bowiem często są szarymi eminencjami muzycznych dokonań i wywierają ogromny wpływ na brzmienie wybitnych dzieł. W przeszłości tę wyjątkową nagrodę otrzymały m.in. takie postaci jak: Daniel Lanois, Mark „Flood” Ellis, Gareth Jones, Martin „Youth” Glover, Bill Laswell, Haydn Bendall , Władysław Komendarek, Eugeniusz Rudnik, John Cale oraz pośmiertnie Martin Hannett i Grzegorz Ciechowski. Jakby nieco dla odmiany w tym roku laureatami nagrody Człowieka ze Złotym Uchem zostaną bardzo rozpoznawalni muzycy. Oto ich sylwetki:

SIR BOB GELDOF

Wokalista, autor tekstów, pisarz, aktor i okazjonalnie działacz polityczny. Artysta zyskał popularność jako członek irlandzkiej grupy rockowej The Boomtown Rats, która przyczyniła się do rozwoju punk rocka w latach 70. i 80.
Geldof jest autorem wielkiego przeboju „I Don’t Like Mondays”. Wokalista jest również współautorem numeru „Do They Know It’s Christmas?”. Jest to jeden z najlepiej sprzedających się singli wszech czasów.

Bob wcielił się w rolę Pinky’ego w filmie „The Wall” z 1982 r. Artysta jest również znany ze swoich działań na rzecz zwalczania ubóstwa w Afryce. W 1984 r. Geldof i Midge Ure założyli supergrupę Band Aid, by zebrać pieniądze na zmniejszenie problemu głodu w Etiopii. Muzykom udało się rok później zorganizować koncert charytatywny „Live Aid” oraz kolejne osiem koncertów w roku 2005. Geldof pełni obecnie funkcję doradcy w organizacji ONE Campaign, założonej przez Bono. Muzyk samotnie wychowuje córkę, dlatego angażuje się również w ruchy związane z prawami ojcowskimi. Artysta został m.in. nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla oraz otrzymał honorowy tytuł szlachecki od królowej Elżbiety II. Sir Geldof otrzyma na Festiwalu Soundedit nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za „wyjątkowe wykorzystanie muzyki dla pokojowych celów na Świecie”. Zaraz po odebraniu nagrody, o godzinie 21.10 Bob Geldof zagra festiwalowy koncert!

==

ROGER GLOVER

Urodzony w Walii muzyk, kompozytor i producent. Basista zespołu Deep Purple. Karierę muzyczną rozpoczął na początku lat 60. jako członek zespołów z The Madisons i The Lightnings, z których połączenia w 1963 r. powstała grupa Episode Six. To wtedy rozpoczęła się trwająca do dzisiaj współpraca Glovera z Ianem Gillanem. W 1969 r. obaj dołączyli do nowego składu Deep Purple. Po czterech latach grania z legendarną grupą Glover odszedł z formacji. Wystąpił gościnnie na płytach wielu wykonawców. W latach 70. był producentem płyt m.in. grup Nazareth i Judas Priest. Pod koniec 1978 r. Glover przyjął propozycję Ritchie’go Blackmore’a i dołączył do grupy Rainbow. Oprócz roli basisty zajął się również produkcją płyt zespołu, a także był współodpowiedzialny za zmianę wizerunku Rainbow na bardziej komercyjny.

Po rozwiązaniu Rainbow w 1984 r. Roger przeszedł wraz z Blackmorem do reaktywowanego Deep Purple. Współpracował z wieloma artystami i zespołami produkując ich płyty, m.in.: Elf, Nazareth, Ian Gillan Band, Rory Gallagher, Status Quo, Judas Priest, Rainbow, Deep Purple, David Coverdale, Young & Moody, Michael Schenker Group, Pretty Maids, Dream Theater. W sobotę – 24 października ¬– podczas Festiwalu Soundedit muzyk spotka się z fanami oraz odbierze nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem”, za „całokształt dokonań w dziedzinie produkcji muzycznej”. W niedzielę 25.10 Roger Glover wystąpi wraz z Deep Purple w łódzkiej hali Atlas Arena.

==

WOJCIECH WAGLEWSKI

Kompozytor, autor tekstów, producent muzyczny, lider i założyciel jednego z najważniejszych polskich zespołów rockowych – Voo Voo. Utworzony w latach 80. zespół, wydał jak dotąd blisko trzydzieści albumów. Prócz wielu sukcesów, które z nim odnosił Waglewski solowo współpracował z najważniejszymi artystami polskiej senny jazzowej i rockowej, zrealizował także wiele projektów z artystami zagranicznymi. Jest laureatem m.in. „Paszportów Polityki” i „Fryderyków” – nagród Polskiej Akademii Fonograficznej. Komponował muzykę do filmów oraz licznych spektakli teatralnych. Podczas Soundedit ’15, w sobotę o 19.30 muzyk zaprezentuje wyjątkowy koncert. Wystąpi w doborowym towarzystwie gości specjalnych: Marii Peszek, Leszka Możdżera, Fisza i Emade oraz oczywiście zespołu Voo Voo.

