To już 5 lat. Pamiętasz dokładnie ten moment kiedy po raz pierwszy padła nazwa Little White Lies?

No właśnie dopiero całkiem niedawno dotarło do nas, że za nami już prawie 5 lat. To były wyjątkowo pracowite lata, pełne emocji, wrażeń, niekończących się misji, wielu problemów, ale także wielu chwil autentycznej radości.. Kiedy człowiek jest w nieustającym pędzie czas umyka szybko i może dlatego jesteśmy lekko zszokowani, że to już tyle czasu trwa. Czuję, jakby wszystko wydarzyło się przed chwilą, dlatego też doskonale pamiętam każdy moment naszej wspólnej przygody. Ostatnio dużo myślę o tym, co było, co jest, jak będzie a jak powinno być. Niezwykle interesujące jest to, ile czynników musi się na siebie nałożyć, ile sytuacji wydarzyć i dróg zbiec żeby coś mogło zaistnieć. Nam zajęło jedną próbę i dwie butelki wina, żeby się w sobie zakochać i stworzyć zespół. Nazwa padła chwilę potem i podobnie jak wszystko inne dołączyła do fali decyzji podjętych bez najmniejszego zawahania.

Pierwszą płytę (Devils In Disquise) zrealizowaliście w duecie ze Zbyszkiem przy użyciu automatu perkusyjnego. Cechuje ją minimalistyczne, ale pełne transowej energii, wręcz punkowe brzmienie. Do pracy nad drugą Days Of Chaos, uznawanej w wielu recenzjach za Wasze najdojrzalsze dzieło dołączyła znakomita sekcja – Piotr Gwadera oraz Paweł Cieślak. Pozostając dalej rockową alternatywą wkroczyliście śmielej na nowe tereny – pierwotnego rock’n'rolla, bluesa, czy nawet soul. Mimo to niektórzy fani, bardziej identyfikują się z tamtym, drapieżnym debiutem. Jak patrzysz z perspektywy czasu na obydwa albumy?

To są dwa kompletnie różne albumy ale brzmi w nich ta sama nuta, nuta, która charakteryzuje nasze granie – dużo melodii, proste piosenki, czasem drapieżne czasem spokojne. Naszą muzykę kształtują emocje, które nami targają w danym momencie. Dlatego też pierwszy album był bardzo surowy, pełen energii wynikającej z naszego szaleństwa i totalnego entuzjazmu, który nami wówczas zawładnął. Drugi jest po prostu bardziej stonowany, ułożony, dojrzalszy, czyli mający te cechy, które my wtedy nosiliśmy w sobie. Mówimy tu jednak o materiale studyjnym, bo na koncertach takiego rozróżnienia zupełnie nie ma i nie wiem czy kiedykolwiek było zauważalne.

Czy wiesz, że mimo rosnącej popularności crowdfundingu (finansowania społecznościowego) wielu polskich twórców nadal ma opory przed zbieraniem funduszy na swoje projekty przez internet? Wy swój drugi album Days Of Chaos wydaliście dzięki takiemu właśnie wsparciu. Teraz zbieracie na klip. Co mogłabyś poradzić tym, co jeszcze wciąż mają wątpliwości?

Absolutnie nie ma się czego bać. Rozumiem wszelkie wątpliwości ponieważ nam także zajęło mnóstwo czasu podjęcie decyzji natomiast to co wydarzyło się potem przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Przy pierwszym projekcie założony budżet zebraliśmy w niespełna dwa tygodnie.. ta świadomość, że wokół nas są ludzie, którzy chcą wspierać nasze działania i są gotowi nam pomóc na wszelkie możliwe sposoby dała nam potężny zastrzyk energii. Dzięki nim mamy drugi album i to na serio jest fantastyczna rzecz! Teraz zbieramy fundusze na dwa teledyski i promując to postanowiłam napisać zupełnie szczerze jak jest – rynek muzyczny w Polsce nas nie rozpieszcza i jeśli nie masz grubej kasy na koncie albo super dochodowego biznesu to nagle okazuje się, że nie starczy ci na wszystko. Wytwórnie płytowe nie rozdają pieniędzy, koncerty za stawkę to rzadkość, płyty sprzedają się tak jak się sprzedają, a niestety wejście do studia liczone jest w tysiącach. Dobry teledysk tani nie jest, a jak doliczysz jeszcze swój sprzęt to właściwie nie masz na śniadanie. Oczywiście proszę nie zrozumieć mnie źle – to nie jest wylew żalu czy złości, a jedynie próba poradzenia sobie z rzeczywistością. Mówię o niej otwarcie, bo wiem, że wokół nas są ludzie, którzy ten problem rozumieją i razem wspólnie możemy się z nim zmierzyć.

