Tu można kupić bilety i karnety.
Uwaga! Bilety i karnety do nabycia także w Klubie DOM. Łódź, ul. Piotrkowska 138 / 140.
Wydarzenie na Facebooku.

W niedzielę 30 sierpnia ubiegłego roku, każdy kto w nocy lub nad ranem opuszczał teren Off Piotrkowska miał poczucie, że uczestniczył w czymś naprawdę wyjątkowym. Koncerty i towarzyszące im wystawy oraz wydarzenia trwały od sobotniego popołudnia aż do świtu. Festiwal zachwycił muzyczną różnorodnością twórców, których w niedefiniowalny słowami i gatunkami sposób połączyły industrialny klimat Łodzi oraz wspólna wszystkim pasja do nieskrępowanych poszukiwań bez oglądania się na fochy machiny mainstreamowych mediów. Tu można zapoznać się z relacją z ubiegłorocznej edycji, której ozdobą był koncert legendarnej brytyjskiej formacji The Fall.

W tym roku organizatorzy, ekipa klubu Dom z Łodzi oraz agencja Distorted Animals booking, mimo ograniczonego budżetu zgromadzili zdumiewająco bogaty i ciekawy line up. Zapowiada się to fantastycznie od piątku do niedzielnego poranka, na wszystkich trzech scenach! Warto już teraz rezerwować noclegi w Łodzi w ostatni weekend sierpnia. Oto prezentacja artystów DOMOFFON 2016. Post punk, indie rock, industrial, Berlin techno, minimal, experimental, międzygatunkowe hybrydy… Kultowe gwiazdy sceny niezależnej, muzyczni autsajderzy, debiutanci – wszystko tam zabrzmi, wszyscy się tam pojawią. Lećmy alfabetycznie. I od razu info – kiedy grają…

===

ANJA KRAFT (Sobota, 27.08, godz. 22.00, Scena Galeria Off)

„Královna temného techna” – zapowiadał jej występ jeden z klubów w czeskim Brnie. Ona sama mówi: – Zawsze ciągnęło mnie w stronę mroku i głębi. Wychowana na brzmieniach progressive i trance Anja Kraft jest jedną z czołowych postaci warszawskiej sceny klubowej – imprezy organizowane pod szyldem Electrified regularnie goszczą w takich klubach jak Nowa Jerozolima, 1500m2 do wynajęcia czy Luzztro. Jeśli macie ochotę na chwileczkę głębokiego zapomnienia, nie przegapcie jej wizyty na Domoffonie. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

BETTER PERSON (Sobota, 27.08, godz. 22.00, Scena Klub DOM)

Pamiętacie jeszcze zespół Kyst, zawiązaną w Norwegii rodzimą nadzieję indie-folku sprzed kilku lat? Jeden z frontmanów Tomasz Biliński wypłynął na międzynarodowe wody jako Coldair. Drugi – Adam Byczkowski – po okresie przygód m.in. z luminarzem kanadyjskiej sceny indie Seanem Nicholasem Savage’em także zaczyna pokazywać się na świecie na własnej łodzi, za port macierzysty mając Berlin, za banderę – tamtejszą wytwórnię Mansions and Millions, a za imię na burcie – Better Person.

Rozkaz: „cała wstecz!”, w sam środek lat 80. Ku rozczulająco oldskulowym syntezatorom, prostym automatom perkusyjnym, niepozwalającej się podnieść z łóżka melancholii w duchu Sade i obnażonym emocjom rodem z nurtu new romantic. Ten smutas jest w swej dziedzinie tak dobry, że wcale nie będziecie mieli ochoty go pocieszać. Usiądziecie po prostu o świcie przy stoliku i zasłuchani, zapatrzeni, wydmuchniecie dym ku bladnącym kolorofonom i zanucicie cicho z Adamem: „all that I have is a sentiment…”. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Projekt Byczkowskiego jest często porównywany do twórczości kultowego avant popowego artysty Arthura Russela, trochę niezasłużenie. W podobny sposób scala on delikatność wczesnego R&B lat 80′ z chłodniejszym powiewem gotyckiej mistyki, aczkolwiek robi na swój indywidualny sposób. “Sentiment” to ekspresja duszy, łagodnej być może jak dźwięki Russela, ale od delikatności jednak dalekiej. Byczkowski spokojnie spogląda tu na źródła swej muzycznej melancholii a jednocześnie pewnie przebija schematy gatunkowe łącząc w niezauważalny sposób odległe dźwiękowe przestrzenie. [źródło: www.undertheradarmag.com]

===

BLUSH RESPONSE (Sobota, 27.08, godz. 23.00, Scena Galeria Off)

Który to już Amerykanin próbuje swych sił w Berlinie i któremu to już muzyczna stolica Europy (sorry, Londyn!) otwiera głowę na nowe idee i prądy? Joey Blush zaczynał kilka lat temu od dość szablonowego EBM, by na płycie „Tension Strategies” (2013) odejść od electro-industrialnej ortodoksji i pogrzebać a to w dubstepie, a to w postpunku, a to w klimatach bliskich Nine Inch Nails. – Uwielbiam industrial, ta muzyka ma w sobie mrok, który niezmiennie mnie fascynuje, ale nie chcę powtarzać tego, co już zostało zrobione – tłumaczył wtedy.

http://youtu.be/2wAqUDdn3rU

W Berlinie Blush klubowo się rozbisurmanił, zaprzyjaźnił się i koncertował z innymi stacjonującymi tam rodakami – z postpunkowej rewelacji The Soft Moon (przygotował też dla nich remiks), aż w kwietniu wydał instrumentalny album „Reshaper” – z muzyką wciąż raczej utrzymaną w barwach nocnych, ale znacznie bardziej eksperymentalną i wielowymiarową. Amis go home? Amis go Dom. Domoffon. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Joey Blush: Komputery są obecnie niezbędnym elementem nagrania i produkcji muzycznej i już zawsze pozostaną. Wygoda i elastyczność jaką daje DAW (Digital Audio Workstation) po prostu deklasuje inne techniki rejestracji dźwięku. Sztuka polega jednak na tym żeby nie przegiąć i pozostać w tym wszystkim szczerym twórcą, człowiekiem. Są zawsze złe i dobre drogi. Kiedy komputer staje się remedium na brak kreatywności zaczyna się problem. A jednocześnie nie trzeba grać na instrumencie by tworzyć wartościową muzykę. Tym instrumentem może być komputer. Jestem zatem fanem wszelkiego rodzaju oprogramowania muzycznego, głównie za nieskończoność opcji jakie oferuje. Uwielbiam jednak ten rodzaj fizycznej więzi z żywym instrumentem, którego żaden software wciąż nie jest w stanie zapewnić. Kiedyś pewnie tak się stanie i wtedy na pewno z tego skorzystam, łącząc analogowe z cyfrowym.
[źródło: www.idieyoudie.com]

===

CHICKS ON SPEED (Sobota, 27.08, godz. 19.30, Scena Główna plenerowa)

Mistrzynie kiczowatego alternatywnego popu? Eksperymentatorki parodiujące różne nurty muzyki i sztuki? Żeński kolektyw artystyczno-feministyczny? Chicks On Speed w przyszłym roku świętować będą 20. urodziny, a dziennikarzom ten fenomen wciąż wymyka się. Od początku zresztą nie mieli z nimi łatwo, bo Chicks On Speed powstał w głowach dwóch studentek monachijskiej ASP (Australijki i Amerykanki) jako grupa fikcyjna – były już koszulki, okładki kaset i płyt, ale żadnej muzyki, a założycielki w dodatku udawały w klubach didżejki, odtwarzając przygotowane wcześniej nagrania.

Kilka lat później Chicks On Speed płynęły już na samym szczycie wznoszącej fali electroclashu, gatunku zrodzonego z połączenia electro, popu i punk rocka. Ale jeśli Chicks On Speed są dziś ikoną, to wcale nie dlatego, że miały przemożny wpływ na to, jak brzmiała muzyka w pierwszych latach tego stulecia, ale dlatego, że od początku muzyka była równie ważnym składnikiem ich działań co wideo, projektowanie ubrań, działania happenerskie czy wideo. Ich nieprzewidywalne koncerty-performance’y oglądali zarówno bywalcy MoMA czy Tate Modern, fani Red Hot Chili Peppers (którzy zresztą dziewczyny chóralnie wybuczeli) czy, jak ostatnio, publiczność słynnego berlińskiego teatru Volksbühne.

Co pierwsze ekscentryczki electroclashu zaprezentują w Łodzi? Urządzą mały pokaz mody? Będą, jak kilka lat temu w Warszawie, grać na maszynach do szycia? A może namalują piersiami obrazy? Nie wiemy. I pewnie do końca nie wiedzą też tego same artystki. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Warto dodać, że kreują również wiele pobocznych projektów, w których uczestniczą również inni, zaproszeni artyści. Jednym z tych projektów jest Voodoo Chanel, grupa performatywna okreśająca swoje działania jako “Elektronikę Nowych Światów”, “Odmienne Stany Świadomości”, “Tranceformance” czy “Antyczny Futuryzm”. Melissa Logan: Voodoo Chanel jest niezależną formacją która może egzystować w ramach Chicks On Speed, ale także żyć własnym życiem. Przykładem jest organizwany przez nas festiwal voodoo. Voodoo Chanel założono w Abidjanie, stolicy Wybrzeża Kości Słoniowej.

http://vimeo.com/137476728

Logan: W 2010 roku zaangażowali się w ten projekt Nadine Jessen z Kampnagel Theater w Hamburgu, Shaggy Sharoof – gwiazda muzyki pop z W.K.S. Całość wyewoluowała jako część większej akcji zainicjowanej przez reżyserów teatralnych Gintersdorfera i Klaßena, którzy zaprosili wielu artystów do afrykańskiej stolicy. Wielu utalentowanych ludzi z którymi wtedy pracowałyśmy sprawiło, że o projekcie wkrótce zrobiło się głośno w całym mieście. Symbol Voodoo Channel odkryłygdzieś śmy na miejscowym rynku. To nie było graffitti, było po prostu namalowane. “Ukradliśmy” je na swój własny użytek.

Voodoo jest religią, formą wiary. Wiara jest częścią ludzkiego życia, bez względu na to w jakie bóstwa wierzysz, czy też jesteś ateistą. Moda jest czymś podobnym w naszym życiu – może kompletnie ją ignorować, ale i tak zawsze będzie obecna.
[źródło: www.schirn.de]

===

DAX J (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 2.00, Scena Galeria Off)

Jedna z jego epek nosi tytuł “Sephora”, ale nie liczcie na atmosferyczne pachnidełko. Wsłuchując się w bit pulsujący dwa-trzy razy sekundę, zanurzając się w zimnych przestrzeniach dalszych planów, zachwycając się, jak teutońska wręcz mocarność przenika się z parkietową lekkostrawnością, zgadujemy, że Dax J nie może tworzyć nigdzie indziej niż w Berlinie. I tak jest w istocie, choć ten producent, didżej i właściciel wytwórni Monnom Black pochodzi z Londynu – co zresztą słychać w jego dawniejszych nagraniach, zdradzających pacholęce uwielbienie dla drum’n’bassu i rave’u.