Po koncercie, podczas uroczystej gali, Wojciech Waglewski otrzyma nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za „szczególne dokonania w dziedzinie produkcji muzycznej oraz kunszt słowa”.

==

JÓZEF SKRZEK

Urodził się na Śląsku w rodzinie górniczej. Od małego śpiewał i uczył się gry na fortepianie. Dziś, kiedy uruchamia swój wysłużony, poobijany egzemplarz kultowego syntezatora Minimoog, nie ma sobie równych. Jest niekwestionowanym wirtuozem tego instrumentu. Od ponad czterdziestu lat jest aktywnym i kreatywnym twórcą, wciąż idzie do przodu, poszukuje nowych form wyrazu i zaskakuje słuchaczy.

Założyciel legendarnej i popularnej w całej Europie grupy SBB, uznanej za najlepszy polski rockowy zespół wszech czasów. W latach 1972-1973 SBB współpracowało z Czesławem Niemenem, uczestnicząc w nagraniu jego kilku albumów. SBB zawiesiło działalność w 1980 roku, reaktywując się z sukcesem dwadzieścia lat później. Józef Skrzek nagrał kilka doskonale przyjętych przez krytyków solowych albumów opartych na instrumentach elektronicznych. Od końca lat 70. artysta komponuje także muzykę teatralną, filmową i telewizyjną. Jest autorem ścieżki dźwiękowej m.in. do filmów Piotra Szulkina, Jerzego Skolimowskiego oraz Lecha Majewskiego. Częto koncertuje w kościołach, wykorzystując zarówno tradycyjne organy, jak i instrumenty elektroniczne. Z powodzeniem zajmuje się produkcją dużych widowisk multimedialnych, osadzając je w tak niecodziennych miejscach jak kopalnia srebra, latarnia morska czy zbocze góry. Józef Skrzek wystąpi w czasie festiwalu w piątek, 23.10 w ramach koncertu „Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej”.

==

LESZEK BIOLIK

Muzyk, kompozytor, aranżer i producent muzyczny. Urodził się w 1965 r. w Gliwicach. Artysta występował z takimi zespołami jak: Republika, Obywatel G.C., Grzegorz z Ciechowa, DAAB, Madame czy Wilki. Nagrywa i produkuje albumy, które są wręcz obsypywane nagrodami i wyróżnieniami. Współpracował z Robertem Gawlińskim, T. Love (płyta „Dzieci Rewolucji”), Fiolką Najdenowicz (nagrodzona Fryderykiem płyta “FIOLKA”), zespołem Negatyw, Marcinem Rozynkiem i Moniką Brodką. W 2006 r. muzyk dołączył do formacji Wilki nagrywając płytę „Obrazki” oraz program „MTV Unplugged”. Jako producent muzyczny opublikował składankę „Triangle Project” nagraną z artystami z całego Świata. W 2012 r. L. Biolik wraz z Robertem Tyską założył Fundację otwARTa scena z którą do dziś produkuje sesje live wielu wybitnych zespołów polskiej sceny offowej.

Podczas 7. Międzynarodowego Festiwalu Producentów Muzycznych Soundedit artysta zostanie uhonorowany statuetką „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za „szczególne dokonania w dziedzinie produkcji muzycznej”.

Źródło: materiały prasowe festiwalu Soundedit 2015

KONKURS!

To już ostatnia szansa żeby zdobyć zaproszenia na Soundedit 2015! Aby wygrać jeden z trzech podwójnych karnetów napisz, którego z dotychczasowych laureatów nagrody Człowieka ze Złotym Uchem cenisz najbardziej. Uzasadnij to jak najkrócej, a odpowiedź wyślij pod adres konkurs@megatotal.pl najpóźniej do czwartku, 15 października!

Dlaczego K-essence, a nie NeLL? Wyczerpałeś formułę artystyczną?

K-essence powstało jako przedłużenie NeLL. Formy, które nie do końca licowały z rockowym outfitem mojej macierzystej formacji znalazły swoje miejsce w bardziej kameralnej i osobistej odsłonie Bartosza Księżyka czyli K-essence. K-essence jest jeszcze surowsze niż było NeLL. Pytasz o koniec formuły artystycznej NeLL? Cóż, dość powiedzieć: różnica w podejściu i ambicjach….

Debiutancki album K-essence “Prince of Pawns” , wydany przez Requiem Records, a sfinansowany na MegaTotal.pl jest bardzo udaną płytą. Jakie są wyniki sprzedaży?

Proporcjonalne do nakładu wydawnictwa, dobrze odzwierciedlające scenę i większe niż wkład promocyjno-reklamowy.

Dlaczego płyta jest słabo obecna w mediach?

Nie wiem, nie znam się na mediach.

Pracujecie teraz nad nową płytą w nowym składzie. Przedstaw proszę nowych członków zespołu.