Trudne pytanie. Gdy po raz drugi Wasz album (Days Of Chaos) został wybrany przez fanów Łódzką Płytą Roku poszły niestety po łódzkim środowisku muzycznym szepty, że coś zostało ustawione, ktoś maniakalnie wysyłał smsy, etc… Frekwencja na Waszych łódzkich koncertach przeczy tym zarzutom. Przeczy też stara maksyma, że w branży sukces niekoniecznie przyciąga kompanię… Możesz jakoś się do tego odnieść?

Mogę jedynie powiedzieć, że maniakalnie to namawialiśmy przyjaciół, rodzinę, znajomych, fanów do tego, aby nam pomogli po raz drugi otrzymać tą nagrodę, która jest dla nas bardzo ważna. Udało się po raz drugi, a szepty nas nie interesują, wolimy hałas.

Zagracie 22. października, pierwszego dnia tegorocznej edycji prestiżowego łódzkiego Soundedit Festival. Zaprezentujecie tam premierowe utwory. Czy możesz coś o nich powiedzieć?

Na początku roku postanowiliśmy zrobić sobie małą przerwę bo jednak rok 2014 był dla nas wyjątkowo intensywny – ślub, wydanie płyty, trasa, remont mieszkania… Pomysły snuły się po kątach cały czas, ale dopiero niedawno zaczęły się materializować. Jestem dumna, bo wiele z nich zapoczątkowałam i rozwinęłam osobiście, a było to dla mnie ogromnym wyzwaniem, ponieważ gitary w ręku nie miałam od lat! Zbyszek szybko podłapał temat i tak powstały pierwsze zarysy nowego materiału. Uważam, że Soundedit jest cudowną okazją do skonfrontowania z publicznością naszych nowych pomysłów. Poza tym pojawią się piosenki z pierwszego albumu, które nie gościły ostatnio w naszej koncertowej setliście, a ciekawie będzie je zagrać z pełnym instrumentarium.

Wydarzenie na Facebooku.

Jaki moment z Waszych koncertów najbardziej utkwił Ci w pamięci? Wyobraź sobie, że jesteś wampirzycą i żyjesz wiecznie w świecie, w którym nie ma już niestety muzyki. I ten właśnie moment to jest ta ostatnia rzecz związana z graniem, o której zapomnisz….

Zagraliśmy mnóstwo koncertów i wierzcie mi – w głowie mam całe archiwum zdarzeń. Jest dużo pięknych, emocjonujących chwil, sporo śmiechu, trochę irytacji, absurd też ma swoją półkę. Cudnie się wspomina wszystko i chyba niemożliwością jest wybranie jednej sytuacji. W głowie mam mix – pierwszy koncert w historii zespołu w Bagdad Cafe, Open’er, pierwsza Offsesja w Trójce, koncert na Soundrive Festival w Gdańsku dzień po tym jak Zbyszek mi się oświadczył, koncert na naszym weselu, koncert w Kaliskiej z okazji wydania drugiej płyty.

Tu i ówdzie słychać, że rock’n'roll umiera, a za za jakiś czas, że odradza się – w nowej, ale niepozbawionej pierwotnej energii formie… Gdybyś miała krótko wytłumaczyć współczesnemu siedmiolatkowi czym jest rock’n'roll, tak żeby w niego uwierzył, jakich słów użyłabyś?

Nie sądzę, aby to była kwestia wiary. Tu nie ma czego tłumaczyć, tu trzeba słuchać.