Wydany w zeszłym roku, już po zwrocie ku techno, album „Shades of Black”, który wszedł nawet na szczyt listy najlepiej sprzedających się płyt w Juno, najważniejszym internetowym sklepie z muzyką elektroniczną, katapultował go o kilka klas rozgrywkowych i rozrywkowych wzwyż. Przed rokiem Dax J grał na Glastonbury, w tym dyrygował wielotysięcznym tłumem na holenderskim festiwalu Awakenings. Załóżcie na nogi wygodne buty, do serca weźcie maksymę z tytułu kawałka Dax J – „Wir Leben Für Die Nacht” – i wbijajcie pod didżejkę! [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Dax J: Myślę, że kluczem do tego co dotychczas udało mi się osiągnąć nie są jakieś specyficzne, zwrotne momenty ale niezmienne podejście i szacunek do ciężkiej pracy, długie godziny w studiu i wiara że mogę przełożyć na dźwięki wszystko co urodzi się w mojej głowie, bez względu jak nieosiągalnym się wydaje. Nic nie zastąpi ciężkiej pracy i dlatego tak często znikam w studiu, szlifując swoje umiejętności często nawet wbrew własnemu poczuciu komfortu. Nawet kiedy czuję, że już nie pracuję efektywnie wciąż próbuje iść do przodu. Mogę sobie na to pozwolić bo muzyka jest moją pasją. Czasem gdy nie ma mnie w studiu dłużej niż dwa dni zaczynam czuć się winny i muszę znaleźć od razu nowy pretekst by tam wrócić.
[źródło: www.okkana.com]

===

DEMOLKA (Piątek, 26.08, godz. 23.15, Scena Klub DOM)

W kategorii zespołów o nazwach znaczących – dziesięć punktów na dziesięć. Ten duet to kolejne cudowne dziecko łódzkiej sceny, choć założone przez muzyków całkiem już dorosłych (przynajmniej metrykalnie). Dziewczyna Rakieta – choć na scenie zachowuje się raczej niczym Pająk Karateka – to obdarzona ostrym głosem z wyrazistą, nowofalową manierą wokalistka, którą niektórzy mogą pamiętać z Protoplazmy czy Mikrowafli. Procesor Plus to klawiszowiec 19 Wiosen, jeden z najbardziej zapracowanych didżejów Grupy Wyszehradzkiej oraz, co w tym wypadku najważniejsze, filar polskiej sceny electropunkowej.

Na debiucie sprzed czterech lat Dziewczyna Rakieta, przy mocnym, tanecznym i uwodząco melodyjnym syntezatorowym akompaniamencie Procesora, snuła ubraną w szaty science-fiction opowieść o walce o człowieczeństwo, miłości i seksie, dążeniu do wolności i lęku przed śmiercią. Gdzie Rakieta wystrzeli na nowej płycie? Odpowiedź już na Domoffonie. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

DENA (Piątek, 26.08, godz. 18.00, Scena Główna plenerowa)

W czasach gdy krytycy i dorastająca generacja europejskiej recesji zachłysnęli się anty-materialistycznym przekazem “Royals” Lorde, niejaka Denitza Todorova, znana jako DENA, zgłębiła znacznie wcześniej ten wątek… W odróżnieniu od piosenki z Antypodów singiel bułgarki Cash, Diamond Rings, Swimming Pools porusza temat z bardziej intensywną pulsacją i jednocześnie bez wątpliwości, że bieda może być “cool”. Raczej nie może. Osobowość wokalistki i doskonała, berlińska produkcja debiutanckiego albumu Deny Flash każą jednak wierzyć, że na scenie Domoffonu zaprezentuje się w całej pełni zaprezentowanego na krążku bogactwa brzmień.

===

FORMACJA CMENTARZ (Piątek / sobota, 26.08, godz. 1.45, Scena Klub DOM)

Gdyby black metal był hip-hopem i miał wyczucie autoironii, brzmiałby jak Formacja Cmentarz. W przebojach składu z warszawskiego Grochowa krew tryska wszystkimi otworami, mordercy są od razu nosicielami wszelkich zboczeń, a Bóg nie ma białej brody św. Mikołaja. Ale teksty to nie wszystko – Formacja Cmentarz nie cieszyłaby się dziś statusem legendy undergroundu, gdyby nie hipnotyzująca, psychodeliczna muzyka oraz melodeklamowany, kaznodziejski rap Reprezentanta Śmierci, jednego z najoryginalniejszych głosów w całym polskim hip-hopie. Oprócz klasyków z albumu „W obliczu śmierci” na Domoffonie nie zabraknie mrożących krew w żyłach kawałków z szykowanej bodaj już od dekady płyty „Nekropolia w porze nocnej”. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Powstająca aktualnie płyta – “Nekropolia W Porze Nocnej”; wzbudzała kontrowersje już na wiele miesięcy przed wciąż oczekiwaną premierą, głównie za sprawą utworu “Ojcze Nasz”, którego fragment tekstu opublikowany został na grogra.com w Święta Bożego Narodzenia. Reprezentant Śmierci: Zapewniam wszystkich, że nie będzie to jedyny utwór wzbudzający kontrowersje. Wracając do Ojcze Nasz, to naprawdę wielu ludzi przyznało nam racje, po zapoznaniu się z naszymi argumentami. Premiera utworu odbędzie się w Święta Zmartwychwstania Pańskiego w roku bieżącym. Jak tu wielbić imię boga, gdy jest nim skurwiały tyran…
[źródło: www.hip-hop.pl]

===

HOSZPITAL (Piątek, 26.08, godz. 14.00, Scena Główna plenerowa)

Muzyka: gitarowa. Język: polski. Teksty: bezpośrednio roztrząsające emocjonalne galimatiasy autora. Nie, na Domoffonie nie zagra zespół na literę C. Nie zagra też zespół na literę H. To znaczy – zagra, ale nie ten od pluszowego misia. Jeśli już porównywać poznański Hoszpital do innego polskiego składu, to raczej byłaby to łódzka grupa Bruno Schulz sprzed kilku lat.

Lider i wokalista Michał Bielawski nie boi się ani szeptu, ani vibrata, ani teatralnej niemal ekspresji, a zespół, choć operuje w formacie klasycznego rockowego tria i dobrze czuje się w formacie zwrotka/refren, to ma głowę otwartą na brzmieniowe i rytmiczne eksperymenty. „Hoszpital nie jest już nieśmiałym kochankiem szturmującym serca dziewczyn melancholią i wierszami Bursy, ale rozgorączkowanym tancerzem na smutnym disco” – napisali sami o sobie przy okazji wydania wiosną drugiej płyty „Horor”. Zatańczymy? [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

KASECIARZ (Sobota, 27.08, godz. 14.00, Scena Główna plenerowa)

Głodny/a? Weź kawał melodyjnego kalifornijskiego surf rocka, dodaj dużo – koniecznie nieumytych! – grunge’owych przesterów i rozstrojeń, mieszaj w średnio skoordynowany sposób, dorzucając psychodeliczne jagody z jaskiń w Appalachach (wiemy, że jagody nie rosną w jaskiniach, ale to naprawdę nie ma żadnego znaczenia). Na koniec dopraw do smaku naturalnym aromatem o smaku nowosądecko-krakowskiego dziadostwa i spożywaj na gorąco. Ale zamiast się męczyć, wybierz się na koncert Kaseciarza, jednego z większych rock’n’rollowych odkryć na polskiej scenie. Wyrosło ono z jednoosobowego projektu Macieja Nowackiego, który po nagraniu debiutu „Surfin Małopolska” poszerzył skład do tercetu.

Furorę wśród garażowców starszych i młodszych zrobiła płyta inspirowana serialem „Renegat” płyta “Motörcycle Rock And Roll”. Tzw. fanbejs poszerzył jeszcze ubiegłoroczny album „Gay Acid”, koncept album opowiadający o rzekomych losach muzyka amerykańskiego zespołu DuVraine Connection z lat 70. Morał z historii snutej na płycie brzmi: „nie należy ufać szamanom z telegazety”. Dlaczego? Sprawdźcie organoleptycznie. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Maciej Nowacki: Łukasz i ja jesteśmy wielkimi wielbicielami Manowara, więc możliwe, że kiedyś to zrobimy. Ale do tego dodałbym taki przypisek, że nie jestem fanem całej twórczości Manowara – tylko do ostatniej płyty, na której występował Ross the Boss – pierwszy gitarzysta Manowar, który był zajebistym ziomkiem, a wcześniej występował w The Dictators. Miał poczucie humoru, więc cały Manowar też je miał. A kiedy odszedł Ross oni chyba zaczęli wierzyć, że to co oni robią – że tak jest naprawdę. I potem były już utwory w stylu modlitwa wojownika…
[źródło: www.noisey.vice.com]

===

KOBOSIL (Piątek / sobota, 26.08, godz. 3.00, Scena Galeria Off)

Nigdy nie byliście w berlińskim klubie Berghain? Ta najsłynniejsza imprezowa rosiczka Europy zwykła połykać ofiary w czwartek i wypluwać ich zmiędlone ciała w niedzielę. A może po odstaniu swojego w kolejce odbiliście się od kapryśnych selekcjonerów? Otrzyjcie łzy i zróbcie sobie Berghain w Łodzi za sprawą Maxa Kobosila, genialnego dziecka tego klubu (od ledwo pełnoletniego bywalca do rezydenta) i jednej z nowych gwiazd działającej przy Berghain wytwórni Ostgut Ton.

Jak inni berlińscy goście Domoffonu, 25-latek penetruje brzmieniowo ciemną stronę Księżyca, ale jego kompozytorska wszechstronność imponuje: obok hipnotycznego techno o zabójczej mocy nagrywa też utwory utrzymane w eksperymentalnym duchu starego industrialu, chętnie zapuszcza się w pełne tajemniczych dźwięków krainy ambientu i noise’u czy syntezatorowych brzmień rodem z elektroniki nietanecznej sprzed ćwierćwiecza. Najlepiej przekonać się o tym, słuchając wydanego w styczniu debiutanckiego longplaya „We Grow, You Decline”. My nie upadamy, ale jeśli chodzi o Kobosila, analitycy faktycznie mówią o ostrej tendencji wzrostowej. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Kobosil: Gdybym produkował jedynie przyjazne parkietom techno nie czułbym się się spełniony artystycznie. Ludzie innych pokoleń i scen mogą upraszczać, że to bardzo prosta muzyka – parkiet, trans i prochy. Zawsze chciałem wyjść ponad te wyobrażenia. Inspiracja? Jako przykład podam niezwykłą twórczość Alva Noto – tak jak ten włoski artysta zmierzam do tego by wnieść element artyzmu w ten hedonistyczny świat. Alva Noto jest prawdziwym artystą – jego muzyka jest czystą kreacją. Jest także bardzo wybredny jeśli chodzi o występy – Noto często gra dla siedzącej widowni. (…) Chcę tworzyć więcej jeszcze lepszej muzyki. To mój największy cel. Również muszę ostrożnie wybierać miejsca, w których występuje poza Berghain. Mam to szczęście, że moja publiczność to ludzie inteligentni, doceniający to co staram się robić i jeśli zacznę rozdrabniać się dla przypadkowego tłumu na wielkich festiwalach to bardzo szybko może się zmienić na gorsze. [źródło: www.xlr8r.com]

===

KOPYTA ZŁA (Piątek, 26.08, godz. 22.45, Scena Klub DOM)

Ich debiutancki album Kopyta zła jest formalnym eksperymentem, żonglującym konwencjami i gatunkami słuchowiskiem opartym na noweli „Metzengekrstein” Edgara Allana Poe. Kopyta zła to duet. Joanna Szumacher wydaje kasety, organizuje koncerty, tworzy dzieła wizualne. Paweł Cieślak jest multiinstrumentalistą (m.in. Fonovel, TRYP, Little White Lies) specjalistą od analogowego instrumentarium elektronicznego oraz producentem odpowiedzialnym za wiele doskonałych albumów łódzkiej i nie tylko sceny alternatywnej. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Paweł Cieślak, mieszając muzyczne gatunki, stworzył kolaż melodii różnorodnych i absorbujących – pop przeplata się z techno, elektroniczne dźwięki syntezatora midi współgrają z rozstrojonym brzmieniem pianina. W przypadku samej treści „Kopyt zła” istotną rolę odgrywa warstwa tekstowa. Joanna Szumacher, tworząc słuchowisko i przedstawiając historię Ferdynanda i jego konia, oparła treść na noweli Edgara Allana Poego „Metzengerstein”. Styl narracji, jednostajny, spokojny, trzymający się z dystansem do wydarzeń w opowieści, oddaje również głos koniowi, by ten przedstawił swoje uczucia, emocje i własny punkt widzenia. [źródło: Requiem Records]

===

KRÓL (Piątek, 26.08, godz. 16.30, Scena Główna plenerowa)

Do 2015 roku podpora duetu UL/KR z którym wydał dwa albumy oraz trzy solowe płyty dla trójmiejskiej wytwórni Thin Man Records. Jego wyrazisty styl zainteresował wytwórnię Kayax, z którą już jako Król dwa solowe albumy, w tym tegoroczny Przez sen. Posiada własny, rozpoznawalny od pierwszych sekund styl, świadomie balansujący na granicy kiczu, zjednujący mu jednych i odstraszający innych, ale zawsze zwracający uwagę.