Członkowie nie są już tacy nowi, a mam szczęście pracować z naprawdę doborowymi muzykami. Zatem najnowszy w składzie to basista Iwo Nowak. Dalej, Bartosz Pokrywka – instrumenty klawiszowe i gitara, Krzysztof Kot – perkusja.

Czy ta płyta będzie kontynuacją „jedynki”?

Będzie nawiązanie do Prince of Pawns. Podobnie jak na debiucie znajdzie się tam utwór knajpiano-wodewilowy, oraz jeden elektroniczny pochodzący jeszcze z demo. Różnicą jest na pewno instrumentarium. Nagrywaliśmy to „na setkę” w klubie oraz studiu Katofonia w Katowicach. Jeśli ktoś nie był w Katofonii, to jest to spora kamienica na ul. Mariackiej w Katowicach i wygląda to mniej więcej tak: na parterze i pierwszym piętrze jest klub, na drugim mieszkanie i instytut psychologii, a na trzecim studio nagraniowe i mini hostel. Za realizację odpowiedzialny był Dred Pietrzak, który siedział w studio, a my graliśmy w klubie dwa piętra niżej. Tak zwana „pyta” zwisająca między barierkami schodów i wijące się przy niej kable monitorowe – to wszystko wyglądało iście czarująco. Wykorzystaliśmy spore przestrzenie i długie korytarze klubu by uzyskać trzy różne ujęcia ambientu. Brzmienie jest bardzo naturalne, nie do podrobienia efektami, a przy tym niezwykle dynamiczne. Jestem zadowolony z efektu, który udało nam się osiągnąć.

Od wielu lat jesteś znany z perfekcyjnego podejścia do teledysków, dlaczego?

Za teledyski w największej mierze odpowiada Aleksander Kozłowski z Przedmarańczy, z którym mam przyjemność i zaszczyt pracować już kilka lat. Moje podejście jest dalekie od perfekcyjnego. Ale dziękuję, odbieram to jako komplement, który przekażę panu Kozłowskiemu. Niezwykły jest proces, podczas którego powstają te obrazy, scenariusze, pojedyncze sceny, pomysły na wykorzystanie danych elementów. Ale dzięki tej wspaniałej ekipie to wszystko staje możliwe. Gadam jak z Hollywoodu. (śmiech) Wywracamy rzeczy na drugą stronę i odwracamy znaczenia. Smutne staje się śmieszne, śmieszne staje się straszne…

Przedstaw proszę team, z którym regularnie pracujesz nad video.

Wspomniany już Aleksander Kozłowski, to siła twórcza Przedmarańczy. Rysiek Czop – technik od rzeczy niemożliwych, w poprzednich teledyskach autor kadzidła bojowego na łańcuchu nabijanego kolcami i kowadła ze styropianu, by wymienić kilka jego dzieł. Lena Zięba – niezwykle utalentowana charakteryzatorka, przemiła osoba, która z podejrzaną ochotą i zaskakującą znajomością tematu przystępuje do charakteryzacji na wisielca lub topielca, że o ranach wlotowych, wylotowych, ciętych, szarpanych i tłuczonych już nie wspomnę. Agnieszka Kot – druga twarz K-essence, piękna, bardzo utalentowana i wszechstronna aktorka. Adam Żylak i Michał Kosmacki – bardzo mądrzy i kreatywni, współtworzą scenariusze, grają, służą radą i konstruktywną krytyką. Do tego niezwykła ekipa aktorska.

Jako że na festiwalu Soundedit w Łodzi odbędzie się premiera nowego teledysku, uchyl jeśli możesz rąbka tajemnicy – co to będzie za numer i jaki obrazek do niego szykujecie?

Video powstaje do singlowego Dangerous Man, opowieści gotycko-westernowej, z elementami gore i porn. A obraz? Jeśli ktoś lubi Roberta Rodrigueza, to się nie zawiedzie.

Co Tobą kieruje, że dalej grasz, wbrew przeciwnościom rynku, który schlebia z reguły najniższym gustom ?

Z reguły Nadzieja. Czasem alkohol.

Z Bartkiem Księżykiem rozmawiał Tomasz Jerzy Tumidajewicz

Zdjęcia: Ryszard Czop i Julia Promnik

Co trzeba zrobić? Wystarczy przyjść do Wytwórni przed koncertem (zaczynamy o 19:00), pokazać bilet lub karnet – można je nabyć na miejscu, i wybrać sobie jeden z tytułów.

Wśród nich będzie tylko 5 sztuk Łódzkiej Płyty Roku 2014 – album Little White Lies “Days Of Chaos”. Warto się pospieszyć!

Wśród pozostałych płyt będą:

Więcej o koncercie na Facebooku https://www.facebook.com/events/894701950584671/

Więcej o artystach, którzy wystąpią tego dnia, w MegaZinie: http://megazin.megatotal.pl/soundedit-2015-czwartkowe-koncerty/