Destructive Daisy – Ophelia’s Dreams (2015)

Zainspirowane garażowo-grunge’ową stylistyką Riot Grrrl i kapelami w rodzaju L7 czy Babies In Toyland dziewczyny z Trójmiasta proponują w 8. zróżnicowanych utworach ciekawe zestawienie ciężkich, garażowych riffów ze słodko – jadowitą melodyką linii wokalnych.

Jeśli spotkam się z opinią, że w Polsce nie ma ciekawego, hałasującego girlsbandu, to gromko ją wyśmieję. I natychmiastowo polecę DD. Gdyż dziewczyny mogą wiele dobrego jeszcze zdziałać. – wearefrompoland.blogspot.com

==

Power Of Trinity – Legorock (2014)

Trzeci album Power Of Trinity, tym razem wydany dzięki wsparciu społeczności MegaTotal.pl. Utwierdza w przekonaniu, że ten zespół nie lubi stać w miejscu. Reggaeowe wibracje jeszcze troszkę są na tej płycie wyczuwalne, ale rządzi przede wszystkim mocne gitarowe granie gdzieś na styku indie i klasyki rocka. Nietuzinkowym riffom doskonale pomaga melodyjność i siła wokalu Kuby Koźby. Wszystko to powoduje, że mamy do czynienia z płytą, na której co kilka minut pojawia się potencjalny hit.

Świetnie wyprodukowany przez Agima Dżeljiljię (Oszibarack) materiał trwa 32 minuty. Świadczy to o dojrzałości zespołu, który doskonale wie co ma do powiedzenia przekazując to po prostu mocno, krótko i na temat. W tym czasie dostajemy zresztą dość szeroki kalejdoskop muzycznych skojarzeń (przy czym PoT nieprzewanie pozostają sobą).

==

Little White Lies – Days Of Chaos (2014)

Łódzka Płyta Roku 2014 wg czytelników Gazety Wyborczej Co Jest Grane. Album jest optymalnym zestawieniem wszystkich talentów jakimi zespół dysponuje. Kasia Katee Krenc fascynuje barwą głosu i umiejętnością wydobywania z siebie na przemian ognia i aksamitu. Zbyszek Krenc wyrafinowaną prostotą wydobywanych z gitary dźwięków, które zawsze trafiają w samo sedno kompozycji. Oboje mają niesamowitą łatwość pisania dobrych rockowych piosenek. Jest jeszcze też ten trzeci – Piotr Gwadera (rozchwytywany i grający w niezliczonej ilości składów), bez którego perkusyjnego talentu album wiele by stracił. Paweł Cieślak z Hasselhoff Studio nadał zaś tej różnorodnej muzyce wspólny mianownik brzmienia, a przecież słychać tu na przemian punk, bluesa, cold wave, rockabilly i jeszcze coś nieokreślonego…

Dni chaosu minęły. Little White Lies brzmią dojrzale i zadziornie, a wraz z przyjściem perkusisty Piotra Gwadery (ukłony) zespół zyskał dużo energii i swobody w kompozycjach. Proste, zawadiackie utwory zgłębiające krainy bluesa folku i alt rocka, zresztą po co te etykiety…… po prostu bardzo dobrze się tego słucha! – Agnieszka Obszańska (Polskie Radio Trójka).

==

Nell – Dogs And Horses (2011)

Najlepszy album nieistniejącego już chorzowskiego zespołu NeLL, jednej z najbardziej niedocenionych indie rockowych grup w Polsce. Dogs and Horses to rzeczywistość widziana na zwolnionych obrotach. Płytę otwiera utwór Frisco Lights, który definiuje to, co czeka słuchacza przez najbliższe 35 minut – świetne melodie snujące się w gęstym, dźwiękowym sosie, wyśpiewane nienaganną angielszczyzną. Na tej płycie nie ma jednak chwytliwych przebojów, które koncertowa publiczność mogłaby śpiewać razem z zespołem. Brak na niej hymnów i porywających refrenów. Pomimo wielu mocnych i elektryzujących momentów, Dogs and Horses to zestaw raczej stonowany i niemal minimalistyczny. Ale za to niezwykle spójny i oddziałujący na wyobraźnię.