Brzmienie solowych płyt Króla zakotwiczone jest w, niedawno jeszcze wstydliwych, latach osiemdziesiątych: znajdziemy tutaj brzmienia syntezatorów, przetworzone sample przeróżnych instrumentów (na przykład saksofonu, który przez wiele lat był tabu w muzyce alternatywnej). Nie usłyszelibyśmy tego, gdyby nie charakterystyczna przestrzenna produkcja, która kojarzy się trochę z najnowszymi przebojami muzyki alternatywnej, trochę z brzmieniem starych kaset. [źródło: Filip Lech, culture.pl]

Król jest na tej scenie postacią osobną. Wbrew modom miesza rozmaite tradycje i estetyki. W przeciwieństwie do Kamp! czy Rebeki nie boi się otrzeć o obciach. W kontrze do młodzieży z Xxanaxxu czy The Dumplings śmiało i świadomie nurza się w staromodnych brzmieniach. No i w odróżnieniu od większości z nich śpiewa po polsku. [źródło: Robert Sankowski, Gazeta Wyborcza]

===

KURWS (Piątek, 26.08, godz. 15.15, Scena Główna plenerowa)

Chluba i chwała wrocławskiej sceny alternatywnej. Zresztą nie tylko wrocławskiej, bo w ciągu siedmiu lat intensywnej działalności The Kurws zjeździli całą Europę i wyrośli na – nie bójmy się tego słowa – polski towar eksportowy. Z miejscami do koncertowania kłopotów nie mają, bo równie dobrze gra im się na skłotach, co festiwalach jazzowych. Ekscytujące zabiegi na perkusję, gitarę, bas i saksofon w ich wykonaniu mają w sobie coś z pokazów iluzjonistycznych. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Ich nonkomformistyczne i prowokujące oblicze obrazuje muzyka brzmiąca jak John Zorn odgrywający najbardziej klasyczne numery Minutemen. Zdając się na dość szorstką współgrę perkusji, gitar i saksofonu Kurws wydobywają z tego pozornie ograniczonego instrumentarium zdumiewające dźwięki. Poprzycinane i hałaśliwe riffy oraz motywy, pełne zakrętów i zmiennego metrum oraz nieustanna zabawa rytmem prowokują pytanie: czy to łatwiej przyswajalna muzyczna awangarda czy też po prostu szalony punk? [źródło: www.prefixmag.com]

===

LAKKER (Piątek / sobota, 26.08, godz. 01.00, Scena Galeria OFF)

- Uwielbiamy brać elementy z rozmaitych gatunków muzycznych, by sprawdzić, jak zabrzmią w kontekście tanecznej elektroniki – deklaruje irlandzki duet. I z tej deklaracji wywiązują się kapitalnie. Ot, choćby na ostatnim albumie „Tundra”, na której techno, zakorzenione gdzieś w szlachetnej tradycji „inteligentnej muzyki tanecznej” spod znaku Aphex Twina, miesza się z inspiracjami natchnioną muzyką chóralną mistrza „nowej duchowości” Arvo Pärta, mrocznym drum’n’bassem rodem z nagrań legendarnej wytwórni No U-Turn czy nieszablonowymi pomysłami giganta noise’u Merzbowa.

Zresztą członkowie Lakker też mają nieszablonowe pomysły – wydana w tym roku EP-ka Struggle and Emerge bazuje na archiwach niderlandzkiego Instytutu Audiowizualnego i współczesnych nagraniach terenowych, a opowiada o stosunkach Holendrów z ich najważniejszym sąsiadem – wodą. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Temat “Holendrzy i ich woda” został zaprezentowany duetowi jako część narodzonej w Holandii inicjatywy RE:VIVE, w której współcześni artyści bazując na udostępnionych im przez archiwum państwowe kronikach tworząc zupełnie nową jakość, nadając świeży oddech zatrzymanej w kadrach przeszłości. Dzięki tej współpracy poznajemy nieodkryte wcześniej archiwa a jednocześnie zmienia się nasze postrzeganie historii. [źródło: www.beeldengeluid.atavist.com]

===

ŁONA, WEBBER & THE PIMPS (Sobota, 27.08, godz. 16.30, Scena Główna plenerowa)

Ten hałas, co bezsprzecznie jeszcze umie przyk…ć/ choć już mniej orbi, już bardziej urbi – rymuje na nowej płycie Nawiasem mówiąc Łona. Rzeczywiście, u ulubionego rapera wszystkich wykształciuchów hałas wciąż jest i łapy same wznoszą się do machania nad głową (zwłaszcza przy takich podkładach Webbera). Ale są tu też opowieści mężczyzny, który posadził drzewo i spłodził syna, utyskiwania na masową rozrodczość wśród znajomych i na niemożność spokojnego oddania się lekturze prasy i książki.

Wszystko to oczywiście we właściwym Łonie wysoko-niskim, błyskotliwym i zegarmistrzowsko precyzyjnym stylu. I w tym stylu rapujący prawnik ze Szczecina stawia Polsce diagnozy trafniejsze niż opasłe raporty think tanków: Gdyby nie, k…a, klęska po klęsce/ gdyby oni na górze mieli przeżyć za moją pensję/ gdyby nie te Ruski, gdyby nie te Żydy/ cały mój kraj zamknięty w gdyby. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Łona: Oczywiście, taka specyfika naszego narodu, społeczeństwa, genów. Gdy Amerykanie słyszą pytanie: „co słychać?”, odruchowo odpowiadają: „jest świetnie”. Z kolei my z miejsca zaczynamy narzekać na pogodę czy na zdrowie. W gruncie rzeczy nie ma w tym nic złego, taka konwencja. [źródło: www.entertheroom.pl]

===

NIEMOC (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 00.30, Scena Klub DOM)

Eksperymentalny skład z Zielonej Góry łączący atmosferę post rocka z wyraźnymi wpływami new wave, gdzie mrok lat 80′ spotyka krautrock i ambient. Na Domoffonie zagrają już po koncertach na słynnym węgierskim Szigecie (to efekt wygrania konkursu wśród polskich dziennikarzy muzycznych na festiwalu Spring Break) i katowickim OFF-ie. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

R.R.: Wydaje mi się, że wpływ na to, że nasza muzyka jest trudna do określenia, eklektyczna, ma to, że choć siedzimy w tej samej galaktyce muzycznej, to każdy z nas trochę innych rzeczy słucha, więc też każdy wprowadza do zespołu nieco inne elementy. Ja lubię z jednej strony różne eksperymentalne brzmienia, elektronikę i noise, a z drugiej też indie czy nawet hip-hop, a to dość szerokie spektrum. A jeśli chodzi o grę na gitarze, to największy wpływ miał na mnie shoegaze.

M.D.: Co do moich riffów, co druga osoba, która ich słucha, mówi „to brzmi trochę jak Foals” (śmiech). Myślę, że z zespołów którymi mogę się inspirować, to właśnie Foals jest tym, który najbardziej wpływa na to, jak gram. Bardzo trafia do mnie ich muzyka.

F.A.: Ja wyszedłem w zasadzie z jazzowego backgroundu, w gimnazjum zainteresowałem się oldschoolowym hip-hopem, który swoje korzenie ma w Nowym Jorku lat osiemdziesiątych i stamtąd już blisko do nowojorskiej sceny post-punkowej, New- i no-wave’u… strasznie dużo tego, z różnych zresztą stron.
[źródło: www.stronaokulturze.pl]

===

OMAR SOULEYMAN (Piątek, 26.08, godz. 21.00, Scena Główna plenerowa)

Omar Souleyman nie ustaje w wysiłkach, aby jego nieokiełznane dźwięki imprezy spod znaku dance były znane w każdym zakątku świata, jednocześnie będąc bardzo dumnym z faktu, iż niedawno wystąpił na koncercie z okazji rozdania Nagrody Nobla. Pochodzący z regionu Hasake w Syrii, Omar wyrobił sobie markę śpiewając przez lata na imprezach weselnych, urodzinach, chrztach, eventach firmowych, i innych tego typu uroczystościach, przyjmując zaproszenia od wszystkich mieszkańców regionu: Muzułmanów, Chrześcijan, Kurdów, Irakijczyków, Syryjczyków, Asyryjczyków.

Swoim głosem i stylem stał ponad podziałami, dopasowując utwory i teksty w taki sposób, aby wszyscy czuli się tak samo szczęśliwi. Owocem tamtych imprez były setki kaset magnetofonowych najpierw rozdawanych jako pamiątki, następnie dystrybuowanych wzdłuż regionu oraz w innych krajach arabskich. Pomimo, tego, że świat uparcie kojarzy Omara z niekończącą się w jego ojczyźnie wojną, jedyna rzeczą, którą on nieustannie daje w zamian jest Miłość. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Gdy zaczynałem jako muzyk weselny, nigdy nie sądziłem że będę w stanie śpiewać gdziekolwiek poza Syrią. Zwłaszcza dla publiczności która nie rozumie moch słów. W 2007 roku amerykański label Sublime Frequencies wydał jego wcześniejsze nagrania co wsparte trasą po Europie, Kanadzie i Australii (udało się mu otrzymać wizy) nadało tej muzyce kultowy status w kręgach niezależnej world music.

Souleyman nie mieści się w żadnej ze stylistycznych szuflad kultury zachodniej. Jego arabskie piosenki nie mają wiele wspólnego z tą odmianą world music jaką usłyszeć można na grillach czy piknikach ani też w rave’owych playlistach radiowych. Jego wyjące i świdrujące brzmienia keyboardu, pulsujące syntetyczne beaty i gardłowy wokal oddają hołd stylistyce dabke, bliskowschodniej odmiany grupowego tańca popularnej zwłaszcza na weselach i podobnych uroczystościach. Potrafią odczuwać moją muzykę i rytm – tak Omar mówi o swej nowej, zachodniej publiczności. Jestem z tego dumny i szczęśliwy że moge im to dać. Niewielu arabskich czy syryjskich muzyków ma możliwość grania poza granicami regionu.