Tak po prostu… Twój głos sprawdza się w bardzo wielu różnych stylistykach – od rockandrollowego pazura, poprzez soul aż do przeróżnych odcieni chill-outowej elektroniki. To z czegoś wynika. Wrażliwość muzyczną kształtują przeżycia z okresu dzieciństwa, dorastania. Pamiętasz te decydujące albumy i utwory?

Jako dziecko uwielbiałam słuchać Queen. Mój tata miał takie fajne pudełko z kasetami i grzebanie w nim to było jedno z moich ulubionych zajęć. Ubóstwiałam oglądać musicale – ‘Hair’, ‘The Sound of Music’, ‘Grease’, ‘Dirty Dancing’ – na zmianę moim ukochanym był John Travolta albo Patrick Swayze. Zaliczyłam korbę na Roxette, było też trochę polskiej muzyki, trochę hip hopu a potem odkryłam Massive Attack, Portishead i Lamb. No i było po mnie.. Chyba od tego momentu tak naprawdę rozpoczęła się moja edukacja muzyczna. Pochłaniałam wszystko, szukałam, sprawdzałam, namiętnie słuchałam, aż wreszcie dorwałam gitarę w swoje ręce. W tym momencie weszłam na zupełnie inny, nowy level. Zaczęłam robić swoje.

Jesteś teraz zaangażowana w kilka projektów – oprócz Little White Lies, współpracujesz m.in. z Hatti Vatti oraz Marcinem Zabrockim. Dajesz sobie radę z tzw. logistyką doskonale, a czy te projekty także wzajemnie przenikają się jeśli chodzi o Twoje twórcze inspiracje? Czy na siebie wzajemnie wpływają?

W muzyce próbowałam już chyba wszystkiego i nie wynika to z mojego zagubienia stylistycznego lecz z czystej ciekawości i potrzeby próbowania nowych rzeczy. Nic tak nie odświeża głowy jak nagła zmiana klimatu! Każdy z tych projektów nastraja mnie inaczej, każdy buduje mój charakter. Jestem kobietą i z natury jestem skazana na skomplikowaną osobowość, dlatego staram się dostarczać sobie całego spektrum wrażeń. Muzyką elektroniczną zajmuję się najdłużej, no i co.. nie ma nic lepszego niż dobre techno :) Z Piotrem HV poznaliśmy się dosłownie 3, 4 miesiące po tym jak powstało LWL i pamiętam jak dziś moją szczękę leżącą z wrażenia na podłodze przed djką jak grał seta. Trafił w mój czuły punkt i tak właściwie zaczęła się nasza współpraca. Dogadujemy się świetnie, jesteśmy przyjaciółmi, uwielbiamy razem grać. Marcina Zabrockiego poznałam osobiście dopiero niedawno. Zadzwonił z propozycją współpracy, zapytał, czy chciałabym go wesprzeć wokalnie na koncertach. Podesłał album do odsłuchu i właściwie po pierwszych kilku kawałkach wiedziałam, że tak, że chcę. Jestem ultra wybredna, jeśli chodzi o piosenki z polskim tekstem, a tu nagle okazało się, że cały jego solowy album jest po prostu prześwietny. Spodobał mi się pomysł śpiewania po polsku.. poczułam wyzwanie, bo przecież nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiłam.

Wyobraź sobie, że znalazłaś walizkę z milionem dolarów. Wiesz, że gdy ją podniesiesz, ktoś na Antypodach wywróci się podczas jazdy na rowerze i potłucze się albo niech tam, może nawet zakończy żywot! Co zrobisz…?

A czy na przykład opcja ‘bez podnoszenia walizki – otwieram ją i wyjmuję zawartość’ wchodzi w grę?

Perfekcyjnie wymijająca odpowiedź ;-) Jesteś na koncertach bardzo energetyczna. Jak to jest, kiedy stoisz na scenie? Patrzysz ludziom w oczy, obserwujesz ich, czy bardziej skupiasz na sobie i zamieniasz się w muzykę?