O ile pełnometrażowy debiut NeLL – White Noise Zone, stanowił podsumowanie działalności zespołu i zawierał utwory, które powstawały na przestrzeni lat, o tyle Dogs and Horses można traktować jak jednorodne dzieło. Utwory stworzone zostały z myślą o funkcjonowaniu w kontekście pozostałych, co sprawia, że album jest niezwykle spójny i trudno wskazać w nim lepsze lub gorsze momenty.

Ale zanim o gwiazdach zacznijmy od początku… W czwartkowy wieczór, w sali warsztatowej zagrali artyści, którzy mają już bardzo wiele do powiedzenia, ale wciąż zasługują na większe rozpoznanie na naszym rynku muzycznym. Festiwalowy koncert z pewnością się do tego przyczyni. Rozpoczęła The Pau, młoda wokalistka i gitarzystka, której jedynym współpracownikiem jest… telefon emitujący dzikie beaty. Garażowe brzmienie gitary i specyfika tekstów solistki w połączeniu z transowymi podkładami to sytuacja niepowtarzalna i wróżąca Paulinie dużą muzyczną przyszłość.

Potem na scenę wkroczyło czterech facetów ze Śląska – Bartek Czarno Księżyk (niegdyś NeLL) i jego K-essence. Udowodnili jeszcze raz, że są świetnym koncertowym zespołem i pokazali nowy klip ufundowany przez fanów z MegaTotal.pl do numeru Dangerous Man. Muzyka K-essence sięga do najlepszej rockowej tradycji umiejętnie łącząc psychodelię, gotyk, poetycką balladę, odrobinę glamu i wodewilu.

Łódzki rockandrollowy dynamit, czyli Little White Lies, oprócz żelaznego materiału z Days of Chaos, zaprezentowali dwa nowe i bardzo dobrze wróżące utwory oraz kilka kompozycji z pierwszego albumu “Devils In Disquise” w pełnych rockowych aranżacjach. Jeszcze raz zaczarowała wokalistka, Kasia Krenc wyjątkowo wybijająca się tym razem na pierwszy plan.

Ostatnim zespołem wieczoru była warszawska formacja Das Moon. Ich mroczny i hipnotyzujący spektakl, wypełniony synchronicznymi projekcjami video oraz przemyślaną grą świateł wywarł spore wrażenie, szczególnie na wszystkich, którym bliska jest klasyka elektro, industrial i awangardowego popu lat 80′. Mocne transowe rytmy, energia bijąca z syntezatorów oraz niepowtarzalna obecność wokalistki Daisy Kowalskiej godnie zakończyły ten czwartkowy wieczór.

Piątek na Soundedit był dniem poświęconym muzyce elektronicznej. Po wartościowych warsztatach i spotkaniach prowadzonych przez wybitnych twórców specjalizujących się w tej dziedzinie publiczność była świadkiem niepowtarzalnego koncertu “Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej“. Czterej wybitni twórcy – Władysław “Gudonis” Komendarek, Józef Skrzek, Kapitan Nemo i Konrad Kucz zagrali najpierw osobne recitale, by zakończyć niezwykłą wspólną improwizacją.

Drugim koncertem wieczoru był występ legendy new romantic Orchestral Manouvres In The Dark. Andy McCluskey i Paul Humphreys porwali publiczność bardzo żywiołowym zachowaniem i świetnymi wykonaniami klasycznych hitów, takich jak “Maid Of Orleans” czy “Enola Gay”. Sala dosłownie pękała w szwach, a pod sceną panowało istne szaleństwo.

W sobotni wieczór festiwalową sceną rządził Wojciech Waglewski i jego znakomici goście – Fish, Emade, Leszek Możdżer, Maria Peszek oraz oczywiście zespół Voo Voo. Ten unikalny koncert, którego podobnie jak “Antologię Polskiej Muzyki Elektronicznej” doświadczyć mogła jedynie publiczność Soundedit dostarczył pełnię muzycznych emocji – od kameralnych, jazzujących perełek, poprzez bluesowe nastroje, aż po klasyczne utwory Voo Voo wykonane przez zespół z charakterystycznym dla nich żywiołem.