Jeśli kiedyś sytuacja w Syrii uspokoi się i powróci do normalności powrócę tam by grać znów na weselach. Przypominają mi stare czasy i są bardzo ważną częścią mojego życia. Zbliżały ludzi do siebie. Wszyscy moi przyjaciele rozjechali się po świecie – są w Turcji, Syrii, Iraku i w Europie. [źródło: www.theguardian.com]

===

PARYSS (Piątek, 26.08, godz. 23.00, Scena Galeria OFF)

Jeśli trójmiejska scena klubowa z nikim i z niczym wam się nie kojarzy, zapamiętajcie ten jeden pseudonim. Bo Paryss to tejże sceny prekursor, ikona i animatorski hiperrobociarz. Od 2005 roku organizował w słynnym sopockim klubie Sfinks imprezy z cyklu „Bułka Paryss’ka” z brzmieniami electro, tech- i deep-house, minimal. W zeszłym roku przeniósł je do znacznie większego klubu B90 w dawnej Stoczni Gdańskiej. Pewien dziennikarz napisał, że „gdyby ‘Bułka Paryss’ka’ zniknęła z trójmiejskiego rozkładu jazdy, oznaczałoby, że koniec świata faktycznie jest blisko”. Pamiętajcie więc, by po festiwalu wypuścić go jednak do domu. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

SAMOGĘSTE (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 04.00, Scena Galeria OFF)

Rebus, G-Sound, Vyti Tauta, Onesomeone – czterech muszkieterów odznaczonych przez Najwyższego Prezesa Łódzkiego Clubbingu licznymi orderami za zasługi. Podziękujcie im i wy – na dancefloorze. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

SHXCXCHCXSH (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 00.00, Scena Galeria OFF)

Powstawanie prężnych scen elektronicznych w podupadłych fabrycznych imperiach to oczywiście fenomen szerszy, czego przykładem jest nie tylko Detroit, ale także szwedzkie Norrköping i pochodzący stamtąd duet Shxcxchcxsh. Już debiut Strghts (2013) przykuł uwagę środowiska zamiłowaniem zakapturzonych muzyków do brudnych brzmień oraz niecodziennych pomysłów rytmicznych. Na wydanym rok później albumie Linear S Decoded Szwedzi zaskoczyli – zamiast rzucić się w środek modnego nurtu mrocznego, twardego techno zdecydowanie swój przekaz zniuansowali. Włączyli do repertuaru nietaneczne tempa i rytmy rodem z nurtu IDM. Sięgnęli po kosmiczne brzmienia syntezatorowe. Ponakładali i pogmatwali plany dźwiękowe.

Czy zagrają mocniej, czy też bardziej eksperymentalnie, delegacja Manchesteru Szwecji powinna poczuć się w dawnej fabryce Ramischa w sercu Manchesteru Polski jak w domu. W czerwcu wychodzi ich nowa płyta, z którą przyjadą na DOMOFFON Festiwal! [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Kult anonimowości jest fundamentalną cechą techno od momentu narodzin. Niektórzy z artystów tego gatunku trakują to jak marketingowy trick, ale w przypadku Szwedów z SHXCXCHCXSH trudno o takie osądy. Nie chodzi bowiem o utajnioną tożsamość duetu, brak wywiadów, czy o ukrywające ich oblicza kamizelki z kapurami. Chodzi bardziej o niemożliwą do wymówienia nazwę, czy tytuły utworów, które skutecznie zamieniają dyskusję o ich kawałkach w gronie znajomych w skomplikowane manewry językowe. Jest za to wyraźnie dostrzegalny uśmiech wyzierający z ich zakapturzonych, niewidocznych twarzy. Sposób w jaki ich muzyka, gęsta i grzeszna igra z ogranymi schematami techno daje temu wyraźny sygnał. [źródło: http://www.luxfragil.com]

===

SIX (Piątek, 26.08, godz. 22.00, Scena Galeria OFF)

Znany także w kręgach jako Sixmillian reprezentować będzie na klubowym odcinku Domoffonu barwy gospodarzy. Przez lata jeden z filarów prężnej drużyny Skylark Records powstałej wokół słynnego w Polsce sklepu płytowego dla didżejów, rezydent popularnego swego czasu klubu Soda Bar. Jeśli usłyszycie didżeja z pomysłem miksującego breakbeat z minimalem, funk z latino i hip-hop z house’em, to znaczy, że jesteście świadkami sztukmistrzowskich popisów Sixa. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

SOUVENIR DE TANGER (Piątek / sobota, 26.08, godz. 00.00, Scena Galeria OFF)

Spośród całej nowej fali europejskich producentów zafascynowanych Bliskim Wschodem i Afryką Północną, Souvernir de Tanger jest bez dwóch zdań jednym z najciekawszych. W swoich utworach fascynująco wypełnia żelbetonowe struktury rytmiczne (techno, electro, industrial) wschodnimi melodiami wygrywanymi na oldskulowej włoskiej string maszynie, uzupełniając to znaleziskami z arabskiego targowiska medialnego. To wycinki programów z tamtejszej telewizji, uliczne hałasy, ale także kazania imamów, odgłosy zamieszek czy przemówienie matki Mohameda Bouaziziego, którego samospalenie rozpoczęło Arabską Wiosnę.

Utwory kolejnych tytułów mieszkającego w Warszawie Wiktora Milczarka – „Kobane”, „Homs”, „Aleppo” – raczej nie pozwalają oddać się beztroskiemu baunsowaniu. Muzyka Souvenir de Tanger uwodzi więc i przygnębia, hipnotyzuje, ale przypomina o najbardziej palących problemach świata, przestawia ciało w taneczny tryb, a zarazem wbija w podłogę. Oto paradoks, z którym warto się zmierzyć. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

SUPER GIRL & ROMANTIC BOYS (Sobota, 27.08, godz. 15.15, Scena Główna plenerowa)

W latach 90. jako pierwsi w środowiskach alternatywnych zdjęli klątwę z disco i new romantic, wywołując zdumienie jednych kolegów (poj***ło się już wszystko, dzisiaj punki tańczą disco!) i euforię innych (czasem fajnie zatańczyć jednak coś bardziej rytmicznego niż pogo). W pierwszej dekadzie XXI w. byli autorami najsłynniejszej niewydanej polskiej płyty, która w króliczym tempie mnożyła się nielegalnie w sieciach p2p (pamiętacie coś takiego?) i kanałach IRC (ich nawet my już nie pamiętamy). A w dekadzie obecnej stali się autorami jednego z najbardziej wyczekiwanych powrotów na polskiej scenie. Nie był to powrót wyłącznie koncertowy i „remanentowy” (debiutancki album z żelaznymi punktami każdej porządnej balangi – „Spokojem”, „Na pętli znów” czy „Szkłem” – ukazał się wreszcie w 2013 r.).

W marcu Super Girl & Romantic Boys wydali znakomity album Osobno z premierowym materiałem. To już nie tylko piosenki ku pokrzepieniu członków i członkiń „Klubu Samotnych Serc” czy zakrapiane łezką sentymentu wspomnienia o imprezach, na których „tańczyły zderzenia czołowe”, ale także próba egzystencjalnych rozliczeń: Mieliśmy inni być – inni niż wszyscy wy/ Może zmienił nas zimny blask sztucznych miast/ Teraz jesteśmy jednymi z was. Ale spokojnie – na koncercie żadnego samobiczowania się nie będzie. I uważajcie, by wracając z dzikich tańców, nie obudzić się „na pętli znów o czwartej rano”. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Zespół śpiewa o miłości ale także ironicznie o fetyszyzacji wojny i nostalgii za rodzinną Warszawą. Silnie zainspirowany klasyką w stylu New Order czy Floiecock of Seagulls, jak również mainstreamowym polskim synth popem lat 80′, który jak twierdzą miał bardzo współcześnie brzmiący, polityczny przekaz. Mimo że we wczesnej młodości jako punkowcy odrzucali popowy wizerunek, zrozumieli jego istotę nieco później. “Nie ma sprzeczności między tymi gatunkami. Mnóstwo popowej muzyki tak naprawdę jest punk rockiem”, twierdzi wokalistka Ewa Malinowska. [źródło: pitchfork.com]

===

TRYP (Piątek / sobota, 26.08, godz. 00.30, Scena Klub DOM)

Singiel promujący ich pierwszy album z 2011 roku, nosił tytuł „Czołg”. Przypadek? Nie sądzimy! Łódzka supergrupa założona przez liderów 19 Wiosen, Cool Kids of Death i NOT zmiażdżyła drzwi alternatywnych klubów niczym słynna już haubica wrota dyskoteki pod Bydgoszczą. Niektórym na wspomnienie tych klaustrofobiczno-hipnotycznych i ekstatyczno-depresyjnych koncertów oczy same zaczynają pulsować jak stroboskopy.

Na Domoffonie TRYP narodzi się na nowo po ponad czterech latach przerwy – w miejscu, w którym zagrał ostatni koncert. Debiutancka „Kochanówka” była poświęcona chorym psychicznie, zwłaszcza tym wymordowanym przez hitlerowców w ramach akcji T4. Na Domoffonie premiera tytułowego utworu z nadchodzącej płyty „Nagie serce”. Czego się po niej spodziewać? – Styl to wciąż TECHNO RAP YPSCHO PUNK, ale z całym bagażem kolejnych coraz bardziej spektakularnych w naszych życiach mikrokolapsów – zapowiada wokalista Marcin Pryt. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

U.S. GIRLS (Sobota, 27.08, godz. 18.00, Scena Główna plenerowa)

Solowy projekt wokalistki i kompozytorki Megham Remy. Jej muzyka to alternatywny pop zmieszany z glam rockiem, łączący disco – z nową falą, elegancję lat 60. – z psychodelią lat 70., punk rock z trip-hopem. A wszystko to spaja mocny, głęboki i ostry zarazem głos. Wydana przez słynną wytwórnię 4AD płyta Half Free, na której Meg przygląda się znojowi kobiet pracujących Ameryki, znalazła się w wielu zestawieniach najlepszych płyt roku 2015.

W tym roku Iggy Pop zabrał Megham na własną trasę. Artystka jest niewątpliwie objawieniem ostatniego czasu, porównywanym jednocześnie do Grace Jones, Portishead, PJ Harvey, Amy Winehouse, Florence Welch, Austry, Debbie Harry i Ariela Pinka. To będzie pierwsza okazja do usłyszenia U.S. Girls w Polsce. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Ostatni album Remy kontrastuje jej charakterystyczne linie wokalne wzięte jakby ze złotych hitów lat 50′ z tekstami o ponurej, czasem samobójczej tematyce i osadza je na tle szorstkiego, oszczędnego instrumentarium z bajki lo-fi. Wspólnie, te skrajnie różne elementy tworzą porywającą i zniewalającą jakość, którą doskonale uosabia video do Sororal Feelings. W czarno-białym klipie siedzącej Remy ścina włosy starsza kobieta, a scenie towarzyszy tekst opowiadający o wisielczych zamiarach związanych z rodzinnym drzewem.

Remy: Tekst traktuje o i rodzinnej niegodziwości. W mojej głowie kojarzy to się z tymi okropnymi fryzurami jakie rodzice serwowali nam w dzieciństwie. Nakręciłam ten klip z moją siostrą i teściową. Ustawiłam kamerę Super 8, chciałam żeby wyglądało to trochę jak z jednego z tych filmów przedstawiających prawdziwe sceny okrucieństwa, moją egzekucję.

A gdy już można by pomyśleć, że Remy szczególnie lubi śpiewać o nadszarpniętych więzach rodzinnych nagle przypomina o matce, dzięki której rozpoczęła się jej kariera. Kiedy miałam 13 lat poprosiłam mamę żeby kupiła mi mikrofon i mały wzmacniacz. Zabrałam ten sprzęt do garażu i śpiewałam do muzyki z płyt CD. Właściwie było to karaoke, ale działało na mnie bardzo uwalniająco. Mama zawsze marzyła bym zajęła się czymś bardziej bezpiecznym w sensie przyszłości niż śpiewanie, ale tak naprawdę nigdy nie próbowała tłumić mojej pasji i bardzo jej dziękuje.
[źródło: www.undertheradarmag.com]

===

UWAŻAJ JAK TAŃCZYSZ (Sobota / niedziela, 27.08, godz. 03.45, Scena Klub DOM)

Kolejny szybko rozwijający się fenomen w stołecznym światku imprezowym. To mutująca inicjatywa dyskotekowa prowadzona przez Łukasza i Pawła. Podczas gdy pierwszy kilkanaście lat temu kładł podwaliny pod polski klabing, drugi szkolił się w sztuce muzycznego menedżerstwa i promotorstwa. Razem grają dla przyjaciół i zupełnych nieznajomych raczej do tańca niż do różańca. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

WE WILL FAIL (Sobota 27.08, godz. 23.15, Scena Klub DOM)

Zdążyliśmy przyzwyczaić się do myśli, że polska scena elektroniczna nie tylko nie orbituje hen, na europejskich obrzeżach, ale wręcz robi się na Zachodzie modna. A przecież ukrywająca się pod pseudonimem We Will Fail Aleksandra Grünholz – jedna z tych artystek, które kazały recenzentom ze świata nastawić radary na Polskę – debiutowała ledwie w 2014 roku. Mroczny, wciągający debiut Verstörung pokazał skalę jej talentu: oto twórczyni techno, która paradoksalnie myśli nie rytmem, ale brzmieniem, dźwiękowym szczegółem, a przy tym trzyma się z dala od tanich zabaw tzw. klimatem.