Raczej nie patrzę ludziom w oczy. Trochę się wstydzę.. Nie wiem czego, ale na przykład często śpiewam z zamkniętymi oczami, łatwiej się wtedy skupiam i czuję się jakoś bezpieczniej chociaż jest to bardzo dziwne, bo przecież nie noszę w sobie obawy przed sceną, a wręcz przeciwnie – dopiero na scenie czuję się kompletna. Nie potrafię chyba tego do końca wyjaśnić. Na pewno lubię, chcę i muszę dawać z siebie energię. To chyba tak naturalnie jest ze sobą powiązane. W trakcie koncertu wytwarzam coś i nie sposób tego utrzymać w środku. Poza tym zawsze przeżywam każdy dźwięk czy słowo. Do tego mam obsesję na punkcie odpowiedniego wyglądu scenicznego, co oczywiście powoli doprowadza do bankructwa mojego męża! Na szczęście udało mi się nawiązać współpracę z ludźmi, którzy projektują ciuchy (NUUN, Bucle) i od czasu do czasu ktoś mi coś pożyczy lub podaruje w prezencie. Wtedy radość moja nie ma końca!

Gdyby zamieniono Cię w instrument muzyczny, a Ty byś mogła go wybrać to w jaki?

Perkusja forever love. To dla mnie jak bicie serca.

Z Kasią Katee Krenc rozmawiał Krzysztof Teodorowicz

Zdjęcia: Fotografie Anita Andrzejczak, Kasia Katee Krenc

Zespół wystąpił 31 stycznia w atmosferycznej, katowickiej Katofonii. Oprócz materiału z wydanego wcześniej dzięki wsparciu MegaTotalnych świetnego albumu Prince Of Pawns K-essence zaprezentowali nowe utwory będące zapowiedzią kolejnej płyty. Ta muzyka brzmi niezwykle intrygująco i zapowiada nowe, bardziej rockowe brzmienie K-essence, oparte niezmiennie o wybitnej klasy songwriting Księżyka.

Nowa muzyka K-essence jest nieco mniej kameralna niż większość kompozycji z Prince Of Pawns. To po prostu doskonały rock balansujący gdzieś między stylistyką indie zanurzoną w melancholijnej psychodelii, a mrocznym gotykiem i okraszonym odrobiną glamowej melodyki ambitnym popem. I choć znamy te utwory tylko z koncertów to już wiadomo, że powinny jak najczęściej gościć w szanujących się rozgłośniach radiowych. Na drugi album czekamy zatem z niecierpliwością.

Obecny skład grupy to:
Bartek Czarno-Księżyk – voc, git,
Krzysiek Kot – drums
Johnny Lid – keys, voc, git
Iwo Nowak – bass

Już w najbliższy czwartek, 26. lutego zespół zagra we Wrocławiu w Art Cafe Kalambur. Polecamy!
Wydarzenie na Facebooku.

Pierwszy album K-essence Prince Of Pawns, wydany przez wydawnictwo Requiem Records jest dostępny w naszym sklepie MegaTunes.pl. Polecamy!

KONKURS. WYGRAJ PRINCE OF PAWNS!

Aby otrzymać jedną z dwóch kopii albumu Prince Of Pawns trzeba wykonać dwa proste zadania:

1. Wymień wszystkie wydawnictwa związane z MegaTotal.pl w których słyszymy kompozycje Bartka Czarno-Księżyka. Odpowiedzi znajdziesz w MegaZinie: Link 1, Link 2, Link 3, Link 4

2. Obejrzyj fantastyczny i kipiący czarnym humorem klip do utworu Suicide a następnie wymień jak najwięcej pokazanych w nim sposobów na efektowne zakończenie swego żywota. I rzecz jasna nigdy nie rób tego w domu ani nawet poza nim! ;)

Odpowiedź wyślij na adres konkurs@megatotal.pl do 15 marca.

Najlepiej panowie opowiedzieli o wyprawie sami na Facebookowym fanpage SJÓN NA KOŃCU ŚWIATA. W międzyczasie zapraszamy do posłuchania muzyki z winylowej EP-ki zespołu NOJS (w zestawie także CD), która do nabycia w MegaTunes, a także w łódzkich Klubokawiarniach DOM, Owoce i Warzywa oraz w sklepie Ale Jazz.