Zaraz potem najważniejsze nagrody w świecie produkcji muzycznej, “Ludzi ze Złotym Uchem”, odebrali za swoje wybitne osiągnięcia w tej dziedzinie Wojciech Waglewski, Józef Skrzek, Leszek Biolik, Roger Glover (Deep Purple) oraz sir Bob Geldof. Chwilę później ze swoim zespołem na scenie pojawił się ten ostatni, siła sprawcza niezapomnianego projektu Live Aid i autor takich piosenek jak “I Don’t Like Mondays” czy “Rat Trap”. Sir Bob nie ograniczył się jednak tylko do piosenek The Boomtown Rats prezentując utwory ze swoich solowych płyt oraz kilka rockowych klasyków. W trakcie koncertu Geldof opowiadał publiczności o niektórych utworach i ich społeczno – politycznych inspiracjach oraz swojej bogatej aktywności pozamuzycznej na rzecz międzynarodowej sprawiedliwości społecznej i pokoju.

Ostatnim festiwalowym koncertem był projekt Metropolis, projekcja klasycznego niemego filmu Fritza Langa ze specjalną ścieżką dźwiękową autorstwa legendy polskiej muzyki elektronicznej – Władysława “Gudonisa” Komendarka. Towarzyszyli mu na scenie młody wirtuoz gitary elektrycznej Igor Gwadera oraz sopranistka Teatru Wielkiego w Łodzi Agnieszka Makówka. Trzy indywidualności z pozornie odległych od siebie światów udowodniły tym spektaklem, że muzyka nie zna granic.

Tegoroczny Soundedit Festival to absolutny sukces organizatorów – obecność wielu znakomitych gości, przebogata oferta warsztatów i spotkań, ale też frekwencyjny. Pękający w szwach Klub Wytwónia gościł publiczność zachęconą przede wszystkim bardzo różnorodną ofertą muzyczną i wyjątkowym charakterem niespotykanych nigdzie indziej koncertów (Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej, Wojciech Waglewski i goście, czy Metropolis). Tak wartościowych imprez jest na koncertowej mapie kraju niewiele i dlatego polecamy koniecznie odwiedzić Łódź za rok – w ostatni weekend października.

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Małgorzata Wojna

To już 5 lat. Pamiętasz dokładnie ten moment kiedy po raz pierwszy padła nazwa Little White Lies?

No właśnie dopiero całkiem niedawno dotarło do nas, że za nami już prawie 5 lat. To były wyjątkowo pracowite lata, pełne emocji, wrażeń, niekończących się misji, wielu problemów, ale także wielu chwil autentycznej radości.. Kiedy człowiek jest w nieustającym pędzie czas umyka szybko i może dlatego jesteśmy lekko zszokowani, że to już tyle czasu trwa. Czuję, jakby wszystko wydarzyło się przed chwilą, dlatego też doskonale pamiętam każdy moment naszej wspólnej przygody. Ostatnio dużo myślę o tym, co było, co jest, jak będzie a jak powinno być. Niezwykle interesujące jest to, ile czynników musi się na siebie nałożyć, ile sytuacji wydarzyć i dróg zbiec żeby coś mogło zaistnieć. Nam zajęło jedną próbę i dwie butelki wina, żeby się w sobie zakochać i stworzyć zespół. Nazwa padła chwilę potem i podobnie jak wszystko inne dołączyła do fali decyzji podjętych bez najmniejszego zawahania.

Pierwszą płytę (Devils In Disquise) zrealizowaliście w duecie ze Zbyszkiem przy użyciu automatu perkusyjnego. Cechuje ją minimalistyczne, ale pełne transowej energii, wręcz punkowe brzmienie. Do pracy nad drugą Days Of Chaos, uznawanej w wielu recenzjach za Wasze najdojrzalsze dzieło dołączyła znakomita sekcja – Piotr Gwadera oraz Paweł Cieślak. Pozostając dalej rockową alternatywą wkroczyliście śmielej na nowe tereny – pierwotnego rock’n'rolla, bluesa, czy nawet soul. Mimo to niektórzy fani, bardziej identyfikują się z tamtym, drapieżnym debiutem. Jak patrzysz z perspektywy czasu na obydwa albumy?

To są dwa kompletnie różne albumy ale brzmi w nich ta sama nuta, nuta, która charakteryzuje nasze granie – dużo melodii, proste piosenki, czasem drapieżne czasem spokojne. Naszą muzykę kształtują emocje, które nami targają w danym momencie. Dlatego też pierwszy album był bardzo surowy, pełen energii wynikającej z naszego szaleństwa i totalnego entuzjazmu, który nami wówczas zawładnął. Drugi jest po prostu bardziej stonowany, ułożony, dojrzalszy, czyli mający te cechy, które my wtedy nosiliśmy w sobie. Mówimy tu jednak o materiale studyjnym, bo na koncertach takiego rozróżnienia zupełnie nie ma i nie wiem czy kiedykolwiek było zauważalne.

Czy wiesz, że mimo rosnącej popularności crowdfundingu (finansowania społecznościowego) wielu polskich twórców nadal ma opory przed zbieraniem funduszy na swoje projekty przez internet? Wy swój drugi album Days Of Chaos wydaliście dzięki takiemu właśnie wsparciu. Teraz zbieracie na klip. Co mogłabyś poradzić tym, co jeszcze wciąż mają wątpliwości?

Absolutnie nie ma się czego bać. Rozumiem wszelkie wątpliwości ponieważ nam także zajęło mnóstwo czasu podjęcie decyzji natomiast to co wydarzyło się potem przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Przy pierwszym projekcie założony budżet zebraliśmy w niespełna dwa tygodnie.. ta świadomość, że wokół nas są ludzie, którzy chcą wspierać nasze działania i są gotowi nam pomóc na wszelkie możliwe sposoby dała nam potężny zastrzyk energii. Dzięki nim mamy drugi album i to na serio jest fantastyczna rzecz! Teraz zbieramy fundusze na dwa teledyski i promując to postanowiłam napisać zupełnie szczerze jak jest – rynek muzyczny w Polsce nas nie rozpieszcza i jeśli nie masz grubej kasy na koncie albo super dochodowego biznesu to nagle okazuje się, że nie starczy ci na wszystko. Wytwórnie płytowe nie rozdają pieniędzy, koncerty za stawkę to rzadkość, płyty sprzedają się tak jak się sprzedają, a niestety wejście do studia liczone jest w tysiącach. Dobry teledysk tani nie jest, a jak doliczysz jeszcze swój sprzęt to właściwie nie masz na śniadanie. Oczywiście proszę nie zrozumieć mnie źle – to nie jest wylew żalu czy złości, a jedynie próba poradzenia sobie z rzeczywistością. Mówię o niej otwarcie, bo wiem, że wokół nas są ludzie, którzy ten problem rozumieją i razem wspólnie możemy się z nim zmierzyć.

Trudne pytanie. Gdy po raz drugi Wasz album (Days Of Chaos) został wybrany przez fanów Łódzką Płytą Roku poszły niestety po łódzkim środowisku muzycznym szepty, że coś zostało ustawione, ktoś maniakalnie wysyłał smsy, etc… Frekwencja na Waszych łódzkich koncertach przeczy tym zarzutom. Przeczy też stara maksyma, że w branży sukces niekoniecznie przyciąga kompanię… Możesz jakoś się do tego odnieść?

Mogę jedynie powiedzieć, że maniakalnie to namawialiśmy przyjaciół, rodzinę, znajomych, fanów do tego, aby nam pomogli po raz drugi otrzymać tą nagrodę, która jest dla nas bardzo ważna. Udało się po raz drugi, a szepty nas nie interesują, wolimy hałas.

Zagracie 22. października, pierwszego dnia tegorocznej edycji prestiżowego łódzkiego Soundedit Festival. Zaprezentujecie tam premierowe utwory. Czy możesz coś o nich powiedzieć?

Na początku roku postanowiliśmy zrobić sobie małą przerwę bo jednak rok 2014 był dla nas wyjątkowo intensywny – ślub, wydanie płyty, trasa, remont mieszkania… Pomysły snuły się po kątach cały czas, ale dopiero niedawno zaczęły się materializować. Jestem dumna, bo wiele z nich zapoczątkowałam i rozwinęłam osobiście, a było to dla mnie ogromnym wyzwaniem, ponieważ gitary w ręku nie miałam od lat! Zbyszek szybko podłapał temat i tak powstały pierwsze zarysy nowego materiału. Uważam, że Soundedit jest cudowną okazją do skonfrontowania z publicznością naszych nowych pomysłów. Poza tym pojawią się piosenki z pierwszego albumu, które nie gościły ostatnio w naszej koncertowej setliście, a ciekawie będzie je zagrać z pełnym instrumentarium.

Wydarzenie na Facebooku.

Jaki moment z Waszych koncertów najbardziej utkwił Ci w pamięci? Wyobraź sobie, że jesteś wampirzycą i żyjesz wiecznie w świecie, w którym nie ma już niestety muzyki. I ten właśnie moment to jest ta ostatnia rzecz związana z graniem, o której zapomnisz….