Tegoroczny, podwójny album Hand That Heals / Hand That Bites (jak można się domyślić – pierwsza płyta jest przyjemniejsza, druga – agresywniejsza), na którym Grünholz jeszcze bardziej frapująco buduje i rozmontowuje struktury utworów, powstawał m.in. z inspiracji Johnem Cage’em i ruchem Fluxus. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Grünholz o muzyce z Hand That Bites: Ta część jest ostrzejsza, bardziej brutalna, wręcz wulgarna, a jednocześnie bardziej bazowa. Puls, ostrość i niepokój były tu najważniejsze. Być może niektóre dźwięki w swej surowości są aż nudne. Chciałam pokazać moc która jednocześnie uwodzi i hipnotyzuje. W przeciwieństwie do tego część Hand That Heals jest delikatniejsza i lżejsza w dotyku. Skupiłam się by stworzyć kompozycje bardziej oczyszczające, pełne detali. Celowo wybrałam zarejestrowane fragmenty codziennych zdarzeń – zasłyszane rozmowy, dźwięki z podróży. Są częścią moich wspomnień. [źródło: www.thewire.co.uk]

===

WIRE (Piątek, 26.08, godz. 19.30, Scena Główna plenerowa)

Pionierzy nowej fali i postpunka – obok ubiegłorocznej gwiazdy Domoffonu The Fall. Miejsce w historii muzyki zapewnił im już debiutancki album “Pink Flag” z 1977 roku. Potem przyszły kolejne, które wyprowadziły punk rocka z zaklętego kręgu trzech akordów. Wire na laurach nie osiada, a o tym, że wciąż ma coś do powiedzenia świadczą dwie nagrane za jednym zamachem, ciepło przyjęte płyty – ubiegłoroczna Wire i tegoroczna Nocturnal Koreans.

Ta druga nawet jeszcze ciekawsza, bo zespół zwalnia tu tempo i eksploruje mroczniejsze, bardziej psychodeliczne rejony. Jedno jest pewne: lepszej okazji do świętowania okrągłych narodzin punk rocka w tym roku mieć nie będziecie. Różowa flaga na maszt! [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Colin Newman (lider zespołu): Nocturnal Koreans to album wyprodukowany z mniejszym respektem dla zespołu, albo raczej sam zespół podchodzi tu do siebie z mniejszym szacunkiem, w tym sensie, że muzyka jest bardziej efektem pracy w studio niż grania na instrumentach, co było udziałem Wire. Generalną zasadą przy Nocturnal Koreans było: wszystkie sztuczki dozwolone jeśli tylko zabrzmi lepiej. [źródło: www.stereogum.com]

===

WIXAPOL S.A. (Piątek / sobota 26.08, godz. 03.00, Scena Klub DOM)

Mieszają klasyków tanecznej elektroniki z Manieczkami, wynalazki z polskiego internetu z oszałamiającymi kawałkami w stylu gabber, ekstremalnej odmiany techno. W 2014 r. szturmem wzięli warszawskie parkiety. W zeszłym roku ich sława sięgnęła najdalszych zakątków naszego kraju (m.in. dzięki występowi na pierwszej edycji Domoffonie). Wziąwszy pod uwagę zmienno-płynno-migotliwą kondycję naszych czasów, Wixapol S.A. to już klasycy polskiego clubbingu. Wixapol wskrzesza ducha dawnych rave’ów, kiedy ludzie przychodzili na imprezy nie tylko dla muzyki, ale przede wszystkim dla wspólnego, ekstatycznego przeżywania. Wixa, wixa, wio! [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

===

ZOLA JESUS (Sobota, 27.08, godz. 21.00, Scena Główna plenerowa)

Nika Roza Danilowa – Amerykanka z rosyjskiej rodziny szlachetne fascynacje miała już we wczesnej podstawówce – całkowicie oczarowana operą, kupowała nuty i kształciła głos. Lekcje, na których nauczyła się wykorzystywać imponujące warunki wokalne, przydały się, gdy w 2008 r. zadebiutowała już jako Zola Jesus. Mocny, niski głos o ciemnej barwie idealnie pasował do jej muzyki, w której przeglądał się smutny pop spod znaku 4AD, melancholia Kate Bush, trans zimnej fali, eksperymenty awangardzistek w rodzaju Lydii Lunch czy Diamandy Galas.

Na piątym i ostatnim jak na razie albumie Taiga (2014), współprodukowanym przez Deana Hurleya, najbliższego muzycznego współpracownika Davida Lyncha, Zola niespodziewanie zorientowała się na mainstreamowy pop i klubową „muzykę środka”. Niezmiennie jednak na koncertach wciąż wprowadza słuchaczy w stan hipnozy i odprawia nad nimi swe tajemne, mroczne rytuały. [źródło: materiały DOMOFFON FESTIWAL]

Zola Jesus: Sztuki wizualne są dla mnie największą inspiracją. Głównie architektura. Uwielbiam patrzeć na budowlę i jednocześnie tworzyć muzykę, która mogłaby istnieć gdzieś w jej strukturze. Moje inspiracje to: Frank Lloyd Wright, Tom Kundig, George Suyama, Tadao Ando, Louis Khan. Uwielbiam też rzeźbę. Kiedy patrzę na dzieła Richarda Serry i Donalda Judda zastanawiam jaki dźwięk by zagrały. Jednak za najbardziej zaawansowaną formę sztuki uważam kino, które łączy wszystkie postrzegalne aspekty sztuki – literacki, wizualny i dźwiękowy – w jedną całość. To najbardziej cenię u takich twórców, jak Andrei Tarkovsky, Hiroshi Teshigahara, czy Peter Greenaway. Oni wykorzystują każdy z tych aspektów w taki sposób by przekazać myśl niemożliwą do wyrażenia za pomocą pojedynczych bodźców. [źródło: thequietus.com]

PEŁEN PROGRAM FESTIWALU

SCENA GŁÓWNA (PLENEROWA)

Piątek 26.08

14:00 – 14:45 Hoszpital
15:15 – 16:00 Kurws
16:30 – 17:30 Król
18:00 – 19:00 DENA
19:30 – 20:30 Wire
21:00 – 22:00 Omar Souleyman

Sobota 27.08

14:00 – 14:45 Kaseciarz
15:15 – 16:00 Super Girl & Romantic Boys
16:30 – 17:30 Łona, Webber & The Pimps
18:00 – 19:00 U.S. Girls
19:30 – 20:30 Chicks On Speed
21:00 – 22:00 Zola Jesus

SCENA KLUB DOM

Piątek 26.08

22:00 – 22:45 Kopyta Zła
23:15 – 0:00 Demolka
0:30 – 1:15 TRYP
1:45 – 2:45 Formacja Cmentarz
3:00 – 7:00 WIXAPOL S. A.

Sobota 27.08

22:00 – 22:45 Better Person
23:15 – 0:00 Niemoc
00:30 – 1:30 We Will Fail
1:45 – 3:45 No Joy (DJ Set)
3:45 – 7:00 Uważaj Jak Tańczysz

SCENA GALERIA OFF

Piątek 26.08

22:00 – 23:00 Six
23:00 – 0:00 Paryss
00:00 – 1:00 Souvenir de Tanger
1:00 – 3:00 Lakker
3:00 – 5:00 Kobosil
5:00 – 7:00 Samogęste

Sobota 27.08

22:00 – 23:00 Anja Kraft
23:00 – 0:00 Blush Response
0:00 – 2:00 SHXCXCHCXSH
2:00 – 4:00 Dax J
4:00 – 7:00 Samogęste

Program kina plenerowego VICE (start codziennie o 22):

PIĄTEK 26.08

Cash For Kim
Rave Renaissance
Serbian Cannabis
The Real ‘X-Files’?

SOBOTA 27.08

Rise of the Right
On Patrol with South Korea’s Suicide Rescue Team
Sailor Moon
The Annual Drunken, Deadly Horse Races of Guatemala
My Life In Monsters: Meet the Animator Behind Star Wars and Jurassic Park
Backstreet Abortions in the Philippines: Year of Mercy

Hey to jak zawsze osobowość i nieporównywalne do innych słowa Katarzyny Nosowskiej oraz świetne, za każdym razem brzmiące świeżo kompozycje. Sądząc po komunikatach na oficjalnej stronie zespołu i po wrażeniach z odsłuchu pierwszego singla “Prędzej, prędzej” muzyka z nowej płyty (premiera 22 kwietnia nakładem Kayax) ponownie przyniesie fanom dużą dawkę emocji.

Warto chyba nadmienić, że tym razem pierwszy dzień rejestracji warstwy wokalnej albumu zbiegł się z dość znaczącym dla większości fanów muzyki wydarzeniem. Oto jak krótko zrelacjonowała je Katarzyna Nosowska…

Jedno jest pewne. Na najbliższych występach Hey z pewnością nie zabraknie niekoniecznie związanych z tą datą, ale podobnie wzruszających momentów.

Istotne! Na niespełna dwa tygodnie przed rozpoczęciem trasy koncertowej przedBŁYSK połowa występów jest już wyprzedana. Do Łodzi, gdzie jeszcze bilety są, zewsząd blisko – warto zatem w drugi piątek kwietnia przyjechać do Wytwórni. Tu jak zawsze (tym razem w Sali Kameralnej) można spodziewać się świetnej koncertowej produkcji.

SZCZEGÓŁY KONCERTU:

Hey, przedBŁYSK
8 kwietnia 2016, godz. 21:00
Klub Wytwórnia
Łąkowa 29, 90-554 Łódź

Bilety: 52 zł – ulgowe, 57 zł – normalne. Kup Teraz
w dniu koncertu: 57 zł – ulgowe, 62 zł – normalne

Wydarzenie na Facebooku

Wszystkie koncerty trasy PrzedBŁYSK (status na dzień 19.03) :

31.03 Katowice – Kinoteatr Rialto (WYPRZEDANY!)
01.04 Poznań – Eskulap
02.04 Wrocław – Stary Klasztor (WYPRZEDANY!)
08.04 Łódź – Wytwórnia (sala kameralna)
09.04 Kraków – Kwadrat
12.04 Gdynia – Ucho
13.04 Warszawa – Stodoła Open Stage (WYPRZEDANY!)

Rykarda Parasol zdążyła poznać już cały świat i jak każdy podróżujący bard ma do przekazania wiele. Jej przykuwający uwagę, niski głos opowiada historie o poszukiwaniu tożsamości poprzez trudne nierzadko doświadczenia. W pełni niezależna pod względem producenckim, kompozytorskim oraz literackim ma na koncie 4 autorskie albumy. Ta autonomia definiuje Jej twórczość będąca unikalną wypadkową inspiracji literaturą, popkulturą, psychologią i po prostu międzyludzkich relacji. To ten sam typ przesyconej głęboką i nierzadko mroczną ale szczerą emocjonalnością wypowiedzi co u Nicka Cave’a, Lou Reeda, PJ Harvey, Edith Piaf, Johnny Casha, czy Cat Power.