U nas prezentujemy wyprawę w wielkim skrócie! Wszystkie zdjęcia autorstwa Marcina i Kacpra!

Już kilkaset km w nogach ale jeszcze swojskie klimaty - na Ziemi Kłodzkiej :)

Praga to absolutnie nie koniec świata, ale kierunek właściwy ;)

Na opuszczonych czeskich drogach bywa różnie...

Nashledanou Češi und Herzlich Wilkommen...

Niemcy pokonane ale to wcale nie Francja... a Szwajcaria.

Wygląda na to szwajcarscy rowerzyści nie mają problemów ze znalezieniem ścieżek...

Kolejna granica pokonana. Tym razem to już Francja. Trudno się nie zgodzić: thumb up!

Po przejechaniu 2000 km z powodów zdrowotnych od Avignon Kacper musiał odpuścić... Pełen szacun!

...a Marcin przez 1400 km podążał samemu... Hiszpania

Samotność długodystansowca łatwiej znosi się w takich okolicznościach...

Zamiast na Gibraltar gdzie skała (przynajmniej ta znana) jest tylko jedna, ostatecznie Marcin postawił na wyprawę w wysokie góry. 3400 km od domu i 3478 metrów nad poziomem morza... Wierzchołek Mulhacén.

Wyprawa Sjón zakończyła się w Maladze. Trwała 42 dni a znacznie więcej ciekawostek na stronie Facebookowej

SJÓN ZAPRASZA NA KONIEC ŚWIATA

To było niecałe 10 miesięcy temu! Little White Lies opublikowali spot zapraszający do wspierania projektu ich drugiej płyty na MegaTotal.pl

Niespełna dwa miesiące później zespół i jego fani mogli cieszyć się z osiągnięcia celu! Dziś, gdy nowy materiał przygotowywany w łódzkim Hassellhoff Studio jest już prawie gotów, możemy zdradzić, że płyta ukaże się tuż po wakacjach, a jej wydanie poprzedzą dwa single. Pierwszym z nich jest utwór Motionless, który premierowo usłyszymy w całości właśnie sobotę, w Trójce po 16.00! Zaraz potem swoją premierę będzie mieć wideoklip do tej piosenki, wyprodukowany przez ekipę Filminati.

Zapraszamy do słuchania Trójki, a szczególnie w najbliższą sobotę o 16.00!

Konrad Kucz jest znany między innymi ze współpracy z Gabą Kulką, z którą w 2009 roku zrealizował wspólny projekt “Sleepwalk”.

Twórca jest również wspólnie z Wojciechem Appelem i Noviką założycielem nieistniejącej już grupy Futro, której debiutancki album z 2006 r. był nominowany do europejskiej nagrody MTV Awards oraz krajowego Fryderyka.

Konrad Kucz jest także muzykiem znanych i cenionych formacji Prenty oraz Nemezis, których niezwykle oryginalna muzyka wypływa z nieuchwytnie zazębiających się obszarów industrialu, muzyki współczesnej i ambient.

KONKURS!

Dla trzech osób, które w ciągu najbliższych dwóch tygodni (do 6. marca) wesprą jednorazowo najwyższą sumą projekt Kucz/Klake na MegaTotal.pl mamy nagrody w postaci płyt od wydawnictwa Requiem Records! Zapraszamy zatem do wspierania - Strona Projektu.

EP-ka Inqbatora, o której piszemy w jednym z wcześniejszych artykułów i którą w formacie cyfrowym można zamówić w MegaTunes.pl zawiera muzykę niezwykle bogatą w warstwie emocjonalnej. Takie dźwięki prowokują słuchacza do uaktywnienia swojej wyobraźni i dlatego wiadomość, że powstanie wideoklip do utworu “The Spin” jest bardzo obiecująca.

Projekt można wspierać TUTAJ. Autor wystawił w nim atrakcyjne bonusy. Wspierając projekt można zatem znaleźć się na liście podziękowań klipu, jak również otrzymać ekskluzywne materiały z jego produkcji. Są też oczywiście płyty z EP The Spin.