Zagraliśmy mnóstwo koncertów i wierzcie mi – w głowie mam całe archiwum zdarzeń. Jest dużo pięknych, emocjonujących chwil, sporo śmiechu, trochę irytacji, absurd też ma swoją półkę. Cudnie się wspomina wszystko i chyba niemożliwością jest wybranie jednej sytuacji. W głowie mam mix – pierwszy koncert w historii zespołu w Bagdad Cafe, Open’er, pierwsza Offsesja w Trójce, koncert na Soundrive Festival w Gdańsku dzień po tym jak Zbyszek mi się oświadczył, koncert na naszym weselu, koncert w Kaliskiej z okazji wydania drugiej płyty.

Tu i ówdzie słychać, że rock’n'roll umiera, a za za jakiś czas, że odradza się – w nowej, ale niepozbawionej pierwotnej energii formie… Gdybyś miała krótko wytłumaczyć współczesnemu siedmiolatkowi czym jest rock’n'roll, tak żeby w niego uwierzył, jakich słów użyłabyś?

Nie sądzę, aby to była kwestia wiary. Tu nie ma czego tłumaczyć, tu trzeba słuchać.

Tak po prostu… Twój głos sprawdza się w bardzo wielu różnych stylistykach – od rockandrollowego pazura, poprzez soul aż do przeróżnych odcieni chill-outowej elektroniki. To z czegoś wynika. Wrażliwość muzyczną kształtują przeżycia z okresu dzieciństwa, dorastania. Pamiętasz te decydujące albumy i utwory?

Jako dziecko uwielbiałam słuchać Queen. Mój tata miał takie fajne pudełko z kasetami i grzebanie w nim to było jedno z moich ulubionych zajęć. Ubóstwiałam oglądać musicale – ‘Hair’, ‘The Sound of Music’, ‘Grease’, ‘Dirty Dancing’ – na zmianę moim ukochanym był John Travolta albo Patrick Swayze. Zaliczyłam korbę na Roxette, było też trochę polskiej muzyki, trochę hip hopu a potem odkryłam Massive Attack, Portishead i Lamb. No i było po mnie.. Chyba od tego momentu tak naprawdę rozpoczęła się moja edukacja muzyczna. Pochłaniałam wszystko, szukałam, sprawdzałam, namiętnie słuchałam, aż wreszcie dorwałam gitarę w swoje ręce. W tym momencie weszłam na zupełnie inny, nowy level. Zaczęłam robić swoje.

Jesteś teraz zaangażowana w kilka projektów – oprócz Little White Lies, współpracujesz m.in. z Hatti Vatti oraz Marcinem Zabrockim. Dajesz sobie radę z tzw. logistyką doskonale, a czy te projekty także wzajemnie przenikają się jeśli chodzi o Twoje twórcze inspiracje? Czy na siebie wzajemnie wpływają?

W muzyce próbowałam już chyba wszystkiego i nie wynika to z mojego zagubienia stylistycznego lecz z czystej ciekawości i potrzeby próbowania nowych rzeczy. Nic tak nie odświeża głowy jak nagła zmiana klimatu! Każdy z tych projektów nastraja mnie inaczej, każdy buduje mój charakter. Jestem kobietą i z natury jestem skazana na skomplikowaną osobowość, dlatego staram się dostarczać sobie całego spektrum wrażeń. Muzyką elektroniczną zajmuję się najdłużej, no i co.. nie ma nic lepszego niż dobre techno :) Z Piotrem HV poznaliśmy się dosłownie 3, 4 miesiące po tym jak powstało LWL i pamiętam jak dziś moją szczękę leżącą z wrażenia na podłodze przed djką jak grał seta. Trafił w mój czuły punkt i tak właściwie zaczęła się nasza współpraca. Dogadujemy się świetnie, jesteśmy przyjaciółmi, uwielbiamy razem grać. Marcina Zabrockiego poznałam osobiście dopiero niedawno. Zadzwonił z propozycją współpracy, zapytał, czy chciałabym go wesprzeć wokalnie na koncertach. Podesłał album do odsłuchu i właściwie po pierwszych kilku kawałkach wiedziałam, że tak, że chcę. Jestem ultra wybredna, jeśli chodzi o piosenki z polskim tekstem, a tu nagle okazało się, że cały jego solowy album jest po prostu prześwietny. Spodobał mi się pomysł śpiewania po polsku.. poczułam wyzwanie, bo przecież nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiłam.

Wyobraź sobie, że znalazłaś walizkę z milionem dolarów. Wiesz, że gdy ją podniesiesz, ktoś na Antypodach wywróci się podczas jazdy na rowerze i potłucze się albo niech tam, może nawet zakończy żywot! Co zrobisz…?

A czy na przykład opcja ‘bez podnoszenia walizki – otwieram ją i wyjmuję zawartość’ wchodzi w grę?

Perfekcyjnie wymijająca odpowiedź ;-) Jesteś na koncertach bardzo energetyczna. Jak to jest, kiedy stoisz na scenie? Patrzysz ludziom w oczy, obserwujesz ich, czy bardziej skupiasz na sobie i zamieniasz się w muzykę?

Raczej nie patrzę ludziom w oczy. Trochę się wstydzę.. Nie wiem czego, ale na przykład często śpiewam z zamkniętymi oczami, łatwiej się wtedy skupiam i czuję się jakoś bezpieczniej chociaż jest to bardzo dziwne, bo przecież nie noszę w sobie obawy przed sceną, a wręcz przeciwnie – dopiero na scenie czuję się kompletna. Nie potrafię chyba tego do końca wyjaśnić. Na pewno lubię, chcę i muszę dawać z siebie energię. To chyba tak naturalnie jest ze sobą powiązane. W trakcie koncertu wytwarzam coś i nie sposób tego utrzymać w środku. Poza tym zawsze przeżywam każdy dźwięk czy słowo. Do tego mam obsesję na punkcie odpowiedniego wyglądu scenicznego, co oczywiście powoli doprowadza do bankructwa mojego męża! Na szczęście udało mi się nawiązać współpracę z ludźmi, którzy projektują ciuchy (NUUN, Bucle) i od czasu do czasu ktoś mi coś pożyczy lub podaruje w prezencie. Wtedy radość moja nie ma końca!

Gdyby zamieniono Cię w instrument muzyczny, a Ty byś mogła go wybrać to w jaki?

Perkusja forever love. To dla mnie jak bicie serca.

Z Kasią Katee Krenc rozmawiał Krzysztof Teodorowicz

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Kasia Katee Krenc

Dołącz do wydarzenia na Facebooku
Bilety na Festiwal
Pełen program festiwalu
Aby wziąć udział w festiwalowym konkursie i wygrać karnety – przejdź na sam dół artykułu!

Szczególnie cieszy to, że dzięki pomyślnie kontynuowanej współpracy z organizatorami tego znakomitego festiwalu na scenie zaprezentują się dwa zespoły zawdzięczające sporo społeczności MegaTotal.pl – Little White Lies oraz K-essence. Obydwie grupy wydały dzięki niej swoje albumy, a zespół K-essence niedawno pozyskał środki na produkcję teledysku. Uwaga! Soundedit patronuje temu projektowi – w zamian za jego wsparcie można otrzymać dwuosobowe karnety na cały festiwal! Wystarczy przekazać kwotę równowartą ich cenie! Zapraszamy – tutaj rezerwując prawo udziału w doskonałym wydarzeniu muzycznym możesz jednocześnie pomóc niezależnym twórcom:

Projekt Little White Lies

Projekt K-essence

W czwartkowy wieczór zobaczymy ponadto związaną z zaprzyjaźnioną wytwórnią Requiem Records charyzmatyczną grupę Das Moon, a także, jako gościa specjalnego tego dnia festiwalu – obiecującą The Pau. Cena biletów na czwartkowe koncerty to jedynie 20 zł lub oczywiście wejście z festiwalowym karnetem. Więcej o artystach pierwszego dnia Soundedit 2015:

THE PAU

Solowy projekt Pauliny. W autorskich kompozycjach sama gra na wszystkich instrumentach. Na koncertach występuje tylko z gitarą, a bity odtwarza z telefonu komórkowego. Muzyka The Pau to połączenie gitarowych riffów i połamanych rytmów. Czasami mocniej, czasami lżej. Na początku 2015 r. The Pau uczestniczyła jako support w trasach koncertowych zespołów Organek i Straight Jack Cat, grając kilkanaście koncertów w całej Polsce. W trakcie występów na żywo wykonuje materiał przygotowany na debiutancką płytę.

Facebook artystki

===

K-ESSENCE

Katowicka formacja założona dwa lata temu przez lidera niezapomnianej indie-rockowej grupy NeLL, Bartka Czarno-Księżyka. Zespół kreuje nastrój porównywalny do dokonań mistrzów klimatu – Nicka Cave’a, Petera Murphy, Marka Lanegana, czy też wczesnych płyt Bowiego. Debiutancki album K-essence „Prince of Pawns” ukazał się nakładem Requiem Records, a wydanie wsparła finansowo społeczność fanów na Megatotal.pl. K-essence jest pierwszym i jak dotąd jedynym przedstawicielem polskiej sceny gruz rockowej. Muzycznie zespół zmierza w kierunku bezkompromisowego rocka balansującego gdzieś między stylistyką indie z melancholijną psychodelią, a mrocznym gotykiem, jednak czasem brzmienie zespołu podąża również w stronę iskrzącej odrobiną glamowej sceniczności dojrzałej muzyki pop.

Facebook zespołu

===

LITTLE WHITE LIES

Jedno z ciekawszych zjawisk na polskiej scenie alternatywnej. Jeszcze przed wydaniem płyty wystąpili na Heineken Open’er Festival. W 2012 r. ukazał się ich debiutancki album “Devils in Disguise”, który zdobył serca fanów i krytyków muzycznych w całej Polsce. Ich drugi album „Days of Chaos” został sfinansowany w ciągu niespełna dwóch tygodni przez fanowską społeczność portalu MegaTotal.pl, będącego jednocześnie wydawcą płyty. Krążek podobnie jak debiutancki album “Devils In Disquise” zdobył uznanie fanów i został wybrany Łódzką Płytą Roku, tym razem 2014! LWL to przede wszystkim Kasia i Zbyszek Krenc, na co dzień klasyczna rockandrollowa para. W ubiegłym roku dołączyli do nich: ceniony perkusista Piotr Gwadera (Bogowie, L.Stadt, Mister D.) oraz multiinstrumentalista i producent Paweł Cieślak (Fonovel, TRYP), odpowiadający za brzmienie płyt LWL. Razem tworzą tykającą bombę pełną muzycznego erotyzmu i napięcia. Ten ładunek wybucha podczas występów na żywo, które, jak zawsze w ich przypadku, są wyjątkowe i klimatyczne.

Facebook zespołu

===

DAS MOON

Das Moon to muzyczna podróż w czasie. W przeszłość i… W przyszłość. Charyzmatyczne trio inspiruje się takimi ikonami sceny, jak Einstürzende Neubauten, Laibach, Kraftwerk czy Depeche Mode, ale tworzy swój własny, niepowtarzalny styl. Znaki rozpoznawcze, to duża dawka elektroniki z domieszką nowofalowego brzmienia gitar i surowych instrumentów perkusyjnych, a także hipnotyzujący głos wokalistki Daisy K. Drugie wydawnictwo w dyskografii Das Moon zatytułowane „Weekend In Paradise” (premiera: 17 października 2014 r. nakładem Requiem Records) to „concept album”, składający się z dwunastu utworów. W warstwie tekstowej przekazuje emocje „na wyrywki” i eksploruje ciemniejsze strony życia, zgodnie z artystycznymi poszukiwaniami zespołu.

Facebook zespołu

===

PROGRAM PIERWSZEGO DNIA FESTIWALU (22.10.2015)

10:00 – 18:00 – szkolenie branżowe
19:00 – 19:30 – Koncert The Pau
Premiera videoklipu K-essence
19:45 – 20:45 – Koncert zespołu K-essence
Premiera videoklipu Little White Lies
21:00 – 22:00 – Koncert zespołu Little White Lies
22:15 – 23:15 – Koncert zespołu Das Moon

W artykule wykorzystano informacje prasowe Soundedit Festival.

KONKURS! WYGRAJ PODWÓJNY KARNET NA SOUNDEDIT 2015!

Napisz i uzasadnij krótko, lecz ciekawie jakiego polskiego artystę, który jeszcze na festiwalu nie gościł zobaczysz najchętniej na jednej z przyszłych edycji. Mamy w tym konkursie trzy podwójne karnety! Odpowiedź wyślij do 04.09 pod adresem konkurs@megatotal.pl Powodzenia!