Łódzki klub Wytwórnia to miejsce znane ze świetnie wyprodukowanych pod względem audiowizualnym koncertów. W sobotę, 7 maja Rykarda zaprezentuje w nim m.in. utwory ze swego ostatniego albumu “The Color of Destruction”, wydanego jesienią 2015 roku nakładem Chaos Management Group. To najbardziej rozbudowane dzieło w całym jej dorobku. Poza standardowymi instrumentami (bas, gitara akustyczna, perkusja, fortepian) usłyszymy bogatą mozaikę brzmień wiolonczeli, skrzypiec, trąbki i fletu – a także zaproszonych do gościnnego udziału dwóch amerykańskich wokalistów z Zachodniego Wybrzeża – Dante Aliano White’a i Barta Davenporta. Pod względem lirycznym jest to najbardziej dojrzały zbiór tekstów, jaki wyszedł spod pióra autorki, porównywanej nie raz do L. Ferlinghettiego, W. Faulknera czy Christiny Rossetti.

Związki Rykardy z Polską pogłębiły się, odkąd Artystka nawiązała stałą współpracę z supergrupą „Heart and Soul”. Zespół, stworzony przez muzyków znanych formacji (L.Stadt, Agressiva 69, Made In Poland, Cool Kids of Death), zaprosił Rykardę do nagrania EP „Heart and Soul” (2011). Ich wspólne dzieło zebrało doskonałe recenzje, nic więc dziwnego, że zachęcony ciepłym przyjęciem zespół nagrał pełnowymiarowy album „Heart and Sould Presents Songs of Joy Division”, na którym Rykarda zaśpiewała w utworze „Decades” (2015). Trzecia płyta, „Against the Sun”, ukazała się w Polsce w 2013 r. nakładem Warner Music Poland.

Warto dodać że Rykarda wystąpi wystąpi w towarzystwie dwóch polskich muzyków, znanych z współpracy z m.in. Melą Koteluk i Gabą Kulką – Miłoszem Wośko (instr. klawiszowe, akordeon) i Robertem Raszem (perkusja, instr. perkusyjne). W roli supportu wystąpi warszawski zespół NASH, który swój debiutancki album wyda właśnie w maju.

http://youtu.be/Atw4FntlQ6o

SZCZEGÓŁY KONCERTU

Rykarda Parasol, support: NASH
7 maja 2016, godz 20:00
Klub Wytwórnia, Łąkowa 29
90-554 Łódź

Bilety w cenie 30 zł. Kup teraz.
Bilety w dniu koncertu: 35 zł

Wydarzenie na Facebooku

Organizacja koncertu: Chaos Management Group

Źródło: Materiały prasowe organizatora
Zdjęcia: Oficjalna strona Rykardy Parasol

KONKURS!

Aby zdobyć jednooosobowe zaproszenie na koncert Rykardy Parasol napisz o swoim ulubionym utworze artystki a odpowiedź wyślij pod adresem konkurs@megatotal.pl do końca marca 2016 r.

W tym roku “Złote Glany” , festiwalową nagrodę przyznawaną za twórczą niezależność i przeciwstawianie się trendom otrzymają Alan Starski oraz Marek Koterski. W przeszłości otrzymali je m.in. Agnieszka Holland, Lech Majewski, Peter Greenaway, Andriej Konczałowski, John Malkovich, czy Istvan Sabo. Ważnymi pozycjami festiwalu będą konkursy na Najlepszy Polski Debiut Filmowy, Najlepszy Debiut Europejski oraz Najlepszą Polską Piosenkę Filmową.

Wśród filmów jakie zobaczymy nie zabraknie m.in. najnowszego filmu Petera Greenawaya “Eisenstein w Meksyku”, czy doskonałej “Victorii” w reżyserii Sebastiana Schippera, porywającej historii uchwyconej jednym, nieprzerwanym ujęciem.

W ramach Debiutów Polskich zobaczymy między innymi wielokrotnie nagradzane filmy „Intruz” Magnusa Von Horna oraz „Noc Walpurgi” Marcina Bortkiewicza.

Na widzów jak co roku czekają niezwykle interesujące bloki tematyczne, odwołujące się do przypadających na ten rok filmowych rocznic – 120-lecia istnienia kina, 20-lecia powstania Dogmy, 40. rocznicy śmierci Piera Paola Pasoliniego,czy 70. rocznicy urodzin Wima Wendersa. Istotnie obecne będzie również w tym roku kino fińskie. Zobaczymy ponadto przegląd filmów Nastassji Kinski.

Sekcje programowe festiwalu ORLEN Cinergia

Konkurs Na Najlepszy Debiut Europejski
Konkurs Na Najlepszy Debiut Polski
Pokazy Specjalne
Filmowe Odkrycia Europy
Przegląd Filmów Piera Paola Pasoliniego
Dokumenty Wima Wendersa
Kino Fińskie
Kino Dogmy
Slow Cinema
Przegląd Filmów Nastassji Kinski

Po raz pierwszy Centrum Festiwalowe mieścić się będzie w nowym łódzkim kinie Helios, przy alei Politechniki 1. Pokazy festiwalowe odbywać się będą również jak co roku w kinie Charlie, ul. Piotrkowska 203/205.

Pełny program Festiwalu
Pełny program spotkań festiwalowych
Bilety i Karnety

Po raz kolejny MegaTotal.pl jest patronem wydarzenia, dzięki któremu Łódź staje się dźwiękowym centrum Polski i Europy oraz rarytasem dla wszystkich miłośników muzyki, płyt i koncertów. Nie tylko jednak koncerty wypełnią program imprezy – jak co roku odbędą się spotkania, warsztaty i prelekcje wybitnych gości. Łódź odwiedzą producenci, kompozytorzy i artyści odpowiedzialni za brzmienie wielu legendarnych płyt, singli i nagrań. Nie zabraknie więc oficjalnych oraz zakulisowych opowieści, które stanowią o charakterze i są podstawową wartością Festiwalu. Wszystko dziać będzie się jak zwykle w Klubie Wytwórnia, przy ulicy Łąkowej. A w czwartek 22.10 szykujemy wspólnie z organizatorami festiwalu niespodziankę dla fanów dobrej polskiej muzyki – szczegóły wkrótce :)

Już teraz warto zadbać o festiwalowy karnet. Pełna lista miejsc gdzie jest dostępny znajduje się tutaj, ale już dziś pierwszy konkurs, w którym do zdobycia 3 podwójne zaproszenia na cały festiwal. Konkurs jest na samym dole. Aby wziąć w nim udział warto wcześniej bliżej przyjrzeć się gwiazdom tegorocznej edycji. Oto one:

BOB GELDOF

Pochodzący z Irlandii wokalista, autor tekstów, pisarz, aktor i okazjonalnie działacz polityczny. Artysta zyskał popularność jako członek irlandzkiej grupy rockowej The Boomtown Rats, która przyczyniła się do rozwoju punk rocka w latach 70. i 80.

Geldof napisał takie przeboje jak: „Rat Trap” oraz „I Don’t Like Mondays”. Wokalista jest również współautorem numeru „Do They Know It’s Christmas?”. Jest to jeden z najlepiej sprzedających się singli wszech czasów.

Bob wcielił się w rolę Pinky’ego w filmie „The Wall” z 1982 r. Artysta jest również znany ze swoich działań na rzecz zwalczania ubóstwa w Afryce. W 1984 r. Geldof i Midge Ure założyli supergrupę Band Aid, by zebrać pieniądze na zmniejszenie problemu głodu w Etiopii. Muzykom udało się rok później zorganizować koncert charytatywny „Live Aid” oraz kolejne osiem koncertów w roku 2005. Geldof pełni obecnie funkcję doradcy w organizacji ONE Campaign, założonej przez Bono. Muzyk samotnie wychowuje córkę, dlatego angażuje się również w ruchy związane z prawami ojcowskimi.

Artysta został m.in. nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla, otrzymał honorowy tytuł szlachecki od królowej Elżbiety II oraz jest laureatem nagrody „Man Of Peace” przyznawanej za wybitny wkład wniesiony dla międzynarodowej sprawiedliwości społecznej i pokoju. Sir Geldof wystąpi w sobotę 24.10 ale przedtem otrzyma na Festiwalu Soundedit nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za „wyjątkowe wykorzystanie muzyki dla pokojowych celów na Świecie”. Wystąpi w sobotę 24 października o gdz. 21.10

ROGER GLOVER

Urodzony w Walii muzyk, kompozytor i producent. Basista zespołu Deep Purple. Karierę muzyczną rozpoczął na początku lat 60. jako członek zespołów z The Madisons i The Lightnings, z których połączenia w 1963 r. powstała grupa Episode Six. To wtedy rozpoczęła się trwająca do dzisiaj współpraca Glovera z Ianem Gillanem.

W 1969 r. artyści opuścili zespół, żeby dołączyć do nowego składu Deep Purple. Po czterech latach grania z legendarną grupą Glover odszedł z formacji. Wystąpił gościnnie na płytach wielu wykonawców. W latach 70. był producentem płyt m.in. grup Nazareth i Judas Priest. Wspierał także powrót do działalności muzycznej Iana Gillana, produkując pierwszy album jego grupy „Child In Time” z 1976 r. Rok później, w studiu Musicland w Monachium, Glover zarejestrował materiał na swoją drugą solową płytę – „Elements”, w większości instrumentalną suitę o pięciu ziemskich żywiołach.

Pod koniec 1978 r. Glover przyjął propozycję Ritchie’go Blackmore’a i dołączył do grupy Rainbow. Oprócz roli basisty zajął się również produkcją płyt zespołu, a także był współodpowiedzialny za zmianę wizerunku Rainbow na bardziej komercyjny. Po rozwiązaniu Rainbow w 1984 r. Roger przeszedł wraz z Blackmorem do reaktywowanego Deep Purple.

W sobotę – 24 października ¬– podczas Festiwalu Soundedit muzyk spotka się z fanami oraz odbierze nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem”, za „całokształt dokonań w dziedzinie produkcji muzycznej”. 25 października (niedziela) Roger Glover z zespołem Deep Purple wystąpi w łódzkiej Arenie. Organizatorem koncertu jest firma Metal Mind Production.

WOJCIECH WAGLEWSKI

Kompozytor, autor tekstów, producent muzyczny, lider i założyciel jednego z najważniejszych polskich zespołów rockowych – Voo Voo. Utworzony w latach 80. zespół, wydał jak dotąd blisko trzydzieści albumów. Podczas Międzynarodowego Festiwalu Producentów Muzycznych Soundedit ’15 muzyk wystąpi ze specjalnie przygotowanym koncertem.

Prócz wielu sukcesów, które odnosił z Voo Voo, Waglewski solowo współpracował z najważniejszymi artystami polskiej senny jazzowej i rockowej, zrealizował także wiele projektów z artystami zagranicznymi. Muzyk jest laureatem m.in. „Paszportów Polityki” i „Fryderyków” – nagród Polskiej Akademii Fonograficznej. Waglewski jest także kompozytorem muzyki do filmów oraz licznych spektakli teatralnych. Zarazem jest producentem płyt m.in.: „Cztery” oraz „Sufit” (zespół Raz, Dwa, Trzy), Martyny Jakubowicz, Waglewski & Maleńczuk „Koledzy”, Voo Voo & Haydamaky. Artysta jest również autorem kompozycji i współproducentem płyty Marii Peszek „Miastomania”. Podczas Soundedit ’15 muzyk zaprezentuje wyjątkowy koncert. Wystąpi w doborowym towarzystwie gości specjalnych: Marii Peszek, Leszka Możdżera, Fisza i Emade oraz… Zespołu Voo Voo.

Po koncercie, podczas uroczystej gali, Wojciech Waglewski otrzyma nagrodę „Człowieka ze Złotym Uchem” w uznaniu za „szczególne dokonania w dziedzinie produkcji muzycznej oraz kunszt słowa”.