Bardzo cieszy to, że Inqbator zdecydował się zebrać funduszę na realizację klipu przy pomocy społeczności MegaTotal.pl, która już wcześniej zaufała mu finansując nagrania. Co interesujące, realizatorką wideoklipu ma być Weronika Izdebska, niezwykle utalentowana twórczyni mająca na koncie m.in. wideo do utworu łódzkiego artysty Daniela Spaleniaka My Name Is Wind.

Przy okazji premiery clipu zespół ogłosił konkurs:

Ogłaszamy konkurs na najlepsze MEMY związane z klipem. Zasada jest prosta – trzeba zrobić MEMA w jakikolwiek sposób związanego z teledyskiem i wysłać go nam mailem: rabastabarbar@gmail.com. Będziemy je publikować na FB i najlepsze nagrodzimy naszą najnowszą płytą! I tak, wolno się z nas śmiać.

Ponieważ Szepty i Krzyki konsekwentnie kroczą drogą poetyckich wizualizacji swojej muzyki już wkrótce nastąpi premiera kolejnego klipu, zrealizowanego przez tczewskich przyjaciół zespołu, tym razem do piosenki “Niezasłane łóżko”.  Fotoreportaż z planu można obejrzeć tutaj.

Album wydany w formie atrakcyjnego graficznie digipaka, zawierającego zdjęcia i wiersze Artura Szuby można nabyć w Sklepie MegaTunes.pl.

W postaci cyfrowej muzyka z albumu dostępna jest także w MegaTunes.pl oraz we wszystkich dużych sklepach (m.in. iTunes, Muzodajnia) i chmurach, jak Spotify, Deezer, czy Wimp.

Radek tak opowiada o produkcji teledysku: “Teledysk powstał w ciągu jednego dnia, we Wrocławiu. Od samego rana wraz z ekipą filmową “Karuzela” nagrywaliśmy ujęcia przy stadionie miejskim, na dachu Renomy, na ulicy Świdnickiej oraz w parku w okolicach Galerii Dominikańskiej. Ciekawa historia przydarzyła się na dachu Renomy, gdyż odwiedzili nas panowie ochroniarze i zażyczyli sobie licencji na kręcenie filmów. Nie mieliśmy takowej więc operator udał się do dyrekcji i po pół godzinie oczekiwań udało się dokończyć zdjęcia w tym miejscu.”

Album Radka Taracha “Pierwszy krok” zawierający oprócz utworu “Przed siebie” także 5 innych nagrań ukaże się już w listopadzie i będzie 75. wydawnictwem w katalogu MegaTotal.pl

Grzegorz Ciechowski, był przez wiele lat mieszkańcem Targówka. Na początku roku serwis targowek.info wyszedł z pomysłem upamiętnienia tego wielkiego atysty poprzez nadanie jego imienia miejskiemu obiektowi zlokalizowanemu w tej właśnie dzielnicy. Zebrano więc podpisy i już we wrześniu Rada Warszawy przegłosowała stosowną uchwałę.

Otwarcie Skweru nastąpi w sobotę 19. października. Uroczystość uświetnią swoim koncertem MegaTotalne formacje iNNi oraz Szepty i Krzyki, obie utworzone przez Artura Szubę, poetę i muzyka a zarazem wielkiego fana Grzegorza Ciechowskiego. iNNi wydali swój album Neonowa dla MegaTotal w 2009 roku. Szepty i Krzyki zaś kilka miesięcy temu zaprezentowały światu muzyczny album wraz z tomikiem poezji, w wielu momentach nasycony atmosferą twórczości G.C.

Na koncercie oba zespoły wykonają szereg coverów Republiki, a także adaptacje wierszy Ciechowskiego, między innymi “Mszy Niedzielnej”.

Uroczystość rozpocznie się 19.10 o godzinie 17.00 u zbiegu ulic Kondratowicza i Wincentego w Warszawie. Zwieńczeniem koncertów będzie pokaz ognia w wykonaniu Teatru Mantra.

Strona organizatora

Wydarzenie na Facebooku