ORCHESTRAL MANOUVRES IN THE DARK

Brytyjski zespół synthpopowy założony przez Andy’ego McCluskey’a i Paula Humphreysa. Od najmłodszych lat artyści byli zafascynowani muzyką Briana Eno i Kraftwerk. Grupa ma na koncie przeboje: „So In Love”, „Maid Of Orleans”, „Enola Gay”, „Electricity”. Po osiemnastu latach rozłąki Andy i Paul reaktywowali OMD, by pokazać światu, że brzmienie spod znaku new romantic jest wiecznie żywe.

Dziś grupa OMD tworząc muzykę korzysta z nowatorskich i zaskakujących rozwiązań. Do produkcji utworu „Our System”, który znalazł się na najnowszym krążku – „English Electric”, formacja wykorzystała dźwięki pochodzące z powierzchni Jowisza, nagrane przez sondę Voyager. Inspiracją do numeru „Night Cafe” był obraz „Nighthawks” namalowany przez Edwarda Hoppera, a tekst utworu został stworzony z tytułów obrazów artysty. Twórczość formacji z Wirral jest inspiracją dla takich artystów jak: The XX, La Roux, The Killers oraz współpracownika Arcade Fire – Owena Palletta, który nagrał ponownie album OMD „Dazzle Ships” używając tylko i wyłącznie skrzypiec.

OMD wystąpi w piątek 23. października o godzinie 21.30

JÓZEF SKRZEK

Urodził się na Śląsku, w Michałkowicach w rodzinie górniczej. Od małego śpiewał i uczył się gry na fortepianie. Dziś, kiedy uruchamia swój wysłużony, poobijany egzemplarz kultowego syntezatora Minimoog, nie ma sobie równych. Jest niekwestionowanym wirtuozem tego instrumentu. W 1968 r. rozpoczął współpracę z formacjami: Mariolaine & Swinging Soul Corporation, Ślężanie i Ametysty, zaś w roku 1969 został członkiem popularnej grupy Breakout, z którą zagrał kilkadziesiąt koncertów i nagrał album „70a”. Po rocznej współpracy powrócił jednak na Śląsk, żeby założyć grupę SBB (najpierw Silesian Blues Band, później Szukaj, Burz, Buduj – Search, Break, Build).

W latach 1972-1973 SBB współpracowało z Czesławem Niemenem, uczestnicząc w nagraniu albumów: „Niemen Vol. 1”, „Niemen Vol. 2”, „Strange Is The World” oraz „Ode To Venus”. Od 1973 r. grupa wydała szereg płyt ugruntowujących jej pozycję jako jednego z najciekawszych i najbardziej oryginalnych zespołów polskiego rocka progresywnego. SBB zawiesiło działalność w 1980 roku, reaktywując się z sukcesem dwadzieścia lat później.

Po zawieszeniu działalności formacji SBB Józef Skrzek nagrał kilka doskonale przyjętych przez krytyków solowych albumów opartych na instrumentach elektronicznych. Od końca lat 70. artysta komponuje także muzykę teatralną, filmową i telewizyjną. Jest autorem ścieżki dźwiękowej m.in. do filmów: „Golem” i „Wojna światów – następne stulecie” Piotra Szulkina oraz „Ręce do góry” Jerzego Skolimowskiego. Stworzył utwory do filmów Lecha Majewskiego: „Pokój saren”, „Wojaczek”, „Angelus” oraz „Młyn i krzyż”. Od początku lat osiemdziesiątych Józef Skrzek coraz częściej koncertuje w kościołach, wykorzystując zarówno tradycyjne organy, jak i instrumenty elektroniczne. Oprócz tego, artysta z powodzeniem zajmuje się produkcją dużych widowisk multimedialnych, osadzając je w tak niecodziennych miejscach jak kopalnia srebra, latarnia morska czy zbocze góry.

Występ artysty będzię częścią koncertu „Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej”, który rozpocznie się w piątek 23.10 o godz. 19.00.

KAPITAN NEMO

Znany z takich przebojów, jak: „Słodkie słowo wolność”, „Twoja Lorelei”, „Zimne kino” czy „Zabierasz moje sny”. Jego znakami rozpoznawczymi są: beret, syntezatorowe brzmienie i niski głos. Zaczynał od punk rocka, by stać się jednym z najpopularniejszych polskich muzyków synth popowych i prekursorem nurtu new romantic w naszym kraju.

W 1986 r. artysta nagrał debiutancki album zatytułowany „Kapitan Nemo”. Krążek zawierał dziewięć utworów, w tym takie hity jak: „Wideonarkomania” i „Samotność jest jak bliski brzeg”. Po premierze drugiej płyty – „Jeszcze tylko chwila”, Kapitan Nemo zaczął być nazywany ojcem chrzestnym polskiej muzyki elektronicznej.

Obecna muzyka artysty jest jak zwykle melodyjna, a stylistycznie stanowi połączenie brzmienia electro z elementami nowoczesnego gitarowego rocka.

Występ artysty będzię częścią koncertu „Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej”, który rozpocznie się w piątek 23.10 o godz. 19.00.

WŁADYSŁAW “GUDONIS” KOMENDAREK

Artysta twierdzi, że jest kosmitą, ale faktycznie urodził się i mieszka w Sochaczewie. Jako instrumentalista i kompozytor wypracował własny styl, który wymyka się jakiejkolwiek klasyfikacji. W twórczości Komendarka można odnaleźć echa muzyki rockowej, a nawet hardrockowej, klasycznej, jazzowej, etnicznej oraz eksperymentalnej. Muzyk jest wirtuozem kosmicznego brzmienia i pionierem polskiej elektroniki.

Władysław karierę muzyczną rozpoczął w latach siedemdziesiątych w Grupie Dominika. W latach 1973-1983 Komendarek był członkiem zespołu Exodus, z którym wydał pięć albumów. Od połowy lat osiemdziesiątych muzyk postawił na twórczość solową.

26 października 2013 r. podczas Międzynarodowego Festiwalu Producentów Muzycznych Soundedit miała miejsce premiera filmu dokumentalnego: „Władysław Komendarek – W Kosmosie zawsze jest dobrze” (reż. M. Nowak, D. Brykalski). Artysta otrzymał również nagrodę Festiwalu – „Człowiek ze Złotym Uchem” za swoją „szczególną wrażliwość muzyczną”. Dziękując za wyróżnienie, muzyk wyraził zdumienie z powodu faktu, że: „Ziemianie wręczają nagrodę kosmicie”.

Występ artysty będzię częścią koncertu „Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej”, który rozpocznie się w piątek 23.10 o godz. 19.00.

KONRAD KUCZ

Urodzony w 1966 r. absolwent wydziału grafiki warszawskiej ASP. Autor oprawy muzycznej programów telewizyjnych i sztuk teatralnych m.in. Teatru Academia prof. Romana Woźniaka. Od ponad dwudziestu lat związany z muzyczną sceną ambient.

Działalność muzyczną rozpoczął pod koniec lat 80. nagrywając minimalistyczne formy inspirowane twórczością Arvo Parta. DIGITON wydał trzy kasety artysty: “Sny Polskie”, “Vita Contemplativa” i “Suita Tatrzańska”.

Do dziś realizuje autorskie, bezkompromisowe projekty w swoim domowym studio. Ma na koncie ponad dwadzieścia płyt z tego cyklu. Kojarzony jako twórca muzyki elektronicznej, w rzeczywistości w szerszym zakresie korzysta z dźwięków akustycznych.

Spektrum jego inspiracji sięga od muzyki współczesnej, folku, muzyki industrialnej, elektronicznego rocka, klasycznego ambientu aż po muzykę klubową. Rozdziela jednak autorską twórczość od projektów z kręgu muzyki popularnej. Bardzo ceni sobie formę twórczej kolaboracji z ciekawymi osobowościami.

Występ artysty będzię częścią koncertu „Antologia Polskiej Muzyki Elektronicznej”, który rozpocznie się w piątek 23.10 o godz. 19.00.

Źródło informacji: press Soundedit.pl

PEŁEN PROGRAM FESTIWALU

KONKURS! WYGRAJ PODWÓJNY KARNET NA SOUNDEDIT 2015!

To nie takie trudne! Wymień przynajmniej 5 wybitnych artystów ze świata lub z Polski, którzy do tej pory gościli na Soundedit. Podpowiedzi znajdziesz w archiwalnych artykułach Megazinu. (Link 1, Link 2, Link 3, Link 4). Dodatkowo opisz w 2-3 zdaniach, którego z nich cenisz najbardziej.

Mamy w tym konkursie trzy podwójne karnety! Odpowiedź wyślij do 14.08 pod adresem konkurs@megatotal.pl Powodzenia!

Miasto podziemnych rzek. Postindustrialne przestrzenie, rozpadające się kamienice, marazm i wyraźnie wyczuwalne wciąż skutki społecznych ekperymentów przeprowadzanych wiele razy w  XX w. na żywej, ludzkiej tkance. To tylko niektóre składniki substancji jaka rozlała się po szarych murach i sprawia wrażenie jakby do tej pory toksycznie promieniowała zatruwając mózgi, zaciemniając wizję, niwecząc starania. Tu potrzeba znacznie więcej energii, niż gdzie indziej, żeby cokolwiek się udało. Zastygłe w czasie wraz z ich autochtonami zaułki, ich deliryczny krzyk i rechot pochylonego nad nimi fatum zostały jakby właśnie przekute w dźwięk. Oczyszczający krajobraz brzydoty skumulowanej na ograniczonej przestrzeni, która odczuwalna od wewnątrz staje się piękna i bezcenna. Tyle o tej płycie subiektywnie. Poniżej treść informacji prasowej.

Aktualnie Jude to: Wiktor Skok, Jacek Walczak, Konrad Grajner, Michał Wojewoda, Maciej Derfel. Formacja Jude zawsze stanowiła rodzaj laboratorium eksploatującego różne formy wyrazu. W aktualnym kontekście związek nadal działa ze różną, zmienną intensywnością, zachowując swój pozytywny izolacjonizm i integralność.

Źródło: informacja prasowa, Cantaramusic.pl

Jude. Stat. Requiem Records 2015.

Tracklista:

01. Block of waste
02. Move. Ff. No remorse
03. Last shortcuts. A-Z
04. Perdition
05. Waas / order of the day
06. Urge. The imperative
07. Battlefield of worms
08. No remorse

Konkurs.

Aby otrzymać jedną z dwóch kopii albumu jakie mamy do przekazania prześlij nam jedno słowo jakie najlepiej Twoim zdaniem odzwierciedla muzykę Jude. Poza tym mamy jeszcze jedno pytanie – kilka lat temu wydaliśmy dzięki wsparciu naszej społeczności album innej łódzkiej formacji, również bardzo łódzki w swojej wymowie i również zawdzięczający wiele stylistyce industrial. Jaka to płyta? (Podpowiedź)
Odpowiedź należy przesłać na konkurs@megatotal.pl do dnia 15 czerwca 2015. Nie liczy się kolejność zgłoszeń.

Na przełomie 1991 i 1992 roku grupa studentów filozofii Uniwersytetu Warszawskiego utworzyła muzyczny kolektyw, który z biegiem lat zasłużył na miano „najbardziej progresywnego zespołu lat dziewięćdziesiątych w naszym kraju” [„Gazeta Wyborcza”]. Koncerty, a raczej multimedialne działania performatywne grupy dzięki wyzwalanej na scenie energii i bezkompromisowej ekspresji na trwałe zapadły w pamięci świadków. Tym bardziej ekscytuje fakt, że niedawno zespół w nieco zmienionym składzie powrócił na scenę! Pierwszy z serii koncertów odbył się 14 maja w warszawskiej Hydrozagadce. Oto kilka migawek z tego wydarzenia.

W warstwie dźwiękowej muzycy zawsze niezwykle biegle posługiwali się unikalną wypadkową form charakterystycznych dla przeciwstawnych i często ekstremalnych gatunków – noise, hardcore, industrial, death metal, ale też muzyki współczesnej czy free jazzowych improwizacji. W 1993 r. nakładem SPV Records ukazał się ich jedyny jak dotąd album “Copula Mundi” – dziś uznawany za jedną z najważniejszych płyt polskiej muzyki alternatywnej.

Mimo tego w 1996 r zespół zawiesił koncertową działalność, choć rok później zarejestrował drugą i do tej pory nie wydaną płytę “Praeterito Futurum”. Jednak dopiero w tym roku usłyszeliśmy jej fragmenty w postaci utworu “Frihetens Oyeblikk”, jednej z trzech ścieżek znajdujących się na wydanym również 14 maja 2015 r. singlu “92-96-15″ (Requiem Records). Pozostałe dwa utwory to “Rectangular Seal” ze wspomnianej płyty “Copula Mundi” oraz nagranie koncertowe “Der Mensch ist, was er iBt” z KinoTeatru Tęcza z 1996 roku.

Obecny skład zespołu:
Paulus von Kinsky – wokal;
Tony Kinsky – gitara, wokal;
Czubek – perkusja
Tomecki – gitara basowa

Oficjalna strona zespołu
Profil zespołu na Facebooku

UWAGA! KONCERT W ŁODZI ORAZ KONKURS!

Przed sierpniowym występem na tegorocznym Off Festival w Katowicach Kinsky zagra jeszcze w czerwcu w 3 miastach (Kraków, Łódż, Warszawa). Jako patron zapraszamy na koncert w Łodzi, który odbędzie się w pierwszą czerwcową niedzielę – 7.06.

Kinsky
Niedziela, 7 czerwca, godz. 20.00
Łódź, DOM, ul. Piotrkowska 138/140 (OFF Piotrkowska)
Bilety 15 PLN (przed koncertem)
Wydarzenie na Facebooku

Mamy do rozdysponowania aż 7 pojedynczych zaproszeń na ten koncert! Aby otrzymać jedno z nich wyślij pod adres konkurs@megatotal.pl jedno (uwaga – jedno!) zdanie, którym zarekomendujesz muzykę grupy Kinsky nie znającej ich osobie! Konkurs trwa do piątku, 5 czerwca!

Jak co roku Gazeta Wyborcza Co Jest Grane organizuje konkurs na najlepszą łódzką płytę roku! Little White Lies już raz wygrali – ich debiutancki album Devils In Disquise zdobył ten zaszczytny tytuł w 2012 r. Dwa lata później, dzięki fanom z MegaTotal.pl wydali dojrzalszą i ciekawszą od debiutu płytę Days Of Chaos. Aby pomóc im ponownie zwyciężyć po prostu wyślij SMS o treści PLYTA.07 pod numer 71466. Nie musisz jednak tego robić. Wystarczy, że zagłosujesz przez internet. Dokładnie TUTAJ! Zanim oddasz swój głos przekonaj się jak dobrą płytą jest Days Of Chaos i posłuchaj jej w całości:

W piątek 6 marca w Domu Towarzystwa Kredytowego (ul. Pomorska 21) dowiemy się kto wygrał plebiscyt. Na imprezie zagrają laureaci ubiegłorocznej edycji – zespół Bruno Schulz oraz fantastycznie zapowiadający się zespół Young Stadium Club. After party rozkręcą diskollektive. Wstęp wolny!

KONKURS! WYGRAJ DAYS OF CHAOS!

Mamy okolicznościowy konkurs! Możesz wygrać w nim jeden z 3 krążków Days Of Chaos, kandydata do miana Łódzkiej Płyty Roku 2014! Odpowiedz pod adresem konkurs@megatotal.pl na 2 pytania związane z Little White Lies. Odpowiedzi znajdziesz w MegaZinie :)
1. Ile utworów jest na Days Of Chaos? (Więcej o albumie)
2. Z jakimi zespołami zagrali Little White Lies na koncercie Radio Niebieskie Oczy Heleny sfinansowanym przez fanów z MegaTotal.pl ? (Więcej o koncercie)

Decyduje kolejność nadsyłania prawidłowych zgłoszeń!

IDEA CINERGII

CINERGIA to festiwal poświęcony wyłącznie prezentacji nowego kina Starego Kontynentu. Myślą przewodnią XIX edycji Forum Kina Europejskiego CINERGIA jest połączenie tradycji i nowoczesności, historii i współczesności, kina mistrzów z filmami debiutantów, polityki i sztuki, unaoczninienie rewolucji technologicznej i polemika z różnymi podejściami do roli kobiet w kinie oraz ich artystycznej niezależności.

Program XIX FKE został tak zbudowany, by sekcje wchodziły ze sobą w przestrzeń dialogu, zachęcając widzów do aktywnego uczestnictwa w całym festiwalu: w spotkaniach z twórcami, prelekcjach, replikach w innych miastach. Pokazane zostaną filmy trudno dostępne, mało lub zupełnie nieznane i oraz wiele przedpremier.

SEKCJE PROGRAMOWE

Na tegoroczny program złożą się następujące sekcje programowe: Konkurs na Najlepszy Debiut Europejski, Konkurs na Najlepszy Debiut Polski, Konkurs na Polską Piosenkę Filmową, Nowe Kino Włoskie, Nowe Kino Tureckie (w 100-lecie kina tureckiego), Reżyserki w Kinie Europejskim, Filmowe Odkrycia Europy, Retrospektywa Filmów Carlosa Saury, Przegląd Twórczości Petera Greenawaya, Retrospektywa Giuliano Montaldiego, Cyfrowe Repremiery WFO oraz Pokazy Specjalne połączone ze spotkaniami z twórcami: Lechem Majewskim (Onirica – Psie Pole), Urszulą Antoniak (Strefa nagości) i Tymonem Tymańskim (Polskie gówno).

W tym roku w ramach festiwalu pokazane zostaną trzy sekcje konkursowe: Konkurs na Najlepszy Debiut Europejski, Konkurs na Najlepszy Debiut Polski oraz nowość: Konkurs na Polską Piosenkę Filmową Kamer-Ton 2014, prezentujący piosenki firmujące najnowsze polskie filmy. Biorą w nim udział: Dawid Podsiadło (Kamienie na szaniec), Kult (Układ zamknięty), Igor Herbut (Wkręceni), Czesław Śpiewa i Mela Koteluk (Baczyński), Bilon (Sierpniowe niebo. 63 dni chwały), Ania Iwanek, Pati Sokół i Piotr Cugowski (Miasto 44), Pono i Kazan (Tajemnica Westerplatte).

GALE OTWARCIA I ZAMKNIĘCIA 19. FKE CINERGIA

Uroczystość otwarcia tegorocznej edycji Forum Kina Europejskiego Cinergia uświetni uroczysta premiera i spotkanie z twórcami filmu Jerzego Stuhra Obywatel. Na zamknięcie festiwalu pokazany zostanie Lewiatan – najnowszy film Andrieja Zwiagincewa.

GOŚCIE CINERGII

Podczas tegorocznej edycji Forum Kina Europejskiego nie zabraknie gwiazd światowego formatu, którzy zaszczycą Łódź swoją obecnością na festiwalu. Swoją obecność zapowiedzieli m.in.: Peter Greenaway, Antonio Saura, Kasia Smutniak, Ferzan Ozpetek, Lech Majewski, Tymon Tymański, Jerzy Stuhr i wielu innych znakomitych gości.

Projekcje festiwalowe będą odbywały się m.in. w łódzkim Kinie Charlie, Muzeum Kinematografii, Łódzkiej Szkole Filmowej oraz w reaktywowanym Kinie Polonia.

Szczegóły: www.cinergiafestival.pl

Pornografia, dowodzona przez gitarzystę i wokalistę Tytusa De Ville, była jednym z nielicznych w tym czasie polskich zespołów udanie nawiązujących do cold wave spod znaku Sisters Of Mercy, czy The Cure.

Jedynym fonograficznym śladem po działalności grupy jest jak dotąd kultowa już kaseta podsumowująca ówczesną twórczość zespołu. Bardzo dobra wiadomość głosi, że ten materiał poddany remasteringowi ukaże się wkrótce na archiwalnym wydawnictwie wytwórni Requiem Records!

Kaseta Pornografia 1989-1990. Foto: Joanna Madalińska

Inna dobra wiadomość to taka, że Pornografia zagra 6 listopada kilka swoich starszych utworów oraz zupełnie nowe kompozycje, nawiązujące jednak do starego, zimnofalowego stylu.

Pornografia 1989. Bratysława. Foto: Wojciech Smarzowski

Zimnofalowe granie przeżywa obecnie swoją drugą młodość, czego przykładem zespoły jak Savages, The Eagulls, czy nawet klasycy pokroju The Cure powracający do brzmień ze swoich wczesnych płyt. Pornografia w Kaliskiej zabrzmi bardziej rockowo niż niegdyś. Wtedy grali z automatem perkusyjnym, obecnie Michał Kozal gra na żywych bębnach.

Pornografia. Cytryna 1988. Foto: Ellen Lande

Wiele osób z łódzkiego środowiska muzycznego wspomina znakomitą atmosferę twórczą Cytryny i fakt że narodziło tam się wiele projektów brzmiących jak na owe lata ostro „do przodu”. To było jedno z tych miejsc w Polsce gdzie kilkanaście twórczych osobowości tworzyło niemal tyle samo muzycznych projektów w rożnych konstelacjach. Blitzkrieg, Moskwa, czy oczywiście Pornografia korzystały z niezwykłej atmosfery tego miejsca i trzeba przyznać, że udało się im stworzyć brzmienie unikalne jak na owe czasy w Polsce, nie odbiegające od współczesnym im klasyków jak The Cure, Bauhaus, Sisters Of Mercy, czy (w przypadku Moskwy) punkowe GBH lub Discharge.

Piotr “Dyda” Czyszanowski (Blitzkrieg) wspomina:

Cytryna była tak naprawdę kolebką łódzkiego undergroundu. Nagle, około 1985 roku pojawiło się miejsce wyposażone w nowiusieńkie Eltrony! Wystarczało, aby przynajmniej jedna osoba w zespole była studentem i już. (…) Graliśmy w różnych składach. Ćwiczyła wtedy w Cytrynie Moskwa, grupa Zero z którą grałem na basie (z niej wyszedł Jarek Siemienowicz, późniejszy założyciel Proletaryatu) oraz grupa Pała z Tytusem De Ville. Z nimi też grałem przed powstaniem Pornografii.

Pierwszy łódzki gotycki koncert odbył się w Cytrynie. Closterkeller, Blitzkrieg i Pornografia. Atmosfera była niesamowita. Mieliśmy też supergrupę Caucescu, składającą się z członków Blitzkriegu, Pornografii i innych muzyków, która powstała w czasie rewolucji rumuńskiej tylko po to, aby grać covery Cure, U2 i Bauhausu.

Cytryna była naszym prawdziwym schronieniem. Jak się dobrze pogadało z cieciem i kupiło się mu połówkę, można tam było siedzieć całą noc. Po garderobie za sceną unosił się zapach gandzi, którą namiętnie wtedy jaraliśmy, aby się zainspirować. Tak naprawdę było to miejsce nawiedzone. Powstało tam wiele świetnej muzyki. Rozpadały się i tworzyły na nowo zespoły. Była totalna wymiana twórcza.

(fragmenty wywiadu udzielonego na potrzeby książki Gdzie Oni Są autorstwa Katarzyny i Artura Szuby)

Szczegóły koncertu:

Łódź, czwartek, 6 listopada, Łódź Kaliska, godz 20.37
Strona wydarzenia na Facebooku
Fanpage Pornografii na Facebooku

Obok Pornografii wystąpi zespół Kusiciele: